I CSK 445/14

Sygn. akt I CSK 445/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 lipca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

Protokolant Beata Rogalska

w sprawie z powództwa G. K.

przeciwko Bankowi […] S.A. w W.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 9 lipca 2015 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 listopada 2013 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok w części oddającej apelację co

do rozstrzygnięcia o odsetkach od należności głównej

oraz w części orzekającej o kosztach postępowania i w tym

zakresie przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu

do ponownego rozpoznania;

2. w pozostałym zakresie skargę kasacyjną oddala;

3. pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania

kasacyjnego w orzeczeniu kończącym postępowanie.

2

UZASADNIENIE

Powód dochodził od Banku […] S.A. odszkodowania w wysokości 195.802

zł z odsetkami za opóźnienie w związku z naruszeniem przez Bank przepisów w

zakresie egzekucji z rachunku bankowego (art. 892 § 1 k.p.c.). Sąd Okręgowy

zasądził to odszkodowanie po dokonaniu następujących ustaleń faktycznych

Powód jest wierzycielem I. K., uzyskał wobec niej tytuł wykonawczy, na

podstawie którego komornik wszczął egzekucję wobec dłużniczki z rachunku

bankowego prowadzonego przez pozwany Bank. Zawiadomienie o zajęciu

rachunku bankowego i zakazie dokonywania wypłat posiadaczowi dotarło do Banku

w dniu 3 marca 2008 r. Objęta tytułem należność powoda wynosiła 206 976 zł, a

koszty egzekucji 24 930,976 zł. Pozwany Bank zwrócił się do komornika pismem z

dnia 4 marca 2008 r. o podanie dodatkowych danych dotyczących osoby dłużnika

(NIP, REGON, PESEL i in.) w celu dokonania „pozytywnej weryfikacji w systemie

informatycznym Banku”. Pismo to komornik otrzymał w dniu 12 marca 2008 r. W

dniach 3-11 marca 2008 r. dłużniczka pobrała ze swojego rachunku bankowego

łącznie 195 082 zł. Prowadzona przeciwko niej egzekucja z innych składników

majątkowych nie doprowadziła do uzyskania znaczących kwot, które pozwoliłyby

pokryć przynajmniej należność odsetkową w wysokości 104 255,41 zł. Wobec

dłużniczki prowadzono postępowanie o wyjawienie majątku, jest ona obecnie

wpisana do rejestru dłużników niewypłacalnych. Nieskuteczna okazała się także

egzekucja wobec współdłużnika S. K. Ponowne zajęcie rachunku bankowego

dłużniczki nastąpiło w październiku 2010 r.; oddalono skargę Banku na to zajęcie.

O nieskuteczności zajęcia rachunku dłużniczki w marcu 2008 r. i pobraniu z niego

kwot pieniężnych powód i komornik dowiedzieli się w drugiej połowie 2011 r.

Pozwany Bank bronił się zarzutem, że w 2008 r. prowadził rachunki bankowe

dla dwóch osób o takim samych imieniu i nazwisku, co uniemożliwiło dokonanie

skutecznego zajęcia rachunku dłużniczki, bowiem niezbędne były dodatkowe dane

dotyczące dłużnika, o których podanie Bank zwrócił się do komornika.

W ocenie Sądu Okręgowego, Bank uchybił obowiązkowi zajęcia rachunku

bankowego dłużniczki (art. 890 § 1 k.p.c.). Zajęcie rachunku następuje bowiem

3

z chwilą otrzymania przez bank zawiadomienia o zajęciu i zakazie dokonywania

wypłat do wysokości zajętej wierzytelności. Po zajęciu rachunku bank przekazuje

niezwłocznie komornikowi zajęte kwoty lub zawiadamia ten organ w terminie

7 dni o istnieniu przeszkody umożliwiającej przekazywanie zajętej kwoty.

Fakt prowadzenia przez pozwany Bank rachunku bankowego dla innej osoby

o takim samym imieniu i nazwisku nie miał znaczenia, bowiem przepisy k.p.c.,

obowiązujące w okresie zawiadomienia egzekucyjnym banku, nie przewidywały

obowiązku bliższego oznaczania osoby dłużnika. Pozwany Bank miał informacje

o tytule wykonawczym i adresach współdłużnika - I. K. i S. K. Od chwili otrzymania

zawiadomienia o zajętym rachunku był zobowiązany nie dokonywać bez zgody

organu egzekucyjnego wypłat z zajętego rachunku. Tymczasem dłużniczka w

okresie od 3 do 11 marca 2008 r. pobrała z rachunku bankowego kwoty pieniężne

w dowolnym rozmiarze, a dopiero w dniu 12 marca 2008 r. do komornika dotarła

informacja o problemie z identyfikacją osoby dłużnika. Świadczy to o rażącym

niedbalstwie pracowników Banku w wykonywaniu obowiązków wynikających z

zajęcia rachunku bankowego. Wierzyciel poniósł szkodę, która pozostawała w

normalnym związku przyczynowym z naruszeniem tych obowiązków.

Zdaniem Sądu, odsetki za opóźnienie Banku przysługują powodowi od dnia

12 marca 2008 r., tj. po upływie 7 dni od dnia niezastosowania się przez Bank do

wezwania komornika. Nie nastąpiło przedawnienie roszczenia odszkodowawczego

powoda (art. 4421

§ 2 k.c.).

Sąd Apelacyjny oddalił apelację Banku, podzielając ustalenia faktyczne Sądu

Okręgowego i jego zasadnicze oceny prawne. Sąd ten stwierdził, że obowiązujący

w 2008 r. stan prawny nie przewidywał wymagania identyfikacji dłużnika poprzez

wskazywania dodatkowych danych dotyczących jego osoby, dane takie wynikają

już z treści tytułu wykonawczego. Bank nie był uprawniony do samodzielnego

decydowania o zajęciu rachunku, jeżeli prowadził rachunki dla większej ilości osób

noszących to samo imię i nazwisko. W takiej sytuacji niezbędna jest blokada

środków na wszystkich rachunkach tych osób do wysokości zajętej wierzytelności

i zawiadomienie organu egzekucyjnego o istniejących komplikacjach oraz

sugerowanie podania bliższych danych identyfikujących dłużnika. Nie doszło jednak

do zablokowania żadnego z rachunków prowadzonych dla dwojga osób o tym

4

samym imieniu i nazwisku. W piśmie z dnia 4 marca 2008 r. pozwany Bank w ogóle

nie informował komornika o prowadzeniu rachunków bankowych dla dwojga

osób o tym samym imieniu i nazwisku, lecz prosił jednie o podanie dodatkowych

danych o dłużniku. Bank nie skorzystał z możliwości uruchomienia komunikacji

takiej jak faks, telefon, zdecydował się na korespondencję pocztową, a ta dotarła

do komornika dopiero po 8 dniach od sporządzenia pisma i podanie dodatkowych

danych identyfikacyjnych.

W skardze kasacyjnej podnoszono naruszenie następujących grup

przepisów - art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c.; art. 890 § 1 k.p.c. w zw.

z art.797 § 1 k.p.c. oraz art. 889 § 1 k.p.c.; art. 892 § 1 k.p.c.; art. 415 k.c., art. 416

k.c. i art. 355 § 2 k.c. w zw. z art. 892 § 1 k.p.c., art. 890 § 1 k.p.c., art. 797 § 1 k.p.c.

i art. 889 § 1 k.p.c.; art. 355 § 2 k.c.; art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 386 § 1 k.p.c.

oraz art. 382 k.p.c.; art. 54 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r., nr 72, poz. 665 ze zm. dalej „prawo bankowe z 1997 r.”) w zw.

z art. 361 § 2 oraz w zw. z art. 892 § 1 k.p.c.; art. 361 § 2 k.c. w zw. z art. 892 § 1

k.p.c.; art. 481 § 1 w zw. z art. 455 k.c. i art. 892 § 1 k.p.c.; art. 117 § 2 k.c. w zw.

z art. 4421

§ 1 k.c. oraz art. 118 k.c., a także w zw. z art. 892 § 1 k.p.c. Skarżący

wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi

drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Nie było podstaw do twierdzenia ,że został naruszony art. 328 § 2 k.p.c.,

ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia jednak - wbrew sugestii

skarżącego - wymagania formalne przewidziane w tym przepisie, a przytoczone

motywy rozstrzygnięcia mogły być poddane weryfikacji w postępowaniu

kasacyjnym. Sąd Apelacyjny wyjaśnił prawidłowo deliktowy reżim

odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego Banku (art. 415 k.c.), analizował

zasadnicze przesłanki tej odpowiedzialności, w tym - bezprawne zachowanie

się Banku, rozważał też kwestię winy Banku i jej postać (art. 355 § 2 k.c.).

Wbrew twierdzeniu skarżącego, sprawa została rozpoznana w granicach

apelacji, także pod względem merytorycznym. Sąd Apelacyjny orzekał na

podstawie pełnego materiału dowodowego zebranego w postępowaniu

5

rozpoznawczym, podzielając w całości ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji

(s. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Nie doszło zatem do naruszenia

art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c. przy założeniu argumentacji prawnej podanej

w skardze.

2. Sądy meriti przyjęły właściwy reżim odpowiedzialności odszkodowawczej

pozwanego Banku wobec egzekwującego wierzyciela. W sprawie tej rozstrzygano

kwestię odpowiedzialności odszkodowawczej Banku w związku z naruszeniem

przepisów dotyczących obowiązków w zakresie egzekucji z rachunku bankowego

i trafnie zastosowano ogólny model odszkodowawczej odpowiedzialności

deliktowej tego podmiotu (art. 415 k.c.). Artykuł 892 k.p.c. nie tworzy samodzielnej

podstawy tej odpowiedzialności, określa tylko płaszczyznę, w której może pojawić

się bezprawne zachowanie się banku tj. gdy bank naruszy przepisy kształtujące

obowiązki ogólne banku w zakresie egzekucji z rachunku bankowego, przy czym

chodzi tu o obowiązki pojawiające się zarówno w fazie rozpoczęcia egzekucji

z rachunku bankowego, jak i w toku jej trwania. Takie bezprawne działania banku

uzasadniają przyjęcie deliktu po jego stronie (tzw. deliktu egzekucyjnego). Powinny

wystąpić jeszcze dalsze przesłanki deliktowej odpowiedzialności odszkodowawczej

banku w postaci szkody egzekwującego wierzyciela i związku przyczynowego

pomiędzy tą szkodą i deliktem banku (art. 361 § 2 k.c.). Należy wyjaśnić,

że odpowiedzialność odszkodowawczą banku na podstawie art. 415 k.c. w zw.

z art. 892 k.p.c. uzasadnia zasada winy (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

13 października 2010 r., I CSK 707/09, nie publ.; w odniesieniu do

odpowiedzialności pracodawcy w związku z egzekucją z wynagrodzenia za pracę,

art. 886 § 3 k.p.c.). Nie ma podstaw do przyjmowania na tle art. 892 k.p.c.

odpowiedzialności banku na zasadzie ryzyka. Kryteria należytej staranności banku

powinny być ustalane przy przyjęciu jej profesjonalnego charakteru (art. 355 § 2

k.c.). Ciężar dowodu wykazania przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej

banku, w tym - jego bezprawności oraz zawinienia w naruszeniu przepisów

dotyczących obowiązków banku, obciąża poszkodowanego wierzyciela (art. 6 k.c.).

3. Podstawowe znaczenie w danej sprawie miało ustalenie tego, czy

w świetle ustaleń faktycznych Sądów meriti można przyjąć, że pozwany Bank

naruszył przepisy nakładające na ten Bank określone obowiązki w związku

6

z otrzymaniem od komornika na podstawie art. 889 § 1 k.p.c. zawiadomienia

o zajęciu rachunku bankowego dłużniczki w dniu 3 marca 2008 r. Sąd Apelacyjnie

trafnie wskazał na te elementy stanu faktycznego, które jednak świadczyły

o bezprawnym działaniu banku. Chodzi o umożliwieniu dłużniczce - po otrzymaniu

przez Bank zawiadomienia komornika - swobodnego dostępu do własnego

rachunku bankowego przez kilka dni (od 3 do 11 marca 2008 r.) i podjęcia przez

nią całej kwoty zgromadzonej na rachunku oraz ograniczenie się do wysłania

wysłanie do komornika pocztą pisma z dnia 4 marca 2008 r. o potrzebie „podania

dodatkowych informacji dłużnika takich jak NIP, REGON, PESEL, etc. w celu

dokonania pozytywnej weryfikacji w systemie informatycznym Banku” (k. 53 akt

sprawy). Co więcej, we wspomnianym piśmie Banku nie było informacji

o prowadzeniu w tym Banku rachunku bankowego innej osoby o takim samym

imieniu i nazwisku. Takie postępowanie Banku stanowiło niewątpliwie naruszenie

art. 890 § 1 k.p.c., ponieważ po otrzymaniu zawiadomienia o zajęciu bank -

kontrahent egzekwowanego dłużnika powinien uniemożliwić posiadaczowi

rachunku podejmowania kwot i przekazywać odpowiednie kwoty z rachunku

komornikowi, a jeżeli wystąpiły przeszkody takiego przekazywania kwot, bank

ma obowiązek powiadomienia o nich komornika. Taką przeszkodą może być

też niemożność bliższej identyfikacji osoby dłużnika - posiadacza rachunku

m.in. w sytuacji, w której w danej jednostce organizacyjnej banku

prowadzone są rachunki bankowe dla innych osób o identycznym imieniu

i nazwisku, a brak dodatkowych danych (np. adresu, innych danych dostępnych

dla banku) uniemożliwia bankowi wykonania zawiadomienia komorniczego.

Mimo że skierowane do banku zawiadomienie komornicze wywołuje skutki ex lege,

pozwany Bank nie tylko nie zastosował się do jego treści, a jednocześnie nie

poinformował komornika o istnieniu wspomnianych przeszkód w wykonywania

zajęcia w postaci przekazywania odpowiednich kwot z zajętego rachunku.

Sąd Apelacyjnie trafnie zauważył, że ocena odpowiedzialności

odszkodowawczej pozwanego Banku powinna uwzględniać stan prawny, w którym

doszło do powstania szkody po stronie powoda. Nie obowiązywała wówczas

jeszcze ustawa z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy - k.p.c. (Dz.U. z 2013 r.,

nr 654). Przepisy o egzekucji z rachunku bankowego (art. 889 i n. k.p.c.)

7

nie przewidywały wymagania identyfikacji dłużnika egzekwowanego w wyniku

wskazania dodatkowych danych dotyczących jego osoby niż te, które wynikały

z treści wystawionego tytułu wykonawczego. W odniesieniu do samego rachunku

bankowego nie jest niezbędne jego oznaczenie w zawiadomieniu komorniczym

(art. 889 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Zawiadomienie o egzekucji skierowane do banku stanowi czynność

egzekucyjną i co do zasady nie może być dodatkowo jeszcze - jeżeli jest w pełni

legalne- samodzielnie weryfikowane przez bank prowadzący rachunek dłużnika

z tym założeniem, że skutki prawne zajęcia pojawią się po dopiero po takiej

weryfikacji. Odmienne stanowisko podważa jurydyczny i pragmatyczny sens

egzekucji z rachunku bankowego, skoro także dłużnik zawiadamiany jest przez

komornika o dokonanym zajęciu jego rachunku (art. 889 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Jeżeli po otrzymaniu przez bank zawiadomienia komorniczego o zajęciu

na podstawie art. 889 § 1 pkt 1 k.p.c., zgodnie z jego treścią dojdzie do odmowy

przez bank wypłaty innemu posiadaczowi rachunku niż egzekwowany dłużnik,

(art. 725 k.c.), to bank będzie mógł - w ewentualnym procesie odszkodowawczym

wytoczonym mu przez tego posiadacz - bronić się zarzutem braku bezprawności

działania(ewentualnie brakiem winy), skoro we właściwy sposób doszło w pewnym

okresie do wykonania zawiadomienia komorniczego. Ryzyko uniemożliwienia

dysponowania własnym rachunkiem przez osoby niebędące egzekwowanymi

dłużnikami nie musi zatem obciążać banku (por. art. 727 k.c.), a otwiera się

tu może skierowania roszczenia odszkodowawczego, np. wobec komornika

(art. 23 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji;

Dz.U. z 2011 r., nr 231, poz. 1376 ze zm.). Spowodowane zawiadomieniem

komorniczym skutki zajęcia egzekucyjnego następują jedynie w stosunku

do dłużnika wskazanego w tytule wykonawczym, a nie wobec osoby trzeciej

noszącej identyczne nazwisko i imię jak dłużnik. Wobec osoby trzeciej pojawia się

jedynie stan niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez bank

(art. 471 k.c.), za którego spowodowanie bank nie musi odpowiadać. Należy zatem

stwierdzić, że przedstawione w skardze kasacyjnej stanowisko mające świadczyć

o wyłączeniu bezprawnego działania pozwanego banku, gdy bank - domagając się

weryfikacji dłużnika - nie postępował zgodnie z zawiadomieniem, bowiem miał na

8

względzie ochronę interesów także innego posiadacza rachunku, nie może być

uznane za decydujące. Podjęta przez bank prowadzący rachunek bankowy

egzekwowanego dłużnika samodzielna weryfikacja osoby tego dłużnika

po otrzymaniu do komornika zawiadomienia o zajęciu rachunku i zakazie wypłat

(art. 890 § 1 k.p.c.) nie wstrzymuje skutków zajęcia rachunku dłużnika i nie wyłącza

bezprawności działania banku, który umożliwia dłużnikowi podejmowanie kwot

z zajętego już rachunku.

4. Ustalenia faktyczne usprawiedliwiają wniosek o możliwości przypisania

Bankowi winy w postaci nawet rażącego niedbalstwa (art. 355 § 2 k.p.c.).

Sąd Apelacyjny trafnie wskazał na to, że Bank dysponował dodatkowymi danymi

umożliwiającymi identyfikację osoby dłużnika, ponieważ w zawiadomieniu

komorniczym wskazywano na dwóch dłużników objętych tytułem wykonawczym,

a pozwany znal adres drugiego dłużnika (małżonka dłużniczki) zgodny z adresem

dłużniczki. Bank miał możliwość dalszej ,samodzielnej weryfikacji dłużnika już przy

podjęciu kwot z rachunku w pierwszym dniu zajęcia(także w zakresie ustalenia

aktualnego jego adresu). W dodatku nie skorzystał z tzw. szybkich środków

komunikowania się z komornikiem (fax, telefon), a wybrał formę zwykłej

korespondencji listowej, wiedząc, że komornik o zajęciu rachunku informuje także

jego posiadacza (art. 889 § 1 pkt 2 k.p.c.).

5. Dłużniczka podjęła z zajętego rachunku bankowego kwotę, którą

egzekwujący wierzyciel uznał za odpowiadającą wyrządzonej mu szkodzie,

ponieważ uniemożliwiło mu to uzyskanie w tej wysokości zaspokojenia należności

objętej tytułem wykonawczym i dochodzonej właśnie ramach egzekucji z rachunku

bankowego dłużniczki. Taka sytuacja potwierdza fakt poniesienia wskazanego

uszczerbku majątkowego, skoro - jak ustalono - prowadzona następnie egzekucja

z innych składników majątkowych nie doprowadziła do uzyskania znaczących kwot,

pozwalających nawet na uzyskania zaspokojenia należności odsetkowych

Ostatecznie umorzono egzekucję jako bezskuteczną także wobec współdłużnika

powoda. Egzekwujący wierzyciel utracił więc w sposób definitywny możliwość

zaspokojenia egzekucyjnego należności z rachunku bankowego rozmiarze

podjętych z rachunku kwot. Trzeba stwierdzić, że wspomniany uszczerbek

majątkowy powoda istniał już w chwili wyrokowania (art. 316 k.p.c., art. 361 § 2

9

k.c.). Nie ma znaczenia zatem to, że przeciwko dłużniczce toczy się jeszcze

postępowanie egzekucyjne na rzecz wierzyciela, nie zostało ono zakończone

i istnieje jeszcze potencjalnie możliwość uzyskania zaspokojenia z majątku dłużnika.

Wierzyciel egzekwujący nie ponosiłby oczywiście szkody w zakresie, w jakim

doszłoby do zaspokojenia już egzekwowanej wierzytelności w toku dalszych

czynności egzekucyjnych.

6. Należy podzielić stanowisko skarżącego, że przy określaniu rozmiaru

szkody należało brać pod uwagę przywilej egzekucyjny posiadaczy rachunków

oszczędnościowych, określony w art. 54 § 1 prawa bankowego z 1997 r. Przepis

ten określa kwotę wolną od zajęcia egzekucyjnego i posiadacz rachunku może

tą kwotą dysponować niezależnie od dokonanego zajęcia rachunku na podstawie

art. 889 k.p.c. Jeżeli w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut nieuwzględnienia

tego przywileju egzekucyjnego przy ustalaniu rozmiaru szkody powoda, to należy

twierdzić, że z ustaleń Sądów meriti nie wynikało, iż doszło do zajęcia rachunku

oszczędnościowego w rozumieniu art. 54 ust. 1 prawa bankowego. Ponadto gdyby

nawet założyć, że zawiadomienie komornicze z dnia 3 marca 2008 r. odnosiło się

do rachunku oszczędnościowego dłużnika, to należałoby przyjąć, że pozwany Bank

nie mógłby powoływać się - przy określaniu wysokości szkody - na wspomniany

przywilej egzekucyjny posiadacza wówczas, gdy sam własnym działaniem (wbrew

treści zawiadomienia) dopuścił np. do zmiany charakteru rachunku bankowego

(np. do ulokowania kwot z podjętych lokat oszczędnościowych na rachunku nie

objętym przywilejem egzekucyjnym).

7. Sądy meriti ustaliły, że powód dowiedział się o powstałej szkodzie

i podmiocie wyrządzającym szkodę w drugiej połowie 2011 r., a nie w okresie

wcześniejszym (tj. w 2008 r.), jak to sugeruje skarżący (s. 27 skargi).

Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi Sądów meriti

w postępowaniu kasacyjnym (art. 3983

§ 3 k.p.c. Nie doszło jeszcze zatem do

przedawnienia roszczenia odszkodowawczego powoda wobec Banku (art. 4421

§ 1 k.c.).

Podzielić należy natomiast zastrzeżenia skarżącego dotyczące przyjętego

w wyrokach Sądów meriti okresu opóźnienia Banku w zakresie spełnienia

świadczenia obejmującego naprawienia szkody (art. 481 k.c.). Odsetki za

10

opóźnienie zasądzone zostały bowiem już od dnia 12 marca 2008 r., tj. po upływie

7 dni od daty niehonorowania przez Bank zawiadomienia komorniczego z dnia

3 marca 2008 r. Nawiązano tu niewątpliwie do ustawowego terminu wykonania

zawiadomienia komorniczego, przewidzianego w art. 889 § 1 pkt 1 k.p.c.

W uzasadnieniu obu wyroków brak bliższej motywacji takiego stanowiska, trzeba

jednak uznać je za nietrafne i przyjąć, że w okolicznościach danej sprawy

roszczenie powoda o naprawienie szkody powstało w ramach zobowiązania Banku

o nieoznaczonym terminie spełnienia świadczenia i w związku z tym wymaga

określonego wezwania sprawcy szkody do wykonania zobowiązania (art. 455 k.c.).

W każdym razie niezrozumiałe pozostaje rozwiązanie obu Sądów, w którym bieg

przedawnienie roszczenia odszkodowawczego (art. 4421

§ 1 k.c.) rozpoczynałby

się później niż początek biegu opóźnienia Banku z uczynieniem zadość temu

roszczeniu (art. 481 k.c.).

Z tej sytuacji SN - podzielając zarzut naruszenia art. 481 § 1 k.c. i art. 455

k.c. - uchylił zaskarżony wyrok w odniesieniu do oddalenia apelacji w przedmiocie

rozstrzygnięcia o odsetkach za możnienie i w tym zakresie przekazał sprawę

Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania oraz oddalił

skargę kasacyjną Banku w pozostałym zakresie. Pozostałe zarzuty naruszenia

prawa materialnego, zmierzające do wykazania niewystąpienie przesłanek

odpowiedzialności odszkodowawczej, braku winy Banku, oznaczenia zakresu

odpowiedzialności odszkodowawczej oraz przedawnienia roszczenia powoda

Sąd uznał za nieuzasadnione, co oznaczało konieczność utrzymania

rozstrzygnięcia w zakresie zasądzenia należności głównej jako odszkodowania

na rzecz powoda.