II PK 265/14

Sygn. akt II PK 265/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska

SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa A. M.

przeciwko U. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 października 2015 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W.

z dnia 3 kwietnia 2014 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 120 zł

tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w W. zasądził od

pozwanego U. Sp. z o.o. na rzecz powoda A. M. kwotę 19.530,24 zł wraz z

ustawowymi odsetkami od dnia 23 czerwca 2011 r. do dnia zapłaty tytułem

2

odszkodowania za niezgodne z prawem i nieuzasadnione rozwiązanie z powodem

umowy o pracę za wypowiedzeniem.

Sąd ustalił, że powód był zatrudniony w pozwanym zakładzie pracy w

okresie od dnia 5 stycznia 2000 r. do dnia 31 maja 2011 r. na stanowisku

kierownika magazynu w pełnym wymiarze czasu pracy. Pozwany pracodawca

pismem z dnia 3 lutego 2011 r. rozwiązał z powodem umowę o pracę z

zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynął w dniu 31

maja 2011 r. Jako przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę pozwany pracodawca

wskazał niewykonanie polecenia wydanego przez przełożonego w dniu 7

października 2010 r. odnośnie do zakupu i wyposażenia podległych pracowników

magazynu w odzież roboczą przed rozpoczęciem sezonu zimowego, nieterminowe

akceptowanie faktur kosztowych i brak należytego nadzoru nad procesem obiegu

faktur dotyczących magazynu kierowanego przez powoda, co miało skutkować

opóźnieniem ze strony pozwanego pracodawcy w zapłacie należności dla

dostawców i narażeniem pozwanego pracodawcy na szkodę w postaci obowiązku

zapłaty odsetek z tytułu opóźnienia oraz utratą wizerunku rzetelnego kontrahenta,

brak znajomości programu komputerowego Q. służącego do prowadzenia i

ewidencji stanów magazynowych w stopniu umożliwiającym należyte i prawidłowe

wykonywanie przez powoda powierzonych obowiązków związanych z kierowaniem

magazynem, brak aktualizacji weryfikacji stanów magazynowych w systemie D. dla

nowych projektów wdrożonych w 2010 r.

Sąd Rejonowy uznał, że wskazane przez pozwanego pracodawcę przyczyny

wypowiedzenia umowy o pracę okazały się nieprawdziwe. Powód nie miał bowiem

określonego zakresu obowiązków na piśmie oraz nie uczestniczył w żadnym

szkoleniu dotyczącym obsługi programu Q. i systemu D., a zakres obowiązków

następcy powoda K. R. został określony na piśmie. Sąd Rejonowy uznał ponadto,

że nie było polecenia przełożonego dotyczącego zakupu i wyposażenia podległych

pracowników magazynu w odzież roboczą przed rozpoczęciem sezonu zimowego i

nie było określonego terminu zakupu odzieży zimowej. Obowiązki koordynatora do

spraw bezpieczeństwa i higieny pracy w magazynie logistycznym od dnia 26

czerwca 2008 r. pełnił K. R., który odpowiadał za sprawy BHP, w tym za zakup

odzieży roboczej dla pracowników magazynu. Nie było też określonej procedury

3

postępowania z fakturami kosztowymi na piśmie, zaś nieterminowe

zaakceptowanie faktury kosztowej przez powoda miało miejsce tylko raz, podczas

gdy w piśmie wypowiadającym umowę o pracę pozwany pracodawca wskazywał,

że miało mieć miejsce nieterminowe akceptowanie faktur kosztowych, co

wskazywałoby, że takich faktur miało być więcej niż jedna. Ponadto pozwany

pracodawca nie udowodnił, że nieterminowe zaakceptowanie tej jednej faktury

naraziło pozwanego pracodawcę na szkodę. Dlatego, w ocenie Sądu, była to zbyt

błaha przyczyna, aby uzasadniała wypowiedzenie umowy o pracę powodowi wobec

braku procedury określającej zasady postępowania z fakturami kosztowymi.

W wyniku apelacji strony pozwanej Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 3

kwietnia 2014 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił powództwo w

całości.

Sąd Okręgowy uznał w pierwszej kolejności, że apelacja strony pozwanej

została złożona w terminie, gdyż pozwana złożyła wniosek o uzasadnienie w dniu 3

lipca 2013 r., tj. w terminie zakreślonym art. 328 § 1 k.p.c. Wniosek ten złożono w

jednym egzemplarzu. Jego odpis nie podlegał doręczeniu powodowi na podstawie

art. 132 § 1 zdanie trzecie 3 k.p.c., gdyż dotyczy on tylko pism, które wymagają

doręczenia przeciwnikowi, gdyż niosą w sobie informacje istotne dla niego w

prowadzonym postępowaniu, rzutujące na potrzebę i kierunek podejmowanych

czynności procesowych. Pisma zawierające oświadczenia wnioski dla drugiej

strony obojętne nie podlegają regułom art. 132 § 1 k.p.c.

Sąd Okręgowy uznał ponadto, że zasadny jest zarzut apelacji co do

ustalenia, że powodowi nie wydano polecenia zakupu odzieży zimowej dla

podległych mu pracowników. Polecenie to wydano na spotkaniu w dniu 7

października 2010 r., a trzej świadkowie: […]okoliczność tę potwierdzili w swoich

zeznaniach. Uznanie zatem, że polecenia takiego nie wydano, jest nieuprawnione,

albowiem okoliczność jego wydania wynika z materiału dowodowego, zwłaszcza że

zeznaniom tych świadków Sąd pierwszej instancji dał wiarę. Powód dokonał

zakupu odzieży zimowej dla pracowników podległych powodowi dopiero w

pierwszych dniach grudnia 2010 r., po interwencji przełożonego powoda K. G.,

kiedy temperatura na zewnątrz spadła do -14° C. Powyższa okoliczność stanowi o

4

naruszeniu przez powoda obowiązków pracowniczych i uzasadnia wypowiedzenie

powodowi umowy o pracę.

Sąd Okręgowy, inaczej niż Sąd pierwszej instancji, uznał, że nieterminowe

zaksięgowanie faktury z jednej strony skutkowało brakiem terminowej płatności,

narażając pozwanego na utratę reputacji jako kontrahenta, zaś z drugiej strony

wywołało potrzebę korekty księgowej tak, by prawidłowo określić wobec organów

podatkowych zobowiązania pozwanej, w tym wartość kosztów działalności

pozwanej.

W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, że w kontekście przesłanek objętych

art. 30 § 4 k.p. strona pozwana wykazała zasadność wypowiedzenia powodowi

umowy o pracę, zaś objęte nim przyczyny były konkretne i prawdziwe.

Powód zaskarżył ten wyrok skargą kasacyjną w całości, zarzucając mu

naruszenie art. 369 § 1 k.p.c. i 2 k.p.c., art 370 k.p.c., art. 373 k.p.c., art. 132 § 1

k.p.c. i art. 132 § 11

k.p.c., a pośrednio także art. 125 § 1 k.p.c., polegające na

nieodrzuceniu apelacji strony pozwanej, wniesionej dnia 12 września 2013 r.,

pomimo że do wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego z dnia 28

czerwca 2013 r., złożonego przez pozwaną dnia 3 lipca 2013 r., nie dołączono

dowodu doręczenia ani dowodu wysłania przesyłką poleconą drugiej stronie odpisu

tego pisma, a tym samym wniosek ten podlegał zwrotowi bez wzywania do

usunięcia braku, co z kolei sprawia, że termin do wniesienia apelacji upłynął 19

lipca 2013 r., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ

odrzucenie przez Sąd Okręgowy apelacji strony pozwanej skutkowałoby

uprawomocnieniem się korzystnego dla powoda wyroku Sądu pierwszej instancji,

uniemożliwiając jego zmianę zaskarżonym wyrokiem; art. 45 § 1 k.p., przez błędną

wykładnię polegającą na przyjęciu, że wypowiedzenie umowy z powodu

niewykonania niezwłocznie jednego polecenia, którego termin nie był oznaczony,

oraz przekazania jednej faktury z nieznacznym opóźnieniem stanowi przyczynę

uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę w rozumieniu powołanego przepisu, a w

konsekwencji przez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie), polegające na

oddaleniu powództwa, pomimo że wypowiedzenie powodowi umowy o pracę było

nieuzasadnione; art. 100 § 1 k.p., przez błędną wykładnię polegającą „na

pominięciu odróżnienia poleceń w rozumieniu tego przepisu od innych zdarzeń,

5

takich jak poruszenie na spotkaniu określonej kwestii (zakupu polarów dla

pracowników pracujących w magazynie) jako wymagającej załatwienia, w

szczególności bez oznaczenia terminu sfinalizowania tej sprawy”, a w konsekwencji

przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, jakoby powodowi wydano

na spotkaniu w dniu 7 października 2010 r. polecenie zakupu odzieży roboczej dla

podległych mu pracowników, co z kolei doprowadziło do naruszenia art 45 § 1 k.p.,

przez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie), polegające na oddaleniu

powództwa, pomimo że wypowiedzenie powodowi umowy o pracę było

nieuzasadnione; art 228 § 1 k.p.c. w związku z art 391 § 1 k.p.c. i art 382 k.p.c.,

polegające na oparciu rozstrzygnięcia o fakty rzekomo powszechnie znane, które w

rzeczywistości nie mają takiego waloru, a w dodatku nie zostały nawet przez Sąd

dostatecznie sprecyzowane, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik

sprawy, ponieważ Sąd przyjął owe twierdzenia jako prowadzące do oceny, że jedna

z przyczyn wskazanych przez pracodawcę (nieterminowe przekazanie przez

powoda faktury złożonej przez spółkę B.) może uzasadniać rozwiązanie z

powodem umowy o pracę w rozumieniu art. 45 § 1 k.p.; art. 328 § 2 k.p.c. w

związku. z art 391 § 1 k.p.c., polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu

zaskarżonego rozstrzygnięcia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, tj. dowodów, na

jakich Sąd drugiej instancji oparł się w zakresie ustalenia, że brak terminowego

zaksięgowania faktury złożonej przez spółkę B. narażał stronę pozwaną na utratę

reputacji jako kontrahenta lub wywoływał potrzebę korekty księgowej, co znacząco

utrudnia, jeśli nie uniemożliwia, dokonanie w tym zakresie kontroli kasacyjnej oraz

ma istotny wynik sprawy, ponieważ Sąd przyjął te fakty jako prowadzące do oceny,

że jedna z przyczyn wskazanych przez pracodawcę (nieterminowe przekazanie

przez powoda faktury złożonej przez spółkę B.) może uzasadniać rozwiązanie z

powodem umowy o pracę w rozumieniu art. 45 § 1 k.p., w konsekwencji

wskazanych naruszeń także naruszenie art 45 § 1 k.p., przez niewłaściwe

zastosowanie do niedostatecznie ustalonego przez Sąd drugiej instancji stanu

faktycznego, prowadzące do oddalenia powództwa, pomimo że rozwiązanie z

powodem umowy o pracę było nieuzasadnione.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o jej oddalenie.

6

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie ma uzasadnionych podstaw.

Skarżący wskazał na naruszenie art. 369 § 1 i 2 k.p.c., art 370 k.p.c., art. 373

k.p.c., art. 132 § 1 k.p.c. i art. 132 § 11

k.p.c., a pośrednio także art. 125 § 1 k.p.c.,

wywodząc, że wniosek strony pozwanej o doręczenie wyroku z uzasadnieniem

powinien zostać zwrócony, gdyż nie dołączono do niego dowodu doręczenia ani

dowodu wysłania przesyłką poleconą drugiej stronie odpisu tego wniosku, a w

następstwie apelacja strony pozwanej, jako wniesiona po terminie, podlegała

odrzuceniu.

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podziela

stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r., V CSK 466/11 (LEX nr

128905100), że art. 132 § 1 k.p.c. dotyczy pism, które wymagają doręczenia

przeciwnikowi, gdyż niosą w sobie informacje istotne dla niego w prowadzonym

postępowaniu, rzutujące na potrzebę i kierunek podejmowanych czynności

procesowych. Pisma zawierające oświadczenia czy wnioski dla drugiej strony

obojętne nie podlegają regułom art. 132 § 1 k.p.c. Wyłączenia przewidziane w art.

132 § 11

k.p.c. dotyczą tylko pism objętych zakresem § 1, nie dają natomiast

podstawy do budowania dychotomicznego podziału na niepodlegające

bezpośredniemu doręczeniu pisma wymienione w art. 132 § 11

k.p.c. i wszystkie

inne, których doręczenie między profesjonalnymi pełnomocnikami jest

obowiązkowe. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia informuje jedynie, że strona

chce uzyskać na piśmie motywy rozstrzygnięcia. Jego znaczenie procesowe dla

strony przeciwnej ogranicza się do przesunięcia w czasie daty ewentualnego

uprawomocnienia się orzeczenia, nie jest to jednak skutek, któremu strona ta

swoim działaniem mogłaby zapobiec. Samo złożenie wniosku nie dotyczy

przeciwnika, nie pozwala mu przygotować się do obrony, ponieważ na tym etapie

nie wiadomo, czy strona składająca wniosek w ogóle zaskarży orzeczenie.

Podobnie przyjął Sąd Najwyższy uchwale z dnia 27 października 2005 r.,

III CZP 65/05 (LEX nr 156984) oraz w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2006 r.,

V CZ 103/06 (LEX nr 610105), wskazując, że wnoszone do sądu pisma należy

podzielić na pisma procesowe mające znaczenie dla innych niż strona wnosząca

7

osób uczestniczących w postępowaniu (np. pozew, odpowiedź na pozew, środki

zaskarżenia, wnioski dowodowe, wnioski o odroczenie rozprawy) oraz na pisma,

które takiego znaczenia nie mają lub dotyczą tylko niektórych uczestników

postępowania. Przy czym podkreślić należy, że w tych ostatnich dwóch

orzeczeniach, choć dotyczyły one już nieobowiązującego art. 4799

§ 1 k.p.c.,

odnoszącego się do spraw gospodarczych, to motywacja uzasadniająca tak

wytyczony podział pism procesowych odnosiła się do ratio legis art. 128 k.p.c.

W powyższej uchwale (III CZP 65/05 ) oraz w uzasadnieniu postanowienia z

dnia 4 listopada 2005 r., V CZ 124/05 (LEX nr 171282) Sąd Najwyższy, podkreślił,

że w interpretacji art. 125 § 1 k.p.c. i art. 128 k.p.c. istotne znaczenie ma praktyka

sądowa, a także racjonalna, pragmatyczna wykładnia odnośnych przepisów

Kodeksu postępowania cywilnego, co należy uznać za istotny argument.

Wprawdzie żaden przepis prawa nie dokonuje podziału pism procesowych w

rozumieniu 125 § 1 k.p.c. i art. 128 k.p.c. na mające znaczenie dla strony

przeciwnej i składane wyłącznie w interesie wnoszącego, jednakże taki podział

wynika z celu instytucji doręczania pism procesowych. Nie jest ona wartością samą

w sobie, ale ma na celu umożliwienie stronie zajęcie stanowiska co do

przedstawionych w piśmie procesowym wniosków i oświadczeń jej przeciwnika

procesowego, ewentualnie podjęcia przez nią adekwatnych czynności procesowych

w reakcji na to pismo. Doręczenie pisma procesowego nie może zatem służyć

wyłącznie obowiązkowi informacyjnemu (o stanie sprawy), a taki charakter miałoby

doręczenie stronie odpisu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia

wniesionej przez jej przeciwnika.

Dodać też trzeba, że wartością, którą chroni restrykcyjna regulacja zawarta

w art. 132 § 1 k.p.c. jest szybkość postępowania sądowego. W przypadku wniosku

o sporządzenie uzasadnienia, jego doręczenie stronie przeciwnej nie ma żadnego

wpływu na szybkość postępowania sądowego. W tym kontekście należy zwrócić

uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2004 r. (OTK- A 2004

nr 7, poz. 72), w którym podkreślono, że: „swoboda ustawodawcy w kształtowaniu

odpowiednich procedur nie oznacza (...) dopuszczalności wprowadzania rozwiązań

arbitralnych, które ponad miarę, a więc bez wystąpienia istotnych racji, ograniczają

prawa procesowe strony, których realizacja stanowi przesłankę do prawidłowego i

8

sprawiedliwego rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli więc ograniczenie uprawnień

procesowych strony jest zbędne z punktu widzenia zamierzonych przez

ustawodawcę celów, takich jak zapewnienie większej efektywności postępowania i

jego szybkości, a jednocześnie wypacza pozycję stron, uniemożliwia właściwe

zrównoważenie ich pozycji procesowej, a tym samym łamie podstawowy postulat

sprawiedliwości proceduralnej, czy wreszcie prowadzi do arbitralnego

rozstrzygnięcia sprawy - to w tego rodzaju wypadkach dochodziłoby do naruszenia

gwarancji konstytucyjnych związanych z prawem do sądu”. Nie jest więc możliwe

zaakceptowanie restryktywnej wykładni art. 132 § 1 k.p.c. w związku z art. 125 § 1

k.p.c. i art. 128 k.p.c., prowadzącej do tego, że niedoręczenie stronie przeciwnej

odpisu wniosku o sporządzenie uzasadnienia powoduje bezskuteczność tej

czynności procesowej i w efekcie może stanowić przyczynę odrzucenia apelacji. W

tym przypadku zastosowanie wprowadzonego rygoru formalnego, nie służyłoby

założonemu przez ustawodawcę celowi zapewnienia większej efektywności

postępowania i jego szybkości, ale wyłącznie prowadziłoby do ograniczenia praw

procesowych strony.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów podniesionych w ramach drugiej

podstawy kasacyjnej podkreślić należy, że, stosownie do art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.,

skargę można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W zarzutach naruszenia art 228 § 1 k.p.c. w związku z art 391 § 1 k.p.c. i art.

382 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art 391 § 1 k.p.c. i w powiązanym w nimi

zarzucie naruszenia art 45 § 1 k.p. (przez niewłaściwe zastosowanie do

niedostatecznie ustalonego przez Sąd drugiej instancji stanu faktycznego),

koncentrujących się wokół kwestii nieterminowego przekazania przełożonemu

przez powoda faktury złożonej przez spółkę B., skarżący zarzuca brak ustaleń w

kwestii stwierdzanych skutków tego uchybienia, które wedle Sądu drugiej instancji

polegały na narażeniu pracodawcy „na utratę reputacji, jako kontrahenta” oraz

wywołały potrzebę korekty księgowej „tak, by prawidłowo określić wobec organów

podatkowych zobowiązania pozwanej, w tym wartość kosztów działalności

pozwanej”. Zmierzają one do podważenia oceny Sądu drugiej instancji dotyczącej

wagi popełnionego przez powoda uchybienia. O ile można mieć wątpliwości, czy

9

rzeczywiście jednostkowy fakt 14-dniowego opóźnienia w zapłacie należności z

tytułu faktury może nieść tak daleko idące konsekwencje w postaci „utraty reputacji”

oraz czy istotnie konieczna była w tym przypadku „korekta księgowa”, to nie może

umknąć uwadze, że niezapłacenie należności w terminie bez żadnych wątpliwości

potencjalnie narażało stronę pozwaną na poniesienie kosztów zapłaty odsetek (art.

481 § 1 k.c.), na co wskazywała strona pozwana w wypowiedzeniu umowy o pracę.

Już choćby z tego względu twierdzenie, że omawiane uchybienie obowiązkom

pracowniczym było zbyt błahe, aby uzasadniać wypowiedzenie umowy o pracę,

budzi wątpliwości. Co więcej, nie było to jedyne uchybienie obowiązkom

pracowniczym przypisane powodowi, bowiem potwierdził się również zarzut

niewykonania polecenia zakupu odzieży zimowej dla podległych mu pracowników.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, kwestia dotycząca wydania powodowi

polecenia służbowego zakupu odzieży zimowej dla pracowników nie sprowadza się

do kwalifikacji prawnej, ale jest ustaleniem faktycznym, które nie może być

zwalczane w ramach zarzutu naruszenia art. 100 § 1 k.p. Ustalenie to jest wiążące

dla Sądu Najwyższego (art. 39813

§ 2 k.p.c.). Natomiast nieokreślenie terminu

wykonania polecenia służbowego może w okolicznościach konkretnej sprawy

ważyć na ocenie, czy pracownikowi można zarzucić niewykonanie tego polecenia.

W niniejszej sprawie termin wykonania polecenia w sposób oczywisty

wynikał z jego istoty. Powód miał zakupić odzież zimową dla pracowników, celem

zabezpieczenia ich przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Skoro

polecenie wydane zostało 7 października 2010 r., to powinno zostać wykonane w

rozsądnym terminie z uwagi na nachodzący sezon zimowy i powszechnie znane

uwarunkowania klimatyczne. Skoro powód dokonał zakupu odzieży zimowej dla

podległych mu pracowników dopiero w pierwszych dniach grudnia 2010 r., po

interwencji przełożonego powoda, „kiedy temperatura na zewnątrz spadła do -14°

C”, to nie tylko że nie wykonał plecenia we właściwym terminie, ale również nie

zapewnił pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, co należało

do jego obowiązków z racji pełnionej funkcji kierowniczej (art. 212 k.p.).

W przypadku potwierdzenia się - wśród wskazanych przez pracodawcę -

więcej niż jednej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę, ocena zasadności

podjętej decyzji musi być dokonana łącznie, a nie z osobna w stosunku do każdego

10

ze stawianych pracownikowi zarzutów.

W niniejszej sprawie łączna ocena uchybień powoda w wykonywaniu

obowiązków pracowniczych - przede wszystkim niewykonanie polecenia

służbowego zakupu odzieży zimowej dla pracowników w połączeniu z

nieterminowym przekazaniem przełożonemu jednej faktury - prowadzi do wniosku,

że wypowiedzenie umowy o pracę było uzasadnione. Zgodnie bowiem z

utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego wypowiedzenie umowy o pracę

stanowi zwykły sposób jej rozwiązania. Przyczyna wypowiedzenia nie musi w

związku z tym mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości.

Wypowiedzenie umowy o pracę uważa się za uzasadnione, jeżeli jest podyktowane

niewłaściwym wywiązywaniem się pracownika z obowiązków. Podkreślić też

należy, że przy rozstrzyganiu o zasadności wypowiedzenia umowy o pracę

pracownikowi zajmującemu stanowisko kierownicze, należy stosować ostrzejsze

kryteria oceny jego pracy (zob. uchwała pełnego składu Izby Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Sądu najwyższego z dnia 27 czerwca 1985 r., III PZP 10/85, OSNCP

1985 nr 11, poz. 164; wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 marca 1977 r., I PRN

17/77, PiZS 1987 nr 5, s. 70; z dnia 6 października 1998 r., I PKN 373/98, OSNP

1999 nr 21, poz. 68 oraz przywołany wyżej wyrok z dnia 19 kwietnia 2010 r., II PK

306/09, LEX nr 602696).

W rezultacie nieuzasadnione okazały się zarzuty naruszenia prawa

materialnego (art. 45 § 1 k.p. i art. 100 § 1 k.p.). Natomiast następstwa wadliwości

postępowania wytknięte przez skarżącego, które można odnieść jednie do wagi

uchybienia w postaci nieterminowego przekazania przełożonemu przez powoda

faktury złożonej przez spółkę B., nie są tego rodzaju, aby miały one wpływ na wynik

sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

orzekł

jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na mocy art.

98 k.p.c. w związku § 11 ust. 1 pkt 1 w związku z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz.

490 ze zm.).

11

kc