IV KK 260/15

Sygn. akt IV KK 260/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Dołhy

SSN Barbara Skoczkowska

Protokolant Jolanta Grabowska

w sprawie A. F.

ukaranego za wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

w dniu 30 października 2015 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Rejonowego w C.

z dnia 30 marca 2015 r.

1. uchyla wyrok w zaskarżonej części (pkt. 3), orzekającej

podanie wyroku do publicznej wiadomości;

2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb

Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 30 marca 2015 r. A. F. został

uznany za winnego wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., za co wymierzono mu karę 28

dni aresztu oraz na podstawie art. 31 §1 i 2 k.w. orzeczono podanie wyroku do

2

publicznej wiadomości przez zamieszczenie jego treści w lokalu apteki przy ul. B.

(pkt 3 wyroku).

Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się

bez sporządzania jego pisemnego uzasadnienia.

Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację na korzyść ukaranego

wniósł, w trybie art. 521 k.p.k., Prokurator Generalny, zarzucając temu

rozstrzygnięciu „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu

prawa materialnego, a mianowicie art. 31 § 1 i 2 k.w., polegające na orzeczeniu w

pkt 3 wyroku na podstawie przywołanego przepisu podania wyroku do publicznej

wiadomości poprzez zamieszczenie jego treści w lokalu apteki przy ul. B. w

sytuacji, gdy zgodnie z art. 28 § 2 k.w. środki karne można orzec, jeżeli są one

przewidziane w przepisie szczególnym, natomiast obwinionemu przypisano

popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.k., który to przepis nie przewiduje

możliwości orzeczenia wymienionego w art. 28 § 1 pkt 5 k.w. środka karnego

podania orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości”.

Podnosząc powyższy zarzut, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie

wyroku w zaskarżonej części.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym i jako

taka kwalifikowała się do uwzględnienia w trybie uregulowanym w art. 535 § 5 k.p.k.

Kodeks wykroczeń przyjął nieco odmienne rozwiązanie w zakresie orzekania

środków karnych niż Kodeks karny. Zgodnie bowiem z art. 28 § 3 k.w. środki karne

można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, a orzeka się je,

jeżeli przepis szczególny tak stanowi, co oznacza, że sąd jest istotnie ograniczony

w tym zakresie.

W tym świetle należało dostrzec, że art. 119 k.w. (przepis szczególny) nie

przewiduje możliwości orzeczenia środka w postaci podania orzeczenia o ukaraniu

do publicznej wiadomości w szczególny sposób (art. 28 § 1 pkt. 5 k.w.)

Z uwagi więc na to, iż orzeczenie takiego środka w stosunku do A. F., w sytuacji

ukarania go za wykroczenie kradzieży, stanowiło rażące naruszenie prawa

materialnego, które miało istotny, jednoznaczny w wymowie wpływ na treść wyroku

3

w zaskarżonej części, Sąd Najwyższy podjął orzeczenie kasatoryjne niewywołujące

już potrzeby wydawania rozstrzygnięcia następczego.

kc