IV KK 124/15

Sygn. akt IV KK 124/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 maja 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Małgorzata Gierszon

SSN Marek Pietruszyński

Protokolant Jolanta Grabowska

w sprawie D. L.

skazanego z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 26 maja 2015 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w C.

z dnia 12 lutego 2015 r.

uchyla wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 12 lutego 2015 r.,

w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazuje sprawę D. L.

w/w Sądowi do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 roku:

1. oskarżonego D. L. uznał za winnego tego, że:

a/ w dniu 21 czerwca 2014 roku w C. znieważył I. M. słowami powszechnie

uznanymi za obelżywe, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 216 § 1 k.k.;

2

b/ także w dniu 21 czerwca 2014 roku w C. znieważył I. M. słowami powszechnie

uznanymi za obelżywe, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 216 § 1 k.k.; oraz

przyjmując, że działał w podobny sposób w krótkich odstępach czasu, wyczerpując

dyspozycję art. 91 § 1 k.k., na podstawie art. 216 § 1 k.k. wymierzył mu jedną karę

5 miesięcy pozbawienia wolności;

2. na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie

orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem

próby;

3. na podstawie art. 72 § 1 pkt 8 k.k. zobowiązał oskarżonego D. L. do

nieubliżania i niewywoływania awantur wobec oskarżycielek prywatnych […];

4. na podstawie art. 628 pkt 2 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu

Państwa opłatę sądową w kwocie 300 zł oraz wydatki w kwocie 50 zł.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w I

instancji w dniu 20 lutego 2015 roku.

Obecnie, na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., Prokurator Generalny zaskarżył

powyższe orzeczenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze, na korzyść D. L.

Na podstawie art. 523 § 1 k.p.k.. art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k.

Autor kasacji zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie

przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 216 § 1 k.k., polegające na

wymierzeniu D. L. za przypisane mu przestępstwo, na podstawie wymienionego

przepisu, kary pozbawienia wolności, która nie jest przewidziana w jego sankcji.

W konkluzji nadzwyczajnego środka zaskarżenia Prokurator Generalny

wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w zaskarżonej części i przekazanie

sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja wniesiona przez Prokuratora Generalnego na korzyść D. L. w części

dotyczącej rozstrzygnięcia o karze – okazała się w pełni zasadna, a sformułowany

w niej wniosek o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w zaskarżonej części i

przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania w/w Sądowi –

zasługiwał w całości na uwzględnienie. Taka ocena uzasadniała rozpoznanie

przedmiotowej kasacji na posiedzeniu w trybie przewidzianym w art. 535 § 5 k.p.k.

Trafnie zauważa skarżący, że nie budzą zastrzeżeń ustalone okoliczności

3

faktyczne ani ocena prawna zachowania skazanego. Kwestionowane

rozstrzygnięcie jest jednak wadliwe w części dotyczącej orzeczenia o karze

pozbawienia wolności. W tym zakresie, zostało ono wydane z rażącym i mającym

istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszeniem przepisu prawa karnego

materialnego, wskazanego w zarzucie kasacji.

W realiach niniejszej sprawy D. L. został uznany winnym popełnienia czynu z

art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i na podstawie art. 216 § 1 k.k. wymierzono

mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania na okres 3 lat próby.

Tymczasem, zgodnie z treścią sankcji zamieszczonej w art. 216 § 1 k.k.,

skazując sprawcę za przestępstwo wyczerpujące znamiona określone w tym

przepisie, Sąd może orzec jedną z dwóch wymienionych w nim kar: grzywnę albo

karę ograniczenia wolności.

Zatem skoro wskazana powyżej norma nie przewiduje możliwości

wymierzenia kary pozbawienia wolności, Sąd Rejonowy orzekając tego rodzaju

karę dopuścił się rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku

naruszenia art. 216 §1 k.k.

W tych warunkach kasacja wniesiona przez Prokuratora Generalnego z

urzędu na korzyść D. L. oraz zamieszczony w niej wniosek o uchylenie wyroku

w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi

Rejonowemu do ponownego rozpoznania, spełniała warunki określone w art..

535 § 5 k.p.k., co uzasadniało jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy D. L. w uchylonym zakresie, Sąd

Rejonowy weźmie pod uwagę rodzaje kar przewidzianych w przepisie prawa

materialnego przyjętym za podstawę skazania i zastosuje się do obowiązującej

regulacji ustawowej.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.