IV CSK 642/14

Sygn. akt IV CSK 642/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 lipca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa A. C. i innych,

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej N. w R.

o stwierdzenie nieważności uchwały walnego zgromadzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 3 lipca 2015 r.,

skargi kasacyjnej powoda A. C.

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 maja 2014 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w R. - po rozpoznaniu sprawy z powództwa A. C. i innych,

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej „N.” w R. - wyrokiem z dnia 8 października

2

2013 r. stwierdził nieważność uchwały nr 20/2012 walnego zgromadzenia pozwanej

Spółdzielni z dnia 29 czerwca 2012 r.

Ustalił, że w dniu 30 sierpnia 2011 r. rada nadzorcza pozwanej Spółdzielni

podjęła uchwałę nr 58/2011, którą przyjęła regulamin rozliczania kosztów dostawy

ciepła do lokali i pobierania opłat za centralne ogrzewanie i podgrzanie wody,

a następnie uchwałą nr 80/2011 z dnia 27 października 2011 r. wprowadziła aneks

nr 1/2011 do tego regulaminu.

Uchwałą nr 20/2012 z dnia 29 czerwca 2012 r. walne zgromadzenie

utrzymało w mocy uchwały rady nadzorczej nr 58/2011 z dnia 30 sierpnia 2011 r.

i nr 80/2011 z dnia 27 października 2011 r. Z kolei uchwałą nr 115/2012 rady

nadzorczej Spółdzielni z dnia 10 grudnia 2012 r. wprowadzono aneks nr 3/2012

do regulaminu, którym zmieniono zasady rozliczania kosztów z podzielników

elektronicznych oraz wykreślono pkt 11 z rozdziału 6.

Sąd Okręgowy uznał, że zakwestionowane przez powodów postanowienia

regulaminu są niezgodne z art. 45a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo

energetyczne (jedn. tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.; obecnie: Dz.U.

z 2012 r., poz. 1059 ze zm. - dalej: „Pr. energ.”).

Według pkt 4 rozdziału 4 regulaminu, zaliczką na centralne ogrzewanie dla

użytkowników lokali nieopomiarowanych (bez podzielników kosztów) lub

użytkowników, którzy nie udostępnili lokalu w celu dokonania odczytu i wymiany

kapilar w podzielnikach, jest miesięczny koszt ogrzewania za 1 m2

powierzchni

użytkowej, planowany na dany rok, powiększony współczynnikiem 1,50. Przepis art.

45a ust. 4 Pr. energ. przewiduje natomiast, że koszty zakupu ciepła dostarczanego

do budynku są rozliczane w opłatach pobieranych od osób, które nie są odbiorcami

ale zamieszkują albo użytkują lokale w takim budynku, oraz że wysokość opłat

powinna być ustalona w taki sposób, aby zapewniała wyłącznie pokrycie

ponoszonych przez odbiorcę kosztów zakupu ciepła. Postanowienie regulaminu

dotyczące zaliczek od użytkowników lokali nieopomiarowanych i tych, którzy nie

udostępnili lokalu w celu dokonania odczytu i wymiany kapilar w podzielnikach,

dyskryminuje więc te osoby w stosunku do osób zajmujących lokale z podzielnikami

3

zużycia ciepła, ustala przy tym opłaty zapewniające odbiorcy środki przekraczające

opłaty niezbędne do pokrycia kosztów zakupu ciepła.

Według pkt 11 rozdziału 6 regulaminu, użytkownikom lokali, w których nie są

zamontowane podzielniki kosztów lub którzy nie udostępnili lokalu do odczytu

podzielników kosztów, nie przysługuje zwrot nadpłaty. Postanowienie to było

sprzeczne z art. 45a ust. 4 Pr. energ. i zostało zniesione w toku procesu uchwałą

nr 115/2011 z dnia 10 grudnia 2012 r.

Według pkt 6 rozdziału 3 regulaminu, koszty ogrzewania budynku w danym

okresie rozliczeniowym są rozdzielane na poszczególnych użytkowników lokali

z podzielnikami ciepła w ten sposób, że część wspólna (stała) stanowi 50%

kosztów ogrzewania budynku dzielonych proporcjonalnie do powierzchni

ogrzewanych centralnie, a część indywidualna (zmienna) stanowi 50%

kosztów ogrzewania, skorygowanych wartością współczynników redukcyjnych

uwzględniających usytuowanie lokalu w budynku oraz rodzaj i wielkość grzejników.

Jednocześnie w regulaminie nie ustalono sposobu rozliczania kosztów stałych dla

mieszkań bez podzielników i nie określono współczynników redukcyjnych. Zgodnie

natomiast z art. 45a ust. 8 pkt 1 lit. b Pr. energ., dla wspólnych części budynku

wielolokalowego koszty zakupu ciepła rozlicza się wykorzystując powierzchnię

lub kubaturę tych części odpowiednio w proporcji do powierzchni lub kubatury

zajmowanych lokali.

Według pkt 8 rozdziału 6 regulaminu, użytkownikom lokali

nieopomiarowanych lub tym, którzy nie udostępnili lokalu do odczytu podzielników,

koszt energii cieplnej zostanie ustalony według sumy wskazań podzielników

przypadających na jeden m2

lokalu opomiarowanego o największym zużyciu energii

cieplnej w danym budynku, proporcjonalnie do powierzchni lokalu. Przepis art. 45a

ust. 8 Pr. energ. przewiduje natomiast, że koszty zakupu ciepła rozlicza się stosując

metody wykorzystujące dla lokali mieszkalnych i użytkowych: wskazania

ciepłomierzy, wskazania urządzeń wskaźnikowych niebędących przyrządami

pomiarowymi w rozumieniu przepisów metrologicznych wprowadzonych do obrotu

na zasadach i w trybie określonych w przepisach o systemie oceny zgodności oraz

powierzchnię i kubaturę tych lokali. Odnośne postanowienie regulaminu

4

dyskryminuje osoby zajmujące lokale nieopomiarowane oraz osoby, które

nie udostępniły lokalu do odczytu podzielników i jest niezgodne z art. 45a ust. 8

Pr. energ.

Według pkt 5 rozdziału 3 regulaminu, dla niekorzystnie położonych mieszkań

z podzielnikami ciepła stosuje się współczynniki redukcyjne, nie przewidziano

natomiast stosowania takich współczynników dla mieszkań bez podzielników ani

nie określono wysokości tych współczynników. Zgodnie z art. 45a ust. 9 Pr. energ.,

właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego dokonuje wyboru metody

rozliczania całkowitych kosztów zakupu ciepła na poszczególne lokale mieszkalne

i użytkowe w tym budynku, tak aby wybrana metoda, uwzględniając współczynniki

wyrównawcze zużycia ciepła na ogrzewanie, wynikające z położenia lokalu w bryle

budynku przy jednoczesnym zachowaniu prawidłowych warunków eksploatacji

budynku określonych w odrębnych przepisach, stymulowała energooszczędne

zachowania oraz zapewniała ustalanie opłat w sposób odpowiadający zużyciu

ciepła na ogrzewanie i przygotowanie cieplej wody użytkowej. Brak określenia

w regulaminie współczynników redukcyjnych dla lokali bez podzielników ciepła jest

niezgodny z art. 45a ust. 9 Pr. energ.

Poza tym postanowienia regulaminu nie przewidują dla lokali bez

podzielników możliwości zamiennego rozliczania opłat za ciepło na podstawie ich

powierzchni lub kubatury. Zgodnie natomiast z art. 45a ust. 8 pkt 1 lit. a Pr. energ.,

koszty zakupu ciepła rozlicza się w części dotyczącej ogrzewania lokali

mieszkalnych i użytkowych stosując metody wykorzystujące m.in. powierzchnię lub

kubaturę tych lokali. Określenie zamiennego rozliczania opłat może mieć istotne

znaczenie dla użytkowników lokali w razie różnic w wysokościach poszczególnych

lokali. Brak określenia możliwości zamiennego rozliczania kosztów prowadzi do

niezgodności regulaminu z art. 45a ust. 8 pkt 1 lit. a Pr. energ.

Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawie art. 58 § 1 k.c. stwierdził

nieważność uchwały nr 20/2012 z dnia 29 czerwca 2012 r.

Na skutek apelacji pozwanej, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 22 maja 2014

r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że stwierdził nieważność uchwały nr

20/2011 z dnia 29 czerwca 2012 r. walnego zgromadzenia pozwanej Spółdzielni,

5

którą utrzymano w mocy uchwałę nr 58/2011 z dnia 30 sierpnia 2011 r. rady

nadzorczej tej Spółdzielni w części zatwierdzającej pkt 11 rozdziału 6 regulaminu

rozliczania kosztów dostawy ciepła do lokali i pobierania opłat za centralne

ogrzewanie i podgrzanie wody w pozwanej Spółdzielni, natomiast w pozostałej

części powództwo oddalił.

Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji dotyczące pkt

11 rozdziału 6 regulaminu rozliczania kosztów dostawy ciepła do lokali i pobierania

opłat za centralne ogrzewanie i podgrzanie wody, natomiast pozostałe

zakwestionowane przez powodów postanowienia tego regulaminu uznał za zgodne

z art. 45a Pr. energ. Podkreślił, że pozwana, jako zarządca a zarazem odbiorca

w rozumieniu art. 3 pkt 13 Pr. energ., kierując się wskazaniami określonymi w art.

45a Pr. energ., wybrała podzielnikową metodę rozliczania kosztów zakupu ciepła

i metodzie tej podporządkowała postanowienia regulaminu. Powodowie nie mają

bezpośredniego wpływu na wybór przez Spółdzielnię metody rozliczania kosztów

zakupu ciepła, mogą natomiast z wykorzystaniem trybu zaskarżenia regulaminu

kwestionować sam wybór dokonany przez zarządcę, który determinuje sposób

rozliczeń. Powodowie w toku postępowania w pierwszej instancji kategorycznie

utrzymywali, że nie kwestionują wybranej przez Spółdzielnię metody podzielnikowej

oraz że spór dotyczy wyłącznie lokali bez podzielników. W jednym budynku nie

można natomiast stosować dwóch różnych systemów rozliczeń. Przemawiają

za tym także intencje ustawodawcy, zgłoszona bowiem w toku prac

parlamentarnych poprawka nr 9 zmierzała do tego, aby koszty zakupu ciepła były

rozliczane według wybranej metody pomiaru, a nie według wszystkich metod

jednocześnie. Poprawka ta została odrzucona tylko dlatego, że zapomniano

zarekomendować analogiczna poprawkę w art. 45a ust. 8 pkt 2 Pr. energ.

Oceniając postanowienie pkt 4 rozdziału 4 regulaminu, Sąd pierwszej

instancji – zdaniem Sądu Apelacyjnego – błędnie utożsamił zaliczkę na poczet

kosztów centralnego ogrzewania z kosztami zakupu ciepła, o których mowa w art.

45a ust. 4 Pr. energ. Zaliczka, o której mowa, jest rozliczana zarówno

w mieszkaniach wyposażonych w podzielniki ciepła, jak i nieposiadających

podzielników, a po dokonaniu rozliczenia i określeniu wysokości nadpłat lub dopłat

dla poszczególnych lokali, każde mieszkanie jest obciążane wyłącznie kosztem

6

zakupu ciepła. Odnośne postanowienie regulaminu nie dyskryminuje więc osób

zajmujących lokale bez podzielników. To, że stawka ryczałtu musi być obliczona na

podstawie rzeczywistego kosztu ogrzewania budynku za dany sezon i powinna

stanowić 1,5 krotność tego kosztu jest zasadą stosowaną w licznych spółdzielniach;

wysokość ryczałtu jest natomiast posezonowo korygowana odpowiednio

do występujących kosztów.

Nie można też - stwierdził Sąd Apelacyjny - doszukać się niezgodności

między postanowieniem pkt 6 rozdziału 3, który przewiduje podział kosztów na

stale i zmienne a regulacją zawartą w art. 45a ust. 1 lit. b Pr. energ., Sąd pierwszej

instancji pomylił bowiem koszty zakupu ciepła dla wspólnych części budynku

z kosztami stałymi, czyli wspólnymi.

Nieprzekonująca jest również, zdaniem Sądu Apelacyjnego, argumentacja

Sądu pierwszej instancji o niezgodności postanowienia pkt 8 rozdziału 6 regulaminu

z regulacją zawartą w art. 45a ust. 8 Pr. energ. Zarzut dotyczący niemożliwości

sprawdzenia poprawności rozliczenia dotyczy natomiast obowiązku informacyjnego

ciążącego na władzach spółdzielni, który może być egzekwowany na podstawie

art. 81

ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych

(jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1222 ze zm.).

Według art. 45a ust. 12 Pr. energ., regulamin – stwierdził Sąd Apelacyjny –

powinien dopuszczać możliwość zamiennego rozliczania opłat za ciepło dla lokali

mieszkalnych lub użytkowych na podstawie ich powierzchni lub kubatury lub

określać warunki stosowania zamiennego rozliczania. Aby taki regulamin mógł być

stosowany, musi być zaakceptowany przez właścicieli w podjętej uchwale, wybór

pozwanej Spółdzielni mógł natomiast dotyczyć tylko jednej z trzech metod

wymienionych w art. 45a ust. 8 Pr. energ. Pozwana wybrała system podzielnikowy,

wobec czego w lokalach niewyposażonych w podzielniki koszt energii cieplnej nie

zależy od faktycznego zużycia ciepła przez lokatora, lecz jest ustalany na

uśrednionym poziomie na podstawie danych za ubiegły rok z uwzględnieniem

wszelkich współczynników systemowych i dlatego nie mogą one mieć drugi raz

zastosowania, gdyż jest to wkalkulowane w wybrany system. Z kolei współczynniki

7

wyrównawcze położenia lokalu są - zgodnie z art. 45a ust. 9 Pr. energ. - częścią

metody rozliczania kosztów centralnego ogrzewania.

Poza tym aneksem nr 1/2011 - stwierdził Sąd Apelacyjny - pozwana

Spółdzielnia wprowadziła rozliczenia mieszkań nieopomiarowanych odpowiednio

do ich powierzchni użytkowej, a tym samym dostosowała postanowienia

regulaminu do art. 45a ust. 12 Pr. energ.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego powód A. C., powołując

się na podstawę przewidzianą w art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c., wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku w części oddalającej powództwo i orzeczenie co do istoty

sprawy przez oddalenie apelacji, ewentualnie przekazanie sprawy w tym zakresie

Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie art. 45a ust.

4, 8, 9 i 12 Pr. energ. przez przyjęcie, że wybór metody rozliczenia ciepła przy

użyciu podzielników, bez możliwości zamiennego rozliczenia na podstawie

powierzchni lub kubatury lokali, jest zgodny z prawem, że rozliczenie ciepła w

lokalach nieopomiarowanych na podstawie ilości ciepła zużytego w innym lokalu o

maksymalnym zużyciu jest prawidłowe, przez nieuwzględnienie, że obciążanie

osób korzystających lokali nieopomiarowanych zaliczka na ciepło, wynoszącą 150%

przeciętnej zaliczki dla lokali opomiarowanych, bez możliwości uzyskania odsetek,

jeżeli okaże się, że zaliczki przekroczyły ilość ciepła faktycznie zużytą, jest

sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i rażąco narusza interesy lokatorów,

że brak współczynników wyrównawczych dla lokali bez podzielników

uwzględniających położenie lokalu w bryle budynku narusza art. 45a ust. 9 Pr.

energ., i wreszcie przez przyjęcie, że nie doszło do naruszenia prawa związanego z

ustalaniem kosztów stałych i zmiennych w sytuacji, w której takie uregulowania

przewidziano wyłącznie dla osób rozliczających się metodą podzielnikową, podczas

gdy koszty stale są niezależne od faktycznie zużytego ciepła w danym lokalu i

powinny być rozliczone na wszystkich lokatorów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Koszty zakupu ciepła dostarczanego do budynku, w którym znajdują się

lokale mieszkalne i użytkowe, zamieszkane lub użytkowane przez osoby niebędące

odbiorcami (tj. koszty zakupu ciepła, o których mowa w ust. 2) zostały uregulowane

8

w art. 45a ust. 8 Pr. energ. Według tego przepisu, koszty zakupu ciepła, o których

mowa w ust. 2, rozlicza się w części dotyczącej:

1) ogrzewania, stosując metody wykorzystujące:

a) dla lokali mieszkalnych i użytkowych:

- wskazania ciepłomierzy,

- wskazania urządzeń wskaźnikowych niebędących przyrządami pomiarowymi

w rozumieniu przepisów metrologicznych, wprowadzonych do obrotu

na zasadach i w trybie określonych w przepisach o systemie oceny

zgodności,

- powierzchnię lub kubaturę tych lokali,

b) dla wspólnych części budynku wielolokalowego użytkowanych przez

osoby, o których mowa w ust. 2, powierzchnię lub kubaturę tych części

odpowiednio w proporcji do powierzchni lub kubatury zajmowanych lokali.

Zgodnie z art. 45a ust. 9 Pr. energ., właściciel lub zarządca budynku

wielolokalowego dokonuje wyboru metody rozliczania całkowitych kosztów zakupu

ciepła na poszczególne lokale mieszkalne i użytkowe w tym budynku, tak aby

wybrana metoda, uwzględniając współczynniki wyrównawcze zużycia ciepła na

ogrzewanie, wynikające z położenia lokalu w bryle budynku przy jednoczesnym

zachowaniu prawidłowych warunków eksploatacji budynku określonych

w odrębnych przepisach, stymulowała energooszczędne zachowania oraz

zapewniała ustalanie opłat, o których mowa w ust. 4, w sposób odpowiadający

zużyciu ciepła na ogrzewanie i przygotowanie ciepłej wody użytkowej.

Jeżeli właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego wprowadził wybraną

metodę, o której mowa w ust. 9, wykorzystującą ciepłomierze i urządzenia

wskaźnikowe niebędące przyrządami pomiarowymi w rozumieniu przepisów

metrologicznych, wprowadzone do obrotu na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o systemie oceny zgodności, osoba, o której mowa w ust. 2,

udostępnia swoje pomieszczenia w celu zainstalowania lub wymiany tych

ciepłomierzy i urządzeń oraz umożliwia dokonywanie ich kontroli i odczytu wskazań

w celu rozliczania kosztów zużytego ciepła w tym budynku (art. 45a ust. 11).

9

Jak zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lutego 2013 r., II CSK

347/12 (nie publ.), z przytoczonych przepisów wynika obowiązek właściciela lub

zarządcy budynku dokonania wyboru jednej z metod rozliczania kosztów zakupu

ciepła dostarczanego do budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne

i użytkowe, zamieszkane lub użytkowane przez osoby niebędące odbiorcami,

wyłącznie za pomocą kryteriów ustawowych określonych w art. 45a ust. 9 Pr. energ.

Skarżący nie kwestionuje wybranej przez pozwaną metody rozliczeń na

podstawie zainstalowanych podzielników, zarzuca natomiast, że przyjęty sposób

rozliczeń - wbrew odmiennej ocenie Sądu Apelacyjnego - dyskryminuje

mieszkańców niekorzystających z podzielników, przez co narusza zasadę równych

praw członków spółdzielni, a ponadto jest sprzeczny z zasadami współżycia

społecznego.

Nawiązując do tej argumentacji trzeba przypomnieć, że - zgodnie z zasadą

demokracji wewnątrzspółdzielczej - każdy członek spółdzielni ma takie same prawa.

Równości tej nie można traktować jednak w sposób absolutny, lecz w tym

znaczeniu, że prawa te są przyznawane wszystkim członkom na jednakowych

zasadach, a więc przy stosowaniu wobec każdego takich samych kryteriów.

Innymi słowy, zasada równości praw, jak trafnie wyjaśnił Sąd Apelacyjny, oznacza,

że - w braku ustawowego zróżnicowania praw i obowiązków spółdzielcy, względnie

zróżnicowania ich w treści statutu, w takim zakresie w jakim pozwalają na

to bezwzględnie obowiązujące przepisy - każdy spółdzielca może domagać

się przyznania lub wykonania praw przysługujących innym członkom spółdzielni

w takich samych warunkach oraz zdjęcia z niego obowiązków nieciążących na

innych członkach w takich samych warunkach. Nie może zatem odnieść

zamierzonego skutku zarzut naruszenia zasady równości praw podniesiony na

podstawie porównania zasad rozliczania opłat pobieranych od osób, które

udostępniły lokale w celu zamontowania podzielników i dokonywania ich odczytów,

z zasadami rozliczania osób, które nie wyraziły na to zgody i zajmują lokale

niewyposażone w podzielniki lub nie udostępniają lokali w celu dokonania odczytu.

Każda z porównywanych grup osób - w wyniku własnego wyboru - podlega bowiem

rozliczeniu na innych warunkach. Osoby, które nie kwestionowały dokonanego

przez pozwaną wyboru metody rozliczania całkowitych kosztów zakupu ciepła, lecz

10

nie dopełniły warunków pozwalających na jej zastosowanie w zajmowanych

lokalach, muszą liczyć się z koniecznością stosowania wobec nich odmiennych

zasad rozliczeń.

Skarżący nie ma racji zarzucając, że postanowienie pkt 4 rozdziału 4,

dotyczące zaliczek na koszty ogrzewania, pobieranych od użytkowników lokali

niewyposażonych w podzielniki lub użytkowników, którzy nie udostępnili lokali

w celu dokonania odczytu, dyskryminuje tych użytkowników, rażąco narusza

ich interesy i jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Zarzut ten

nie znajduje odzwierciedlenia w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę

zaskarżonego wyroku, według których przyjęty w odnośnym postanowieniu

współczynnik 1,5 jest często stosowany w spółdzielniach mieszkaniowych,

natomiast pobierane przez pozwaną zaliczki nie pokrywają należnych opłat,

w związku z czym nie występują nadpłaty tylko niedopłaty. Zasady współżycia

społecznego w rozumieniu art. 5 k.c. - jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku

z dnia 28 listopada 1967 r., I PR 415/67 (OSPiKA 1968, nr 10, poz. 210),

do którego nawiązywał w późniejszych orzeczeniach - są pojęciem pozostającym

w nierozłącznym związku z całokształtem okoliczności danej sprawy

(zob. też uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 1974 r., III PZP 34/73,

OSNCP 1975, nr 1, poz. 4 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 1994

r., II CRN 127/94, nie publ., z dnia 3 lutego 1998 r., I CKN 459/97, nie publ., z dnia

7 listopada 2003 r., V CK 399/02, nie publ. i z dnia 15 kwietnia 2011 r., II CSK

494/10, nie publ.). Skarżący ograniczył się natomiast do ogólnikowego zarzutu

dyskryminacji i sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, nie wskazując

jakich wartości składających się na pojęcie sprawiedliwości nie uwzględnia

kwestionowane postanowienie regulaminu.

Kolejny zarzut dotyczący postanowienia pkt 6 rozdziału 3 regulaminu,

w którym jest mowa o podziale kosztów na część wspólną i indywidualną, nie został

poparty szerszą argumentacją, w związku z czym prawidłowość stanowiska Sądu

Apelacyjnego w tej kwestii nie została przez skarżącego podważona.

Równie ogólnikowy jest zarzut sprzeczności postanowienia zawartego w pkt

8 rozdziału 4 regulaminu z zasadami współżycia społecznego oraz interesami

11

użytkowników lokali. Podnosząc ten zarzut skarżący pomija okoliczność, że metody

rozliczania kosztów zakupu ciepła wykorzystujące wskazania urządzeń w postaci

podzielników w wyższym stopniu zapewniają energooszczędne zachowania

i ustalenie opłat odpowiadających zużyciu ciepła. Użytkownicy lokali, którzy nie

wyrazili zgody na zamontowanie podzielników lub nie udostępnili lokali w celu

dokonania odczytu, i w ten sposób sami pozbawili się możliwości dokładniejszego

określenia zużytej energii cieplnej, nie mogą skutecznie zarzucać, że przyjęcie

przez pozwaną za podstawę ustalenia kosztów zużycia sumy wskazań

podzielników przypadającej na 1 m2

lokalu opomiarowanego o najwyższym zużyciu

energii cieplnej w danym budynku narusza zasady współżycia społecznego oraz

interesy użytkowników lokali.

Nie można natomiast odmówić skarżącemu racji, że - wbrew odmiennej

ocenie Sądu Apelacyjnego - w razie stosowania w budynku wielolokalowym metody,

o której mowa w art. 45a ust. 9 Pr. energ., wykorzystującej wskazania urządzeń

wskaźnikowych niebędących przyrządami pomiarowymi w rozumieniu przepisów

metrologicznych, wprowadzonych do obrotu na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o systemie oceny zgodności, regulamin rozliczeń powinien

dopuszczać możliwość zamiennego rozliczania opłat za ciepło dla lokali

mieszkalnych lub użytkowych na podstawie ich powierzchni lub kubatury oraz

określać warunki stosowania zamiennego rozliczania. Z ustaleń stanowiących

podstawę zaskarżonego wyroku wynika jednak, że rada nadzorcza pozwanej

Spółdzielni uchwałą nr 80/2011 z dnia 27 października 2011 r. wprowadziła aneks

nr 1/2011, w którym dostosowała postanowienia regulaminu do wymagań art. 45a

ust. 12 Pr. energ. Brak odnośnej regulacji dotyczył tylko niecałych dwóch miesięcy

obowiązywania uchwały nr 58/2011 bez aneksu nr 1/2011, dlatego zachodzą

podstawy, by przyjąć, że w ostatecznym wyniku zaskarżony wyrok odpowiada

prawu.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c. oddalił skargę

kasacyjną.

(eb)

12