III UK 16/15

Sygn. akt III UK 16/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 września 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Staryk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dawid Miąsik

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z odwołania W. P.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanej T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.

w związku z niewydaniem decyzji,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 września 2015 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 8 października 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Zakład Ubezpieczeń Społecznych w dniu 10 stycznia 2013 r. wydał decyzję

stwierdzającą, że W. P. podlega od 1 sierpnia 2011 r. obowiązkowym

ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu z tytułu

zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u płatnika T. Spółka z o.o., od 1 sierpnia

2012 r. miesięczną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu

zatrudnienia wnioskodawczyni w firmie T. nadal stanowi kwota 1.500 zł, a wymiar

czasu pracy ½ etatu.

W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawczyni kwestionowała, że zawarcie

umowy o pracę od dnia 1 sierpnia 2012 r. było czynnością pozorną oraz wniosła o

ustalenie, że podlega ubezpieczeniu społecznemu od dnia 1 sierpnia 2012 r. z

tytułu zatrudnienia w wymiarze całego etatu, a miesięczna podstawa wymiaru

składek na ubezpieczenia społeczne wynosi 4.211 zł.

Po rozpoznaniu odwołania Sąd Okręgowy w Z. uznał, że odwołanie

wnioskodawczyni od decyzji ZUS z dnia 10 stycznia 2013 r. stanowi w istocie

wniosek odwołującej się o ustalenie przebiegu jej ubezpieczenia, dotychczas

nierozpoznany przez organ rentowy i przekazał taki wniosek do rozpoznania

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, a postępowanie sądowe umorzył.

Organ rentowy po rozpoznaniu przekazanego wniosku, decyzją z dnia 6

listopada 2013 r., w oparciu o art. 61a k.p.a. w związku z art. 123 i art. 83b ustawy

o systemie ubezpieczeń społecznych, odmówił wszczęcia postępowania w

przedmiocie tego wniosku, gdyż sprawa została już wcześniej rozstrzygnięta

ostateczną decyzją w tej kwestii.

W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawczyni podniosła, że organ rentowy

zaniechał wydania decyzji merytorycznej rozstrzygającej jej żądanie, co uprawnia ją

do złożenia odwołania w związku z tym zaniechaniem.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 7

kwietnia 2014 r. zobowiązał organ rentowy do wydania decyzji w przedmiocie

podlegania W. P. ubezpieczeniom społecznym i podstawy wymiaru składek na te

ubezpieczenia od dnia 1 sierpnia 2012 r. – w terminie dwutygodniowym liczonym

od dnia uprawomocnienia się wyroku (pkt I.); stwierdził, że niewydanie decyzji

3

przez organ rentowy nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), a także

rozstrzygnął o kosztach procesu.

Wyrokiem z dnia 8 października 2014 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

organu rentowego od powyższego wyroku. Sąd drugiej instancji podkreślił, że w

stanie faktycznym sprawy jest poza sporem, że postanowieniem z dnia 2 września

2013 r. Sąd Okręgowy przekazał zawarty w odwołaniu wniosek W. P. o ustalenie

podlegania ubezpieczeniom społecznym i podstawy wymiaru składek na te

ubezpieczenia od dnia 1 sierpnia 2012 r. do rozpoznania Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych . Postanowienie to jako kończące postępowanie w sprawie mogło być

zaskarżone zażaleniem stosownie do treści art. 394 § 1 k.p.c. Żadna ze stron

postępowania z takiej możliwości nie skorzystała, co skutkowało

uprawomocnieniem się przedmiotowego orzeczenia. Bezsporna jest także

okoliczność doręczenia przedmiotowego postanowienia stronie pozwanej w dniu 24

września 2013 r. Od tej też daty rozpoczął bieg przewidziany w art. 4779

§ 4 k.p.c.

dwumiesięczny termin do wydania decyzji rozpoznającej przedmiotowy wniosek;

termin ten upłynął w dniu 24 listopada 2013 r. Przed upływem wskazanego terminu,

organ rentowy wydał w dniu 6 listopada 2013 r. decyzję odmawiającą wszczęcia

postępowania w sprawie wniosku W. P. o ustalenie podlegania ubezpieczeniom

społecznym i podstawy wymiaru składek na te ubezpieczenia od dnia 1 sierpnia

2012 r. z tytułu zatrudnienia u płatnika składek T. Spółki z o.o.

Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Sąd drugiej instancji

stwierdził, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma kwestia oceny

treści decyzji organu rentowego z dnia 6 listopada 2013 r. w kontekście wykonania

postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 2 września 2013 r.

Według Sądu Apelacyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił,

że zaistniała sytuacja określona przepisem art. 47714

§ 3 k.p.c. tj., że odwołanie

wniesiono w związku z niewydaniem decyzji przez organ rentowy. Prawidłowo

także – w ocenie Sądu drugiej instancji – Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzja

z dnia 6 listopada 2013 r. nie stanowi rozpoznania wniosku przekazanego

postanowieniem Sądu.

Według Sądu drugiej instancji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej

sprawy są wywody apelacji wskazujące na wadliwość postanowienia Sądu z dnia 2

4

września 2013 r., wynikającą z błędnego rozumienia przez Sąd treści decyzji z dnia

10 stycznia 2013 r. Okoliczności te bowiem mogły być podnoszone przez organ

rentowy w ewentualnym postępowaniu zażaleniowym od postanowienia Sądu

Okręgowego z dnia 2 września 2013 r.

Sąd drugiej instancji nie podzielił zarzutu apelacji naruszenia art. 61a k.p.a.

Wskazał przy tym, że sąd odwoławczy (podobnie zresztą, jak sąd pierwszej

instancji) przy rozpoznawaniu sprawy z odwołania wniesionego od decyzji organu

rentowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (także odwołania

złożonego w związku z bezczynnością organu rentowego) w ogóle nie stosuje

przepisów procedury administracyjnej, ale przepisy k.p.c.

Według Sądu drugiej instancji nie można zaakceptować sugerowanego w

apelacji poglądu jakoby wydanie decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w

sprawie wniosku W. P. o ustalenie podlegania ubezpieczeniom społecznym i

podstawy wymiaru składek na te ubezpieczenia od dnia 1 sierpnia 2012 r. z tytułu

zatrudnienia u płatnika T. Spółki z o.o. było rozpoznaniem przedmiotowego

wniosku. Stosownie bowiem do treści art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października

1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1442) Zakład

wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw zgłaszanych przez

ubezpieczonych, a to oznacza obowiązek rozstrzygnięcia o materii objętej

wnioskiem ubezpieczonego.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego (w całości) organ rentowy zaskarżył

skargą kasacyjną. Skarżący zarzucił – w ramach podstawy kasacyjnej określonej w

art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c. – naruszenie:

a) art. 47714

§ 3 k.p.c. przez błędne uznanie, że wydanie decyzji o odmowie

wszczęcia postępowania nie stanowi rozpatrzenia wniosku, a także przez

pominięcie okoliczności, że Sąd w postępowaniu odwoławczym jest związany

decyzją organu rentowego, od której strona nie wniosła odwołania (w niniejszej

sprawie decyzją z dnia 6 listopada 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania);

b) art. 61a § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że Sąd w postępowaniu

odwoławczym nie kontroluje prawidłowości wydania decyzji o odmowie wszczęcia

postępowania („powyższy zarzut jest powoływany na wypadek, gdyby Sąd uznał,

5

że wbrew poniższym uwagom naruszenie przepisu art. 61a § 1 k.p.a. ma charakter

naruszenia przepisu prawa procesowego, a nie materialnego”).

W ramach podstawy materialnoprawnej (art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c.) zarzucono

błędną wykładnię:

- art. 61a § 1 k.p.a., który w ocenie skarżącego w przypadku, gdy stanowi

podstawę prawną wydania decyzji ma charakter przepisu prawa materialnego,

pomimo tego, że znajduje się w akcie prawnym dotyczącym prawa procesowego;

- art. 83 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przez błędne

przyjęcie, że organ rentowy rozpatrując wniosek ma obowiązek rozstrzygnięcia o

materii objętej wnioskiem i nie ma możliwości jego rozpatrzenia przez wydanie

decyzji o odmowie wszczęcia postępowania.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji przez

uwzględnienie apelacji organu rentowego oraz uchylenie zaskarżonego wyroku i

poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego oraz umorzenie postępowania w

sprawie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję i

postępowanie przed Sądem Najwyższym; ewentualnie o zmianę zaskarżonego

wyroku i oddalenie odwołania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym

kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za drugą instancję i

postępowanie przed Sądem Najwyższym; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego, w tym o kosztach

zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz za drugą instancję.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Sąd drugiej instancji – jak to określił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku –

przyjął, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma kwestia oceny

treści decyzji organu rentowego z dnia 6 listopada 2013 r. w kontekście wykonania

postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 2 września 2013 r. Oceniając

przedstawioną kwestię Sąd Apelacyjny uznał, że decyzja z dnia 6 listopada 2013 r.

nie stanowi rozpoznania wniosku przekazanego postanowieniem Sądu

6

Okręgowego. W związku z tym stwierdził, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo

ustalił, że zaistniała sytuacja określona przepisem art. 47714

§ 3 k.p.c. tj., że

odwołanie wniesiono w związku z niewydaniem decyzji przez organ rentowy.

Oceniając przedstawione wyżej stanowisko Sądu Apelacyjnego należy

stwierdzić, że w podstawie faktycznej zaskarżonego wyroku – w zakresie

stanowiącym płaszczyznę subsumcyjną przepisu art. 47714

§ 3 k.p.c. – brakuje

prawidłowych ustaleń w zakresie oceny skutków, jakie w niniejszej sprawie

wywołały decyzje organu rentowego z dnia 10 stycznia 2013 r. oraz z dnia 6

listopada 2013 r.

W związku z tym trzeba przypomnieć, że decyzją z dnia 10 stycznia 2013 r.,

nr 3/2013, organ rentowy stwierdził, że W. P. podlega od dnia 1 sierpnia 2011 r.

obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i

wypadkowemu z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę przez płatnika T.

Spółka z o.o. oraz że miesięczną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

społeczne z tytułu zatrudnienia od 1 sierpnia 2011 r. w wymiarze ½ etatu stanowi

kwota 1.500 zł. Powyższa decyzja została wydana po przeprowadzeniu przez

organ rentowy kontroli u płatnika składek w związku z ustaleniem, że W. P. od 1

sierpnia 2012 r. jest zatrudniona u płatnika w pełnym wymiarze czasu pracy za

wynagrodzeniem 4.211 zł, pracując wcześniej od 1 sierpnia 2011 r. u płatnika w

wymiarze ½ etatu z wynagrodzeniem 1.500 zł. Organ rentowy w decyzji z dnia 10

stycznia 2013 r. uznał, że zmiana wymiaru czasu pracy i wysokości wynagrodzenia

z tytułu zatrudnienia W. P. u płatnika od dnia 1 sierpnia 2012 r. przez zawarcie

nowej umowy o pracę była czynnością pozorną, dokonaną wyłącznie w celu

znacznego podwyższenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego i stwierdził, że

od początku zatrudnienia, tj. od dnia zawarcia pierwszej umowy o pracę, tj. od dnia

1 sierpnia 2011 r. wykonuje ona pracę w wymiarze ½ etatu z miesięcznym

wynagrodzeniem w wysokości 1.500 zł.

Decyzją z dnia 6 listopada 2013 r., nr 96/2013, organ rentowy na podstawie

art. 61a k.p.a. w związku z art. 123 i art. 83b ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku W. P. o

ustalenie podlegania ubezpieczeniom społecznym i podstawy wymiaru składek na

te ubezpieczenia od dnia 1 sierpnia 2012 r. z tytułu zatrudnienia u płatnika T.

7

Spółka z o.o., uznając, że sprawa przekazana mu do rozpoznania przez Sąd, jako

nierozpoznany wniosek W. P., została już całościowo rozstrzygnięta we

wcześniejszej decyzji, wydanej wyłącznie na skutek kontroli ZUS. W decyzji tej

wskazano, że również kwestia ustalenia podlegania ubezpieczeniom społecznym

W. P. i podstawy wymiaru składek na te ubezpieczenia od 1 sierpnia 2012 r. z

tytułu zatrudnienia u płatnika T. Spółka z o.o. została już rozstrzygnięta w decyzji

organu rentowego z dnia 10 stycznia 2013 r. W związku z tym zgodnie z art. 156 §

1 k.p.a. decyzja, która miałaby być wydana byłaby z mocy prawa nieważna,

ponieważ dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją

ostateczną.

Sąd drugiej instancji nie uwzględnił w swojej ocenie okoliczności

wynikających z przedstawionych decyzji organu rentowego, w tym również tego, że

organ rentowy nie kwestionował podlegania przez ubezpieczoną ubezpieczeniom

społecznym, a tylko wymiar podstawy oskładkowania. Ograniczył się tylko do

powołania się – w części relacjonującej rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji,

że Sąd pierwszej instancji „uzupełniająco” podniósł, że w decyzji z dnia 10 stycznia

2013 r. organ rentowy nie rozstrzygnął o ubezpieczeniach społecznych

wnioskodawczyni i podstawie wymiaru składek od dnia 1 sierpnia 2012 r., ale od 1

sierpnia 2011 r.

Jest to stanowisko nieprawidłowe, ponieważ decyzja z dnia 10 stycznia

2013 r. rozstrzygała w zakresie okresu od 1 sierpnia 2011 r. do dnia wydania

decyzji z dnia 10 stycznia 2013 r. kwestię podlegania ubezpieczeniom społecznym i

wysokość podstawy wymiaru składek. Decyzją tą objęto także – odpowiednio do

zakresu jej rozstrzygnięcia – sporną w sprawie kwestię ustalenia podlegania przez

W. P. ubezpieczeniom społecznym i podstawy wymiaru składek na te

ubezpieczenia od dnia 1 sierpnia 2012 r. z tytułu zatrudnienia u płatnika T. Spółka z

o.o.

Organ rentowy nie był zobligowany do zmiany swojego stanowiska odnośnie

do wyrażonej wcześniej decyzji. Uznając, że wyraził wcześniej prawidłowy i zgodny

z prawem pogląd w ostatecznej decyzji, był uprawniony do wydania w dniu 6

listopada 2013 r. decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie wniosku

W. P. o ustalenie podlegania ubezpieczeniom społecznym i podstawy wymiaru

8

składek na te ubezpieczenia od dnia 1 sierpnia 2012 r. z tytułu zatrudnienia u

płatnika składek T. Spółki z o.o.

Podkreślić należy, że decyzja organu rentowego z dnia 10 stycznia 2013 r.,

wobec umorzenia postępowania sądowego stanowiącego od niej odwołanie, jest

decyzją ostateczną. Według Sądu drugiej instancji bez znaczenia dla

rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są wywody apelacji wskazujące na wadliwość

postanowienia Sądu z dnia 2 września 2013 r., wynikającą z błędnego rozumienia

przez Sąd treści decyzji z dnia 10 stycznia 2013 r.; okoliczności te bowiem mogły

być podnoszone przez organ rentowy w ewentualnym postępowaniu zażaleniowym

od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 2 września 2013 r.

Pogląd ten nie jest w całości prawidłowy, gdyż wprawdzie to postanowienie

Sądu Okręgowego nasuwa poważne wątpliwości, jednak organ rentowy nie miał

tzw. gravamen do zaskarżenia korzystnego dla niego postanowienia Sądu z dnia 2

września 2013 r. o umorzeniu postępowania sądowego (wywołanego wnioskiem

pełnomocnika wnioskodawczyni), które spowodowało, że decyzja z dnia 10

stycznia 2013 r. stała się ostateczna. Dodać ponadto należy, że postępowanie

przed organem rentowym toczy się według przepisów postępowania

administracyjnego, a dopiero po wniesieniu odwołania do Sądu według norm

postępowania cywilnego. Organ rentowy był więc uprawniony do wydania decyzji z

dnia 6 listopada 2013 r. na podstawie art. 61a k.p.a. w związku z art. 123 i art. 83b

ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, czego nie chciał zaakceptować

Sąd drugiej instancji.

Przepis art. 61a k.p.a., dodany do Kodeksu postępowania administracyjnego

z dniem 11 kwietnia 2011 r. przez ustawę z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy

- Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18) stanowi w § 1,

że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę

niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być

wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie

wszczęcia postępowania; na postanowienie, o którym mowa w § 1 służy zażalenie

(§ 2). W orzecznictwie przyjmuje się, że z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynika,

że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne

9

przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z

nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Drugą przesłanką

jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie

postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez

nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do

wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie

administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie.

Jeżeli na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi

postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to należy

przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może

formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy

wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, po zbadaniu kontekstu

sprawy. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. wskazując na przyczyny stanowiące podstawę

odmowy wszczęcia postępowania, posługuje się klauzulą generalną innych

uzasadnionych przyczyn, do których należy np. żądanie stwierdzenia nieważności

decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu

administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., II OSK 1087/11,

LEX nr 1234059). WSA w Warszawie w wyroku z dnia 24 lutego 2015 r. w sprawie

I SA/Wa 3086/14, LEX nr 1734065, wyraził pogląd, że żądanie wydania decyzji,

w sprawie już rozstrzygniętej ostateczną decyzją, która pozostaje w obrocie

prawnym, czyli w okolicznościach określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., powinno

skutkować odmową wszczęcia postępowania nieważnościowego na podstawie

art. 61a § 1 k.p.a.

Ewentualne rozważenie prawidłowości zastosowania przez organ rentowy

przepisu art. 61a § 1 k.p.a. wymaga ustaleń w zakresie oceny skutków ostatecznej

decyzji organu rentowego z dnia 10 stycznia 2013 r. i ich wpływu na przedmiot

niniejszego postępowania zakończonego zaskarżonym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego.

Sąd Apelacyjny – przy ponownym rozpoznaniu sprawy – powinien rozważyć

wpływ decyzji organu rentowego z dnia 10 stycznia 2013 r. w zakresie oceny jej

skutków – stosownie do zakresu jej rozstrzygnięcia – na przedmiotowe

10

postępowanie zakończone zaskarżonym rozpatrywaną skargą kasacyjną wyrokiem

Sądu Apelacyjnego.

Dygresyjnie można dodać, że sąd w postępowaniu cywilnym obowiązany

jest – co do zasady – uwzględniać stan prawny wynikający z osnowy ostatecznej

decyzji administracyjnej, chyba że decyzja została wydana przez organ

niepowołany lub w zakresie przedmiotu orzeczenia bez jakiejkolwiek podstawy w

obowiązującym prawie materialnym, względnie z oczywistym naruszeniem reguł

postępowania administracyjnego. W tych przypadkach sąd nie jest związany

decyzją administracyjną, ponieważ jest ona bezwzględnie nieważna (nieistniejąca

prawnie) i - pomimo jej formalnego nieuchylenia - nie wywołuje skutków prawnych

(por. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2007 r.,

III CZP 46/07, OSNC 2008 nr 3, poz. 30; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10

czerwca 2008 r., I UK 376/07, OSNP 2009 nr 21-22, poz. 295). Ostateczną decyzją

administracyjną, od której strona nie wniosła odwołania w trybie art. 4779

k.p.c.,

związany jest także sąd ubezpieczeń społecznych (por. wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 29 stycznia 2008 r., I UK 173/07, niepublikowany).

Sąd Apelacyjny uznał, że decyzja organu rentowego z dnia 6 listopada

2013 r. nie stanowi rozpoznania wniosku przekazanego postanowieniem Sądu

Okręgowego w Z. Zaskarżony rozpatrywaną skargą kasacyjną wyrok Sądu

Apelacyjnego nie uwzględnia tego, że decyzja organu rentowego z dnia 6 listopada

2013 r. – jak to już wcześniej wskazano – zasadza się na ustaleniu, że kwestia

ustalenia podlegania W. P. ubezpieczeniom społecznym i podstawy wymiaru

składek na te ubezpieczenia od dnia 1 sierpnia 2012 r. z tytułu zatrudnienia u

płatnika T. Spółka z o.o. została już rozstrzygnięta w ostatecznej decyzji organu

rentowego z dnia 10 stycznia 2013 r. W związku z tym – jak to przyjął organ

rentowy w uzasadnieniu decyzji z 6 listopada 2013 r. – zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a.

decyzja, która miałaby być wydana byłaby z mocy prawa nieważna, ponieważ

dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art.

156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Wcześniejszą decyzję można byłoby zmienić tylko na skutek

wznowienia postępowania, a wniosek ubezpieczonej nie dotyczył wznowienia

postępowania przed organem rentowym.

11

Sąd Najwyższy – biorąc pod uwagę powyżej przedstawioną argumentację –

uwzględnił skargę kasacyjną organu rentowego na podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c. i

orzekł o kosztach postępowania na mocy art. 108 § 2 k.p.c.