II UK 246/14

Sygn. akt II UK 246/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 czerwca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Krzysztof Staryk

w sprawie z wniosku X. Y.

przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych w W.

o wysokość emerytury policyjnej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 czerwca 2015 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 stycznia 2014 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 9

stycznia 2014 r. oddalił apelację X. Y. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu

Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 4 lipca 2012 r., którym oddalono wniesione

2

przez niego odwołanie od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 października 2009 r.

obniżającej wysokość pobieranego przez niego świadczenia emerytalnego od 1

stycznia 2010 r.

Rozstrzygnięcie to zostało poprzedzone ustaleniami faktycznymi, z których

wynikało, że Instytut Pamięci Narodowej pismem z dnia 11 sierpnia 2009 r.

poinformował organ rentowy, że odwołujący się X.Y. od 15 stycznia 1965 r. do 20

marca 1990 r. pełnił służbę w organach bezpieczeństwa państwa. W związku z tym

organ rentowy w zaskarżonej decyzji z dnia 22 października 2009 r. ponownie

ustalił wysokość pobieranego przez niego świadczenia emerytalnego od 1 stycznia

2010 r., przyjmując do ustalenia jego wysokości łączny okres służby odwołującego

się w organach bezpieczeństwa państwa w wymiarze 25 lat, 2 miesięcy i 6 dni przy

uwzględnieniu wskaźnika podstawy wymiaru świadczenia w wysokości 0,7 % za

każdy rok pełnienia służby.

Ze szczegółowej informacji o przebiegu służby odwołującego się

sporządzonej przez Instytut Pamięci Narodowej na podstawie akt osobowych o

sygnaturze […] oraz karty ewidencyjnej wynika, że odwołujący się w okresie od 15

stycznia 1965 r. do 20 marca 1990 r. pełnił służbę w Ministerstwie Spraw

Wewnętrznych w Departamencie […] początkowo na stanowisku oficera

operacyjnego, od 1 lutego 1971 r. na stanowisku starszego oficera, od 1 stycznia

1975 r. na stanowisku młodszego inspektora, od 1 lutego 1976 r. na stanowisku

inspektora i w okresie od 1 lipca 1983 r. do 20 marca 1990 r. na stanowisku

starszego inspektora. Z dniem 15 stycznia 1965 r. został oddelegowany do pracy w

Klubie Sportowym „[…]”.

W decyzji z 30 kwietnia 1990 r. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji przyznał odwołującemu się

prawo do emerytury milicyjnej w wysokości 82% podstawy jej wymiaru za łączny

okres 29 lat, w tym 25 lat, 2 miesiące i 6 dni służby w Milicji Obywatelskiej i

równorzędnej ze służbą oraz 4 lata, 2 miesiące i 15 dni innych okresów niż służba,

zaliczanych do wysługi. W decyzji z 27 lutego 2009 r. o waloryzacji policyjnej

emerytury organ rentowy ustalił wysokość pobieranej przez odwołującego się

emerytury od 1 marca 2009 r. na kwotę 2.464,78 zł. W zaskarżonej decyzji z 22

3

października 2009 r. wysokość emerytury odwołującego się od 1 stycznia 2010 r.

została obniżona do 28,89% podstawy wymiaru, tj. do wysokości 1.153,81 zł.

Przesłuchany na rozprawie przed Sądem Okręgowym w dniu 4 lipca 2012 r.

odwołujący się zeznał, że w 1964 r. wynagrodzenie wypłacał mu Klub Sportowy

„[…].” aż do momentu, kiedy został przyjęty jako funkcjonariusz Milicji

Obywatelskiej do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Oświadczył również, że nie

wykonywał żadnych czynności jako oficer operacyjny, starszy oficer, młodszy

inspektor, a przez cały okres, za który obniżono mu świadczenie, pracował w Klubie

Sportowym „[…].”. Do jego obowiązków jako funkcjonariusza należał kontakt z

resortem spraw wewnętrznych w sprawach sportowych. Odwołujący się nie

kwestionował przebiegu swojej służby, ale podkreślał, że w okresie tym pracował w

Klubie Sportowym „[…].”.

Sąd Apelacyjny zaaprobował ustalenia faktyczne poczynione w sprawie

przez Sąd pierwszej instancji. Uznał również za prawidłową analizę prawną

ustalonego stanu faktycznego przeprowadzoną przez Sąd Okręgowy, prowadzącą

do oceny braku podstaw do uwzględnienia odwołania.

Przechodząc do rozważań o charakterze prawnym Sąd odwoławczy

wskazał, że 16 marca 2009 r. weszła w życie ustawa z 23 stycznia 2009 r. o

zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin

oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 24, poz. 145), która wprowadziła do ustawy z

18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu, Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 667 ze zm., dalej

jako: „ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy”) zmiany dotyczące

zasad ustalania wysokości emerytur dla osób, które pozostawały w służbie przed

2 stycznia 1999 r. i pełniły służbę w charakterze funkcjonariusza organów

4

bezpieczeństwa państwa. Stosownie do art. 15b ustawy o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy, w przypadku osoby, która pełniła służbę w organach

bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z 18 października 2006 r.

o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat

1944-1990 oraz treści tych dokumentów i która pozostawała w służbie przed

2 stycznia 1999 r., emerytura wynosi 0,7% podstawy wymiaru za każdy rok służby

w organach bezpieczeństwa państwa w latach 1944-1990 i 2,6 % podstawy

wymiaru za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o których

mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1 a oraz pkt 2-4.

Sąd drugiej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z 18

października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (jednolity

tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1388 ze zm., dalej jako „ustawa lustracyjna”), organami

bezpieczeństwa państwa, w rozumieniu tej ustawy, są między innymi: instytucje

centralne Służby Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz podległe

im jednostki terenowe w wojewódzkich, powiatowych i równorzędnych komendach

Milicji Obywatelskiej oraz w wojewódzkich, rejonowych i równorzędnych urzędach

spraw wewnętrznych. W związku z tym służba odwołującego się w Departamencie I

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przed 10 sierpnia 1990 r. (data utworzenia

UOP), którą pełnił on w pionie Służb Bezpieczeństwa w charakterze

funkcjonariusza była służbą w organach bezpieczeństwa państwa, co upoważniało

organ rentowy do wyliczenia wysokości pobieranego przez niego świadczenia z

uwzględnieniem art. 15b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.

Sąd Apelacyjny podkreślił, że w niniejszej sprawie apelujący nie

kwestionował okoliczność uznania Departamentu […] Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych za organ bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy

lustracyjnej, natomiast podnosił zarzut odnoszący się do charakteru tej służby w

Departamencie […] MSW.

W ocenie Sądu odwoławczego, ze szczegółowej analizy akt osobowych

odwołującego się, obejmujących powyższy okres wynika, że od 15 stycznia 1965 r.

do 20 marca 1990 r. pełnił on świadomie czynną służbę w Departamencie […]

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Służbę tę zainicjował złożeniem w dniu 12

5

czerwca 1964 r. stosownego podania do Departamentu Kadr i Szkolenia

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, załączając ankietę personalną oraz życiorys.

W dniu 7 stycznia 1965 r. poddał się badaniom lekarskim na okoliczność oceny

zdolności do pracy na stanowisku oficerskim, z wynikiem pozytywnym. W dniu 25

stycznia 1965 r. złożył uroczyście ślubowanie oraz podpisał zobowiązanie związane

z podjęciem służby, a dotyczące utrzymania w ścisłej tajemnicy wszystkich

informacji uzyskanych w związku z czynnościami służbowymi. Ponadto Sąd

podniósł, że rzeczywisty przebieg jego służby potwierdzają liczne dokumenty

zgromadzone w aktach osobowych, z których wynika, że przez cały okres jej

nieprzerwanego pełnienia odwołujący się był służbowo przypisany do

Departamentu […] MSW, w którym zajmował stanowiska: oficera operacyjnego,

starszego oficera, młodszego inspektora, inspektora i starszego inspektora, w

sposób czynny wykonując powierzone zadania. Faktyczne pełnienie służby przez

odwołującego się potwierdzają także liczne raporty służbowe, kierowane przez

niego do przełożonych w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, a wśród nich: wnioski

o skierowanie na szkolenie w Centrum Wyszkolenia MSW w L., raporty dotyczące

członków rodziny odwołującego się, ich tożsamości, zajęć, przemieszczania się,

wnioski o udzielenie urlopów wypoczynkowych, liczne raporty dotyczące wyjazdów

zagranicznych w ramach pełnionej służby, notatki służbowe, wnioski awansowe

dotyczące powoływania na kolejne stanowiska, jak również wysokości uposażenia,

przyznanych dodatków, w tym dodatku operacyjnego. W aktach osobowych

znajdują się także arkusze kwalifikacyjne okresowej oceny funkcjonariusza,

charakterystyki służbowe, opinie, jak również indywidualna karta przeglądu

kadrowego, a także raport dotyczący nabycia uprawnień emerytalnych wraz z

wnioskiem o zwolnienie ze służby z dniem 20 marca 1990 r. W ocenie Sądu

Apelacyjnego, wszystkie wymienione wyżej dokumenty nie pozostawiają żadnych

wątpliwości co do tego, że w okresie od 15 stycznia 1965 r. do 20 marca 1990 r.

odwołujący się pełnił świadomie czynną służbę w Departamencie […] Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych. Faktyczne wykonywanie czynności w Klubie Sportowym

„[…]” w tym okresie nie stanowi zaprzeczenia pełnienia służby w organie

bezpieczeństwa państwa, gdyż odwołujący się, co nie ulega wątpliwości, pełnił

6

służbę w takim organie, jedynie wykonując powierzone zadania właśnie w Klubie

Sportowym „[…]”.

Uwzględniając powyższe, Sąd Apelacyjny stwierdził, że w okolicznościach

niniejszej sprawy ponowne ustalenie wysokości świadczenia emerytalnego

odwołującego się przez organ rentowy w zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem

wskaźnika 0,7% podstawy wymiaru za każdy rok pełnienia służby w organach

bezpieczeństwa państwa, za okres od 15 stycznia 1965 r. do 20 marca 1990 r.,

było prawidłowe i znalazło potwierdzenie w obowiązujących przepisach.

Odwołujący się od powyższego wyroku wywiódł skargę kasacyjną,

zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 15b ust.

1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w związku z art. 2 ust. 1 i 3

ustawy lustracyjnej przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że

faktyczne wykonywanie przez pracownika czynności niepolegających na

prowadzeniu działalności operacyjnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 3 ustawy

lustracyjnej w okresie zatrudnienia w organach bezpieczeństwa państwa stanowi

służbę w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 3 ustawy

lustracyjnej, a tym samym przez błędne zastosowaniu współczynnika podstawy

wymiaru emerytury w wysokości 0,7%, podczas gdy faktyczne wykonywanie

czynności niepolegających na prowadzeniu działalności operacyjnej, pomimo

zatrudnienia w organach bezpieczeństwa państwa, nie może zostać

zakwalifikowane jako służba w organach bezpieczeństwa, o której mowa w art. 2

ust. 1 i 3 ustawy lustracyjnej, wobec czego należało zastosować współczynnik

podstawy wymiaru emerytury w wysokości 2,6%.

W związku z podniesionym zarzutem skarżący wniósł o uchylenie i zmianę

zaskarżonego wyroku w ten sposób, że okres służby skarżącego w Ministerstwie

Spraw Wewnętrznych w Departamencie […] od 15 stycznia 1965 r. do 20 marca

1990 r. powinien zostać zaliczony do stażu emerytalnego według współczynnika

2,6% podstawy wymiaru emerytury za każdy rok tej służby, ewentualnie o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu wraz z pozostawieniem temu Sądowi

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

7

Według skarżącego, Sąd odwoławczy nietrafnie zakwalifikował pełnienie

przez niego „służby” w organach bezpieczeństwa, w sytuacji faktycznego

niewykonywania przez niego czynności polegających na prowadzeniu działalności

operacyjnej, jako służby w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 3 ustawy lustracyjnej. Od

samego początku zatrudnienia w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych skarżący

został oddelegowany do pracy w Klubie Sportowym „[…]” w dziale organizacyjno-

szkoleniowym i nigdy nie wykonywał „służby” jako funkcjonariusz Milicji

Obywatelskiej, był jedynie pracownikiem klubu sportowego. Od początku

zatrudnienia w klubie sportowym wykonywał tylko czynności związane z pełnieniem

funkcji na stanowisku kierowniczym, nie wykonywał natomiast czynności

operacyjnych, takich jak pozyskiwanie TW, rozwijanie siatki, zbieranie informacji o

zawodnikach, czy prowadzenie innych podobnych czynności. Zdaniem skarżącego,

okoliczność, że nominalnie był on zatrudniony w MSW, mimo niewykonywania

żadnych czynności operacyjnych, nie może skutkować automatycznym przyjęciem,

że pełnił on służbę w organach bezpieczeństwa państwa, polegającą na

prowadzeniu działalności operacyjnej w rozumieniu art. 15b ustawy o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy w związku z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy lustracyjnej.

Decydujące znaczenie ma bowiem kryterium rzeczywistego w danej strukturze

wykonywania obowiązków służbowych przypisanych do danego stanowiska i tylko

tak rozumiane pojęcie pełnienia służby pozostaje w związku z celem ustawy z dnia

23 stycznia 2009 r., która wprowadziła do ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszy art. 15b. Ponadto zdaniem skarżącego, niedopuszczalna jest

wykładnia rozszerzająca art. 2 ust. 1 i 3 ustawy lustracyjnej na funkcjonariuszy,

którzy faktycznie nie wykonywali czynności operacyjnych, pomimo zatrudnienia w

organach bezpieczeństwa państwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszy, w przypadku osoby, która pełniła służbę w organach

bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy lustracyjnej, i która

8

pozostawała w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., emerytura wynosi 0,7%

podstawy wymiaru - za każdy rok służby w organach bezpieczeństwa państwa w

latach 1944-1990. Przepis ten nie odnosi się w ogóle do wykonywanych przez

funkcjonariusza czynności. Krąg podmiotowy adresatów unormowania wyznacza -

poza pozostawaniem w służbie przed 2 stycznia 1999 r. - jako jedyne kryterium

pełnienie służby w organie bezpieczeństwa państwa. Wykładnia językowa tego

przepisu nie pozostawia żadnych wątpliwości, że jego zakresem objęte są osoby

pełniące służbę w organach bezpieczeństwa państwa, niezależnie od tego, czy z

pełnieniem tej służby związane było wykonywanie przez funkcjonariusza czynności

operacyjnych. Do odmiennych wniosków nie prowadzi również wykładnia art. 13

ust. 1 pkt 1b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, który stanowi o

równorzędnym ze służbą w Policji, na zasadach z art. 15b, traktowaniu okresów

służby w charakterze funkcjonariusza w organach bezpieczeństwa państwa.

Warunkiem uznania danych okresów za okresy służby w organach bezpieczeństwa

państwa wymienionych w art. 2 ustawy lustracyjnej jest sam fakt podporządkowania

służbowego tym organom, pozostawania pod ich rozkazami. Ustawa nie uznaje

zatem obniżki emerytur za konsekwencję naganności indywidualnych zachowań

adresatów ustawy. Istotny jest jedynie sam fakt służby w organach bezpieczeństwa

państwa, niezależnie od tego, na jakim stanowisku i w jakim charakterze, bowiem

wszyscy „funkcjonariusze organów bezpieczeństwa pełnili swoje funkcje bez

ponoszenia ryzyka utraty zdrowia lub życia, korzystając przy tym z licznych

przywilejów materialnych i prawnych w zamian za utrwalanie nieludzkiego systemu

władzy” (por. wyjaśniającą cel wprowadzenia zmian preambułę do ustawy z dnia 23

stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, dodającej do ustawy o

zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, między innymi, art. 15b i art. 13 ust. 1

pkt 1b).

9

Taka wykładnia art. 15b i art. 13 ust. 1 pkt 1b ustawy o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy w pełni znajduje potwierdzenie w rozważaniach

Trybunału Konstytucyjnego, zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lutego

2010 r., K 6/09 (OTK-A 2010 nr 2, poz. 15), gdzie między innymi wskazano, że

„współpraca z organami represji nastawionymi na zwalczanie polskich ruchów

niepodległościowych musi być oceniona negatywnie i to bez względu na to, o jakie

stanowiska i jaki charakter zatrudnienia w tych organach chodzi. Dotyczy to

zarówno aparatu represji państw obcych, jak i komunistycznego aparatu represji w

Polsce. Samo więc kryterium wyłączenia z grona osób, którym należą się

szczególne uprawnienia, tych którzy współpracowali z aparatem represji

nastawionym na zwalczanie ruchów niepodległościowych należy uznać za trafne i

nienaruszające zasady sprawiedliwości” oraz że „w żadnym przypadku wybór

służby w tajnej policji politycznej państwa komunistycznego nie zasługuje na

aprobatę, niezależnie od komórki organizacyjnej i stanowiska służbowego

funkcjonariusza”. Według Trybunału, ustawodawca negatywnie ocenił sam fakt

podjęcia służby w organach bezpieczeństwa Polski Ludowej - ze względu na

jednoznacznie ujemną ocenę tych organów. Bez znaczenia pozostaje więc

okoliczność rodzaju zadań realizowanych przez funkcjonariusza w ramach służby w

organie bezpieczeństwa państwa. Wynika to zresztą wprost z tej części rozważań

Trybunału, w której dokonywana jest ocena zgodności art. 13 ust. 1 pkt 1b i art. 15b

ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy z art. 32 ust. 1

Konstytucji RP. Trybunał nie zakwestionował przyjęcia przez ustawodawcę jako

różniącej istotnie funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa Polski Ludowej od

pozostałych funkcjonariuszy służb mundurowych przed 1990 r. cechy w postaci ich

służby w określonych w ustawie organach bezpieczeństwa państwa w latach

1944-1990. Uznanie tej cechy za istotną, według Trybunału, znajduje podstawę w

zasadzie sprawiedliwości społecznej i preambule Konstytucji RP.

Również w orzecznictwie sądów powszechnych podkreśla się, że art. 15b

ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy dotyczy wszystkich

funkcjonariuszy służby bezpieczeństwa niezależnie od jednostki tej służby,

stanowiska czy konkretnych zadań (por. wyrok SA w Szczecinie z 7 listopada

2013 r., III AUa 390/13, LEX nr 1444839). Samo podjęcie i pełnienie służby w

10

organach, niezależnie od zadań realizowanych przez danego funkcjonariusza w

ramach tej służby i skutków jego osobistych działań powoduje, stosownie do treści

przepisu art. 15b wymienionej ustawy, przeliczenie wysługi emerytalnej, a przez to

obniżenie świadczenia (por. wyrok SA w Warszawie z 13 kwietnia 2012 r., III AUa

1708/11, LEX nr 1213810). Istotnym prawnie faktem pozostaje zatem sam fakt

pełnienia służby w organach bezpieczeństwa państwa w latach 1944-1990, a nie

ocena jej charakteru (por. wyrok SA w Katowicach z 1 kwietnia 2014 r., III AUa

1352/13, LEX 1461035).

Reasumując, w świetle obowiązującego prawa brak uzasadnionych

przesłanek do przyjęcia, że oprócz kryterium pełnienia służby w organie

bezpieczeństwa państwa, doniosłość prawną dla ustalenia wysokości świadczenia

emerytalnego ma przesłanka w postaci rodzaju wykonywanych przez

funkcjonariusza zadań w tym organie, a stwierdzenie braku realizowania czynności

operacyjnych skutkuje obliczeniem emerytury jedynie po myśli art. 15 ustawy o

zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.

Z tych przyczyn nie ma podstaw do stwierdzenia, że Sąd Apelacyjny dokonał

błędnej wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych w podstawie skargi

kasacyjnej, przyjmując że art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym ma

zastosowanie do skarżącego, który od 15 stycznia 1965 r. do 20 marca 1990 r.

pełnił służbę w będącym w rozumieniu art. 2 ustawy lustracyjnej organem

bezpieczeństwa państwa Departamencie […] MSW (bezsporne), na co bez

żadnego wpływu pozostawało powierzenie mu w ramach tej służby wykonywania

zadań w Klubie Sportowym „[…]”.

Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814

k.p.c.).