IV KK 242/15

Sygn. akt IV KK 242/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)

SSN Jacek Sobczak (sprawozdawca)

SSA del. do SN Jerzy Skorupka

Protokolant Danuta Bratkrajc

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zdzisława Brodzisza

w sprawie J. G.

w przedmiocie odmowy przyjęcia sprzeciwu od wyroku nakazowego wniesionego

przez osobę nieuprawnioną

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 29 października 2015 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść

od postanowienia Sądu Okręgowego w C.

z dnia 30 kwietnia 2015 r., utrzymującego w mocy zarządzenie Sądu Rejonowego

w Z.

z dnia 24 lutego 2015 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w C. do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym.

2

UZASADNIENIE

Zarządzeniem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 24 lutego 2015 r., na podstawie

art. 94 § 1 k.p.w. w zw. z art. 506 § 2 k.p.k., odmówiono przyjęcia sprzeciwu

wniesionego przez J. L. od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Z. z dnia 8

października 2014 r., jako wniesionego przez osobę nieuprawnioną. Na to

zarządzenie zażalenie złożył J. L.

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2015 r., utrzymał w mocy

zaskarżone zarządzenie.

Kasację od tego postanowienia wywiódł Prokurator Generalny zaskarżając je

w całości na niekorzyść J. G.

Skarżący podniósł rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść

postanowienia naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie

art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w., polegające na zaniechaniu dokonania

przez Sąd Okręgowy prawidłowej oraz wszechstronnej kontroli odwoławczej, w

następstwie czego doszło do utrzymania w mocy zarządzenia Przewodniczącego

Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w Z. z dnia 24 lutego 2015 r., w przedmiocie

odmowy przyjęcia sprzeciwu J. L. od wyroku nakazowego tamtejszego Sądu jako

wniesionego przez osobę nieuprawnioną w sytuacji, gdy J. L. złożył w terminie 7 dni

od otrzymania zawiadomienia o skierowaniu do Sądu wniosku o ukaranie

oświadczenie o zamiarze działania w charakterze oskarżyciela posiłkowego, a

okoliczność ta, znana na etapie postępowania odwoławczego nie została w żaden

sposób rozważona, skutkiem czego J. L. pozbawiony został zarówno możliwości

udziału w procesie, jako oskarżyciel posiłkowy jak i prawa do złożenia sprzeciwu od

zapadłego w sprawie wyroku nakazowego.

Prokurator w konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w

postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja oraz złożony w niej wniosek końcowy zasługują na uwzględnienie,

co skutkowało wydaniem przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięcia o charakterze

kasatoryjnym.

3

Analiza akt przedmiotowej sprawy i zgromadzonej w nich dokumentacji, w

tym korespondencji od J. L., nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, co do tego,

że – wbrew ustaleniom Sądów obu instancji - nie ziściły się przesłanki wobec ww.

pokrzywdzonego decydujące o odmowie przyjęcia jego sprzeciwu od wyroku

nakazowego Sądu Rejonowego w Z.

Czynnościom Sądów, w tym Sądu Okręgowego, który przeprowadzał

kontrolę zarządzenia Sądu Rejonowego, zabrakło wymaganej w tego typu

sytuacjach należytej skrupulatności i wnikliwości. To zaś stało się bezpośrednią

przyczyną wytkniętego w kasacji uchybienia.

J. L. pismem z dnia 26 sierpnia 2014 r. (k. 23), zgodnie z art. 26 § 1 k.p.w.,

został zawiadomiony, że po otrzymaniu zwrotnego poświadczenia odbioru

zawiadomienia zostanie skierowany do właściwego Sądu wniosek o ukaranie J. G.

w sprawie o popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Zawarto tam jednocześnie

pouczenie, że pokrzywdzony może w terminie 7 dni od zawiadomienia oświadczyć,

że będzie działał jako oskarżyciel posiłkowy, zaś po upływie tego terminu

uprawnienie wygasa (art. 26 § 3 k.p.w.). Tej treści zawiadomienie i pouczenie J. L.

odebrał w dniu 4 września 2014 r.

W aktach sprawy znajduje się pismo skierowane do Sądu Rejonowego przez

J. L., z którego bezspornie wynika, iż składa on oświadczenie o występowaniu w

sprawie w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Niniejszy wniosek został nadany

przez pokrzywdzonego w dniu 7 września 2014 r., o czym świadczy potwierdzenie

nadania korespondencji listem poleconym (k. 48).

W tych okolicznościach faktycznych, ustalenie Sądu, sprowadzające się do

twierdzenia, że J.L. nie był osobą uprawnioną do wywiedzenia sprzeciwu od wyroku

nakazowego, jako że nie złożył w terminie 7 dni oświadczenia o występowaniu w

sprawie w charakterze oskarżyciela posiłkowego jest nieprawdziwe i nieznajdujące

oparcia w materiale dowodowym.

Jak wynika z uzasadnienia zarządzenia Sądu Rejonowego z dnia 24 lutego

2015 r., tożsame ustalenie i argumentacja legły u podstaw wydania - zaskarżonej

następnie - decyzji w przedmiocie odmowy przyjęcia sprzeciwu J. L. Kolejność

załączanej do akt sprawy dokumentacji i korespondencji może sugerować, że z

jakiś niezdiagnozowanych powodów, o ile fakt ten mógł być nieznany Sądowi

4

Rejonowemu, o tyle okoliczność o ustanowieniu pokrzywdzonego oskarżycielem

posiłkowym powinna być znana Sądowi odwoławczemu, który przeprowadzał

kontrolę zarządzenia Sądu I instancji.

W toku ponownego rozpoznania przedmiotowej sprawy Sąd Okręgowy

uwzględni powyższe uwagi, po raz kolejny przeprowadzi skrupulatną i wnikliwą

analizę akt sprawy, podda rzetelnej kontroli rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego, i

dopiero o tak przygotowane wnioski wyda decyzję procesową.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

orzeczenia.

kc