III KK 241/15

Sygn. akt III KK 241/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Stanisław Zabłocki (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Szewczyk

SSA del. do SN Jerzy Skorupka

Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Aleksandra Herzoga

w sprawie Ł. D.

skazanego z art. 197 § 2 k.k. w zb. z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art.

12 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 22 października 2015 r.,

kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 27 stycznia 2015 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G.

z dnia 7 października 2014 r.,

1) Uchyla zaskarżony wyrok i sprawę Ł. D. przekazuje do

ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi

Okręgowemu;

2) Nakazuje zwrot Ł. D. kwoty 450 (czterysta pięćdziesiąt)

złotych, uiszczonych tytułem opłaty od kasacji.

2

UZASADNIENIE

Ł. D. został oskarżony o to. że:

1. w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 4 grudnia 2007 r. w

miejscowości G., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry

powziętego zamiaru, wielokrotnie, w tym również grożąc pokrzywdzonej

pozbawieniem życia jej matki, doprowadził małoletnią A. D. urodzoną w dniu 8

sierpnia 1996 roku, która nie ukończyła wówczas 15 lat, do wielokrotnego poddania

się innej czynności seksualnej oraz do wykonania innej czynności seksualnej, czym

spowodował u niej rozstrój zdrowia psychicznego na czas trwający dłużej niż 7 dni,

tj. o czyn z art. 197 § 2 k.k. w zb. z art. 200 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w

zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k.

2. w maju 2005 roku w miejscowości G., doprowadził małoletniego poniżej lat

15 D. K. lat 3 do poddania się innej czynności seksualnej poprzez dotykanie jego

narządów płciowych,

tj. o czyn z art. 200 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 7 października 2014 r., orzekł w

następujący sposób:

I. uznał oskarżonego za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie 1 aktu

oskarżenia z tym ustaleniem, iż działał w nieustalonych datach w okresie od

dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 4 grudnia 2007 r. i za to na podstawie art. 200

§ 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia

wolności,

II. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary

pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie

od dnia 17 lipca 2013 r. do dnia 20 sierpnia 2013 r.,

III. uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 2

aktu oskarżenia,

IV. obciążył oskarżonego kosztami sądowymi w całości, w tym wymierzył mu

opłatę w wysokości 300 (trzystu) zł.

Apelację od wyżej wymienionego wyroku Sądu Rejonowego wniósł obrońca

oskarżonego Ł. D., który zaskarżając go co do punktów I, II i IV zarzucił:

3

„1) naruszenie przepisów postępowania karnego, mające istotny wpływ na

treść orzeczenia, a mianowicie:

- art. 7 k.p.k. i art. 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie przez sąd jedynie

okoliczności na niekorzyść oskarżonego, bez uwzględnienia takich okoliczności jak

konflikt oskarżonego z rodziną A. D. i nią samą, a w szczególności pomawianie go

przez pokrzywdzoną,

- art. 5 § 2 k.p.k. poprzez wątpliwości co do wiarygodności zeznań

pokrzywdzonej w aspekcie pomówienia innych osób, które miały paść ofiarą

oskarżonego, a co do których postępowania przeciwko oskarżonemu zostały

umorzone,

- art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie faktu konfliktu rodzinnego oskarżonego i

pokrzywdzonej oraz pomawianie przez pokrzywdzoną innych osób mających paść

ofiarą oskarżonego, który ma wpływ na ocenę wiarygodności zeznań

pokrzywdzonej, sprzeczność w zeznaniach świadków i pokrzywdzonej, a przede

wszystkim faktu prawidłowych relacji w związku z mężczyznami z uwagi na fakt

molestowania,

- art. 424 k.p.k. poprzez całkowite pominięcie oceny dowodów w aspekcie

zarzutu ad. 1 aktu oskarżenia i ograniczenie uzasadnienia jedynie do uniewinnienia

od zarzutu ad. 2 aktu oskarżenia.

2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżony

popełnił zarzucany mu w akcie oskarżenia czyn poprzez pominięcie szeregu

istotnych okoliczności, a mianowicie:

- sprzeczności w zeznaniach świadków tj. pokrzywdzonej i jej rodziców, w

szczególności z pominięciem analizy materiału dowodowego pod kątem konfliktu z

oskarżonym,

- pomawiania przez pokrzywdzoną innych osób, które miały być ofiarami

oskarżonego, co do których postępowania zostały umorzone, a które to mają wpływ

na ocenę wiarygodności zeznań pokrzywdzonej”.

Podnosząc powyższe, przytoczone dosłownie, zarzuty obrońca oskarżonego

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi II instancji ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i

uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

4

W apelacji zawarty był też wniosek o przeprowadzenie – cyt. „dowodu z

dokumentów postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko

oskarżonemu, sygn. sprawy […], przez KPP P., tj. protokołu zawiadomienia o

popełnieniu przestępstwa, postanowienia o umorzeniu śledztwa: na okoliczność

składania zawiadomień o popełnieniu przez oskarżonego czynów przestępnych

przeciwko wolności seksualnej z udziałem dzieci przez pokrzywdzoną oraz innych

zawiadomień, których potwierdzenie nie znajduje odzwierciedlenia w ustaleniach

organów prowadzących postępowanie przygotowawcze”. Wniosek ten został

oddalony postanowieniem Sądu ad quem, wydanym na rozprawie odwoławczej, z

motywacją, iż okoliczności w nim wskazane nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia

sprawy i przywołaniem jako podstawy prawnej tej decyzji przepisu art. 170 § 1 pkt 1

k.p.k. (k. 443 akt).

Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r., po rozpoznaniu

apelacji obrońcy oskarżonego Ł. D., na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 455 k.p.k.,

art. 449 k.p.k. i 456 k.p.k. w pkt I swego wyroku poprawił „kwalifikację prawną czynu

przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku, w ten sposób, iż z

opisu czynu wyeliminował uznanie, iż oskarżony spowodował u pokrzywdzonej

rozstrój zdrowia psychicznego na czas trwający dłużej niż 7 dni, zaś z kwalifikacji

prawnej art. 157 § k.k.” (tak w oryginale, można domniemywać, że chodzi o § 1), a

w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację za

oczywiście bezzasadną. W pkt II wyroku Sądu Okręgowego zawarto

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego.

Kasację od ww. wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca skazanego Ł. D.

zarzucając „rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść

orzeczenia, a mianowicie naruszenie przepisów prawa procesowego:

- art. 455 k.p.k. poprzez poprawienie kwalifikacji prawnej czynu z

jednoczesnym poczynieniem własnych ustaleń faktycznych skutkujących zmianą

opisu czynu, podczas gdy należało wyrok uchylić przy jednoczesnym wskazaniu

możliwości poczynienia odmiennych ustaleń faktycznych lub zmienić wyrok Sądu I

instancji czyniąc własne ustalenia faktyczne i w tym zakresie dokonać zmiany

kwalifikacji prawnej czynu,

5

- art. 456 k.p.k. w zw. z art. 413 § 2 pkt l k.p.k. poprzez wydanie wyroku

utrzymującego wyrok Sądu I instancji w mocy mimo poczynienia własnych ustaleń

faktycznych i zmianę opisu czynu podczas gdy należało wyrok zmienić wskazując

poczynione przez sąd odwoławczy ustalenia faktyczne skutkujące zmianą opisu

czynu i kwalifikacji prawnej czynu, ewentualnie uchylenie wyroku Sądu

Rejonowego,

- art. 457 § 1 i § 3 k.p.k. poprzez zaniechanie wykazania w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku dlaczego zarzuty zgłoszone przez obrońcę w złożonej

apelacji sąd uznał za niezasadne przez co uniemożliwił kontrolę rozstrzygnięcia,

mimo złożonego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie”.

W konkluzji, obrońca skazanego wniósł (po korekcie dokonanej do protokołu

rozprawy kasacyjnej) o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i

przekazanie sprawy skazanego Ł. D. do ponownego rozpoznania Sądowi II

instancji.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację

obrońcy skazanego Ł. D. wniósł o uwzględnienie kasacji jako zasadnej. Stanowisko

to podtrzymał występujący na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury

Generalnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja obrońcy skazanego Ł. D. zasługiwała na uwzględnienie, albowiem

zasadny okazał się zarzut rażącego naruszenia przez Sąd odwoławczy przepisu

art. 457 § 3 k.p.k.

W pierwszym rzędzie – wobec treści pisemnych motywów wyroku Sądu ad

quem oraz postawionego w tym zakresie zarzutu w skardze kasacyjnej – konieczne

staje się przypomnienie, że przepis art. 457 § 3 k.p.k. wskazuje wprost, jakie

elementy powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego, a jego

interpretacja w świetle orzecznictwa sądów i doktryny nie budzi wątpliwości.

Jakkolwiek bowiem uzasadnienie orzeczenia sądu ma w stosunku do samego

rozstrzygnięcia charakter następczy oraz sprawozdawczy i jako takie nie może

mieć wprost wpływu na jego treść, to jednak przyjęcie, że merytoryczna zawartość i

sposób sporządzenia pisemnych motywów orzeczenia nie mają znaczenia dla

rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym czy kasacyjnym, byłoby zbyt daleko

6

idącym uproszczeniem. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie

poruszano problematykę wymogów, jakie w świetle art. 457 § 3 k.p.k. musi spełniać

uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego (zob. przykładowo wyroki: z dnia 21

września 2000 r., IV KKN 316/00, LEX nr 51096 i z dnia 20 stycznia 2000 r., III KKN

10/98, LEX nr 51450), oraz skutków, jakie wywołuje nieprawidłowe sporządzenie

tego dokumentu (zob. przykładowo wyrok z dnia 8 marca 2007 r., V KK 167/06,

LEX nr 260705). W szczególności wskazywano, że w zakresie szczegółowości

uzasadnienia sądu ad quem obowiązek ten jest zależny, z jednej strony, od

zawartości uzasadnienia sądu meriti, z drugiej zaś, od wartości argumentacji skargi

apelacyjnej. Dopuszczalne w praktyce (a w niektórych sytuacjach wręcz pożądane)

postępowanie sądu odwoławczego, polegające na odwoływaniu się w motywach

orzeczenia do stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej

instancji (zwłaszcza wówczas, gdy zarzuty apelacji i uzasadniające je wywody

stanowią dowolną polemikę ze stanowiskiem sądu meriti), nie oznacza jednak

całkowitej rezygnacji z przytoczenia jakichkolwiek konkretnych argumentów, w tym

choćby mających odniesienie do wywodów sądu pierwszej instancji. Wielokrotnie

też podnoszono, że przepis art. 457 § 3 k.p.k. koresponduje w swej treści z art. 433

§ 2 k.p.k. także i w tym sensie, że nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia

orzeczenia przez sąd odwoławczy z reguły dowodzi, iż sąd ten nie rozpoznał

wniesionego środka odwoławczego w sposób należyty (zob. np. wyrok SN z dnia

19 listopada 2007 r., IV KK 262/07, LEX nr 340591).

Tak jak uzasadnienie wyroku sądu I instancji jest jedynym sposobem na

ustalenie i skontrolowanie, na podstawie jakich faktów, dowodów i okoliczności oraz

w drodze jakiego rozumowania sąd orzekający wyprowadził wnioski owocujące

konkretnym rozstrzygnięciem, czy orzeczenie to poprzedzone zostało należycie

wnikliwą i wyczerpującą analizą mających znaczenie dla rozstrzygnięcia

okoliczności oraz czy sposób rozumowania sądu uwzględniał reguły logiki i

doświadczenia życiowego, a także czy nie ma w nim luk i nieuprawnionych

uproszczeń, tak w postępowaniu kasacyjnym uzasadnienie wyroku sądu II instancji

jest z kolei jedynym sposobem sprawdzenia, czy sąd odwoławczy rozważył

wszystkie zarzuty podniesione w środku odwoławczym oraz czy uczynił to

dostatecznie wnikliwie i wyczerpująco.

7

Sąd odwoławczy, który co prawda jest sądem głównie kontrolującym,

sprawdzającym prawidłowość orzekania sądu I instancji, obowiązany jest bowiem

rozważyć wszystkie istotne zarzuty oraz wnioski wskazane w środku odwoławczym

i może wydać orzeczenie o utrzymaniu zaskarżonego wyroku sądu I instancji w

mocy jedynie wtedy, gdy uznaje za niesłuszne owe zarzuty oraz wnioski, przy czym

powinien przedstawić swój tok rozumowania.

Mając na uwadze powyższe uwagi natury ogólnej, nie sposób odmówić racji

zaprezentowanym w kasacji twierdzeniom obrońcy, które wskazują na niedostatki

pisemnych motywów rozstrzygnięcia sądu odwoławczego.

Skoro bowiem Sąd Okręgowy nie ustosunkował się do podniesionych w

apelacji zarzutów, a zatem nie podał, czym kierował się wydając wyrok oraz

dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za niezasadne, to tym samym rażąco

naruszył przepis art. 457 § 3 k.p.k. Tytułem przypomnienia należy bowiem

wskazać w tym miejscu, że w apelacji od wyroku Sądu I instancji obrońca

oskarżonego Ł. D. postawił zarzuty obrazy szeregu przepisów postępowania (art. 7

k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 424 k.p.k.) oraz zarzut błędu

w ustaleniach faktycznych, które – jak wskazywał obrońca – miały istotny wpływ na

treść orzeczenia. Na s. 3 uzasadnienia wyroku Sąd Okręgowy wskazał natomiast,

że mając „na względzie dyspozycję art. 457 § 1 k.p.k. i brak wniosku strony o

sporządzenie uzasadnienia, Sąd ograniczył zakres sporządzanego uzasadnienia

do dokonanej przez siebie zmiany w opisie czynu i kwalifikacji prawnej” (k. 448).

Tego rodzaju postąpienie nie może zostać zaakceptowane, albowiem w sprawie

został złożony wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego,

którego kserokopię wszyto bezpośrednio przed uzasadnieniem wyroku Sądu ad

quem (k. 446), a oryginał znajduję się w aktach […] (k. 1–2, wniosek został nadany

w dniu 28 stycznia 2015 r., a wpłynął do Sądu Okręgowego w G. w dniu 2

października 2015 r.). To zaś sprawia, że w realiach niniejszej sprawy Sąd

odwoławczy błędnie zaniechał jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów i

wniosków apelacji obrońcy oskarżonego, czym w rażący sposób naruszył przepis

art. 457 § 3 k.p.k.

W niniejszej sprawie – na etapie postępowania odwoławczego przed Sądem

Okręgowym– doszło także do rażącego naruszenia przepisu art. 455 k.p.k. Sąd ad

8

quem poprawił bowiem kwalifikację prawną czynu przypisanego Ł. D. w ten sposób,

iż z opisu czynu wyeliminował uznanie, iż oskarżony spowodował u

pokrzywdzonej rozstrój zdrowia psychicznego na czas trwający dłużej niż 7

dni (podkreślenie – SN) zaś z kwalifikacji prawnej art. 157 § 1 k.k. Uzasadniając

tego rodzaju postąpienie Sąd odwoławczy wskazał, że w toku przeprowadzonego

badania sądowo – psychiatrycznego u pokrzywdzonej A. D. stwierdzono

zaburzenia dezadaptacyjne typu przedłużonej reakcji depresyjnej, które

zakwalifikowane zostały jako rozstrój zdrowia pokrzywdzonej na okres powyżej 7

dni. Z wywodu Sądu Okręgowego wynika też, że objawy rozstroju zdrowia

pokrzywdzonej zaobserwowano od grudnia 2012 roku, a zatem po upływie pięciu

lat od momentu zaprzestania przez oskarżonego przestępnych zachowań wobec

niej. Następnie Sąd Okręgowy poczynił ustalenie, że przełomowym momentem dla

zdrowia i samopoczucia pokrzywdzonej „było spostrzeżenie przez nią

negatywnego, w jej ocenie, zachowania oskarżonego wobec M. Ż.”, co skutkowało

rozstrojem zdrowia, a w zestawieniu z pasywną postawą rodziców, poczuciem

bezsilności i zagrożenia doprowadziło ją po kilku miesiącach do próby samobójczej.

Powyższe doprowadziło Sąd Okręgowy do konkluzji, że brak jest bezpośredniego

związku między opisanym w czynie przypisanym oskarżonemu jego zachowaniem,

a skutkami w stanie zdrowia pokrzywdzonej. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia

Sąd ad quem powołał art. 437 § 1 k.p.k. oraz art. 455 k.p.k.

W tym kontekście wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 455 k.p.k.

niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, na sądzie

odwoławczym ciąży powinność poprawienia błędnej kwalifikacji prawnej czynu,

przy niezmienionych ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku

sądu pierwszej instancji. Już sama treść art. 455 k.p.k. wskazuje zatem, że

poprawienie błędnej kwalifikacji prawnej może nastąpić tylko wówczas, gdy Sąd

odwoławczy nie zmienia ustaleń faktycznych. Natomiast ustalenia faktyczne w

rozumieniu art. 455 k.p.k., to te, które zawarte są w opisie przypisanego

oskarżonemu czynu (zob. np. wyrok SN z dnia 21 stycznia 2008 r., V KK 221/07,

OSNKW 2008, z. 7, poz. 21). To zaś prowadzi do wniosku, że poprawiając na

podstawie art. 455 k.p.k. kwalifikację prawną czynu przypisanego Ł. D. i eliminując

z kwalifikacji prawnej art. 157 § 1 k.k. (omyłkowo określony w tzw. sentencji wyroku

9

jako art. 157 § k.k.), a także modyfikując opis czynu poprzez eliminację z niego

stwierdzenia, że „oskarżony spowodował u pokrzywdzonej rozstrój zdrowia

psychicznego na czas trwający dłużej niż 7 dni”, Sąd Okręgowy dopuścił się

rażącego naruszenia art. 455 k.p.k. Sąd ad quem dokonał bowiem odmiennych

ustaleń faktycznych od ustaleń poczynionych przez Sąd procedujący w instancji a

quo i dopiero na tej podstawie zmienił kwalifikację prawną przypisanego Ł. D.

czynu. Dodać wypada, że tego typu modyfikacja nadaje wyrokowi sądu

odwoławczego charakter wyroku częściowo zmieniającego wyrok sądu pierwszej

instancji i jako taki został on oznaczony w tzw. komparycji wyroku sądu

kasacyjnego.

O ile jednak zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art.

455 k.p.k. wskazuje na rzeczywiste uchybienie Sądu odwoławczego, to jednak musi

on zostać uznany za zarzut niedopuszczalny. Zgodnie bowiem z art. 86 § 1 k.p.k.

obrońca może przedsiębrać czynności procesowe jedynie na korzyść oskarżonego.

W art. 425 § 3 k.p.k., który w związku z treścią art. 518 k.p.k. znajduje odpowiednie

zastosowanie także i w postępowaniu kasacyjnym, przewidziano natomiast

ograniczenie, że odwołujący się może skarżyć jedynie rozstrzygnięcia lub ustalenia

naruszające jego prawa lub szkodzące jego interesom (ograniczenie to nie dotyczy

oskarżyciela publicznego – art. 425 zd. 2 in fine). Zatem w realiach niniejszej

sprawy to brak gravamen (interesu prawnego) powoduje niedopuszczalność

podnoszenia przez obrońcę Ł. D. zarzutu naruszenia art. 455 k.p.k., skoro

wyeliminowanie przez Sąd ad quem uznania, iż oskarżony spowodował u

pokrzywdzonej rozstrój zdrowia psychicznego na czas trwający dłużej niż 7 dni, zaś

z kwalifikacji prawnej art. 157 § l k.k., było niewątpliwie ustaleniem i

rozstrzygnięciem korzystnym dla oskarżonego.

O konieczności wydania przez Sąd Najwyższy orzeczenia o charakterze

kasatoryjnym przesądziła jednak – jak już wspomniano powyżej – zasadność

zarzutu rażącego naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. Skoro bowiem Sąd odwoławczy

sporządził uzasadnienie nieodpowiadające wymogom art. 457 § 3 k.p.k., a w

szczególności nie podał, dlaczego zarzuty zwykłego środka odwoławczego uznał

za niezasadne, to wywiedzioną w niniejszej sprawie kasację należało uwzględnić i

zaskarżony nią wyrok uchylić.

10

Ponownie rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Sąd

Okręgowy winien – stosownie do treści art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. –

mieć na uwadze powyższe uwagi sądu kasacyjnego. W szczególności, Sąd ten

powinien w sposób rzetelny i pełny ustosunkować się do każdego z podniesionych

w apelacji obrońcy oskarżonego zarzutów, zgodnie z wymogami określonymi w art.

457 § 3 k.p.k. Jednocześnie Sąd Najwyższy przypomina, że działanie zakazu

reformationis in peius w zestawieniu z kierunkiem nadzwyczajnego środka

zaskarżenia sprawia, iż w dalszym toku postępowania, gdyby dochodziło do

wydania lub częściowego utrzymania w mocy wyroku skazującego, niezbędne

będzie - co najmniej - wyeliminowanie z opisu czynu ustalenia, iż oskarżony

spowodował u pokrzywdzonej rozstrój zdrowia psychicznego na czas trwający

powyżej 7 dni, a z kwalifikacji prawnej art. 157 § 1 k.k. Zmiana taka powinna

natomiast nastąpić w prawidłowej procesowo formie.

Mając na uwadze treść przepisu art. 527 § 4 k.p.k. Sąd Najwyższy nakazał

zwrot opłaty od kasacji uiszczonej przez Ł. D.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.

(eb)