IV KK 115/15

Sygn. akt IV KK 115/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 lipca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)

SSN Józef Dołhy (sprawozdawca)

SSN Roman Sądej

Protokolant Jolanta Grabowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej

w sprawie W. K.

skazanego z art. 270 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 22 lipca 2015 r.,

kasacji, wniesionej przez obrońcę

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 października 2014 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego

z dnia 27 stycznia 2014 r.,

1. uchyla wyrok Sądu Apelacyjnego w zaskarżonej części (pkt

2 i 3 ) oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Okręgowego w

części skazującej W. K. za przestępstwa z art. 270 § 1 kk, art. 270

§ 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk (pkt 4,5, i 6 ) i na podstawie art. 17 § 1

pkt 6 kpk w zw. z art. 101 § 1 pkt 3 kk i art. 102 kk postępowanie

2

karne przeciwko W. K. w tym zakresie umarza, kosztami procesu

w tej części obciąża Skarb Państwa;

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu

adw. E. M. - Kancelaria Adwokacka kwotę 738,00 zł

(słownie:siedemset trzydzieści osiem złotych) w tym 23% VAT

tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 stycznia 2014 r. W.K.i skazany

został za przestępstwa:

1) z art. 258 § 2 k.k. (pkt 3 wyroku) – na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

2) z art. 270 § 1 k.k. (pkt 4 wyroku) – na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;

3) z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. (pkt 5 wyroku) – na karę 4 miesięcy

pozbawienia wolności.

4) z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. (pkt 6 wyroku) – na karę 4 miesięcy

pozbawienia wolności; łącznie na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności

(pkt 7 wyroku).

W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego W. K. podniósł zarzuty: 1)

obrazy przepisów postępowania – str. 4, 5 § 2, 7, 167,170, 410 k.p.k., w

szczególności polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności

m. in. na skutek nieuzasadnionego oddalenia wniosków dowodowych złożonych

przez oskarżonego, 2) błędu w ustaleniach faktycznych.

Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 9 października 2014 r.: 1. uchylił

zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego W. K. w punkcie 3 i w tym zakresie

przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu; 2. zmienił

tenże wyrok w odniesieniu do W. K. w ten sposób, że: - uchylił orzeczenie o karze

łącznej zawarte w punkcie 7, - na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec

oskarżonego nową karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności w miejsce kar

jednostkowych orzeczonych w punktach 4, 5 i 6 zaskarżonego wyroku; 3. w

pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

3

Powyższy wyrok, w zakresie rozstrzygnięcia w pkt 2 i 3, zaskarżył kasacją

obrońca skazanego W. K., zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego,

które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia tj.:

- art. 7 k.p.k. w związku z art. 433 § 2 k.p.k. poprzez błędne przyjęcie, że

przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka J. P., oraz dokumentu - akt

oskarżonego W. K., jako współpracownika CBŚ, po wcześniejszym potwierdzeniu,

że taki status posiadał, ma w niniejszej sprawie znaczenie tylko w zakresie punktu

3 wyroku Sądu I Instancji, podczas gdy dowody te mają również istotne znaczenie

w zakresie pozostałych przypisanych oskarżonemu przestępstw.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy Sądowi Okręgowemu, jako Sądowi I instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna.

Sąd Apelacyjny uznał za zasadny podniesiony w apelacji obrońcy zarzut

obrazy art. 167 oraz art. 170 k.p.k. jedynie w odniesieniu do przypisanego

oskarżonemu przestępstwa z art. 258 § 2 k.k. (pkt 3 wyroku), stwierdzając, że

„ewentualna współpraca z organami ścigania będzie miała znaczenie dla

odpowiedzialności karnej oskarżonego wyłącznie w tym zakresie i w żaden sposób

nie dotyczy pozostałych przypisanych oskarżonemu przestępstw”.

Autor kasacji trafnie kwestionuje stanowisko sądu odwoławczego,

wywodząc, że w realiach sprawy zachodzi ścisłe powiązanie wszystkich zarzutów

stawianych oskarżonemu, na co jednoznacznie wskazują dokonane przez sąd

pierwszej instancji ustalenia faktyczne. Sąd Okręgowy ustalił, że oskarżony w

okresie od 1991 r. do stycznia 1999 r. był etatowym członkiem grupy przestępczej o

charakterze zbrojnym, której przywódcą był J. T. Według sądu oskarżony, ze

względu na swoje zdolności i predyspozycje, zajmował się przede wszystkim

szeroko rozumianym fałszerstwem dokumentów, z czego był w strukturach grupy

znany, a zlecane mu zadania dotyczyły przede wszystkim tej dziedziny

przestępczości (uzasadnienie wyroku I instancji – str. 3). Skarżący trafnie wskazuje,

że czasokres zarzutów dotyczących przerobienia dokumentów (pkt 4 – 6 wyroku)

pokrywa się z okresem, w którym oskarżony miał działać w zorganizowanej grupie,

a nadto czyn opisany w pkt 5 związany jest z osobą W. C., członka grupy J. T., tym

4

samym oczywisty jest bezpośredni związek wszystkich zarzutów stawianych

oskarżonemu. Oskarżony w toku postępowania wskazywał, że jego zaangażowanie

w działalność grupy T. wynikało wyłącznie z faktu współpracy z organami ścigania

oraz wykonywania poleceń wydawanych przez współpracujących z nim

funkcjonariuszy. Składane przez oskarżonego wnioski dowodowe miały wykazać

prawdziwość powyższych twierdzeń oskarżonego i dotyczyły wszystkich

zarzucanych mu przestępstw. Stanowisko sądu odwoławczego, iż ewentualna

współpraca oskarżonego z organami ścigania ma znaczenie jedynie w zakresie

zarzutu z art. 258 § 2 k.p.k., uznać należy za błędne, naruszające art. 7 k.p.k. w zw.

z art. 433 § 2 k.p.k.

Stwierdzenie rażącej obrazy prawa w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k. winno

skutkować uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, jednakże dalszemu procedowaniu w

sprawie stoi na przeszkodzie przedawnienie karalności czynów z art. 270 § 1

k.k.(pkt 4, 5 i 6 wyroku Sądu Okręgowego). Z tych względów należało uchylić wyrok

Sądu Apelacyjnego w zaskarżonej części (pkt 2 i 3) oraz utrzymany nim w mocy

wyrok Sądu Okręgowego w części skazującej W. K. (pkt 4, 5 i 6), i na podstawie

art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 3 k.k. i art. 102 k.k. postępowanie

karne przeciwko W. K. w tym zakresie umorzyć.

kc