II KK 181/15

Sygn. akt II KK 181/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Sobczak (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Andrzej Stępka

SSA del. do SN Stanisław Stankiewicz

Protokolant Małgorzata Sobieszczańska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Andrzeja Wieczorka

w sprawie Z. O.

skazanego z art. 87 § 1a k.w.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 1 października 2015 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Okręgowego w W.

z dnia 10 kwietnia 2015 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.

z dnia 3 września 2014 r.,

uchyla wyrok Sądu Okręgowego w zaskarżonej cześci (pkt. I

ppk 1) i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania temu sądowi.

2

UZASADNIENIE

Z. O. został oskarżony o popełnienie szeregu czynów, w tym: z art. 178a § 2

k.k. w zb z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (pkt I); art. 229 § 3 k.k. (pkt II); art.

224 § 2 k.k. (pkt III); art. 226 § 1 k.k. (pkt IV).

Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 3 września 2014 r., został, m. in. w

ramach zarzucanego mu w pkt I czynu, uznany winnym tego, że w dniu 15 stycznia

2013 r. na ul. J. w J., jechał jako kierujący rowerem na drodze publicznej, znajdując

się w stanie nietrzeźwości, gdzie badania krwi wykazały u niego 1,7 promila

alkoholu etylowego, co stanowiło wykroczenie z art. 87 § 1a k.w. i za ten czyn

skazano Z. O. na karę 300 złotych grzywny (pkt 1 wyroku) orzekając jednocześnie

wobec niego tytułem środka karnego zakaz prowadzenia rowerów na okres 2 lat

(pkt 2 wyroku). Co do pozostałych zarzutów wydano rozstrzygnięcia w pkt od 3- 6

tego wyroku, zaś w pkt 7 i 8 orzeczono o karze łącznej, co do tychże czynów oraz

sposobie jej wykonania.

Apelację od tego orzeczenia wywiódł prokurator zarzucając obrazę prawa

procesowego, tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., w zakresie niedookreślenia znamion

czynów zarzucanych Z. Ż. z art. 224 § 2 k.k., art. 226 § 1 k.k., art. 229 § 3 k.k.

Sąd Okręgowy w W. z dnia 10 kwietnia 2015 r., zmienił zaskarżony wyrok

Sądu Rejonowego w ten sposób, że: m. in. w pkt I pkt 1. uchylił rozstrzygnięcia z

pkt 1 i 2 tego wyroku i przyjął, że czyn przypisany w pkt 1 stanowi wykroczenie z

art. 87 § 1 a kw. na mocy art. 440 k.p.k. oraz art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 §

1 k.w. postępowanie o ten czyn umorzył i w tym zakresie kosztami postępowania

obciążył Skarb Państwa. W pozostałym zakresie zarzucane i przypisane Z. O.

czyny poddał stosownej korekcie o brakujące znamiona.

Kasację od wyroku Sądu II instancji, na niekorzyść Z.O., wywiódł Prokurator

Generalny podnosząc rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie

przepisów prawa procesowego, tj. art. 433 § 1 k.k. w zw. z art. 440 k.p.k.,

polegające na przeprowadzeniu wadliwiej kontroli odwoławczej przez Sąd II

instancji i w następstwie na błędnym przyjęciu, że wyrok Sądu Rejonowego w W. z

dnia 3 września 2014 r., w dacie orzekania przez Sąd II instancji, w zakresie

skazania za wykroczenie z art. 87 § 1a k.w. nie był prawomocny, a tym samym

zachodzi ujemna przesłanka procesowa z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w postaci

przedawnienia karalności, skutkująca umorzeniem postępowania w tym zakresie.

3

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt I pkt

1 jego części dyspozytywnej.

Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:

Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się zasadna, co skutkowało

uwzględnieniem wniosku końcowego i wydaniem orzeczenia o charakterze

kasatoryjnym.

W szczególności rację przyznać należy skarżącemu, gdy dowodzi, że

orzeczenie Sądu odwoławczego dotknięte zostało uchybieniem przepisom art. 433

§ 1 k.p.k., w szczególności zaś art. 440 k.p.k.

Uważana lektura uzasadnienia pisemnych motywów tego wyroku, nie

pozostawia najmniejszych wątpliwości, co do tego, że założenie Sądu Okręgowego,

iż orzeczenie Sądu Rejonowego w zakresie przypisanego Z. O. wykroczenia z art.

87 § 1a k.w., nie posiadało atrybutu prawomocności w chwili orzekania przez ten

Sąd, było niewłaściwe przez co i wadliwe.

To błędne zdefiniowanie statusu orzeczenia Sądu I instancji w zakresie

skazania za wykroczenie ww. obwinionego, stało się konsekwencją fałszywego

przeświadczenia, iż w sprawie zachodziła ujemna przesłanka procesowa określona

w art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w., nakazująca umorzenie postępowania w omawianym

zakresie.

Bezsprzecznie pominął rozstrzygający Sąd, iż orzeczenie Sądu I instancji

skazujące obwinionego za czyn z art. 87 § 1a k.w., nie zostało – nawet w części -

zaskarżone apelacją, co sprawiło, iż zyskało ono prawomocność - wbrew wywodom

Sądu Okręgowego – jeszcze przed datą orzekania w dniu 10 kwietnia 2015 r.

Absolutnie należy przyznać rację Prokuratorowi, gdy degraduje twierdzenia

tego Sądu nadające prymat czynnościom administracyjnym nad ustawowymi

terminami określającymi moment prawomocności orzeczeń. Wyrok staje się

prawomocny z chwilą upływu ustawowo określonego terminu do jego zaskarżenia,

nawet wówczas, gdy następczo nie dokonano w tym zakresie stricte

administracyjnej czynności stwierdzenia prawomocności lub nie skierowano

orzeczenia do wykonania. Nie umniejszając wagi owym czynnościom stwierdzić

należy, iż dla samej nośności powstania prawomocności orzeczenia mają one

zupełnie marginalne znaczenie, o czym powinien wiedzieć rozstrzygający w tej

4

sprawie Sąd. Co więcej, jak słusznie zauważono w kasacji, zakres wiedzy

podręcznikowej obejmuje także zagadnienie możliwości zastosowania w

okolicznościach tej konkretnej sprawy art. 440 k.p.k.

W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd Okręgowy uwzględni powyżej

omówione uwagi, w szczególności zaś podda ustaleniom i stosownej weryfikacji

zagadnienie prawidłowego określenia czasu prawomocności wyroku Sądu

Rejonowego w zakresie skazania za czyn z art. 87 § 1 a k.w. Z. O., następnie w

oparciu o tak poczynione ustalenia wyda wolne od wad rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku.

kc