III KRS 50/15

Sygn. akt III KRS 50/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Halina Kiryło (przewodniczący)

SSN Dawid Miąsik (sprawozdawca)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z odwołania T. K.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 14 kwietnia 2015 r. w przedmiocie

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego

Sądu Rejonowego w […], ogłoszonym w Monitorze Polskim […],

z udziałem J. K.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 października 2015 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Uchwałą z 14 kwietnia 2015 r. Krajowa Rada Sądownictwa (Rada)

postanowiła przedstawić Prezydentowi Rzeczpospolitej Polskiej z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w […]

kandydaturę J. K.

2

W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że za powołaniem J. K. przemawia

ocena posiadanych kwalifikacji, wnioski płynące z opinii na temat jej pracy, a także

poparcie środowiska sędziowskiego. Ponadto kandydatka posiada obszerną i

pogłębioną wiedzę merytoryczną, odpowiednie doświadczenie zawodowe i staż

pracy. Rada podkreśliła, że Kolegium Sądu Okręgowego w […] jednogłośnie

poparło kandydaturę J. K., oddając 8 głosów „za”, przy braku głosów „przeciw” i

„wstrzymujących się”, zaś Zgromadzenie Przedstawicieli Zgromadzenia Ogólnego

Sędziów Sądu Okręgowego w […] oddało 40 głosów „za” przy 2 głosach „przeciw”

oraz 29 głosach „wstrzymujących się”.

T. K. (skarżący) zaskarżył uchwałę odwołaniem, zarzucając naruszenie art.

33 ust. 1 i art. 35 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa (Dz.U. z 2011 r. Nr 126, poz. 714 ze zm., dalej jako ustawa o KRS)

poprzez niezastosowanie przez Radę jednolitych kryteriów i zasad przy wyborze

kandydata do objęcia funkcji sędziego w Sądzie Rejonowym, a w konsekwencji

podjęcie decyzji bez wszechstronnego rozważenia sprawy. Skarżący wniósł o

uchylenie uchwały i przekazanie Radzie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że kandydaci posiadający

takie same albo lepsze kwalifikacje są w bardzo różnym stopniu oceniani przez

Radę, zwracając uwagę na fakt, iż żaden inny kandydat, poza J. K. nie uzyskał

głosu „za”. Skarżący podkreślił ponadto, że kandydatka wybrana przez Radę,

posiadająca w jego opinii dużo uboższe doświadczenie zawodowe oraz wiedzę,

musiała zostać oceniona inną miarą. Wybrana kandydatka przewyższa osobę

skarżącego jedynie w zakresie kryterium poparcia wyrażonego przez Kolegium

Sądu Okręgowego i Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Okręgowego. To

kryterium oceny nie powinno mieć przeważającego znaczenia przy wyborze

najlepszej kandydatury.

W odpowiedzi na odwołanie Rada wniosła o jego oddalenie w całości

podkreślając, że Kolegium Sędziów Sądu Okręgowego w […] negatywnie

zaopiniowało kandydaturę skarżącego, przyznając mu 0 pkt, podczas gdy wybranej

kandydatce przyznało pkt 40. Również podczas Zgromadzenia Przedstawicieli

Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Okręgowego w […] skarżący otrzymał

dużo niższe poparcie. Krajowa Rada Sądownictwa nie podzieliła stanowiska

3

skarżącego, jakoby posiadał on wyższe kwalifikacje zawodowe, gdyż ma krótsze

doświadczenie w pracy w sądzie, bowiem obowiązki asystenta sędziego zaczął

wykonywać w maju 2006 r., a w charakterze referendarza sądowego pracuje od

marca 2010 r., przy czym od początku jest zatrudniony jedynie w Sądzie

Rejonowym, podczas gdy J. K. posiada bardziej różnorodne doświadczenie

zawodowe, które zdobyła wykonując swoje obowiązki w różnych wydziałach w

sądach pierwszej i drugiej instancji, a także praktykując jako adwokat, prowadzący

własną kancelarię. Co więcej skarżący legitymuje się niższą oceną z wyższych

studiów prawniczych (uzyskał ocenę dobrą plus, a Pani K. ocenę bardzo dobrą), a

ponadto nie otrzymał tak wyróżniającej się oceny kwalifikacyjnej swojej pracy, jak

wybrana kandydatka.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Odwołanie nie ma uzasadnionych podstaw.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego przez skarżącego

zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o KRS należy przypomnieć, że rolą Sądu

Najwyższego nie jest zastępowanie Rady w wykonywaniu jej ustawowo

wyznaczonego zadania, jakim jest rozpatrywanie i ocena kandydatów do pełnienia

urzędu sędziego (wyroki Sądu Najwyższego z 15 lipca 2015r., III KRS 32/15; z 21

lipca 2015 r., III KRS 36/15; z 21 lipca 2015 r., III KRS 37/15). Z tego też powodu

Sąd Najwyższy nie przeprowadza powtórnego badania kwalifikacji zarówno

zawodowych, jaki i moralnych kandydatów do pełnienia urzędu sędziego. To Rada

posiada kompetencje do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji kandydata na

sędziego. Dlatego też Sąd Najwyższy nie przeprowadza weryfikacji dokonanego

przez Radę wyboru kandydata na urząd sędziego z uwzględnieniem kryterium

zasadności. Tymczasem skarżący w swoim odwołaniu zmierza do podważenia

uchwały Rady, jako jedyny powód podając swoje subiektywne przekonanie, iż jest

on lepszym kandydatem do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu

Rejonowego w […] od kandydatki wybranej na to stanowisko.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się już w kwestii bezzasadności

powołania się na naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy o KRS w takim zakresie w jakim

4

uczynił to skarżący. Rozpatrywanie i ocena kandydatów do pełnienia urzędu na

stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych obejmuje kompetencję Rady

do badania stopnia dojrzałości zawodowej kandydatów (wyroki Sądu Najwyższego

z 15 grudnia 2011 r., III KRS 27/11, OSNP 2012 nr 23-24, poz. 299; z 15 września

2015 r., III KRS 48/15, niepubl.) a zasadniczym kryterium wyboru kandydata do

urzędu sędziego są jego kwalifikacje zawodowe i cechy osobowościowe (wyrok

Sądu Najwyższego z 13 lipca 2012 r., III KRS 17/12, OSNP 2013 nr 15-16, poz.

194). Dlatego Sąd Najwyższy badając zasadność odwołania jest władny

przeprowadzić wyłącznie kontrolę w zakresie ustalenia, czy Rada w odniesieniu do

wszystkich uczestników procedury nominacyjnej (kandydatów do objęcia

wakującego stanowiska sędziowskiego) zastosowała przejrzyste, jednolite i

sprawiedliwe kryteria selekcyjne.

W świetle powyższych rozważań nie można uwzględnić zarzutu naruszenia

art. 33 ust.1 ustawy o KRS poprzez przyjęcie, że wszechstronna analiza sprawy

dawała podstawy do objęcia wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w […] J. K., a nie dawała do objęcia

rzeczonym wnioskiem skarżącego. Z uzasadnienia kwestionowanej uchwały

wynika, że skarżący uzyskał negatywną opinię Kolegium Sędziów Sądu

Okręgowego, podczas gdy kandydatura wybranej kandydatki została poparta

jednogłośnie. Konfrontując treść uzasadnienia zaskarżonej uchwały z zarzutami

odwołania Sąd Najwyższy stwierdza, że skarżący uzyskał dużo niższe poparcie ze

strony Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Okręgowego, a ponadto posiada

krótsze niż rekomendowana kandydatka doświadczenia zawodowe w pracy w

sądownictwie, otrzymał niższą ocenę z wyższych studiów magisterskich, a także

nie wystawiono mu lepszej oceny kwalifikacji. Z powyższego zestawienia wynika,

wbrew wywodom odwołania, iż Rada uznała za najlepszą kandydaturę J. K. po

dokonaniu oceny wszystkich wskazanych w uchwale kryteriów istotnych z punktu

widzenia przydatności dla służby sędziowskiej. Dokonany w ten sposób wybór

uchyla się spod kontroli Sądu Najwyższego.

Nieuprawniony okazał się także zarzut naruszenia art. 35 ust. 2 ustawy o

KRS, ponieważ z uzasadnienia skarżonej uchwały w żaden sposób nie wynika, by

Rada stosowała w stosunku do różnych kandydatów odmienne kryteria oceny bądź

5

też, by za przeważające kryterium Rada przyjęła poparcie udzielone kandydatom

przez Kolegium Sądu Okręgowego w […] i Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu

Okręgowego w […].

W świetle utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego, w stosunku do

znaczenia kryterium poparcia sędziowskiego, za niezasadny należy uznać zarzut

naruszenia przepisu art. 35 ust. 2 ustawy o KRS poprzez przyjęcie, że kryterium to

jest kryterium determinującym dokonanie przez Radę wyboru (wyrok Sądu

Najwyższego z 15 września 2015 r., III KRS 48/15). Poparcie wyrażone przez

środowisko sędziowskie jest istotnym kryterium uwzględnianym w postępowaniu

nominacyjnym w ramach całościowej oceny kandydatów (wyroki Sądu

Najwyższego z 27 sierpnia 2014 r., III KRS 34/14 oraz III KRS 35/14 i powołane

tam orzecznictwo). Rada może przypisać temu kryterium mniejsze znaczenie, a

nawet przedstawić kandydaturę, która otrzymała niższe poparcie środowiska

sędziowskiego, jeżeli uzna, że jest to uzasadnione dobrem wymiaru

sprawiedliwości i przedstawi przekonywujące uzasadnienie (wyrok Sądu

Najwyższego z 12 kwietnia 2015 r., III KRS 13/15). W związku z powyższą

konstatacją uwzględnienie w niniejszej sprawie, w ramach wszechstronnej oceny

kandydatur, skali poparcia udzielonego J. K. oraz poparcia udzielonego

kandydaturze skarżącego, nie uprawnia do uwzględnienie zarzutu naruszenia art.

35 ust. 2 ustawy o KRS.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

kc