I PK 266/14

Sygn. akt I PK 266/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 lipca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Maciej Pacuda

Protokolant Ewa Wolna

w sprawie z powództwa K. S.

przeciwko Spółce Węglowej […]

o zapłatę odszkodowania,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 9 lipca 2015 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 15 maja 2014 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w J. zasądził od Spółki

Węglowej […] na rzecz K. S. kwotę 14.532,30 zł z ustawowymi odsetkami tytułem

odszkodowania za otrzymanie mniejszego pakietu akcji oraz zaniżonej w związku z

tym dywidendy za 2011 r., a dalej idące powództwo oddalił jako wygórowane.

2

W sprawie tej ustalono, że powód zatrudniony był w Kopalni […] od 3 marca

1970 r. do 16 lipca 1986 r., a następnie w Kopalni […] w okresie od 7 sierpnia 1986

r. do 31 grudnia 1993 r. Stosunek pracy powoda ustał w wyniku porozumienia

między zakładami. Powód, jako uprawniony pracownik w rozumieniu art. 2 pkt 5

ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (jednolity tekst:

Dz.U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397 ze zm.), złożył oświadczenie o zamiarze

nieodpłatnego nabycia akcji zgodnie z art. 38 ust. 1 tej ustawy. Skarb Państwa

dokonał zbycia pierwszych akcji w dniu 6 lipca 2011 r. Zgodnie z art. 36 ustawy o

komercjalizacji i prywatyzacji, § 11 rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z dnia

29 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad podziału uprawnionych

pracowników na grupy, ustalania liczby akcji przypadających na każdą z tych grup

oraz trybu nabywania tych akcji przez uprawnionych pracowników (Dz.U. Nr 35,

poz. 303 ze zm., dalej jako rozporządzenie wykonawcze) oraz podaną do

wiadomości pracowników uchwałą nr 695/VII/11 Zarządu pozwanej Spółki z dnia 23

września 2011 r. w sprawie regulaminu podziału akcji serii „A”, powód ze względu

na swój staż pracy powinien nieodpłatnie nabyć 297 akcji. Faktycznie przyznano

mu tylko 96 akcji.

Dalej Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 4 stycznia 2012 r. powód złożył

reklamację, wskazując na wadliwe określenie jego stażu pracy przez stronę

pozwaną. Reklamacja nie została uwzględniona z uwagi na jej złożenie z

przekroczeniem 14-dniowego terminu, który - stosowanie do § 9 rozporządzenia

wykonawczego - upłynął w dniu 24 sierpnia 2011 r. Pozwana Spółka wskazała, że

ogłoszenie o wywieszeniu listy zostało upublicznione w sposób wskazany w § 8 ust.

1 tego rozporządzenia, w ogłoszeniach podano, między innymi, szczegółową

informację o miejscach wywieszenia list oraz terminach i sposobie składania

reklamacji w przypadku wadliwie wskazanego na liście okresu zatrudnienia.

Reklamacje były rozpoznawane przez komisję powołaną przez zarząd Spółki, co

wyczerpało postępowanie reklamacyjne. W rezultacie rozpatrzenie reklamacji

złożonej po terminie jest niemożliwe.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał, że powództwo co

do zasady zasługuje na uwzględnienie.

3

Powołując się na treść art. 2 pkt 5 i art. 38 ust. 1 ustawy o komercjalizacji i

prywatyzacji oraz § 7 ust. 2 i § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, Sąd

pierwszej instancji stwierdził, że odpowiedzialność za utratę przez uprawnionego

pracownika prawa do części akcji wskutek niewłaściwego wykonania obowiązków

przez podmioty, do których należało przeprowadzenie procesu nieodpłatnego

nabywania akcji, jest odpowiedzialnością kontraktową (art. 471 k.c. w związku z art.

300 k.p.). Zgodnie z art. 361 § 1 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi

odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z

którego szkoda wynikła. Chodzi tu o taki związek przyczynowy, który zachodzi

wtedy, gdy zależność między badanym zdarzeniem a szkodą odpowiada kryterium

„normalności następstw" (teoria przyczynowości adekwatnej). Z kolei z art. 361 § 2

k.c. wynika zasada pełnego odszkodowania. W ocenie tego Sądu, istnieje związek

przyczynowo-skutkowy między działaniem strony pozwanej, a utratą przez powoda

prawa do nieodpłatnego nabycia części akcji. Pozwana Spółka w nienależyty

sposób wypełniła bowiem ustawowe obowiązki związane z nieodpłatnym nabyciem

akcji przez uprawnionego pracownika, wadliwie obliczając powodowi okres

zatrudnienia uprawniający go do nabycia należnej liczby akcji. Powód spełniał

łącznie obie przesłanki uprawniające do nieodpłatnego nabycia akcji, tj. był

uprawnionym pracownikiem w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o komercjalizacji i

prywatyzacji oraz złożył w terminie określonym w art. 38 ust. 1 tej ustawy

oświadczenie o zamiarze ich nabycia. Przysługującego mu pełnego pakietu akcji

nie otrzymał zaś wyłącznie z uwagi na błędne wyliczenie jego stażu pracy przez

pozwaną Spółkę i nieuwzględnienie złożonej po terminie reklamacji. Sąd Rejonowy

wskazał, że wynikająca z art. 38 ust. 1 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji utrata

prawa do nieodpłatnego nabycia akcji odnosi się tylko do obowiązku złożenia

pisemnego oświadczenia o zamiarze ich nabycia. Nie jest natomiast objęte takim

skutkiem niezłożenie reklamacji w terminie przewidzianym w § 9 rozporządzenia

wykonawczego. Obowiązek ten ma zatem wyłącznie charakter porządkowy, a

przyjęcie jego normatywnego charakteru stałoby także w sprzeczności z zakresem

delegacji ustawowej do wydania rozporządzenia. Niedotrzymanie terminu do

złożenia reklamacji nie może więc prowadzić do pozbawienia uprawnionego

pracownika prawa do nieodpłatnego nabycia akcji. Wniosek przeciwny prowadzić

4

by musiał do konkluzji, iż rozporządzenie wykonawcze wprowadza pozaustawową

przesłankę bezwzględną uzyskania tego prawa. W tym zakresie Sąd pierwszej

instancji powołał się na pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21

października 2003 r., I PK 574/02 (LEX nr 122192), stwierdzając, że co prawda

został on wyrażony na tle § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z dnia

3 kwietnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad podziału uprawnionych

pracowników na grupy, ustalania liczby akcji przypadających na każdą z tych grup

oraz trybu nabywania akcji przez uprawnionych pracowników (Dz.U. Nr 33, poz.

200), zachowuje jednak aktualność również w sytuacji obowiązywania

rozporządzenia wykonawczego z 2003 r. Sąd Rejonowy powołał się również na

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2012 r., I PK 225/11 (LEX nr

1219496), w którym pośrednio przesądzono zasadę odpowiedzialności bez

względu na brak skorzystania z procedury reklamacyjnej, wyrażając pogląd, że

brak złożenia reklamacji przez uprawnionego pracownika nie powoduje

wygaśnięcia jego roszczeń odszkodowawczych.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, stawiany powodowi zarzut przyczynienia

się do powstania szkody nie mógł zostać uwzględniony, gdyż po pierwsze -

całkowita i wyłączna wina za wykonanie zobowiązania dotyczącego obliczenia

stażu pracy powoda leżała po stronie pozwanej Spółki. Można jej bowiem przypisać

cechy rażącego niedbalstwa, skoro nie uwzględniła okresu zatrudnienia powoda w

obu Kopalniach w sytuacji, gdy były one jedynymi pracodawcami powoda do chwili

ustania stosunku pracy ze Spółką. Powód mógł zatem zasadnie oczekiwać, że

strona pozwana prawidłowo obliczyła jego staż pracy, a skorzystanie z

postępowania reklamacyjnego było jedynie uprawnieniem a nie obowiązkiem

pracownika, skoro prawodawca nie przewidział żadnych sankcji za niezłożenie

reklamacji. Po drugie, nawet gdyby przyjąć ewentualną winę powoda, to

porównując stopień tej winy ze stopniem winy strony pozwanej należało uznać

zarzut przyczynienia się za sprzeczny z zasadami współżycia społecznego. Jego

uwzględnienie kreowałoby bowiem pozaustawową przesłankę w postaci obowiązku

złożenia reklamacji w przypadku błędnego obliczenia stażu pracy, warunkującą

otrzymanie akcji pracowniczych bądź istnienie roszczenia odszkodowawczego.

5

Wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację

pozwanej Spółki od powyższego wyroku, podzielając ustalenia i argumentację

Sądu pierwszej instancji.

Sąd odwoławczy podkreślił, że powód nie otrzymał pełnego pakietu akcji

wyłącznie z uwagi na nienależyte wypełnienie przez pozwaną Spółkę ustawowych

obowiązków związanych z nieodpłatnym nabyciem akcji przez uprawnionego

pracownika. W ocenie Sądu drugiej instancji, zarzut przyczynienia się powoda do

powstania szkody nie może zostać uwzględniony.

W skardze kasacyjnej strona pozwana zarzuciła naruszenie prawa

materialnego, a mianowicie: 1) art. 362 k.c., przez jego niezastosowanie,

powodujące pominięcie uznania, że wskutek zaniechania terminowego złożenia

przez powoda reklamacji w trybie określonym w § 7 ust. 1 i 2 oraz § 9

rozporządzenia wykonawczego powód przyczynił się do powstania szkody oraz jej

rozmiaru; 2) § 9 tego rozporządzenia, przez jego niewłaściwą wykładnię polegającą

na przyjęciu, że termin do złożenia przez pracownika reklamacji co do błędnie

naliczonego stażu pracy miał jedynie charakter porządkowy, a jego uchybienie nie

powodowało żadnych negatywnych skutków dla powoda, co sprowadza się do

odmówienia przepisowi charakteru normatywnego, podczas gdy zgodnie z art. 87

ust. 1 Konstytucji RP, rozporządzenia stanowią źródła powszechnie

obowiązującego prawa i mogą stanowić źródła praw i obowiązków; 3) art. 471 k.c.,

przez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie, w jakim przypisano pozwanej

Spółce odpowiedzialność za szkodę pomimo wystąpienia okoliczności - za które nie

ponosi ona odpowiedzialności - w postaci braku złożenia przez powoda reklamacji

w przepisanym terminie; 4) art. 472 w związku z art 355 § 1 k.c., przez jego

niezastosowanie powodujące brak odmowy przypisania pozwanej Spółce

odpowiedzialności za szkodę, pomimo zachowania z jej strony należytej

staranności, na którą wskazuje wypełnienie wszystkich obowiązków określonych w

rozporządzeniu wykonawczym, a związanych ze sporządzeniem listy uprawnionych

pracowników.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego

wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie powództwa w

całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

6

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, lub o uchylenie także

wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.

Reżim odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 i nast. k.c.) dotyczy

niewykonania lub nienależytego wykonania wszelkich zobowiązań, a więc nie tylko

tych wynikających z umowy (jak zdaje się uważać skarżący), ale także powstałych

z mocy prawa. Z tego względu w judykaturze Sądu Najwyższego utrwalił się

pogląd, że z mocy przepisów dotyczących nieodpłatnego nabycia akcji powstaje

między podmiotami, do których należało przeprowadzenie procesu nieodpłatnego

zbywania akcji a uprawnionym pracownikiem (byłym pracownikiem) stosunek

zobowiązaniowy. Niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązków

wynikających z tego zobowiązania rodzi odpowiedzialność odszkodowawczą na

podstawie art. 471 k.c. (por. np. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2009 r., II PZP 4/09, OSNP 2010 nr 13-14,

poz. 153 oraz wyrok tego Sądu z dnia 24 czerwca 2013 r., II PK 344/12, LEX nr

135304 i szeroko powołane w nim wcześniejsze orzecznictwo).

Niewątpliwie przewidziany w § 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego

obowiązek sporządzenia listy uprawnionych pracowników, obejmującej łączny

okres zatrudnienia uprawniającego do nieodpłatnego nabycia określonego pakietu

akcji obciążał pozwaną Spółkę. Skarżący prezentuje stanowisko, że nie można mu

przypisać odpowiedzialności, skoro obowiązek ten wykonał, a powstała szkoda była

wynikiem niezłożenia przez powoda w terminie reklamacji, o której mowa w § 9

rozporządzenia. Rzecz jednak w tym, że co prawda obowiązek sporządzenia listy

uprawnionych pracowników został przez skarżącego wykonany, jednak wadliwie.

Ocena realizacji przez pozwaną Spółkę obowiązku wynikającego z § 7 ust. 2

rozporządzenia wykonawczego podlega ocenie w aspekcie zachowania przez nią

należytej staranności (art. 355 § 1 w związku z art. 472 k.c. oraz § 13 in fine

7

rozporządzenia wykonawczego). Nienależyte wykonanie tego obowiązku wskutek

wadliwego ustalenia okresu zatrudnienia powoda mimo posiadania - jak wynika z

niekwestionowanych ustaleń - stosownej dokumentacji w tym zakresie, oznacza, że

pozwana Spółka wykonała swoje zobowiązanie nieprawidłowo i to niezależnie od

zachowania powoda polegającego na niezłożeniu reklamacji. Nie można w tej

sytuacji podzielić stanowiska skarżącego, że nienależyte wykonanie zobowiązania

było następstwem okoliczności leżącej po stronie powoda, za którą pozwana

Spółka nie ponosi odpowiedzialności (art. 471 in fine k.c.). Gdyby bowiem nie

wadliwe i zawinione działanie Spółki, szkoda nie powstałaby. Skutku tego nie

eliminuje niezłożenie przez powoda reklamacji, ponieważ taki obowiązek nie

wynikał z powstałego z mocy prawa zobowiązania, tak na mocy przepisów ustawy

o komercjalizacji i prywatyzacji, jak i rozporządzenia wykonawczego.

Niezasadny jest zarzut naruszenia § 9 rozporządzenia wykonawczego w

związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, upatrywanego przez skarżącego w

przyjęciu przez Sąd drugiej instancji porządkowego a nie normatywnego charakteru

tego przepisu, co doprowadziło do „kompletnego pozbawienia znaczenia instytucji

reklamacji od błędnie naliczonego stażu pracy”.

Rozporządzenia są aktami normatywnymi wydanymi na podstawie

szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Muszą

zatem zmierzać do wykonania ustawy, nie mogą być z nią sprzeczne ani wykraczać

poza zakres delegacji ustawowej. Rozporządzenie wykonawcze z 2003 r. zostało

wydane na podstawie delegacji z art. 36 ust. 5 ustawy o komercjalizacji i

prywatyzacji, upoważniającej ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa do

określenia szczegółowych zasad podziału uprawnionych pracowników na grupy i

ustalenia liczby akcji przypadających na każdą z tych grup oraz trybu nabywania

akcji przez uprawnionych pracowników. Zakres delegacji ustawowej obejmuje więc

uszczegółowienie przedmiotu uregulowanego w art. 36 ust. 4 ustawy oraz zasady i

sposób postępowania w procesie zbywania akcji na rzecz uprawnionych

pracowników (por. uzasadnienie powołanej wyżej uchwały składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2009 r., II PZP 4/09). Z przepisów

rozporządzenia wynika, że to spółka ustala okres zatrudnienia (§ 4 ust. 2 i § 7 ust.

2), a pracownik w postępowaniu reklamacyjnym może ustalenie to kwestionować (§

8

5 ust. 1 i § 9). Powołane przepisy mają zatem na celu wyłącznie realizację

obowiązku spółki sporządzenia listy uprawnionych pracowników i ich ewentualnego

skorygowania, gdyż bez ustalenia okresów zatrudnienia nie byłoby możliwe

dokonanie podziału uprawnionych pracowników na grupy, w których następuje

zbycie akcji przez Skarb Państwa (art. 36 ust. 4 ustawy oraz § 10 i 11

rozporządzenia wykonawczego). W tym właśnie przejawia się „znaczenie instytucji

reklamacji”, do którego odwołuje się skarżący.

Ustawa o komercjalizacji i prywatyzacji pod rygorem utraty przez pracownika

prawa do nieodpłatnego nabycia akcji nakłada na niego wyłącznie obowiązek

złożenia pisemnego oświadczenia o zamiarze nabycia akcji. Skoro takim rygorem

nie zostało objęte niezłożenie przez pracownika reklamacji, to wskazany wyżej

skutek nie może wynikać wyłącznie z przepisów rozporządzenia wykonawczego.

Zresztą przeczy temu treść § 2 ust. 3 pkt 3 i 5 oraz § 8 rozporządzenia,

nakładających na spółkę obowiązek informowania pracowników jedynie o skutkach

niezłożenia w terminie oświadczeń o zamiarze nieodpłatnego nabycia akcji (art. 38

ust. 1 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji) oraz terminie wygaśnięcia prawa (art.

38 ust. 2 tej ustawy). W konsekwencji niedopełnienie przez pracownika

przewidzianego w przepisach rozporządzenia wykonawczego fakultatywnego trybu

reklamacji nie może wywrzeć skutku w postaci utraty przez niego prawa do

nieodpłatnego nabycia akcji, prawa do żądania wydania akcji w ilości przysługującej

mu z uwagi na okres zatrudnienia, a w wypadku gdy wydanie to stało się

niemożliwe z uwagi na rozdysponowanie akcji - do żądania odszkodowania z tego

tytułu. Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela argumentację Sądu

Najwyższego zaprezentowaną w rozważanym zakresie w wyrokach z dnia 21

października 2003 r., I PK 574/02 (OSNP 2004 nr 19, poz. 333) oraz z dnia 2

grudnia 2010 r., II PK 118/10 (LEX nr 949025) na tle przepisów poprzednio

obowiązującego rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z dnia 3 kwietnia 1997 r.

w sprawie szczegółowych zasad podziału uprawnionych pracowników na grupy,

ustalania liczby akcji przypadających na każdą z tych grup oraz trybu nabywania

akcji przez uprawnionych pracowników. Takie też rozumienie § 9 rozporządzenia

wykonawczego wynika w istocie z motywów zaskarżonego wyroku. Nadanie temu

przepisowi przez Sąd drugiej instancji charakteru porządkowego oznaczało bowiem

9

tyle, że - w jego ocenie - niezachowanie przez pracownika trybu postępowania

reklamacyjnego nie stanowiło uchybienia obowiązkowi o charakterze

normatywnym, prowadzącego do utraty prawa do akcji w ilości przewyższającej ich

liczbę wynikającą z zaliczenia pracownika do niewłaściwej grupy wskutek

nieprawidłowego ustalenia przez spółkę łącznego okresu jego zatrudnienia.

Niezasadny jest wreszcie zarzut naruszenia art. 362 k.c., zgodnie z którym,

jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody,

obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do

okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. Regulacja ta stanowi wyjątek

od zasady pełnego odszkodowania i swoją rolę realizuje wyłącznie wówczas, gdy

zachowanie się poszkodowanego stanowi współprzyczynę powstania lub

zwiększenia szkody. Przyczynienie się występuje, gdy występujące w konkretnej

sprawie określone okoliczności faktyczne wskazują, że bez udziału

poszkodowanego szkoda hipotetycznie nie powstałaby lub nie przybrałaby

rozmiarów, które ostatecznie w rzeczywistości osiągnęła. Niesłuszne byłoby

natomiast miarkowanie odszkodowania, gdyby szkoda przybrała rzeczywistą

postać wskutek samego zachowania się sprawcy szkody (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 18 lutego 2009 r., II PK 154/08, LEX nr 736722 i powołane w

nim orzeczenia).

W ramach zarzutu obrazy art. 362 k.c. skarżący kwestionuje ocenę Sądów

obu instancji, że wyłączna wina w zaniżeniu liczby przyznanych powodowi akcji

wskutek błędnego ustalenia jego okresu zatrudnienia leży po stronie pozwanej

Spółki i wywodzi, że Sądy te pominęły, iż gdyby powód w terminie złożył

reklamację, to zostałaby ona uwzględniona, co oznaczałoby przyznanie mu

odpowiedniej liczby akcji, a tym samym nie powstałaby po jego stronie szkoda.

Zarzut ten nie jest zasadny już tylko dlatego, że - wbrew twierdzeniu

skarżącego - Sądy obu instancji rozważały możliwość uwzględnienia przyczynienia

się powoda do powstania szkody na skutek nieskorzystania przez niego z

możliwości złożenia reklamacji. Dokonując oceny w tym zakresie Sąd pierwszej

instancji, a za nim - podzielając jego argumentację - Sąd odwoławczy uznał, że

porównanie stopnia winy powoda (który miał uzasadnione podstawy oczekiwać, iż

skarżący prawidłowo obliczy jego staż pracy, skoro - do chwili ustania stosunku

10

pracy ze Spółką - Kopalnie […] były jego jedynymi zakładami pracy) ze stopniem

winy pozwanej Spółki (która wykonała nałożony na nią obowiązek łącznego

ustalenia okresu zatrudnienia powoda z rażącym niedbalstwem, skoro

dysponowała dokumentacją pozwalającą na jego prawidłowe obliczenie), nie

pozwala na uwzględnienie zarzutu przyczynienia się z uwagi na jego sprzeczność z

zasadami współżycia społecznego. Ocena ta nie została w skardze kasacyjnej

zakwestionowana.

Skarżący nie zauważa również, że § 9 rozporządzenia wykonawczego, w

odróżnieniu od § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, dotyczy wyłącznie możliwości

złożenia reklamacji w przypadku wadliwego określenia okresu zatrudnienia w

spółce. Stosownie do § 7 ust. 3 rozporządzenia, okres ten liczony jest od dnia

komercjalizacji spółki do dnia zbycia przez Skarb Państwa pierwszych akcji na

zasadach ogólnych. Dniem komercjalizacji jest pierwszy dzień miesiąca

przypadającego po wpisaniu spółki do rejestru przedsiębiorców (art. 10 ust. 2

zdanie pierwsze ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji). Niewątpliwie za tak

rozumiany okres zatrudnienia w spółce nie może być uznany nieuwzględniony

przez skarżącego na liście uprawnionych pracowników okres zatrudnienia powoda

w KWK […] od 3 marca 1970 r. do 16 lipca 1986 r. W tej sytuacji niezłożenie przez

powoda reklamacji, o której mowa w § 9 rozporządzenia wykonawczego, nie mogło

przyczynić się do powstania po jego stronie szkody spowodowanej nienależytym

wykonaniem przez pozwaną Spółkę obowiązku prawidłowego ustalenia łącznego

okresu zatrudnienia wskazanego w § 7 ust. 2 tego rozporządzenia.

Z powyższy względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie

art. 39814

k.p.c.

11