SNO 58/15

Sygn. akt SNO 58/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 października 2015 r.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie:

SSN Jarosław Matras (przewodniczący)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)

Protokolant Katarzyna Wojnicka

przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego […]

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2015 r.

sprawy B. W.

sędziego Sądu Rejonowego w […]

w związku z odwołaniem obwinionej

od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w […]

z dnia 25 maja 2015 r.,

1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb

Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 maja 2015 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny uznał

obwinioną B. W. za winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym,

że w okresie od 13 lutego 2014 r. do 29 maja 2014 r., wykonując obowiązki sędziego,

2

dopuściła się oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa art. 358 k.p.c. w zw. z art. 788 §

1 k.p.c. oraz rażącego uchybienia godności urzędu sędziego, naruszając § 12 pkt 1 Zbioru

Zasad Etyki Zawodowej Sędziów, polegającej na tym, że w sprawie Sądu Rejonowego o

sygn. akt XII Co …/13 w dniu 13 lutego 2014 r. wydała postanowienie o nadaniu klauzuli

wykonalności nakazowi zapłaty wydanemu przez Sąd Rejonowy w dniu 30 sierpnia 2013 r.,

sygn. akt I Nc ../13 na rzecz nabywcy wierzytelności pomimo braku możliwości wydania

tytułu wykonawczego na rzecz zbywcy wierzytelności, gdyż nakaz zapłaty nie był

prawomocny ani natychmiast wykonalny, a następnie w dniu 29 maja 2014 r. wydała

postanowienie o oddaleniu wniosku o nadanie klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty

wydanemu przez Sąd Rejonowy w dniu 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt I Nc …/13 oraz

dokonała nieuprawnionego uchylenia postanowienia z dnia 13 lutego 2014 r. w ten sposób,

że odręcznie przekreśliła dokument i naniosła słowo „anulowano”, to jest uznał ją za winną

przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju

sądów powszechnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 133 – dalej: „p.u.s.p.”) i za to na

podstawie art. 109 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy wymierzył jej karę dyscyplinarną upomnienia

i obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania dyscyplinarnego.

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny ustalił, że obwiniona sędzia B. W. od

uzyskania nominacji sędziowskiej, tj. od 31 marca 2005 r. orzekała Wydziale Cywilnym

Sądu Rejonowego w […], pełniąc od dnia 1 lutego 2011 r. do dnia 30 kwietnia 2013 r.

funkcję Zastępcy Przewodniczącego Wydziału, a od dnia 1 maja 2013 r. do dnia 31

października 2014 r. Przewodniczącego Wydziału.

Dnia 10 grudnia 2013 r. do Sądu Rejonowego wpłynął wniosek P. K. o nadanie w

trybie art. 788 § 1 k.p.c. klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty wydanemu przez Sąd

Rejonowy Wydział Cywilny z dnia 30 sierpnia 2013 r. w sprawie I Nc …/13. Do wniosku

dołączona została m.in. umowa sprzedaży wierzytelności objętej wyżej wymienionym

nakazem, przez powoda C. Spółkę z o.o na rzecz P. K. Zarządzeniem obwinionej B. W. -

jako Przewodniczącej Wydziału - w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawa o nadanie klauzuli

wykonalności została zarejestrowana pod sygnaturą XII Co …/13. Dnia 12 grudnia 2013 r.

zwrócono się do Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w […] o wypożyczenie akt o sygn.

I Nc …/13 celem rozpoznania wniosku o nadanie klauzuli wykonalności, które po monicie o

ich nadesłanie w dniu 12 lutego 2014 r. wpłynęły do Wydziału Cywilnego Sądu

Rejonowego w […]. W dniu 13 lutego 2014 r. sędzia B. W., uwzględniając wniosek P. K.,

wydała postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty wydanemu przez

Sąd Rejonowy w dniu 30 sierpnia 2013 r. na rzecz P. K., na którego przeszło uprawnienie

3

wierzyciela C. Spółki z o.o. Postanowienie i uzasadnienie zostały przez sędziego

podpisane. Z uzasadnienia orzeczenia wynikało, że nakaz Sądu Rejonowego z dnia 30

sierpnia 2013 r. jest prawomocny. Dnia 13 lutego 2014 r. obwiniona zarządziła doręczenie

postanowienia pełnomocnikowi wierzyciela, zwrot akt I Nc …/ 13 oraz zakreślenie sprawy

w rep. Co. W trakcie wykonywania zarządzenia sekretarz sądowy ustalił, że nakaz zapłaty

w sprawie I Nc … nie jest prawomocny i poinformował o tym sędziego B. W. W dniu 17

lutego 2014 r. obwiniona wydała zarządzenie o uchyleniu zarządzenia z dnia 13 lutego

2014 r., poleciła zwrócenie akt I Nc …/13 celem uprawomocnienia nakazu zapłaty z dnia

30 sierpnia 2013 r. oraz pozostawienie postanowienia z dnia 13 lutego 2014 r. w systemie

SAWA ze statusem projektu.

Po zwrocie, w dniu 27 maja 2014 r., akt sprawy I NC …/13 przez Sąd Rejonowy

Wydział Cywilny, postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r., sędzia B. W. oddaliła wniosek o

nadanie klauzuli wykonalności w sprawie z wniosku P. K., stwierdzając w uzasadnieniu

orzeczenia, że nakaz zapłaty z dnia 30 sierpnia 2013 r. wydany w sprawie I Nc …/13 nie

jest prawomocny. Jednocześnie zarządziła usunięcie z systemu SAWA projektu

postanowienia z dnia 13 lutego 2014 r. W tym samym dniu sędzia B. W. odręcznie

przekreśliła zawarte w aktach sprawy XII Co …/13 postanowienie z dnia 13 lutego 2014 r. o

nadaniu klauzuli wykonalności wraz z jego uzasadnieniem i na treści postanowienia

naniosła słowo „anulowano”. Obwiniona skontaktowała się z pełnomocnikiem wierzyciela

P.K., opisała zaistniałą w sprawie XII Co …/13 sytuację i zasugerowała wniesienie

zażalenia na postanowienie z dnia 29 maja 2014 r. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2014 r.,

sędzia B. W. uchyliła postanowienie z dnia 29 maja 2014 r. i postępowanie w sprawie

umorzyła wobec cofnięcia przez pełnomocnika wierzyciela wniosku o nadanie klauzuli

wierzytelności.

W trakcie przewodu sądowego obwiniona przyznała się do oczywistej obrazy

przepisów prawa, podnosząc jednak, że ich obraza nie miała charakteru rażącego. Swoimi

działaniami podejmowanymi w sprawie XII Co …/13 po wydaniu postanowienia z dnia 13

lutego 2014 r. działała w obronie dobrego imienia wymiaru sprawiedliwości i w interesie

dłużniczki, przeciwko której mogła zostać wszczęta bezpodstawna egzekucja. Obwiniona

wniosła o uniewinnienie jej od zarzucanego jej czynu.

W ocenie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego, zebrany w sprawie materiał

dowodowy nie nasuwał wątpliwości co do okoliczności faktycznych wskazanych we

wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej przeciwko obwinionej B. W. W tak ustalonym

4

stanie faktycznym Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny, zmieniając opis czynu, uznał, że

obwiniona jest winna przewinienia służbowego, ponieważ w sposób oczywisty i rażący

dopuściła się obrazy przepisów prawa, tj. art. 358 k.p.c. w zw. z art. 788 § 1 k.p.c. oraz

rażącego uchybienia godności urzędu sędziego, naruszając § 12 pkt 1 Zbioru Zasad Etyki

Zawodowej Sędziów. Zmieniając opis czynu Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny dodał

naruszenie art. 358 k.p.c., wskazując, że chodziło o niemożność wydania tytułu

wykonawczego „na rzecz” zbywcy wierzytelności, a nie „przeciwko” zbywcy wierzytelności

oraz określenie „dokonała zniszczenia postanowienia" zastąpił określeniem „dokonała

nieuprawnionego uchylenia postanowienia”, które odpowiadało rodzajowi popełnionego

czynu.

Niedopuszczalne było uchylenie postanowienia z dnia 13 lutego 2014 r. o nadaniu

klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty, które wydano z naruszeniem art. 788 § 1 k.p.c.

wobec braku prawomocności orzeczenia, poprzez jego przekreślenie i napisanie

„anulowano”, gdyż sąd związany był tym postanowieniem od chwili podpisania, zgodnie z

art. 358 k.p.c. Niedopuszczalne było także dokonywanie zmian w systemie informatycznym

SAWA polegających na zmianie statusu postanowienia na „projekt” orzeczenia. Wydanie

kolejnego postanowienia w przedmiocie rozpoznania wniosku o nadanie klauzuli

wykonalności w dniu 29 maja 2014 r. nie miało umocowania w przepisach i doprowadziło

do istnienia dwóch sprzecznych postanowień stanowiących rozpoznanie wniosku o

nadanie klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty z dnia 30 sierpnia 2013 r. w sprawie I

Nc …/13.

W ocenie Sądu, obwiniona dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego

przewidzianego w art. 107 § 1 p.u.s.p., tj. oczywistej i rażącej obrazy przepisów prawa w

trakcie wykonywania przez sędziego jego obowiązków służbowych. Obraza, o jakiej mowa

w art. 107 § 1 p.u.s.p., była oczywista, gdyż obwiniona przyznała się do wydania

postanowienia z dnia 13 lutego 2014 r. bez dokładnej analizy akt sprawy i do próby

„konwalidacji” skutków wydania tego postanowienia przez jego nieuprawnione, nieformalne

uchylenie i wydanie postanowienia z dnia 29 maja 2014 r. bez jakiejkolwiek podstawy

prawnej. Obraza przepisów miała także charakter rażący, gdyż bezprawne postępowanie

obwinionej doprowadziło do stanu, w którym do chwili obecnej w sprawie o sygn. akt XII

Co …/13 wiążące jest postanowienie z dnia 13 lutego 2014 r., którego ani nie uchylono, ani

też nie doręczono stronom, co stanowi rażące naruszenie interesów stron postępowania i

wywołuje stan niepewności. Postępowanie obwinionej narusza też gwarancje rzetelnego

postępowania sądowego i godzi w powagę sądu, gdy uwzględni się, że brak

5

prawomocności nakazu zapłaty z dnia 30 sierpnia 2013 r. z łatwością dostrzegł sekretarz

sądowy, a nie dostrzegła tego obwiniona, rozpoznając merytorycznie wniosek o nadanie

klauzuli wykonalności oraz gdy weźmie się pod uwagę podejmowanie pozaprocesowych

kontaktów z pełnomocnikiem wierzyciela.

Zgodnie z § 12 pkt 1 Zbioru Zasad Etyki Zawodowej Sędziów (załącznik do uchwały

nr 16/2003 Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 19 lutego 2003 r.) – stanowiących wzór

zachowań sędziowskich - sędzia winien dbać m.in. o odpowiedni poziom stosowania

procedur, w których uczestniczy. Obwiniona, świadomie naruszając obowiązująca

procedurę cywilną, dopuściła się także rażącego uchybienia godności urzędu sędziego. W

tym kontekście Sąd podkreślił także naganne zachowanie obwinionej polegające na

wydaniu zarządzenia adresowanego do sekretarza sądowego w zakresie zmiany statusu

postanowienia 13 lutego 2014 r. w systemie SAWA poprzez nadanie mu statusu projektu.

W ocenie Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w opisanym stanie

faktycznym obwinionej należało przypisać winę nieumyślną w postaci rażącego

niedbalstwa.

W związku uznaniem obwinionej za winną dopuszczenia się zarzucanego jej

przewinienia dyscyplinarnego Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny wymierzył obwinionej na

mocy art. 109 § 1 pkt 1 p.u.s.p. karę dyscyplinarną upomnienia, uznając ją za adekwatną

do popełnionego przewinienia. Sąd miał przy tym na uwadze, iż obwiniona poniosła już

pewne konsekwencje związane z naruszeniem procedury w sprawie o sygn. akt XII

Co …/13, albowiem m.in. naruszenia te były podstawą odwołania jej z funkcji

Przewodniczącego Wydziału. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do uznania czynu

obwinionej za wypadek mniejszej wagi.

Od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego obwiniona wniosła

odwołanie, zarzucając:

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i

mających wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że w sprawie XII Co …/13

pomimo prawomocnego umorzenia postępowania do chwili obecnej pozostaje wiążącym

postanowienie z dnia 13 lutego 2014 r., co w konsekwencji rażąco narusza interesy stron i

wywołuje stan niepewności;

6

- obrazę prawa materialnego, tj. art. 107 § 1 p.u.s.p. polegającą na oparciu

zaskarżonego wyroku na błędnym uznaniu, że przewinienie służbowe, którego dopuściła

się obwiniona wypełnia znamiona deliktu dyscyplinarnego, tj. można mu przypisać łącznie

dwie cechy - oczywistość naruszenia przepisów prawa, jak i rażący charakter tego

naruszenia.

Obwiniona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania,

ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie jej od zarzucanego jej czynu, a

sytuacji nieuwzględnienia tych wniosków wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie,

że przypisane jej przewinienie jest określonym w art. 109 § 5 p.u.s.p. przewinieniem

mniejszej wagi i odstąpienie od wymierzenia kary.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut dokonania w sprawie błędnych ustaleń

faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku uzasadniony przez obwinioną w

istocie błędną oceną prawną bezspornych ustaleń faktycznych dotyczących wydanych

przez nią orzeczeń w przedmiocie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności. Z dokonanych

ustaleń, których obwiniona nie kwestionuje, wynika bowiem, iż już po wydaniu

merytorycznego postanowienia z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie z wniosku wierzyciela o

nadanie klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty Sądu Rejonowego z dnia 30 sierpnia 2013

r., sygn. akt I NC …/13 i podpisaniu jego uzasadnienia, Sąd Rejonowy w osobie obwinionej

wydał w stosunku do tego wniosku kolejne merytoryczne postanowienie z dnia 29 maja

2014 r. tym razem o oddaleniu tego samego wniosku. W tym stanie rzeczy w stosunku do

tego samego wniosku wierzyciela po dniu 29 maja 2014 r. wydane zostały dwa sprzeczne

orzeczenia oparte na wykluczających się ustaleniach faktycznych. Pierwsze postanowienie

oparte było bowiem na ustaleniu, że nakaz zapłaty Sądu Rejonowego z dnia 30 sierpnia

2013 r. jest prawomocny, drugie natomiast na ustaleniu, iż nakaz ten jest nieprawomocny.

W tej sytuacji obwiniona bez żadnej podstawy prawnej przekreśliła także zawarte w aktach

sprawy XII Co …/13 postanowienie z dnia 13 lutego 2014 r. wraz z jego uzasadnieniem,

nanosząc wyraz „anulowano”. Wbrew stanowisku obwinionej, Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny trafnie przyjął, że postanowienia z dnia 13 lutego 2014 r. nie niweczyło

wydanie postanowienia przez Sąd Rejonowy z dnia 27 lipca 2014 r., którym – na skutek

cofnięcia wniosku przez wierzyciela – uchylono postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 29

maja 2014 r. i umorzono postępowanie w sprawie. Odnośnie do tego stanowiska,

kwestionowanego przez obwinioną w odwołaniu, należy zauważyć niekonsekwencję

7

obwinionej, która wydając postanowienie w dniu 27 lipca 2014 r. w związku z cofnięciem

przez nabywcę wierzytelności wniosku o nadanie klauzuli wykonalności, uznała za

konieczne nie tylko umorzenie postępowania w sprawie, ale także uchylenie wydanego

wcześniej merytorycznego i nieprawomocnego postanowienia o oddaleniu wniosku o

nadanie klauzuli wykonalności. Samo umorzenie postępowania o nadanie klauzuli

wykonalności, w którym wydano wcześniej nieprawomocne orzeczenie uwzględniające ten

wniosek, nie eliminowało konieczności uchylenia tego postanowienia ze względu na

przepis art. 826 k.p.c., według którego umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje

uchylenie z mocy prawa dokonanych czynności egzekucyjnych. Postanowienie o nadaniu

klauzuli wykonalności, mimo że warunkuje możliwość wszczęcia egzekucji nie jest jednak

czynnością egzekucyjną.

W odwołaniu zarzut naruszenia art. 107 § 1 ust. 1 p.u.s.p. obwiniona wiąże z

wadliwą oceną, że wskazane przez Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny naruszenia

przepisów prawa, których dopuściła się obwiniona miały wprawdzie charakter oczywisty,

ale nie rażący. Rażący charakter obrazy należy odnieść do jej skutków ocenianych na tle

konkretnych okoliczności, gdy błąd popełniony narusza istotne interesy stron bądź innych

osób biorących udział w postępowaniu lub powoduje zagrożenie dla dobra wymiaru

sprawiedliwości (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego - Sądu Dyscyplinarnego z dnia 27

czerwca 2002 r., SNO 18/02, OSNSD 2002 z. I - II, poz. 9 oraz z dnia 11 grudnia 2014 r.,

SNO 61/14, nie publ.). Trafnie przyjął Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, że oczywiste

naruszenia przepisów prawa przez obwinioną miały także charakter rażący. Wydane przez

obwinioną orzeczenia - w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności – dotyczyły istotnych

interesów uczestników tego postępowania, tj. nabywcy wierzytelności oraz dłużnika. Treść

orzeczenia dotyczącego wniosku o nadanie klauzuli wykonalności warunkowała bowiem

możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a więc uzyskania efektywnej ochrony

przez wierzyciela. Wadliwe czynności obwinionej skutkowały również niemożliwością

poddania ich weryfikacji w ramach procedury przewidzianej właściwymi przepisami

Kodeksu postępowania cywilnego. Wreszcie nieformalny kontakt obwinionej z

pełnomocnikiem wnioskodawcy w celu poszukiwania z nim sposobu sanacji zaistniałej

sytuacji, jak również wydanie bezpodstawnego zarządzenia pracownikowi sekretariatu

sądowego powodowało zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości, w szczególności

jego wizerunku i zaufania jako instytucji państwowej działającej na podstawie i w granicach

prawa.

8

Przewinienie dyscyplinarne określone w art. 107 § 1 p.u.s.p. powinno cechować się

stopniem społecznej szkodliwości większym niż znikomy przejawiającym się zwłaszcza w

wywarciu ujemnego wpływu w zakresie wykonywania służby albo na godność urzędu

sędziego. W postępowaniu dyscyplinarnym stosuje się bowiem odpowiednio instytucje

prawa karnego materialnego, w szczególności co do zasady odpowiedzialności na

zasadzie winy, przesłanek winy, reguł wyłączenia odpowiedzialności karnej oraz konstrukcji

stopnia społecznej szkodliwości deliktu dyscyplinarnego (por. wyroki Sądu Najwyższego z

dnia 13 stycznia 2003 r., SNO 52/05, z dnia 5 listopada 2003 r., SNO 67/03 oraz z dnia 17

czerwca 2008 r., SNO 46/08 oraz z dnia października 2008 r., SNO 75/0 - nie publ.).

Ustawa p.u.s.p. przewiduje także przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi (art. 109 § 5).

Zarówno ocena czy stopień szkodliwości społecznej czynu jest większy niż znikomy, jak

również czy przewinienie dyscyplinarne jest przypadkiem mniejszej wagi wymaga

kompleksowej oceny znamion przedmiotowych i podmiotowych przewinienia

dyscyplinarnego (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z

dnia 8 października 2008 r., SNO 75/08). Przyjęcie wypadku mniejszej wagi jest

rozstrzygnięciem o kwalifikacji prawnej czynu, która nie może być związana ani

uzależniona od osobowości obwinionego, jego opinii, zachowania przed i po popełnieniu

czynu, a także innych okoliczności mających wpływ na wymiar kary, lecz leżących poza

czynem (por. wyroki Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 18 września 2002

r., SNO 24/02 i z dnia 24 czerwca 2003 r., SNO 34/03, nie publ.).

Uwzględniając powyższe kryteria oceny stopnia szkodliwości społecznej

przewinienia dyscyplinarnego oraz jego kwalifikacji jako przypadku mniejszej wagi w

odniesieniu do strony przedmiotowej przewinienia obwinionej należy mieć na względzie, że

nie miało ono charakteru jednorazowej obrazy przepisów prawa, lecz obejmowało kilka

czynności podjętych w okresie od 13 lutego 2014 r. do 29 maja 2014 r. dotyczących

istotnych interesów uczestników postępowania sądowego. Skutki tych czynności nie

zostały do chwili obecnej w pełni zniweczone. Nie tylko istnieje bowiem w sensie

procesowym wydane postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 13 lutego 2014 r., ale

również pozostaje ono w aktach sprawy z niedopuszczalną adnotacją o jego anulowaniu.

Obraza przepisów postępowania, których dopuściła się obwiniona, dotyczyła zasadniczej

kwestii będącego przedmiotem postępowania o nadanie klauzuli wykonalności, a nie

kwestii ubocznych i incydentalnych dla tego postępowania. Natomiast odnośnie do strony

podmiotowej przewinienia przypisanego obwinionej należy wziąć pod uwagę, że wydanie

postanowienia z dnia 13 lutego 2014 r. o nadaniu klauzuli wykonalności nastąpiło na skutek

rażącego niedbalstwa obwinionej, która nie sprawdziła, czy nakaz zapłaty wydany przez

9

Sąd Rejonowy z dnia 30 sierpnia 2013 r. jest prawomocny. Bez znaczenia pozostaje

okoliczność podniesiona przez obwinioną, że składającym wniosek o nadanie klauzuli

wykonalności był podmiot instytucjonalnie trudniący się obrotem wierzytelnościami. Nie

zwalniało to obwinionej od dochowania takiej samej, wysokiej, miary staranności przy

ocenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności, jak w stosunku do innych,

nieinstytucjonalnych wierzycieli. Poza tym sama czynność poprzedzająca merytoryczne

rozpoznanie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności, polegająca na sprawdzeniu

prawomocności tytułu egzekucyjnego w postaci nakazu zapłaty, nie miała charakteru

skomplikowanej i pracochłonnej. Natomiast następne czynności obwinionej po wydaniu

postanowienia z dnia 13 lutego 2014 r., naruszające w sposób oczywisty i rażący przepisy

prawa, zostały przez nią dokonane z pełną świadomością, że nie mają one oparcia w

przepisach prawa. Wskazane wyżej elementy odnoszące się do strony przedmiotowej i

podmiotowej przewinienia obwinionej uzasadniają nie tylko ocenę, że jego stopień

społecznej szkodliwości był większy niż znikomy, ale także wyłączają możliwość uznania

go za przypadek mniejszej wagi, o którym mowa w art. 109 § 5 p.u.s.p. Nie kwestionując

wskazanej w odwołaniu motywacji obwinionej - która podniosła, że po dostrzeżeniu

swojego błędu polegającego na nadaniu klauzuli wykonalności nieprawomocnemu

nakazowi zapłaty chciała uchronić dłużnika przed możliwą egzekucją - należy uwzględnić,

iż obwiniona nie podjęła innych, zgodnych z przepisami czynności, które mogły

doprowadzić do uchylenia bądź zmiany błędnej decyzji procesowej. Poza tym część

podjętych przez obwinioną czynności, tj. naniesienie niedopuszczalnej adnotacji na

postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 13 lutego 2014 r. o jego anulowaniu oraz o

pozostawieniu w systemie SAWA zapisu o statusie tego orzeczenia jako projektu, w

pewnej mierze zmierzały także do ukrycia popełnionych przez obwinioną błędów.

Uwzględniając powyższe podniesiona przez obwinioną motywacja, którą kierowała się

dopuszczając się przypisanego jej przewinienia dyscyplinarnego, mogła być jedynie

okolicznością wpływającą na wymiar kary dyscyplinarnej. Nie mogła jednak przesądzić o

tym, że stopień szkodliwości społecznej przewinienia obwinionej był mniejszy niż znikomy

oraz o kwalifikacji tego przewinienia jako przypadku mniejsze wagi.

Z tych względów na podstawie art. 437 § 1 i 456 k.p.k. w zw. z art. 128 i 133 p.u.s.p.

orzeczono, jak w sentencji.