I PK 284/14

Sygn. akt I PK 284/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Jolanta Frańczak (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z powództwa B. K., M. M., B. S. i A.S.

przeciwko Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w L.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 października 2015 r.,

skargi kasacyjnej powódek od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 22 maja 2014 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z

dnia 31 października 2013 r. oddalił powództwa […] skierowane przeciwko

Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w L. o przywrócenie do pracy.

2

Z ustaleń Sądu Rejonowego wynika, że powódki były zatrudnione w

Wojskowym Sądzie Garnizonowym w K. na podstawie umów o pracę na czas

nieokreślony na stanowiskach starszego sekretarza sądowego oraz sekretarza

sądowego. Rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r.

w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany

rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich

siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 32, poz. 175) zniesiono z dniem 1 lipca

2010 r., między innymi, Wojskowy Sąd Garnizonowy w K. i wyznaczono Wojskowy

Sąd Garnizonowy w L., jako jednostkę przejmującą zadania znoszonego Sądu.

Pismami z dnia 17 maja 2010 r. wypowiedziano powódkom umowy o pracę,

wskazując jako przyczynę zniesienie z dniem 1 lipca 2010 r. - w oparciu o

powołane rozporządzenie - Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. Powódki w

terminie wniosły odwołania do sądu pracy od wypowiedzeń umów o pracę,

wskazując jako stronę pozwaną Wojskowy Sąd Okręgowy w W. Wyrokiem z dnia

25 listopada 2010 r. Sąd Rejonowy w K. oddalił powództwa, a apelację powódek od

powyższego wyroku oddalił Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 16 czerwca 2011

r., wyjaśniając w uzasadnieniu wyroku, że powódki nie mogą dochodzić roszczeń

od Wojskowego Sądu Okręgowego w W. bowiem nigdy nie był ich pracodawcą i nie

ma w stosunku do niego zastosowania art. 231

k.p. Skargę kasacyjną powódek

oddalił Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r., I PK 200/11 (OSNP 2013

nr 5-6, poz. 52). Tym samym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia

odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę został wniesiony przez każdą z

powódek po roku od prawomocnego orzeczenia przez Sąd Okręgowy w K. o braku

legitymacji biernej Wojskowego Sądu Okręgowego w W.

Przy takich ustaleniach faktycznych Sąd Rejonowy uznał, że powództwa nie

mogą zostać uwzględnione bowiem powódki uchybiły terminowi z art. 264 § 1 k.p.,

a wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzeń umów

o pracę nie został złożony w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia

terminu. Sąd Rejonowy zauważył, że w rozpoznawanej sprawie sposób liczenia

tego terminu pozostaje w związku z przebiegiem postępowania toczącego się

przeciwko Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w W., który nie posiadał legitymacji

biernej, ponieważ nie był pracodawcą powódek, a jedynie prezes tego sądu

3

uprawniony był do podejmowania czynności, o jakich mowa w art. 31

§ 1 k.p.

Powódki o błędnym oznaczeniu strony pozwanej dowiedziały się z uzasadnienia

wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 czerwca 2011 r., zaś wniosek o

przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzenia umów o pracę w

stosunku do Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. wniesiony został w dniu 30

lipca 2012 r., kiedy powódki zapoznały się z wyrokiem Sądu Najwyższego wraz z

uzasadnieniem oddalającym ich skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w

K. Sąd Rejonowy ponadto wskazał, że powództwa nie zasługiwały na

uwzględnienie z uwagi na pogląd, który zaprezentował Sąd Najwyższy w uchwale

składu siedmiu sędziów z dnia 28 marca 2013 r., III PZP 1/13 (OSNP 2014 nr 4,

poz. 51), iż zniesienie jednostki organizacyjnej wykonującej zadania z zakresu

administracji publicznej i przekazanie tych zadań innej jednostce, posiadającej

własne zasoby kadrowe wystarczające do ich wykonania, nie stanowi przejścia

zakładu pracy na innego pracodawcę w rozumieniu art. 231

§ 1 k.p.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.,

po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez powódki, wyrokiem z dnia 22 maja

2014 r. oddalił apelacje.

Sąd Okręgowy oddalając apelacje zaaprobował w pełni ustalenia Sądu

pierwszej instancji i uznał za trafne zapadłe rozstrzygnięcie, stwierdzając, że brak

było podstaw do przywrócenia powódkom terminu do wniesienia odwołania od

wypowiedzenia umowy o pracę. Sąd Okręgowy podniósł, że powódki pominęły

zupełnie znaczenie dwuinstancyjności postępowania sądowego oraz to, że Sąd

Najwyższy w ramach nadzoru judykacyjnego wyłącznie kontroluje legalność

orzeczeń sądów powszechnych, a postępowanie rozstrzygające istotę sprawy

poddanej pod osąd kończy się z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia

rozstrzygającego sprawę. Stąd, w ocenie Sądu Okręgowego, niezrozumiale są

wywody fachowego pełnomocnika powódek, że przyczyna uchybienia terminu do

wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę ustała dopiero z chwilą

doręczenia wyroku Sądu Najwyższego wraz z uzasadnieniem z dnia 23 maja

2012 r., w sprawie I PK 200/11. Ubocznie Sąd Okręgowy nadmienił, że mając na

uwadze stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane w uchwale z dnia 28

marca 2013 r., III PZP 1/13 (OSNP 2014 nr 4, poz. 51) brak jest podstaw do

4

przyjęcia, że Garnizonowy Sąd Wojskowy w L. stał się pracodawcą powódek (art.

231

§ 1 k.p.).

W skardze kasacyjnej powódki zarzuciły naruszenie prawa materialnego, a w

szczególności:

a) art. 265 § 1 k.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że rozbieżności

w orzecznictwie Sądu Najwyższego w sprawach o tym samym stanie faktycznym i

prawnym nie uzasadniają przyjęcia, iż powódki bez swojej winy uchybiły terminowi

do wniesienia odwołań przeciwko Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w L.;

b) art. 231

§ 1 k.p. poprzez błędną wykładnię w sytuacji, gdy w takich samych

okolicznościach faktycznych i prawnych, jak rozpoznawana sprawa, Sąd Najwyższy

w wyroku z dnia 14 marca 2012 r., I PK 116/11 (OSNP 2013 nr 5-6, poz. 51),

rozstrzygnął w stosunku do czterech innych pracownic likwidowanego Sądu

Garnizonowego w K., że doszło do przejścia zakładu pracy w rozumieniu art. 231

§

1 k.p. na nowego pracodawcę - Wojskowy Sąd Garnizonowy w L. i w konsekwencji

zostały one przywrócone do pracy w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w L. jako

następcy prawnym Wojskowego Sądu Garnizonowego w K.;

c) art. 4011

k.p.c. wobec stwierdzenia wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z

dnia 27 marca 2013 r., K 27/12 (OTK-A 2013 nr 3, poz. 29) niezgodności z

Konstytucją art. 3 § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów

wojskowych (obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 1198), na podstawie

którego wydane zostało rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 17

lutego 2010 r. w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych

oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz

określenia ich siedzib i obszarów właściwości, a które stanowiło podstawę

wypowiedzeń umów o pracę powódkom.

Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, ewentualnie o

uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w punkcie I, II, III i IV i przekazanie sprawy

temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach

postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesione zostało, iż w orzecznictwie Sądu

Okręgowego w K. doszło do rozbieżności i dopiero Sąd Najwyższy w wyroku z dnia

5

23 maja 2012 r., I PK 200/11, stwierdził, że pracodawcą skarżących nie był

Wojskowy Sąd Okręgowy w W. Wobec powyższego do dnia 24 lipca 2012 r., czyli

od daty doręczenia wyroku Sądu Najwyższego wraz z uzasadnieniem, powódkom

nie można przypisać winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołań od

wypowiedzenia umów o pracę skierowanych przeciwko Wojskowemu Sądowi

Garnizonowemu w L. jako następcy prawnemu Wojskowego Sądu Garnizonowemu

w K. Zdaniem skarżących Sąd drugiej instancji pominął, że w sprawie toczącej się

przed tym Sądem (VI Pa …/13), przy tożsamości strony pozwanej, ustalono, że

doszło do przejęcia mienia i na podstawie § 2, 7 i 15 Zarządzenia nr 3/10 Prezesa

Sądu Okręgowego w W. nastąpiło przejście zakładu pracy na innego pracodawcę,

czyli Wojskowy Sąd Garnizonowy w L. Sąd drugiej instancji nie odniósł się również

do zasadności przyczyny wypowiedzenia umów o pracę mimo utraty mocy

obowiązującej z dniem 11 kwietnia 2014 r. rozporządzenia Ministra Obrony

Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie zniesienia niektórych wojskowych

sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów

wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości, a na podstawie

którego to rozporządzenia doszło do zniesienia Wojskowego Sądu Garnizonowego

w K.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności rozważyć

należy, czy zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 265 § 1 k.p.,

bowiem rozstrzygnięcie tej kwestii będzie determinować ocenę pozostałych

zarzutów skargi. Odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę w myśl art. 264 § 1

k.p. wnosi się do sądu pracy w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma o

wypowiedzeniu umowy o pracę. Natomiast zgodnie z treścią art. 265 § 1 k.p., jeżeli

pracownik nie dokonał - bez swojej winy - w terminie czynności, o których mowa w

art. 97 § 21

i w art. 264, sąd pracy na jego wniosek postanowi przywrócenie

uchybionego terminu. Wniosek w tym zakresie należy złożyć w ciągu siedmiu dni

od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności

uzasadniające przywrócenie terminu (art. 265 § 2 k.p.). Terminy przewidziane w

6

art. 264 k.p. są bowiem terminami prawa materialnego, do których nie mają

zastosowania przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące uchybienia i

przywrócenia terminu. Dlatego też konsekwencją wniesienia pozwu po upływie

terminów określonych w tych przepisach, jeżeli ich nie przywrócono, jest oddalenie

powództwa (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14

marca 1986 r., III PZP 8/86, OSPiKA 1987 nr 1, poz. 19 z glosą T. Zielińskiego oraz

wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 6 sierpnia 1998 r., I PKN 258/98, OSNAPiUS

1999 nr 17, poz. 547; z dnia 10 stycznia 2002 r., I PKN 798/00, LEX nr 558280;

z dnia 10 listopada 2006 r., III PK 73/06, LEX nr 738116; z dnia 12 stycznia 2011 r.,

II PK 186/10, LEX nr 786379).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, iż opóźnienie nie może

być nadmierne. Znaczne przekroczenie siedmiodniowego terminu, o którym mowa

w art. 264 § 1 k.p. do wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę

mogą usprawiedliwiać tylko szczególne okoliczności trwające przez cały czas

opóźnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001 r., I PKN

660/00, OSNP 2003 nr 20, poz. 487). Ponadto pracownik zobligowany jest złożyć

wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzenia

umowy o pracę w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu,

uprawdopodabniając okoliczności uzasadniające jego przywrócenie. Z ustaleń

faktycznych, które leżą u podstaw wydania zaskarżonego wyroku, a którymi Sąd

Najwyższy jest związany (art. 39813

§ 2 k.p.c.), ponieważ skarga nie zawiera

zarzutów naruszenia prawa procesowego (art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.) wynika,

że skarżące o błędnym oznaczeniu strony pozwanej dowiedziały się już z

uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 czerwca 2011 r., a wniosek

o przywrócenie terminu został złożony wraz z pozwem o przywrócenie do pracy w

Garnizonowym Sądzie Wojskowym w L. w dniu 30 lipca 2012 r., kiedy został

skarżącym doręczony wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r (I PK

200/11). Nie może jednak zostać niezauważony fakt, iż skarżące na każdym etapie

postępowania w sprawie prawomocnie zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w

K. z dnia 16 czerwca 2011 r. reprezentowane były przez fachowego pełnomocnika i

konsekwentnie wskazywały jako stronę pozwaną podmiot, który związany był z

podejmowaniem czynności, o jakich mowa w art. 31

§ 1 k.p., a nie podmiot –

7

Wojskowy Sąd Garnizonowy w K. - będący pracodawcą powódek, na rzecz którego

wykonywały pracę. O tym, że Wojskowy Sąd Okręgowy w W. nie posiadał

legitymacji biernej do występowania w sprawie toczącej się na skutek wypowiedzeń

umów o pracę dokonanych pracownikom zniesionego Wojskowego Sądu

Garnizonowego w K. wypowiadały się także Sądy orzekające w sprawie, w której w

dniu 14 marca 2012 r. (I PK 116/11) zapadł wyrok Sądu Najwyższego

stwierdzający, iż zniesienie wojskowego sądu garnizonowego oraz terytorialne

rozdzielenie jego zadań i kompetencji pomiędzy inne sądy garnizonowe

posiadające własne zasoby kadrowe stanowi przejście zakładu pracy na innego

pracodawcę w rozumieniu art. 231

§ 1 k.p. W tym kontekście twierdzenie

skarżących, że kwestia prawidłowego oznaczenia strony pozwanej została

rozstrzygnięta dopiero przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 maja 2012 r. (I PK

200/11), nie może się ostać. Należy przy tym zwrócić uwagę, że wyrokach: z dnia

18 września 2003 r., I PK 370/13 (Pr. Pracy 2004 nr 7-8, poz. 59), z dnia 13

września 2006 r., II PK 357/05 (OSNP 2007 nr 17-18, poz. 247), z dnia 5 lutego

2014 r., III PK 61/13 (LEX nr 1620574) oraz w postanowieniach z dnia 22 lipca

2014 r., III PZ 8/14 (LEX nr 1498821), III PZ 7/14 (LEX nr 1498820) Sąd Najwyższy

zaprezentował stanowisko zgodnie z którym sąd pracy nie jest zobowiązany z

urzędu (art. 477 k.p.c.) wzywać do udziału w sprawie w charakterze strony

pozwanej osoby, o której wezwanie nie wniósł powód działający w procesie przez

fachowego pełnomocnika będącego radcą prawnym lub adwokatem. Sąd pracy nie

ma obowiązku poszukiwania z urzędu za stronę reprezentowaną przez fachowego

pełnomocnika procesowego podmiotu, który powinien być pozwanym w sprawie,

ani do zastępowania profesjonalnego pełnomocnika procesowego we wskazaniu

właściwe oznaczonej strony pozwanej.

Z tych samych względów nie można uznać, że skarżące bez swojej winy

uchybiły terminowi z art. 264 § 1 k.p, do wniesienie odwołania od wypowiedzenia

umowy o pracę przeciwko podmiotowi, który na podstawie art. 231

§ 1 k.p. miał się

stać ich pracodawcą. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym sprawę podziela

stanowisko zawarte w wyroku z dnia 18 maja 2010 r., I PK 15/10 (LEX nr 1036602),

że zgodnie z hipotezą normy art. 265 § 1 k.p muszą zaistnieć szczególne

okoliczności, które spowodowały opóźnienie w wytoczeniu powództwa oraz

8

związek przyczynowy pomiędzy tymi okolicznościami a niedochowaniem terminu

do wystąpienia strony na drogę sądową. Im większe opóźnienie, tym bardziej

ważkie muszą być przyczyny je usprawiedliwiające. Nie jest taką przyczyną

konsekwentne, nieprawidłowe oznaczenie strony pozwanej przez stronę działającą

za pomocą fachowego pełnomocnika bądź też inna interpretacja danego przepisu

przez Sąd Najwyższy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada

1998 r., II UKN 402/98, OSNAPiUS 1999 nr 24, poz. 805 oraz z dnia 24 marca

2011 r., I UZ 4/11, LEX nr 1380864).

W sytuacji ustalenia, że odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę

zostało wniesione z przekroczeniem terminu określonego w art. 264 § 1 k.p., i nie

zostały przedstawione okoliczności uzasadniające przywrócenie tego terminu

zgodnie z treścią art. 265 § 1 k.p. bezprzedmiotowe stają się pozostałe zarzuty

materialnoprawnej podstawy skargi kasacyjnej. Niedochowanie bowiem przez

pracownika terminu do zaskarżenia czynności prawnej pracodawcy, skutkującej

rozwiązaniem umowy o pracę, o którym mowa w art. 264 § 1 k.p., prowadzi do

oddalenia powództwa, bez względu na to, czy rozwiązanie umowy o pracę było

zgodne z prawem lub uzasadnione. Z kolei oddalenie powództwa ze względu na

przekroczenie terminu z art. 264 § 1 k.p. powoduje, że nie można już stwierdzić,

iż podana w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyna była

niezgodna z prawem. Co więcej, niezachowanie przez pracownika terminu do

zaskarżenia wypowiedzenia umowy o pracę wyłącza potrzebę rozważania

zasadności i legalności przyczyn tego wypowiedzenia (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 22 lutego 2007 r., I PK 233/06, LEX nr 936831).

Zarzut naruszenia art. 23 § 1 k.p jest niezasadny również z tego względu,

że skarżące odwołują się do ustaleń dokonanych w innej sprawie rozpoznawanej

przez Sąd Rejonowy w K. (IV P …/12/N), których nie ma dokonanych w tej sprawie,

a nie formułują zarzutów w ramach drugiej podstawy kasacyjnej odnośnie

zaskarżonego wyroku. Należy również zauważyć, że skarżące nie zarzucają

naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a jedynie

błędną wykładnię art. 231

§ 1 k.p. Oznacza to, że tak sformułowany zarzut mógłby

zostać uwzględniony tylko wówczas, jeżeli przepisu prawa materialnego nie można

byłoby zinterpretować w taki sposób, jak to uczynił Sąd drugiej instancji w

9

zaskarżonym wyroku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2014 r., V

CSK 218/13, LEX nr 1486991). Natomiast interpretacja tego przepisu została

dokonana w ten sam sposób w uchwale Sądu Najwyższego w składzie

powiększonym z dnia 28 marca 2013 r., III UZP 1/13 (OSNP 2014 nr 4, poz. 51),

która została wydana, aby usunąć rozbieżności w orzecznictwie Sądu

Najwyższego, dotyczące reorganizacji w administracji wojskowej. W uchwale tej

przyjęte zostało, iż zniesienie jednostki organizacyjnej wykonującej zadania z

zakresu administracji publicznej i przekazanie tych zadań innej jednostce,

posiadającej własne zasoby kadrowe wystarczające do ich wykonania, nie stanowi

przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę w rozumieniu art. 231

k.p.

Całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 4011

k.p.c., który skarżące

zaliczają do pierwszej podstawy skargi, a który jest przepisem prawa procesowego.

Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania również w

wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z

Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie

którego zostało wydane orzeczenie. Na podstawie art. 4011

k.p.c. można więc

żądać wznowienia postępowania w sprawie prawomocnie zakończonej wówczas,

gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową

międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało

wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub

rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia

postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie

określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Chodzi o to, aby

sprawa prawomocnie (ostatecznie) rozstrzygnięta w oparciu o akt normatywny

niezgodny z Konstytucją była ponownie rozpoznana i rozstrzygnięta w zgodzie z

wartościami i zasadami konstytucyjnymi. Aby taki cel instytucji wznowienia

postępowania na podstawie art. 4011

k.p.c. mógł być osiągnięty, wskazany przez

stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego powinien dotyczyć aktu normatywnego lub

zawartego w nim przepisu (przepisów) stanowiącego rzeczywistą podstawę prawną

rozstrzygnięcia objętego zaskarżonym w tym trybie wyrokiem sądu. Inaczej

mówiąc, na mocy art. 4011

k.p.c. można żądać wznowienia postępowania jedynie

wówczas, gdy Trybunał Konstytucyjny zakwestionował ten przepis, który był

10

decydującą podstawą prawną rozstrzygnięcia zaskarżonego skargą o wznowienie

postępowania (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 marca 2009 r.,

III UO 2/08, OSNP 2010 nr 21-22, poz. 273; z dnia 3 lutego 2012 r., I CZ 152/11,

LEX nr 1215254; z dnia 14 listopada 2013 r., II CZ 71/13, LEX nr 1396407; z dnia

22 października 2014 r., II CZ 59/14, LEX nr 1554258).

Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Sądu drugiej instancji nie został wydany

na skutek skargi o wznowienie postępowania, ale już po wydaniu wyroku przez

Trybunał Konstytucyjny z dnia 27 marca 2013 r., K 27/12, stwierdzającego

niezgodność z Konstytucją art. 3 § 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o

ustroju sądów wojskowych, na podstawie którego wydane zostało rozporządzenie

Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie zniesienia

niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w

sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów

właściwości oraz utracie mocy obowiązującej uznanych za niekonstytucyjne

przepisów, a powyższe przepisy nie stanowiły podstawy wyrokowania w tej

sprawie.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c.

orzekł jak w sentencji wyroku.

kc