V KK 185/15

Sygn. akt V KK 185/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 września 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)

SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca)

SSN Jacek Sobczak

Protokolant Katarzyna Wełpa

w sprawie P. I.

ukaranego z art. 92 § 1 k.w.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 3 września 2015 r.

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego

od wyroku Sądu Rejonowego w J.

z dnia 20 stycznia 2015 r.

1. uchyla zaskarżony wyrok i P. I. uniewinnia od popełnienia

zarzucanego mu czynu;

2. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r., Sąd Rejonowy w J. uznał P. I. za

winnego tego, że: w dniu 27 stycznia 2014 r. w J. będąc kierującym pojazdem

marki Volkswagen nie dostosował się do sygnalizatora świetlnego czerwonego S -

1 wjeżdżając za sygnalizator, gdy jest to zabronione – to jest winnym wykroczenia z

2

art. 97 § 2 k.w. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w

wysokości 100 zł.

Wyrok ten zapadł w uwzględnieniu złożonego we wniosku o ukaranie

oskarżyciela publicznego, tj. Straży Miejskiej w J., wniosku o skazanie

obwinionego, na mocy art. 58 § 1 i 2 k.p.s.w., bez przeprowadzenia rozprawy i

wymierzenie uzgodnionej z nim kary grzywny w kwocie 100 zł.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 5

lutego 2015 r.

W dniu 13 maja 2015 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja od tego

wyroku sporządzona przez Prokuratora Generalnego.

Zaskarżył on to orzeczenie w całości na korzyść ukaranego i zarzucił mu:

rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa

procesowego, tj. art. 58 § 1 i 2 k.p.s.w. oraz art. 63 § 5 k.p.s.w., polegającego na

uwzględnieniu wadliwego wniosku oskarżyciela publicznego o skazanie bez

przeprowadzenia rozprawy P. I. za czyn z art. 92 § 1 k.w., w sytuacji gdy nie został

on w postępowaniu wyjaśniającym przesłuchany w charakterze obwinionego i nie

składał tym samym wniosku o wydanie wyroku skazującego, zaś wniosek o

skazanie w tym trybie złożył do protokołu przesłuchania obwiniony T. I., co

wykluczało wydanie zaskarżonego wyroku skazującego zgodnie z wnioskiem o

ukaranie i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie

obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest w sposób oczywisty zasadna, co pozwoliło rozpoznać ją w

trybie art. 535 § 5 k.p.k.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega

wątpliwości, że to T. I. w niniejszym postępowaniu zarzucono popełnienie

wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. w dniu 27 stycznia 2014 r. ok. godz. 16.50 na ul. J. w

J. polegającego na niedostosowaniu się do sygnalizacji świetlnej. I to T. I. był – w

związku z tym – przesłuchany jako osoba podejrzana o popełnienie wykroczenia

w dniu 9 października 2014 r., przyznał się do popełnienia zarzucanego mu

czynu i dobrowolnie poddał się karze grzywny za ten czyn w kwocie 100 zł.

3

Równie bezsporne jest i to, że Straż Miejska w J. wniosła wniosek o

ukaranie za ten przedmiotowy czyn nie T. I., ale jego ojca P. I., dołączając do

tego żądania – w oparciu o przepis art. 58 § 1 k.p.s.w. - wniosek o skazanie

tegoż P. I. za zarzucany mu czyn bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie

mu kary 100 zł. grzywny.

Oczywiste jest także i to, że Sąd Rejonowy w J. rozpoznając ten wniosek

na posiedzeniu w dniu 20 stycznia 2015 r. tego błędu nie dostrzegł i

zaskarżonym wyrokiem przypisał P. I. sprawstwo przedmiotowego wykroczenia i

wymierzył mu za ten czyn karę 100 zł. grzywny.

Tak postępując Sąd ten rażąco uchybił przepisom art. 58 § 1 i 2 k.p.s.w.

oraz art. 63 § 5 k.p.s.w. Regulują one instytucję skazania obwinionego bez

przeprowadzenia rozprawy. Jednym z warunków jej zastosowania jest zgoda

obwinionego „przesłuchanego uprzednio w toku czynności wyjaśniających w

trybie art. 54 § 6 k.p.s.w.” Ten warunek nie został wobec P. I. dopełniony, jako

że nigdy nie był on w tej sprawie przesłuchany w charakterze obwinionego, nie

składał też wniosku o skazanie go w trybie art. 58 § 1 i 2 k.p.s.w. Stąd też Sąd

Rejonowy nie miał podstaw prawnych do zastosowania wobec P. I. omawianej

instytucji, a więc do skazania go za zarzucany mu czyn bez przeprowadzenia

rozprawy i wymierzenie mu kary grzywny. Wydając jednak zaskarżony wyrok

Sąd ten tym samym rażąco naruszył tak przepis art. 58 § 1 k.p.s.w. jak i przepis

art. 63 § 5 k.p.s.w. Ten bowiem nakładał na Sąd obowiązek rozpoznania

niniejszej sprawy na zasadach ogólnych, bowiem jej rzetelna analiza musiała by

go doprowadzić do jedynie słusznej konkluzji o braku podstaw do uwzględnienia

przedmiotowego wniosku i do skazania P. I. za zarzucane mu wykroczenie.

Stąd też nie ulega wątpliwości, że naruszenie przez orzekający sąd

obydwu przepisów było rażące i miało istotny wpływ na treść zaskarżonego

wyroku. Ich następstwem było bowiem ukaranie P. I. za czyn którego on nie

popełnił.

W konsekwencji – przy tak oczywistym braku podstaw obwinienia –

należało uwzględnić kasację i uniewinnić P. I. od popełnienia czynu, który

błędnie mu zarzucono.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 118 § 2 k.p.s.w.

4

Z tych wszystkich względów orzeczono jak wyżej.