SNO 30/15

Sygn. akt SNO 30/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 maja 2015 r.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie:

SSN Jan Bogdan Rychlicki (przewodniczący)

SSN Jacek Gudowski

SSN Maria Szulc (sprawozdawca)

Protokolant Katarzyna Wojnicka

przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Apelacyjnego […], po

rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r.,

sprawy R. K.

sędziego Sądu Okręgowego w […]

w związku z jej odwołaniem

od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w […]

z dnia 23 grudnia 2014 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 2 w części dotyczącej

orzeczenia o karze upomnienia i w tym zakresie umarza

postępowanie;

2. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb

Państwa.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2014 r. Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny ustalił w punkcie pierwszym, że obwiniona sędzia Sądu

Okręgowego R. K. popełniła przewinienie dyscyplinarne opisane w art. 107 §

1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.

U. Nr 98, poz. 1070; dalej u.s.p.) polegające na tym, że w okresie od 26

października 2010 r. do 17 października 2011 r. dopuściła się w sprawie sygn.

[…] oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa procesowego – art. 424 § 1 i

2 k.p.k. w ten sposób, że sporządziła uzasadnienie wyroku w sposób rażąco

naruszający wymogi określone w tym przepisie i na podstawie art. 108 § 2

u.s.p. umorzył postępowanie w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej oraz

w punkcie drugim uznał obwinioną za winną popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego z art. 107 § 1 u.s.p. polegającego na tym, że w okresie od 26

sierpnia 2011 r. do 17 stycznia 2012 r. dopuściła się w sprawie sygn. […]

oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa procesowego – art. 424 § 1 i 2

k.p.k. w ten sposób, że sporządziła uzasadnienie wyroku w sposób rażąco

naruszający wymogi określone w tym przepisie i za to na podstawie art. 109 §

1 u.s.p. wymierzył karę dyscyplinarną upomnienia.

Obwiniona zaskarżyła ten wyrok w punkcie drugim w części dotyczącej

orzeczenia o karze i wniosła o odstąpienie od wymierzenia kary

dyscyplinarnej, ewentualnie o zastosowanie art. 108 § 2 u.s.p.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu wadliwego wymierzenia

skarżącej kary dyscyplinarnej upomnienia za przewinienie opisane w punkcie

drugim wyroku. Rozważając kwestię wymiaru kary Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny wziął pod uwagę zarówno postawę sędziego w toku

postępowania dyscyplinarnego, przyznanie się do winy i złożenie wniosku o

wymierzenie kary upomnienia, jak i fakt właściwego wypełniania

obowiązków związanych z obowiązkami orzeczniczymi w okresie po

3

popełnieniu zarzucanego czynu dyscyplinarnego. Okoliczności te stanowiły

podstawę oceny, że wymierzenie najłagodniejszej kary dyscyplinarnej daje

gwarancję niepopełnienia przez obwinioną ponownie przewinień

dyscyplinarnych.

Skarżąca nie przytoczyła w odwołaniu, poza powołaniem się na swą

postawę w toku postępowania dyscyplinarnego, innych argumentów

przemawiających za zastosowaniem art. 109 § 5 u.s.p., ani nie wskazała

żadnych okoliczności w celu wykazania zarzutu naruszenia tego przepisu przez

Sąd Dyscyplinarny. Chociaż ustawodawca nie wskazał w ustawie - Prawo o

ustroju sądów powszechnych definicji przewinienia dyscyplinarnego mniejszej

wagi, to jednolite poglądy doktryny i judykatury przyjmują, że chodzi o

sytuacje, w których występuje przewaga elementów łagodzących o charakterze

przedmiotowo – podmiotowym, w szczególności niewielka szkodliwość

zachowania dla służby sędziowskiej, niewielki stopień zawinienia i społecznej

szkodliwości czynu (wyroki Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z

dnia 8 lutego 2011 r., SNO 1/11 – nie publ., z dnia 4 kwietnia 2011 r., SNO

14/11 – OSN w sprawach dyscyplinarnych 2011, poz. 24). Element postawy

sędziego w toku postępowania dyscyplinarnego, jako okoliczność pozostająca

poza tymi granicami nie ma wpływu na ocenę czynu skarżącej w aspekcie

przewinienia dyscyplinarnego mniejszej wagi, o którym mowa w art. 109 ust.

5 u.s.p. Czyn obwinionej został zakwalifikowany jako oczywista i rażąca

obraza przepisów prawa procesowego w zakresie sporządzenia uzasadnienia

wyroku w sprawie karnej, a więc jako obraza nie budząca najmniejszej

wątpliwości i dużej wagi, co wyłącza zastosowanie omawianego przepisu.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie w zakresie wymierzenia kary

dyscyplinarnej stało się jednak w toku postępowania odwoławczego

niedopuszczalne z uwagi na regulację zawartą w art. 108 § 2 u.s.p. Stanowi on,

że jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w § 1 (tj. po upływie trzech

4

lat od chwili czynu) sprawa nie zostanie prawomocnie zakończona, sąd

dyscyplinarny orzeka o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego i umarza

postępowanie w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej. Sąd Dyscyplinarny

– Sąd Apelacyjny ustalił, że czyn dyscyplinarny został popełniony w dniu 17

stycznia 2012 r., co oznacza, że termin określony w art. 108 § 2 u.s.p. upłynął i

postępowanie w zakresie kary nieprawomocnie wymierzonej należy umorzyć.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 437 § 2 i art. 436

k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p., o kosztach postępowania dyscyplinarnego

rozstrzygając zgodnie z art. 133 u.s.p.