III KRS 75/15

Sygn. akt III KRS 75/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 listopada 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Romualda Spyt (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Staryk

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z odwołania A. Ś.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 16 czerwca 2015 r. w przedmiocie

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego

Sądu Okręgowego w […], ogłoszonym w Monitorze Polskim,

z udziałem J. W.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 listopada 2015 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia z dnia 16 czerwca 2015 r. Krajowa Rada Sądownictwa

postanowiła przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w […]

kandydaturę J. W. - sędziego sądu rejonowego oraz nie przedstawiać Prezydentowi

2

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w […] kandydatury A. Ś. - sędziego sądu

rejonowego.

W uzasadnieniu wskazano, że, w ocenie Krajowej Rady Sądownictwa,

kwalifikacje zawodowe sędziego J. W., posiadane przez niego doświadczenie

zawodowe, wnioski płynące z opinii na temat jego pracy, a także uzyskane

poparcie organów samorządu sędziowskiego, przemawiają za przedstawieniem

jego kandydatury do powołania na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie

Okręgowym w […]. Druga z osób ubiegających się o stanowisko sędziowskie w

Sądzie Okręgowym, to jest sędzia A. Ś. także oceniony został przez sędziego

wizytatora jako dobry kandydat. W ocenie Rady, jednak nie posiada on

doświadczenia takiego, jakie zdobył sędzia J. W., który orzekał w ramach delegacji

w Sądzie Okręgowym w […]. Ponadto sędzia A. Ś. uzyskał znacząco niższe

poparcie Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Apelacji […]: poparło go 46

głosujących, 7 było przeciw, zaś 40 wstrzymało się od głosu. Natomiast Kolegium

Sądu Apelacyjnego, jednogłośnie pozytywnie zaopiniowało kandydaturę Pana

sędziego J. W. na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w […].

Krajowa Rada Sądownictwa uwzględniając łącznie wszystkie przesłanki i

kryteria związane z powołaniem na stanowisko sędziego sądu okręgowego uznała,

że sędzia J. W. spełnia je w stopniu wyższym niż sędzia A. Ś.

Przedstawione powyżej okoliczności spowodowały, że w trakcie posiedzenia

Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 16 czerwca 2015 r. na kandydaturę sędziego J.

W. oddano 15 głosów „za”, przy braku głosów „przeciw” i braku głosów

„wstrzymujących się”, udzielając jego kandydaturze jednogłośnego poparcia,

natomiast na kandydaturę Pana sędziego A. Ś. nie oddano głosów „za”, oddano 1

głos „przeciw”, przy 14 głosach „wstrzymujących się”, wobec czego jego

kandydatura nie uzyskała wymaganej bezwzględnej większości głosów.

A. Ś. wniósł do Sądu Najwyższego odwołanie od powyższej uchwały w

przedmiocie przedstawienia Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w […] kandydatury J.

W. - sędziego sądu rejonowego oraz nie przedstawienia Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

3

stanowisku sędziego Sądu Okręgowego kandydatury A. Ś. - sędziego sądu

rejonowego.

Odwołujący się zarzucił naruszenie przepisów1) prawa procesowego: art. 33

ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr

126, poz. 714 ze zm.), przez zaniechanie wszechstronnego rozważenia sprawy na

podstawie udostępnionej dokumentacji podczas oceny kandydatur na stanowisko

sędziego Sądu Okręgowego, co skutkowało dokonaniem nierzetelnej i błędnej

oceny kandydatury odwołującego się, które przejawia się w pominięciu, że

odwołujący się: został powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu

Rejonowego w dniu 2 lipca 2002 r., a zatem charakteryzuje się długoletnim (ponad

13-letnim) stażem pracy na tym stanowisku, od dnia 2 lipca 2002 r. do chwili

obecnej orzeka w Wydziale Karnym, przez co legitymuje się dużym

doświadczeniem zawodowym związanym ze stosowaniem prawa karnego, od 1

stycznia 2010 r. do chwili obecnej pełni funkcję zastępcy

przewodniczącego Wydziału, przez co legitymuje się szerokim zakresem wiedzy z

dziedziny prawa karnego nie tylko materialnego i procesowego, ale także

wykonawczego, był delegowany do pełnienia obowiązków sędziego w Wydziale

Karnym Sądu Okręgowego w [..] celem rozpoznania spraw apelacyjnych

charakterze sędziego sprawozdawcy; pominięciu uzyskania przez odwołującego się

poparcia Kolegium Sądu Apelacyjnego, które jednogłośnie pozytywnie

zaopiniowało jego kandydaturę oraz pozytywnego zaopiniowania kandydatury

skarżącego przez Zgromadzenie Przedstawicieli Sędziów Apelacji […], gdzie

poparło go 46 przedstawicieli, przy 7 głosujących „przeciw” i 40 „wstrzymujących

się od głosu”; art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, przez

dokonanie wyboru kandydata na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego, przy

odwołaniu się do kryteriów takich jak: kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe, z

pominięciem istotnych danych znajdujących się w materiałach źródłowych

zgromadzonych w toku postępowania dotyczących skarżącego w zakresie

przyjętych kryteriów uzasadniających wybór; przypisaniu, przy odwołaniu się do

kryterium doświadczenia zawodowego, zasadniczego znaczenia doświadczeniu

zdobytemu podczas delegacji do Sądu Okręgowego, z pominięciem całokształtu

doświadczenia zawodowego kandydatów, a także naruszenie przepisów prawa

4

materialnego: art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP, przez niezastosowanie przy

ocenie kandydatów na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w […] reguł i

kryteriów awansu, odpowiadających zasadom równego dostępu do służby

publicznej, równego traktowania oraz zasadom demokratycznego państwa prawa

urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, w wyniku czego

kandydatura odwołującego się nie została przedstawiona Prezydentowi do

powołania.

W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o

oddalenie odwołania w całości jako pozbawionego uzasadnionych podstaw.

Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że pomimo szeregu zarzutów

podniesionych w odwołaniu, odwołujący się nie wykazał, że zaskarżona uchwała

podjęta została z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu zarzutów odwołania

przedstawiono natomiast subiektywną ocenę materiału dowodowego, nie

wskazując konkretnych przypadków naruszenia przez Radę prawa. Z tych przyczyn

odwołanie stanowi w istocie bezzasadną polemikę z dokonaną przez Radę oceną

materiałów sprawy i zajętym w sprawie stanowiskiem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Artykuł 2 Konstytucji RP, przez wskazanie, że Rzeczpospolita Polska jest

demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości

społecznej, nakazuje dochowanie przez Krajową Radę Sądownictwa obowiązku

wszechstronnego rozpatrzenia i oceny kandydatów do pełnienia urzędu na

stanowiskach sędziowskich, w sposób respektujący standardy charakterystyczne

dla organów demokratycznego państwa prawnego, w tym - między innymi - zasadę

ochrony zaufania obywatela do państwa. Z kolei przedmiotem ochrony wynikającej

z art. 60 ustawy zasadniczej jest przede wszystkim formalny aspekt dostępu do

służby, a więc związany z przestrzeganiem jednolitych kryteriów i procedur

postępowania, a nie sama ocena kwalifikacji, czy też wiarygodności danej osoby z

punktu widzenia kryteriów stosowanych w ramach tego postępowania. Sądowa

kontrola dokonywana przez pryzmat tego przepisu nie stwarza podstaw do

wkraczania w zakres kompetencji Rady, gdyż mogłoby to oznaczać naruszenie jej

5

konstytucyjnych uprawnień i kompetencji wynikających z art. 179 Konstytucji.

Ochrona sądowa udzielana kandydatowi na określone stanowisko sędziowskie,

dokonywana przy uwzględnieniu art. 60 ustawy zasadniczej, powinna zatem

obejmować kontrolę postępowania przed Radą pod względem jego zgodności z

prawem, a więc musi być ograniczona do oceny zgodności z prawem zastosowanej

procedury oceny kandydatury bądź kandydatur i w efekcie przedstawienia

Prezydentowi RP wniosku o powołanie lub odmowy objęcia danego kandydata

takim wnioskiem. Z kolei art. 32 Konstytucji statuuje zasadę równości wszystkich

wobec prawa i równości traktowania wszystkich przez władze publiczne (ust. 1)

oraz zakazuje dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym i gospodarczym z

jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Kontrola sądowa postępowania przed Radą w

zakresie jej zgodności z tym przepisem powinna więc sprowadzać się do oceny,

czy wszyscy kandydaci uczestniczący w procedurze konkursowej byli traktowani

jednakowo oraz czy żaden z nich nie był w żaden sposób dyskryminowany. W

kontekście tak rozumianych wskazanych wyżej zasad konstytucyjnych rozważeniu

podlegają podniesione przez skarżącego zarzuty obrazy art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 2

pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, do kompetencji Rady należy, między

innymi, rozpatrywanie i ocena kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach

sędziowskich w sądach powszechnych oraz - będące wynikiem realizacji tego

zadania - przedstawianie Prezydentowi RP wniosków o powołanie sędziów w

sądach powszechnych. Kognicja Sądu Najwyższego do oceny uchwały Rady w

powyższym zakresie obejmuje zatem - zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy - wyłącznie

badanie, czy nie pozostaje ona w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd

Najwyższy nie posiada kompetencji do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji

kandydata na sędziego, zaś przedmiotem sprawowanej przez niego kontroli jest

formalny aspekt dostępu do służby, związany z przestrzeganiem jednolitych

kryteriów i procedur postępowania, a nie sama ocena kwalifikacji czy też

predyspozycji danej osoby z punktu widzenia kryteriów stosowanych w ramach

postępowania przed Radą. Nie można przy tym tracić z pola widzenia celu tego

postępowania, jakim jest wyłonienie najlepszych kandydatów spośród osób

spełniających wymagania wstępne i niejednokrotnie posiadających zbliżone oceny

6

w zakresie kwalifikacji i predyspozycji do pełnienia urzędu sędziowskiego. W

konsekwencji ocena doboru kryteriów oraz znaczenie przywiązywane do

poszczególnych kryteriów przy ocenie kandydatów na stanowiska sędziowskie

pozostają poza zakresem kompetencji Sądu Najwyższego do kontroli legalności

uchwał Rady, chyba że naruszają one podstawowe zasady prawne, w

szczególności zasadę jednakowego dostępu do stanowisk sędziowskich i zasadę

niedyskryminacji (por. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27

maja 2008 r., SK 57/06, OTK-A 2008 Nr 4, poz. 63 oraz wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 20 października 2009 r., III KRS 13/09, OSNP 2011 nr 13-14, poz. 196 i

orzeczenia w nim powołane).

Przepis art. 33 ust. 1 ustawy zobowiązuje Krajową Radę Sądownictwa, aby

przed podjęciem uchwały w indywidualnych sprawach należących do jej

kompetencji (art. 3 ust. 1) wszechstronnie rozważyła sprawę, na podstawie

udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych

osób, jeśli zostały złożone. W myśl art. 37 ust. 1 ustawy, jeżeli na stanowisko

sędziowskie zgłosił się więcej niż jeden kandydat, Rada rozpatruje i ocenia

wszystkie zgłoszone kandydatury łącznie. W takim przypadku Rada podejmuje

uchwałę obejmującą rozstrzygnięcia w przedmiocie przedstawienia wniosku o

powołanie do pełnienia urzędu sędziego w stosunku do wszystkich kandydatów. Z

treści tych przepisów, przy uwzględnieniu zasad ogólnie przyjętych w działaniu

organów państwa w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji),

wynika zatem obowiązek wszechstronnego rozpatrzenia i oceny przez Radę

wszystkich kandydatur zgłoszonych do pełnienia urzędu na stanowiskach

sędziowskich, a ich naruszenie może polegać na pominięciu przez Radę istotnych

dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wynikających z udostępnionej jej

dokumentacji lub wyjaśnień, albo dokonaniu ustaleń sprzecznych z tym materiałem.

Z kolei art. 35 ust. 2 ustawy stanowi, że przy ustalaniu kolejności

kandydatów na liście zespół członków Rady kieruje się przede wszystkim oceną

kwalifikacji kandydatów, a ponadto uwzględnia: 1) doświadczenie zawodowe,

opinie przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne dokumenty dołączone do

karty zgłoszenia; 2) opinie kolegium właściwego sądu oraz ocenę właściwego

zgromadzenia ogólnego sędziów. Ten katalog (adresowany w pierwszej kolejności

7

do zespołu członków Rady przy sporządzaniu listy rekomendowanych kandydatów)

nie ma wyczerpującego charakteru i - poza wyeksponowaniem oceny kwalifikacji

kandydatów, jako kryterium podstawowego - w żadnym razie nie hierarchizuje

kolejnych przymiotów, którymi powinna odznaczać się osoba ubiegająca się o to

stanowisko. Ustawodawca nie zastosował w tym przepisie „gradacji kryteriów”,

przypisując im - poza oceną kwalifikacji kandydatów - takie samo znaczenie. Co do

kwalifikacji kandydatów, to art. 35 ust. 2 ustawy nie precyzuje tego pojęcia. W

orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że - poza ustawowymi

wymaganiami stawianymi kandydatom w przepisach ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.

- Prawo o ustroju sądów powszechnych, wyznaczającymi minimum standardów dla

osoby ubiegającej się o stanowisko sędziego - w przepisie tym chodzi o

uwzględnienie w ocenie kandydatów dodatkowych elementów składających się na

teoretyczne i praktyczne umiejętności potrzebne do wykonywania tego zawodu, jak

np. wyniki ukończenia studiów i egzaminu sędziowskiego, uzyskane stopnie

naukowe, ukończone studia podyplomowe i szkolenia, reprezentowana w toku

wykonywania dotychczasowej pracy i analizowana przez sędziów wizytatorów oraz

przełożonych wiedza prawnicza, sposób organizowania pracy i wywiązywania się z

obowiązków, itp.

Jak już wskazano, przedmiotem ochrony i celem postępowania

odwoławczego toczącego się przed Sądem Najwyższym jest kontrola zgodności

uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z prawem. Sąd Najwyższy bada przede

wszystkim formalny aspekt dostępu do służby związany z przestrzeganiem

jednolitych kryteriów i procedur. Do tych należy uregulowane w art. 31, 34 i 35

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa postępowanie zespołu Rady i unormowane

w art. 34 i 37 tej ustawy postępowanie Rady in pleno. Uchwały Rady w sprawach

indywidualnych wymagają uzasadnienia (art. 42 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa). Uwzględniając kognicję Sądu Najwyższego zakreśloną w art. 13 ust.

2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, nieobejmującą merytorycznej oceny

sprawy rozstrzygniętej w uchwale (por. pkt 5 uzasadnienia wyroku Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2008 r., SK 57/06), decyzję Rady uzasadnia

wystarczająco wymienienie wyróżniających cech pozytywnych kandydata

rekomendowanego do nominacji i ogólne wskazanie, że pozostali - traktowani

8

łącznie - takich cech nie wykazywali w stopniu przewyższającym wybranego

kandydata. Jeżeli Rada nie głosuje negatywnie, czyli podejmuje uchwałę o

przedstawieniu kandydata do nominacji sędziowskiej, nie musi wskazywać racji,

którymi kierowała się decydując o nieoddaniu głosów za każdym z innych

kandydatów. Sąd Najwyższy nie weryfikuje wyboru, jeżeli nie wynika on z błędnego

ustalenia stanu faktycznego lub naruszenia prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 6/10, OSNP 2012 nr 1-2, poz. 25).

Argumentacja uzasadniająca stawiane w odwołaniu zarzuty idzie w dwóch

kierunkach. Po pierwsze, odwołujący się podkreśla własne przymioty, które – jego

zdaniem pominięte zostały przez Radę, wskazując, że cieszy się „silną

rekomendacją na stanowisko, o które się ubiega”, co wynika z opinii opisującej jego

stopień kwalifikacji zawodowych (opinia sędziego wizytatora potwierdzająca

jakościowe i ilościowe wyniki jego pracy powyżej przeciętnej), uzyskał jednogłośne

poparcie Kolegium Sądu Apelacyjnego, oraz poparcie 46 członków Zgromadzenia

Przedstawicieli Sędziów Apelacji […] (przy 7 głosach „przeciw” i 40

„wstrzymujących się”), legitymuje się „niemal o 7 lat dłuższym doświadczeniem

zawodowym” niż wybrany kandydat, ma większe doświadczenie w orzekaniu w tzw.

pionie karnym niż wybrany kandydat, który łączy wykonywanie obowiązków w

Wydziale Karnym i Ksiąg Wieczystych; ma porównywalne z nim doświadczenie

związane pełnieniem funkcji kierowniczych, w latach 2006, 2014 i 2015 orzekał i

orzeka nadal w ramach delegacji w Sądzie Okręgowym w […]. Po drugie, twierdzi,

że w sposób nieuprawniony nadano szczególną rangę doświadczeniu

zawodowemu nabytemu przez wybranego kandydata w ramach orzekania na

podstawie stałej delegacji w Sądzie Okręgowym w [...], co doprowadziło do

pominięcia całokształtu doświadczenia zawodowego skarżącego oraz naruszyło

zasadę równego dostępu do służby publicznej.

Jeśli stawiany zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o KRS rozumieć w ten

sposób, że skarżący, podkreślając swoje pozytywne cechy, uważa, że jest lepszym

od wybranego kandydatem do objęcia stanowiska sędziego Sądu Okręgowego w

[…], to w świetle przytoczonych uwag taka argumentacja uchyla spod kontroli Sądu

Najwyższego. Z kolei, jeśli uznać, że chodzi niedostateczne przedstawienie w

uchwale charakterystyki skarżącego w kontekście przebiegu służby i osiągnięć

9

zawodowych, to uzasadnienie uchwały Rady ograniczone do szczegółowego

przedstawienia wybranego w głosowaniu kandydata z wnioskiem o jego powołanie

do pełnienia urzędu sędziego (niezaprezentowanie w uzasadnieniu uchwały

szczegółowej charakterystyki kandydatów, których Rady postanowiła nie

przedstawiać Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego)

nie narusza prawa, gdyż stanowisko Rady odzwierciedla sumę wielu cech każdego

z kandydatów dającą obraz jednego jako „najlepszego” ze wszystkich. W takim

wypadku poszczególne cechy „gorszych” kandydatów nie muszą być eksponowane

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2013 r., III KRS 201/13, LEX nr

1402636 z dnia 13 lipca 2012 r., III KRS 17/12, OSNP 2013 nr 15-16, poz. 194; z

dnia 15 stycznia 2013 r., III KRS 33/12, LEX nr 1294470 oraz przywołany wyżej

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 6/10).

Zdaniem Sądu Najwyższego, uzasadnienie uchwały podjętej w

przedmiotowej sprawie oraz dokumenty obrazujące przebieg postępowania przed

Radą pozwalają przyjąć, że rozstrzygnięcie, jakie zapadło w kwestionowanej

uchwale o nieprzedstawieniu Prezydentowi RP kandydatury odwołującego się z

wnioskiem o powołanie go na urząd sędziego, zostało podjęte po wszechstronnym

rozważeniu całości zgromadzonego materiału dowodowego i z zachowaniem

prawidłowego toku postępowania przed Radą i przy zastosowaniu jednolitych i

istotnych z punku widzenia celu procedury konkursowej kryteriów ocennych.

Rada przypisała szczególne znaczenie doświadczeniu wybranego

kandydata, które nabył, orzekając w ramach stałej delegacji w Sądzie Okręgowym

w […] oraz najwyższemu poparciu organów samorządu sędziowskiego. Nie

oznacza to, że były to jedyne kryteria wzięte pod uwagę przez Radę w ramach

łącznej oceny wybranego kandydata. Pierwsza z tych okoliczności stanowiła jeden

z wielu wyznaczników potwierdzających teoretyczne i praktyczne umiejętności

wybranego kandydata potrzebne do wykonywania obowiązków sędziego Sądu

Okręgowego, druga zaś odzwierciedlała poparcie środowiska sędziowskiego. To,

że przeważyły one na korzyść wybranego kandydata, nie jest równoznaczne ani z

pominięciem doświadczenia zawodowego kontrkandydata (odwołującego się), ani

też z zastosowaniem niedozwolonego, dyskryminującego kryterium naboru do

służby publicznej.

10

Dodać też trzeba, że wyniki głosowania w kolegium i zgromadzeniu sędziów

właściwej apelacji (poparcie środowiska sędziowskiego) nie wiążą wprawdzie

Krajowej Rady Sądownictwa przy ocenianiu kandydata na wolne stanowisko

sędziowskie, jednakże są istotne z punktu widzenia art. 35 ust. 2 pkt 2 ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa, gdyż stanowią jedno z ustawowych kryteriów

rzutujących na ocenę predyspozycji kandydatów do pełnienia urzędu na

obsadzanym stanowisku sędziego. W orzecznictwie przyjmuje się nawet, że mają

one istotniejsze znaczenie dla oceny kandydatów niż rekomendacje, publikacje, czy

też inne dokumenty dołączone do karty zgłoszenia (por. uzasadnienie wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 5 września 2013 r., III KRS 212/13, OSNP 2014 nr 9). Dlatego

też Rada powinna umotywować swój wybór wówczas, gdy dotyczył on osoby, która

uzyskała mniejsze poparcie środowiska zawodowego (wyroki Sądu Najwyższego z

dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271; z dnia 15 stycznia 2013 r.,

III KRS 33/12, LEX nr 1294479 oraz z dnia 15 maja 2013 r., III KRS 197/13, Legalis

nr 750374).

Z przedstawionych względów - wobec niewykazania, że zaskarżona uchwała

jest sprzeczna z prawem - Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c. w związku

z art. 44 ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa orzekł jak w sentencji.

kc