V KK 208/15

Sygn. akt V KK 208/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 września 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)

SSN Małgorzata Gierszon

SSN Jacek Sobczak (sprawozdawca)

Protokolant Katarzyna Wełpa

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 3 września 2015 r.

sprawy P. P.

skazanego z art. 244 k.k.

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w T.

z dnia 15 czerwca 2012 r.

1. uchyla pkt 3 wyroku Sądu Rejonowego w T.,

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb

Państwa.

UZASADNIENIE

P. P. został oskarżony o to, że w dniu 19 marca 2012 r. w M. kierował

rowerem wbrew orzeczonym prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego

zakazom, kierowania rowerami do spraw o sygn. akt II K …/11 obowiązującemu na

2

okres 1 roku, tj. do 2.09.2012 r. i II K …/11 obowiązujący na okres 2 lat tj. do

3.12.2013 r., tj. o czyn z art. 244 k.k.

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 15 czerwca 2012 r., został uznany

winnym tego, że dniu 19 marca 2012 r. w M., kierował rowerem pomimo

orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 25 listopada 2011 roku w sprawie

II K …/11 zakazu prowadzenia rowerów na okres 2 lat, tj. przestępstwa z art. 244

k.k. i wymierzono mu za to karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 1 wyroku),

zaś na podstawie art. 69 § 1 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k. warunkowo zawieszono

wykonanie tej kary na okres próby 3 lat (pkt 2 wyroku). Na podstawie art. 49 § 2 k.k.

zobowiązano oskarżonego do uiszczenia na rzecz Funduszu Pomocy

Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenia pieniężnego w kocie

200 złotych (pkt 3 wyroku). Wyrokiem tym rozstrzygnięto także w przedmiocie

kosztów postępowania.

Wyrok uprawomocnił 23 czerwca 2012 r. (k. 30v).

Kasację od tego orzeczenia, na korzyść skazanego, w zakresie

rozstrzygnięcia o środku karnym, zawartego w pkt 3 wyroku, wywiódł Prokurator

Generalny zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie

przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 49 § 2 k.k., polegające na orzeczeniu,

na podstawie tej normy, za przypisane oskarżonemu przestępstwo z art. 244 k.k.,

środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy

Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, podczas gdy przepis ten ma

zastosowanie jedynie do sprawców przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w

komunikacji, określonych w art. 178a k.k., art. 179 k.k., art. 180 k.k.

Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Prokuratora Generalnego jako oczywiście zasadna (art. 535 § 5

k.p.k.) podlegała uwzględnieniu.

Bez wątpienia orzeczenie Sądu Rejonowego obarczone zostało rażącą i

mającą istotny wpływ na jego treść obrazą prawa materialnego, tj. art. 49 § 2 k.k.

Zgodnie z tym przepisem w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w

art. 178a k.k., 179 k.k. lub 180 k.k., sąd może orzec świadczenie pieniężne

wymienione w art. 39 pkt 7 k.k. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz

3

Pomocy Postpenitencjarnej do wysokości określonej w § 1. Oznacza to, że

bezwzględną przesłanką wymierzenia tego fakultatywnego świadczenia jest

skazanie sprawcy za choćby jedno z wymienionych wyżej przestępstw.

Skoro zatem, P. P. został skazany za czyn z art. 244 k.k., to tym samym, co

należy podkreślić, nie było podstaw do nałożenia na niego obowiązku spełnienia

świadczenia o jakim mowa w art. 49 § 2 k.k. Czyn przypisany skazanemu w

zaskarżonym wyroku Sądu Rejonowego nie należy bowiem do katalogu

przestępstw, co do których możliwe jest orzeczenie świadczenia pieniężnego na

rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Z tej też przyczyny uznać należało, orzeczenie w zaskarżonej części za

wadliwe i wymagające korekty, zaś wniosek końcowy kasacji za w pełni trafny.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

wyroku.