I PK 313/14

Sygn. akt I PK 313/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Romualda Spyt (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jolanta Frańczak

SSN Zbigniew Korzeniowski

Protokolant Małgorzata Beczek

w sprawie z powództwa P. K.

przeciwko Straży Miejskiej w K.

o dopuszczenie do pracy,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 października 2015 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 26 czerwca 2014 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 120 zł

tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w K. oddalił powództwo

P. K. przeciwko Straży Miejskiej w K. o dopuszczenie do pracy.

Sąd ustalił, że powód był pracownikiem Straży Miejskiej w K.

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2011 r. Sąd Rejonowy w K. zastosował wobec

powoda środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres

trzech miesięcy. W dniu 28 grudnia 2011 r. pozwana wydała na mocy art. 35 ust. 1

ustawy o pracownikach samorządowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2014 r., poz. 1202)

decyzję o zawieszeniu stosunku pracy powoda na okres trzech miesięcy w związku

z jego tymczasowym aresztowaniem.

Po uzyskaniu informacji o skierowaniu przeciwko powodowi aktu oskarżenia

do Sądu Rejonowego w K., pozwana na podstawie art. 26a ust. 1 ustawy o

strażach gminnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1383 ze zm.) wydała

decyzję z dnia 29 marca 2013 r. o zawieszeniu powoda w pełnieniu obowiązków

pracowniczych z dniem 1 kwietnia 2013 r. na okres trzech miesięcy.

W ocenie Sądu Rejonowego, żądanie powoda nie zasługiwało na

uwzględnienie. Sąd wskazał, że decyzja z dnia 29 marca 2013 r. została wydana

na podstawie art. 26a ustawy o strażach gminnych, która nie przewiduje trybu

odwoławczego w postępowaniu sądowym w przypadku wydania decyzji o

zawieszeniu pracownika. Artykuł 32 ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących

strażników, a nieuregulowanych w ustawie, mają zastosowanie przepisy o

pracownikach samorządowych. Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach

samorządowych również nie reguluje trybu odwoławczego w przypadku

zawieszenia stosunku pracy ani zawieszenia w pełnieniu obowiązków

pracowniczych. Z art. 43 tej ustawy wynika, że sprawach nieuregulowanych w

ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu pracy. Kodeks pracy nie

zawiera regulacji dotyczących zawieszenia stosunku pracy ani zawieszenia w

pełnieniu obowiązków pracowniczych.

W ocenie Sądu Rejonowego, brak jest podstawy prawnej, na podstawie

której mógłby orzekać w niniejszej sprawie i w przypadku uwzględnienia żądań

powoda wydać wyrok uchylający decyzję pozwanej. Dodatkowo Sąd wskazał,

że decyzja z dnia 28 grudnia 2011 r. wydana przez stronę pozwaną potwierdzała

3

jedynie skutek, który nastąpił z mocy ustawy o pracownikach samorządowych.

Gdyby pozwana takiej decyzji nie wydała, to i tak na mocy art. 35 ust 1 ustawy o

pracownikach samorządowych stosunek pracy powoda jako osoby tymczasowo

aresztowanej uległby zawieszeniu z mocy prawa. Dodatkowo decyzją z dnia 1 lipca

2013 r. przedłużono powodowi okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków

pracowniczych do czasu ukończenia postępowania karnego na podstawie art. 26a

ust. 3 ustawy o strażach gminnych.

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r. oddalił apelację

powoda od powyższego wyroku.

Sąd uznał, że Sąd Rejonowy przeprowadził wyczerpujące postępowanie

dowodowe, dokonał jego wszechstronnej, logicznej oceny zgodnie z dyspozycją

art. 233 k.p.c., nie przekraczając granic dopuszczalnej swobodnej oceny dowodów

oraz dokonał prawidłowej oceny prawnej zebranego materiału dowodowego.

Stwierdził, że decyzja z dnia 28 grudnia 2011 r. stanowiła jedynie formalne

potwierdzenie skutku „w postaci ustania stosunku pracy z mocy prawa”, który

określa art. 35 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych. Sąd wskazał, że w

stosunku do każdej decyzji, zachodziła obligatoryjna i samodzielna podstawa do

zawieszenia stosunku pracy powoda. Przepisy art. 35 ust. 1 ustawy o pracownikach

samorządowych oraz art. 26a ust. 1 ustawy o strażach gminnych mają charakter

rozłączny i każdy z nich wyczerpuje dyspozycję innego stanu faktycznego.

U podstaw decyzji z dnia 28 grudnia 2011 r. legło tymczasowe aresztowanie

powoda, natomiast podstawą do zawieszenia w pełnieniu obowiązków

pracowniczych w decyzji z 29 marca 2013 r. było wszczęcie przeciwko powodowi

postępowania karnego.

Odnosząc się do podstawy prawnej zgłoszonego przez powoda roszczenia o

dopuszczenie do pracy, Sąd wskazał, że jest ono „prawnie nieuzasadnione”. Sąd

stwierdził, że aktualnie toczy się przeciwko powodowi postępowania karne, a okres

zawieszenia w pełnieniu obowiązków pracowniczych został przedłużony do czasu

jego ukończenia (art. 26a ust. 3 ustawy o strażach gminnych) i powód nie ma

podstaw do domagania się dopuszczenia powoda do pracy. Z uwagi na treść

art. 66 § 2 k.p. w związku z art. 43 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych w

związku z art. 32 ustawy o strażach gminnych, roszczenie powoda zaktualizuje się

4

z chwilą odmowy ponownego zatrudnienia powoda po zakończeniu postępowania

karnego wyrokiem uniewinniającym lub jego umorzeniem i zgłoszeniu przez

powoda w terminie powrotu do pracy.

Powód zaskarżył ten wyrok skargą kasacyjną w całości, zarzucając mu

naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 ustawy o pracownikach

samorządowych w związku z art. 26a ust. 1 i art. 32 ustawy o strażach gminnych,

przez jego niezasadne zastosowanie oraz błędną interpretację, przez uznanie,

że dyspozycje niniejszego przepisu mają charakter rozłączny i każdy z nich

wyczerpuje inny stan faktyczny, a w konsekwencji uznanie, że istnieje możliwość

wydania powtórnej decyzji o zawieszeniu powoda przez pozwaną, podczas gdy w

stosunku do powoda jedyną podstawą, jaka mogła być zastosowana, były przepisy

ustawy o straży gminnej, które to - w ocenie strony powodowej - nie przewidują

możliwości powtórnego zawieszenia, a w szczególności zawieszenia na czas

praktycznie nieokreślony; art. 26a ust. 1 i 3 ustawy o strażach gminnych w związku

z art. 8 k.p., przez błędną interpretację oraz nieprawidłowe zastosowanie, przez

przyjęcie, że zasadne było ponowne zawieszenie w obowiązkach pracowniczych

powoda na mocy powyższego przepisu po ponad roku od zakończenia okresu

zawieszenia powoda na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy o pracownikach

samorządowych, podczas gdy w niniejszej sprawie ewentualnie możliwe było

przedłużenie okresu zawieszenia o kolejny okres trzech miesięcy i to jedynie w

sytuacji zaistnienia ważnych przyczyn (które nie zaistniały), a nie jego ponowne

zastosowanie oraz 22 ust. 1 k.p., przez jego niezasadne niezastosowanie i uznanie,

że brak jest podstawy prawnej, do której Sąd mógłby się odnieść w związku z

rozpoznaniem roszczenia powoda o dopuszczenie do pracy, a w konsekwencji

oddalenie powództwa, podczas gdy zgodnie z art. 32 ustawy o strażach gminnych

oraz art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o pracownikach samorządowych w sprawach

nieuregulowanych zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu pracy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o odmowę przyjęcia jej

do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie od powoda na swoją

rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

5

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Z art. 25 ustawy o strażach gminnych wynika, że strażnik gminny świadczy

pracę w ramach umownego stosunku pracy (na czas nieokreślony albo na czas

określony między innymi w celu odbycia szkolenia podstawowego), a nie na innej

podstawie (na przykład mianowania). W art. 26a tej ustawy określono przesłanki,

na podstawie których następuje zawieszenie strażnika gminnego w pełnieniu

obowiązków pracowniczych. Zawieszenie może mieć charakter obligatoryjny lub

fakultatywny. Obligatoryjnie strażnika zawiesza się w wykonywaniu obowiązków w

razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o ścigane z

oskarżenia publicznego i popełnione umyślnie przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe, przy czym zawieszenie z tego tytułu nie może nastąpić na czas dłuższy

niż 3 miesiące (art. 26a ust. 1). Strażnika można (fakultatywnie) zawiesić w

pełnieniu obowiązków pracowniczych - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące - w razie

wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o ścigane z

oskarżenia publicznego i popełnione nieumyślnie przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro pracy

(art. 26a ust. 2). Okres obligatoryjnego lub fakultatywnego zawieszenia w pełnieniu

obowiązków pracowniczych może zostać w uzasadnionych przypadkach

przedłużony na dalszy okres, jednak nie dłużej niż do czasu ukończenia

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe

(art. 26a ust. 3). Konsekwencją zawieszenia strażnika gminnego w pełnieniu

obowiązków pracowniczych jest otrzymywanie przez niego, od najbliższego terminu

wypłaty, wynagrodzenia w wysokości 50% jego pensji zasadniczej oraz dodatków

płacowych określonych w umowie o pracę w stałej wysokości (art. 26a ust. 4).

Po upływie okresu, na jaki strażnik został zawieszony w pełnieniu obowiązków

pracowniczych, strażnikowi wypłaca się należne mu wynagrodzenie za okres

zawieszenia (w pozostałej części), z uwzględnieniem ewentualnych podwyżek w

tym okresie, w razie bezwarunkowego umorzenia postępowania karnego lub

uniewinnienia strażnika prawomocnym wyrokiem sądu (art. 26a ust. 5 i 6).

Zgodnie z art. 32 ustawy o strażach gminnych, w sprawach dotyczących

strażników, a nieuregulowanych w tej ustawie, mają zastosowanie przepisy o

6

pracownikach samorządowych. Niewątpliwie sprawą nieuregulowaną w ustawie o

strażach gminnych jest wpływ tymczasowego aresztowania strażnika na treść jego

stosunku pracy. Z tego względu w tym przypadku ma zastosowanie art. 35 ustawy

o pracownikach samorządowych, zgodnie z którym stosunek pracy pracownika

samorządowego tymczasowo aresztowanego ulega zawieszeniu z mocy prawa -

ust. 1, a w okresie zawieszenia pracownik samorządowy otrzymuje wynagrodzenie

w wysokości połowy wynagrodzenia przysługującego mu do dnia tymczasowego

aresztowania - ust. 2, przy czym w przypadku bezwarunkowego umorzenia

postępowania karnego albo wydania wyroku uniewinniającego pracownikowi

samorządowemu należy wypłacić pozostałą część wynagrodzenia - ust. 3

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I PK 136/13, OSNP 2015

nr 4, poz. 49). Stąd pismo strony pozwanej z dnia 28 grudnia 2011 r. o zawieszeniu

stosunku pracy powoda na okres trzech miesięcy w związku z jego tymczasowym

aresztowaniem nie stanowiło decyzji, o której mowa w art. 26a ust. 1 ustawy o

strażach gminnych, a jedynie informację o ustawowych skutkach tymczasowego

aresztowania względem stosunku pracy powoda (stosunek pracy nie ustał,

jak stwierdził błędnie Sąd Okręgowy, ale został zawieszony).

Z istoty rzeczy zawieszenie strażnika w obowiązkach pracowniczych

(odsunięcie go od wykonywania pracy) należy odnosić do obowiązków faktycznie

wykonywanych. Z tej przyczyny przepisy art. 26a ustawy o strażach gminnych -

zarówno te o charakterze obligatoryjnym (ust. 1), jak i fakultatywnym (ust. 2 i 3) -

nie mogą mieć zastosowania w stosunku do tymczasowo aresztowanego strażnika,

który tych obowiązków nie wykonuje. Decyzja o zawieszeniu w obowiązkach

pracowniczych w okresie ustawowego zawieszenia stosunku pracy w istocie nie

wywołałaby żadnego skutku (także w zakresie prawa do wynagrodzenia) i dlatego

byłaby bezprzedmiotowa.

Zawieszenie stosunku pracy strażnika z mocy prawa (art. 35 ustawy o

pracownikach samorządowych) następuje na skutek jego nieobecności w pracy z

powodu tymczasowego aresztowania, a nie ze względu jego status jako

podejrzanego lub oskarżonego w postępowaniu karnym, natomiast zawieszenie

strażnika w pełnieniu obowiązków pracowniczych (art. 26a ust. 1 ustawy o strażach

gminnych) spowodowane jest wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego

7

w sprawie o ścigane z oskarżenia publicznego i popełnione umyślnie przestępstwo

lub przestępstwo skarbowe. W każdym z tych przypadków inna jest nie tylko

podstawa prawna, ale także podstawa faktyczna zawieszenia w obowiązkach

pracowniczych. Zakresy tych przepisów w ujęciu przedmiotowym nie pokrywają się

(są rozdzielne) i dlatego brak podstaw, aby uznać, że pierwszy z nich pochłania

drugi, a więc że zawieszenie stosunku pracy z mocy prawa z powodu

tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy wyczerpuje obowiązek

zawieszenia w pełnieniu obowiązków pracowniczych, o którym mowa w art. 26a

ust. 1 ustawy o strażach gminnych.

Wcześniejsze zawieszenie z mocy prawa stosunku pracy (art. 35 ust. 1

ustawy o pracownikach samorządowych) nie stoi na przeszkodzie wydaniu decyzji

o zawieszeniu w obowiązkach pracowniczych na mocy art. 26a ust. 1 ustawy o

strażach gminnych po ustaniu tymczasowego aresztowania. Ten ostatni przepis

jest tak skonstruowany, że określa powód oraz maksymalny czas obligatoryjnego

zawieszenia w obowiązkach pracowniczych, nie sytuuje go natomiast w

konkretnym przedziale czasowym. Obligatoryjne zawieszenie w pełnieniu

obowiązków pracowniczych na okres trzech miesięcy, choć powinno nastąpić

niezwłocznie po powzięciu wiadomości wszczęciu postępowania karnego

(o przedstawieniu zarzutów w toku śledztwa lub dochodzenia - art. 313 § 1 k.p.k.),

może być (raz) zastosowane w każdym czasie trwającego postępowania karnego.

Niezależnie od tego, najistotniejsze znaczenie w niniejszej sprawie ma

okoliczność, że na dzień wyrokowania przez Sąd drugiej instancji (art. 316 § 1

k.p.c.) powód, od 1 lipca 2013 r., był zawieszony w pełnieniu obowiązków

pracowniczych do czasu ukończenia postępowania karnego na podstawie art. 26a

ust. 3 ustawy o strażach gminnych. Zatem to ta decyzja, stanowiąca przeszkodę w

uwzględnieniu powództwa o dopuszczenie do pracy, powinna podlegać ocenie

Sądu drugiej instancji. W tym kontekście dodać należy, że wprawdzie, zgodnie z

poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w przywołanym wyżej wyroku z dnia

23 stycznia 2014 r., I PK 136/13, umowa o pracę stanowiąca podstawę

zatrudnienia strażnika gminnego wygasa z upływem trzech miesięcy jego

nieobecności w pracy wskutek tymczasowego aresztowania, to jednak należy mieć

na uwadze, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy powód po

8

zakończeniu tymczasowego aresztowania był nadal zatrudniany przez stronę

pozwaną. To zaś prowadzi do wniosku, że o ile nastąpiło wygaśnięciu stosunku

pracy z mocy prawa, to strony ponownie zawarły umowę o pracę przez czynności

dorozumiane (przez dopuszczenie pracownika do wykonywania pracy i wypłacanie

mu wynagrodzenia).

Sąd Najwyższy na gruncie przepisów Kodeksu pracy przyjmuje, że podstawą

roszczenia o dopuszczenie do pracy jest art. 22 § 1 k.p. nakładający na

pracodawcę obowiązek zatrudniania pracownika, co oznacza obowiązek

faktycznego umożliwienia wykonywania przez niego pracy, czyli dopuszczenia do

pracy (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 10 września 1997 r., I PKN

233/97, OSNP 1998 nr 12, poz. 355 ; z dnia 28 października 1998 r., I PKN 361/98,

OSNAPiUS 1999 nr 23, poz. 750; z dnia 7 lipca 2000 r., I PKN 721/99, OSNP 2002

nr 2, poz. 37; z dnia 4 marca 2009 r., II PK 202/08, OSNP 2010 nr 19-20, poz. 231

oraz z dnia 18 grudnia 2014 r., II PK 47/14, LEX nr 1650296). Przepis ten stanowił

podstawę prawną żądania powoda o dopuszczenie go do pracy, a o zasadności

roszczenia decydowała legalność decyzji z dnia 1 lipca 2013 r. o zawieszeniu

powoda w pełnieniu obowiązków pracowniczych do czasu ukończenia

postępowania karnego.

Zgodnie z art. 26a ust. 3 ustawy o strażach gminnych, przedłużenie

zawieszenia strażnika w pełnieniu obowiązków pracowniczych do czasu

ukończenia postępowania karnego może nastąpić w uzasadnionych przypadkach.

Ustawodawca, posługując się zwrotem niedookreślonym, daje pracodawcy pewien

zakres swobody decyzyjnej (tzw. władzy dyskrecjonalnej), co nie jest

równoznaczne z dowolnością decyzji. Ocena zasadności tej decyzji wymaga zatem

ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego a

słusznym interesem strażnika. Z jednej strony w polskim porządku prawnym

obowiązuje zasada domniemania niewinności (art. 42 ust. 3 Konstytucji RP),

z drugiej zaś interes społeczny wymaga, aby w gronie funkcjonariuszy straży

gminnej znajdowały się osoby wolne od jakichkolwiek podejrzeń, czemu

ustawodawca dał wyraz w art. 24 pkt 5 ustawy o strażach gminnych, ustanawiając

wobec strażnika wymóg nienagannej opinii. Niewątpliwie nienaganna opinia

kandydata do służby w straży gminnej przejawia się w przestrzeganiu przez niego

9

prawa i stanowi gwarancję zgodnego z prawem wypełniania przez obowiązków.

Nienaganną opinią powinny się cieszyć nie tylko osoby aspirujące do straży

gminnej, ale przede wszystkim strażnicy gminni.

Trybunał Konstytucyjny w swoich orzeczeniach podkreśla, że zasada

domniemania niewinności wyartykułowana w art. 42 ust. 3 Konstytucji i wiążących

Polskę umowach międzynarodowych odnosi się do autonomicznie rozumianej

odpowiedzialności karnej, którą Trybunał Konstytucyjny rozciągnął na wszelkie

postępowania o charakterze represyjnym. Jego zdaniem, nie ma podstaw,

a niejednokrotnie faktycznych możliwości, do rozciągania treści tych przepisów na

wszelkie postępowania, w których stosowane są jakiekolwiek środki przewidujące

dla adresata orzeczenia jakiekolwiek sankcje i dolegliwości. Bezpośrednie

uregulowanie w przepisach konstytucyjnych zasady procesu karnego, jaką jest

domniemanie niewinności, niewątpliwie świadczy o rozszerzeniu jej zastosowania.

Nie oznacza jednak rozciągnięcia tej gwarancji konstytucyjnej na procedury

ustawowe, których celem w ogóle nie jest ustalenie naganności zachowania

ludzkiego i wymierzenie sankcji. Konstytucyjna zasada domniemania niewinności i

nie może być jednak rozumiana w taki sposób, który wykluczałby wiązanie z

samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji

prawnych oddziaływujących na sytuację podejrzanego lub oskarżonego.

„Dopuszczalność takich konsekwencji powinna być «ważona» nie [na] płaszczyźnie

zasady domniemania niewinności, ale w płaszczyźnie zasady proporcjonalności,

wykluczającej zakres ingerencji w sferę praw i wolności” (zob. wyrok Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 2 września 2008 r., K 35/06, OTK-A 2008 nr 1, poz. 120 i

przywołane tam orzecznictwo).

W ocenie Sądu Najwyższego, uzasadnionym powodem zastosowania

art. 26a ust. 3 ustawy o strażach gminnych może być skierowanie przeciwko

strażnikowi aktu oskarżenia do sądu. Przejście postępowania karnego w fazę

postępowania sądowego oznacza, że o ile ten stan nie daje podstawy do uznania

strażnika winnym zarzucanych czynów, to jednak status oskarżonego w

postępowaniu karnym sprzeciwia się dopuszczeniu go do wykonywania

obowiązków. Nie oznacza to jednocześnie, że przedłużenie zawieszenia w

pełnieniu obowiązków pracowniczych może nastąpić jedynie w tej fazie

10

postępowania karnego, gdyż również postępowanie przygotowawcze może

dostarczyć niebudzące wątpliwości dowody dotyczące nie tylko faktu popełnienia

przestępstwa, ale także osoby sprawcy.

Poza wszystkim zaś, ocenę zaistnienia uzasadnionego przypadku

określonego w powyższym przepisie należy odnieść także do wagi zarzucanych

czynów i okoliczności ich popełnienia, w tym ich związku z wykonywanymi

czynnościami służbowymi, co może prowadzić do oceny, że strażnik nie daje

rękojmi należytego i zgodnego z prawem wykonywania obowiązków związanych z

ochroną porządku publicznego na terenie gminy (zob. wyrok Naczelnego Sądu

Administracyjnego z dnia 11 lutego 2011 r., I OSK 1348/10, LEX nr 1070753,

dotyczącego analogicznego unormowania zwartego w art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 6

kwietnia 1990 r. o Policji; jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.). Na

koniec zaś zauważyć należy, że z językowego brzmienia art. 26a ust. 3 ustawy o

strażach gminnych nie wynika, wbrew wywodom skargi, aby okres przedłużenia

zawieszenia w pełnieniu obowiązków pracowniczych miał być ograniczony jedynie

do trzech miesięcy. Jedyną cezurą czasową jest w tym przypadku dzień

ukończenia postępowania karnego.

W rezultacie skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

orzekł

jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto po myśli

art. 98 k.p.c. w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z 12 ust. 4 pkt 1

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z

urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).

eb