III ZS 9/15

Sygn. akt III ZS 9/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 listopada 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Krzysztof Staryk

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

Protokolant Anna Pęśko

w sprawie ze skargi Ministra Sprawiedliwości

na uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w O. z dnia 28 lipca 2015 r.,

przy udziale Naczelnej Rady Adwokackiej

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 listopada 2015 r.,

uchyla zaskarżoną uchwałę.

UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia 28 lipca 2015 r. Okręgowa Rada Adwokacka w O., działając

na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(jednolity tekst: Dz.U. z 2014 r., poz. 635 ze zm.) postanowiła - jako wyraz akcji

protestacyjnej - wstrzymać się z przekazaniem Prezesom Sądów Rejonowych,

Sądu Okręgowego w O. oraz Sądu Apelacyjnego w […] wykazów obrońców z

urzędu, określonych w § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

27 maja 2015 r. w sprawie sposobu zapewnienia oskarżonemu korzystania z

2

pomocy obrońcy z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 816 ze zm., dalej jako

rozporządzenie wykonawcze).

Minister Sprawiedliwości, powołując się na art. 14 ust. 1 ustawy - Prawo o

adwokaturze, złożył skargę na powyższą uchwałę, zarzucając jej niezgodność z

prawem, tj. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 21 ust. 3 powołanej ustawy

oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego w związku z art. 81a § 1 k.p.k. oraz

art. 17 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie uchwały.

W odpowiedzi na skargę Okręgowa Rada Adwokacka w O. wniosła o: 1)

odrzucenie skargi z uwagi na jej sporządzenie w sposób niezgodny z przepisami

Kodeksu postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej; 2) na wypadek

nieodrzucenia skargi - jej oddalenie, ewentualnie umorzenie postępowania; 3)

złożenie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego o zgodność § 2 pkt 2

rozporządzenia wykonawczego z art. 28 ust. 1 Prawa o adwokaturze w związku z

art. 81a § 4 k.p.k.; 4) przeprowadzenie dowodów z odpisu pisma Prezesa

Naczelnej Rady Adwokackiej do Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 czerwca 2015 r.,

wydruku uchwały nr 4 Zgromadzenia Izby Adwokackiej w Warszawie z dnia 14

czerwca 2015 r. o przywróceniu adwokaturze należnej pozycji w strukturze

państwa, odpisu wniosku adwokata T. K. z dnia 21 stycznia 2013 r. do Ministra

Sprawiedliwości oraz jego odpowiedzi z dnia 19 lutego 2013 r. na okoliczność prób

podejmowanych przez Naczelną Radę Adwokacką oraz środowisko adwokackie

urealnienia stawek z tytułu świadczenia pomocy prawnej z urzędu, a także

stanowiska Ministra Sprawiedliwości wobec tych prób; 5) przeprowadzenie dowodu

z odpisu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie z dnia 13 grudnia 2012 r., IV SA/Wa 1868/12 na okoliczność poglądu

prawnego odnośnie do świadczenia pomocy prawnej z urzędu; 6) wystąpienie do

prezesa Sądu Okręgowego w O. o nadesłanie ustalonej na dzień 1 października

2015 r. listy obrońców deklarujących gotowość udzielenia oskarżonemu pomocy

prawnej z urzędu w postępowaniu karnym przed tym Sądem (lista A) oraz listy

pozostałych obrońców uprawnionych do obrony w postępowaniu karnym przed

Sądem Okręgowym w O. (lista B), a po nadesłaniu tych list - przeprowadzenie z

nich dowodu na okoliczność, że zaskarżona uchwała nie uniemożliwia wykonania

3

dyspozycji art. 81a § 1 k.p.k. Wskazano również uwagę, że ze skargi Ministra

Sprawiedliwości nie wynika, aby zostało do niej dołączone pełnomocnictwo

upoważniające podsekretarza stanu, J. K., który skargę podpisał, do działania w

imieniu Ministra Sprawiedliwości.

Udział do sprawy zgłosiła Naczelna Rada Adwokacka, wnosząc o: 1)

złożenie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego o zgodność § 2 pkt 1 i 2

rozporządzenia wykonawczego z art. 28 ust. 1 Prawa o adwokaturze w związku z

art. 81a § 4 k.p.k. (w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano również na

niezgodność § 2 rozporządzenia wykonawczego z art. 21 Prawa o adwokaturze); 2)

wystąpienie do Prezesa Sądu Okręgowego w O. o nadesłanie ustalonej na dzień 1

października 2015 r. listy obrońców deklarujących gotowość udzielania

oskarżonemu pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu karnym przed Sądem

Okręgowym w O. (listy A) oraz listy pozostałych obrońców (adwokatów i radców

prawnych) uprawnionych do obrony w postępowaniu karnym przed Sądem

Okręgowym w O. (listę B), a po nadesłaniu tej listy przeprowadzenie z niej dowodu;

3) utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały, ewentualnie umorzenie postępowania.

Wskazano również, że brak pełnomocnictwa dla podsekretarza stanu J. K.,

działającego z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości, jest brakiem formalnym

uniemożliwiającym dalsze procedowanie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z

dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (jednolity tekst: Dz.U. z 2012 r., poz. 392

ze zm.), minister wykonuje swoje zadania przy pomocy sekretarza i podsekretarzy

stanu, gabinetu politycznego ministra oraz dyrektora generalnego urzędu. Zgodnie

z ust. 2 powołanego artykułu, zakres czynności sekretarza i podsekretarza stanu

ustala właściwy minister, zawiadamiając o tym Prezesa Rady Ministrów. Wydane

na podstawie tego ostatniego przepisu zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia

20 lutego 2015 r. w sprawie ustalania zakresu czynności członków kierownictwa

Ministerstwa Sprawiedliwości oraz Dyrektora Generalnego Urzędu (Dz.Urz. MS z

2015 r., poz. 76 ze zm.), w § 2 ust. 1 stanowi, że Sekretarz Stanu J. K. sprawuje

4

stałe zastępstwo Ministra Sprawiedliwości w sprawach podejmowania czynności

określonych, między innymi, w Prawie o adwokaturze. W judykaturze przyjmuje się

zgodnie, że sekretarz stanu działający w oparciu o art. 37 ust. 1 ustawy o Radzie

Ministrów, nie jest ani pełnomocnikiem, ani zastępcą ministra, a działa w ramach

szczególnego rodzaju upoważnienia do wykonywania kompetencji, wykonując je na

rachunek i w imieniu organu, do którego ustawowo te kompetencje należą.

Oznacza to, że skargę na uchwałę samorządu zawodowego, o której stanowi art.

14 ust. 1 Prawa o adwokaturze, może skutecznie wnieść sekretarz stanu w

Ministerstwie Sprawiedliwości, działający z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2014 r., III ZS 2/14, LEX nr

1537562 i powołane w nim wcześniejsze orzecznictwo oraz wyrok Naczelnego

Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., II GSK 997/08, LEX nr 516018).

Zgodnie z regułą prawidłowego wykonywania kompetencji (tu - udzielenia

upoważnienia), sekretarz stanu, poprzez umieszczone w skardze nagłówki oraz

odciski pieczęci wskazujące na działanie z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości,

zaświadcza o autentyczności i prawdziwości wymienionych dokumentów (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2012 r., SNO 47/11, LEX nr

1215804). Powyższe domniemanie znajduje potwierdzenie w treści cytowanego

wyżej zarządzenia będącego wyrazem woli Ministra Sprawiedliwości, wydanego w

oparciu o art. 37 ust. 2 ustawy o Radzie Ministrów i złożonego na rozprawie przed

Sądem Najwyższym.

Należy również podkreślić, że przedmiotem postępowania przed Sądem

Najwyższym jest publicznoprawna kwestia legalności uchwał organów samorządu

adwokackiego (art. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie

Najwyższym, jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 499 ze zm.), a przepisy Prawa o

adwokaturze nie zawierają przepisu o stosowaniu do tych spraw przepisów

Kodeksu postępowania cywilnego. W związku z powyższym, do sprawy, o której

mowa w art. 14 ust. 1 Prawa o adwokaturze, nie stosuje się przepisów tego

Kodeksu, a jedynie do toczącego się przed Sądem Najwyższym postępowania ze

skargi Ministra Sprawiedliwości należy stosować - per analogiam - nie wprost, ale

odpowiednio, przepisy dotyczące postępowania kasacyjnego (por. postanowienie z

dnia 10 kwietnia 2008 r., III ZS 2/08, LEX nr 686073 i przywołane w nim

5

wcześniejsze orzecznictwo oraz powołane wyżej postanowienie z dnia 18 września

2014 r., III ZS 2/14). Skoro więc ze skargi Ministra Sprawiedliwości (niebędącej

skargą kasacyjną w rozumieniu art. 3984

k.p.c.) wynika, jaka uchwała, jakiego

organu samorządu zawodowego oraz w jakim zakresie i z jakich powodów została

zaskarżona, to możliwe jest jej merytoryczne rozpoznanie. Treść części wstępnej i

końcowej skargi w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, że zakresem

zaskarżenia została objęta całość uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w O. z

dnia 28 lipca 2015 r., natomiast czym innym jest ograniczenie się przez skarżącego

do postawienia zarzutu niezgodności tej uchwały, między innymi, z § 2 pkt 2

rozporządzenia wykonawczego, z pominięciem jego § 2 pkt 1. Wreszcie z zasad

postępowania przed Sądem Najwyższym według reguł postępowania kasacyjnego

wynika, że w postępowaniu tym nie prowadzi się postępowania dowodowego (art.

39813

§ 2 k.p.c.). Przedmiotem postępowania toczącego się przed Sądem

Najwyższym jest - jak wynika z art. 14 ust. 1 Prawa o adwokaturze - ocena zarzutu

sprzeczności z prawem uchwały organu adwokatury lub organu izby adwokackiej, a

nie okoliczności związane z jej podjęciem.

W ocenie Sądu Najwyższego w składzie rozpoznającym niniejszą skargę,

nie zachodzą wątpliwości co do zgodności § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia

wykonawczego z art. 21 i art. 28 ust. 1 Prawa o adwokaturze w związku z art. 81a §

4 k.p.k.

W myśl art. 81a ust. 4 k.p.k., Minister Sprawiedliwości - mając na uwadze

konieczność zapewnienia prawidłowego toku postępowania oraz prawidłowej

realizacji prawa do obrony - określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób

zapewnienia oskarżonemu korzystania z obrońcy z urzędu, w tym sposób ustalania

listy obrońców udzielających pomocy prawnej z urzędu oraz sposób wyznaczania

obrońcy udzielającego pomocy prawnej z urzędu, 2) tryb i sposób przekazywania

do sądu wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu oraz szczegółowy tryb

rozpoznawania takiego wniosku. Wydane na podstawie tej delegacji

rozporządzenie wykonawcze stanowi w § 2, że okręgowa rada adwokacka

przedstawia prezesowi sądu rejonowego, sądu okręgowego i sądu apelacyjnego,

których obszar właściwości obejmuje zasięg terytorialny danej izby, zwanemu dalej

„prezesem właściwego sądu”: 1) wykaz adwokatów uprawnionych do obrony w

6

postępowaniu karnym według przepisów o ustroju adwokatury, mających siedzibę

zawodową na obszarze właściwości danego sądu, deklarujących gotowość

udzielania oskarżonym pomocy prawnej z urzędu; 2) wykaz pozostałych

adwokatów uprawnionych do obrony w postępowaniu karnym według przepisów o

ustroju adwokatury, mających siedzibę zawodową na obszarze właściwości danego

sądu.

Stosownie do art. 21 ust. 3 zdanie pierwsze Prawa o adwokaturze, adwokat

świadczy pomoc prawną z urzędu w okręgu sądu rejonowego, w którym wyznaczył

swoją siedzibę zawodową. Z powołanego przepisu, w powiązaniu z art. 28, jasno

wynika obowiązek (a nie „dobrowolność”) adwokata świadczenia pomocy prawnej z

urzędu na określonym terytorialnie obszarze. Z art. 21 ust. 3 Prawa o adwokaturze

nie pozostaje w sprzeczności § 2 rozporządzenia wykonawczego, stanowiący

podstawę ustalania list obrońców przez prezesów sądów okręgowych i prezesów

sądów apelacyjnych. Ten ostatni należy bowiem odczytywać w powiązaniu z § 9

ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia, zgodnie z którym wyznaczając obrońcę z

urzędu z listy obrońców ustalonej przez prezesa sądu okręgowego oraz przez

prezesa sądu apelacyjnego, bierze się pod uwagę również adres siedziby

zawodowej adwokata albo adres zamieszkania radcy prawnego względem miejsca

zamieszkania lub pobytu oskarżonego oraz względem siedziby sądu. Przepis ten w

swoim końcowym brzmieniu nakazuje więc, przy wyznaczaniu obrońcy z urzędu,

respektowanie zasady wynikającej z art. 21 ust. 3 Prawa o adwokaturze.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa o adwokaturze, adwokat może odmówić

udzielenia pomocy prawnej tylko z ważnych powodów, o których informuje

zainteresowanego. Wątpliwości co do udzielenia lub odmowy udzielenia pomocy

prawnej rozstrzyga okręgowa rada adwokacka, a w wypadkach niecierpiących

zwłoki - dziekan. Przepis ten nie może być jednak rozpatrywany z pominięciem art.

28 ust. 2 ustawy, w myśl którego - w sprawach, w których pomoc prawna ma z

mocy przepisów prawa nastąpić z urzędu, zwolnić adwokata od udzielenia tej

pomocy może tylko organ, który go wyznaczył, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej. Sytuacje, o których mowa w tym ostatnim przepisie, określa

między innymi art. 81 § 1 k.p.k., który - w wymienionych w nim wypadkach -

nakazuje prezesowi sądu właściwego do rozpoznania sprawy wyznaczenie obrońcy

7

z urzędu. Obrońca taki wyznaczany jest z listy obrońców (art. 81a ust. 1 k.p.k.),

ustalonej w sposób określony w przepisach rozporządzenia wykonawczego i

według zasad wynikających z tych przepisów (art. 81a § 4 k.p.k.). Oznacza to, że

ustalenie przez prezesa właściwego sądu listy obrońców z urzędu nie jest

równoznaczne z ich wyznaczeniem w poszczególnych sprawach. Z art. 28 ust. 1 i 2

Prawa o adwokaturze wynika, że do zwolnienia adwokata od udzielenia pomocy z

urzędu, które jest w pewnym sensie odmową jej udzielenia, może dojść tylko w

konkretnych sprawach, w których adwokat został wyznaczony do świadczenia

pomocy prawnej i tylko z ważnych przyczyn, które podlegają badaniu w odniesieniu

do danej sprawy. Zwolnienie to nie może mieć charakteru trwałego i generalnego.

W przeciwnym razie należałoby przyjąć, że mające je uzasadniać przyczyny w

istocie uniemożliwiają wykonywanie zawodu adwokata (por. wyroki Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006 r., VI SA/Wa

2380/05, LEX nr 212165; z dnia 13 grudnia 2012 r., IV SA/Wa 1868/12, LEX nr

1298213 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r.,

II GSK 403/13, ONSAiWSA 2015 nr 5, poz. 88). Inaczej rzecz ujmując, skoro

przewidziany w art. 28 ust. 2 Prawa o adwokaturze wniosek adwokata o zwolnienie

go z obowiązku świadczenia pomocy prawnej z urzędu ma rację bytu tylko

wówczas, gdy uprawniony organ wyznaczył adwokata do jej udzielenia w

konkretnej sprawie, przeto zwolnić adwokata od tego obowiązku może tylko organ,

który go wyznaczył. Nie budzi wątpliwości, że organem tym w sytuacjach

określonych w art. 81 § 1 k.p.k. jest prezes sądu właściwego do rozpoznania

sprawy, a nie okręgowa rada adwokacka lub jej dziekan.

Skarga Ministra Sprawiedliwości zawiera usprawiedliwione zarzuty.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 Prawa o adwokaturze, Minister Sprawiedliwości

zwraca się do Sądu Najwyższego o uchylenie sprzecznych z prawem uchwał

organów adwokatury i organów izb adwokackich w terminie 3 miesięcy od dnia ich

doręczenia. Jeżeli zaskarżona uchwała rażąco narusza prawo, termin ten wynosi 6

miesięcy. Przepis ten nie wprowadza żadnego ograniczenia przedmiotowego w

odniesieniu do uchwał, których legalność może być w ramach tej procedury

kwestionowana. Wręcz przeciwnie, wyraźnie z niego wynika, że Minister

Sprawiedliwości może zwrócić się do Sądu Najwyższego o sprawdzenie zgodności

8

z prawem dowolnej uchwały samorządu zawodowego, także dotyczącej kwestii

organizacyjnych (wewnętrznych) czy nawet spraw prywatnych jego członków (por.

uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 grudnia 2009 r., K 4/08,

OTK-A 2009 nr 11, poz. 162).

Stosownie do art. 17 ust. 1 Konstytucji RP, w drodze ustawy można tworzyć

samorządy zawodowe, reprezentujące osoby zaufania publicznego i sprawujące

pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu

publicznego i dla jego ochrony. Niewątpliwie zawód adwokata należy do grupy

zawodów zaufania publicznego, o których mowa w tym przepisie. Trybunał

Konstytucyjny niejednokrotnie stwierdzał, że wypełnienie przez samorząd

zawodowy funkcji, o których stanowi art. 17 ust. 1 ustawy zasadniczej, nie może

być pozostawione nieskrępowanemu prawem uznaniu korporacji samorządowych i

ich organów, ale musi być zgodne z regulacjami konstytucyjnymi i ustawowymi.

Wolność wykonywania zawodu zaufania publicznego nie może bowiem mieć

charakteru absolutnego i musi być poddana reglamentacji prawnej, w

szczególności gdy chodzi o wyznaczenie sposobów i ram jego wykonywania oraz

określenie powinności wobec państwa (por. uzasadnienie powołanego wyżej

wyroku z dnia 1 grudnia 2009 r., K 4/08 i powołane w nim orzeczenia). W

uzasadnieniu wyroku z dnia 18 lutego 2004 r., P 21/02 (OTK-A 2004 nr 2, poz. 9)

Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że art. 17 ust. 1 ustawy zasadniczej - poprzez

werbalizację wymogu działania „w granicach interesu publicznego i dla jego

ochrony” - nie pozostawia wątpliwości co do priorytetowego traktowania interesu

publicznego w ramach sprawowanej „pieczy”. Dotyczy to również relacji „interesu

publicznego” do środowiskowego interesu konkretnej korporacji zawodowej.

Obowiązuje tu pierwszeństwo interesu publicznego w stosunku do interesu

środowiskowego (i to bez względu na potencjalne trudności w zharmonizowaniu

tych interesów przez samorząd, legitymowany jednocześnie do „reprezentowania

osób wykonujących zawody zaufania publicznego”). Trybunał stwierdził, że w

praktyce jednoczesne wypełnianie funkcji, o których mowa w art. 17 ust. 1

Konstytucji, nie jest wolne od napięć czy wręcz konfliktów między środowiskowymi

interesami grupy wykonującej określony zawód a interesem publicznym, w

granicach którego i dla którego ochrony samorząd sprawuje pieczę nad należytym

9

wykonywaniem tego zawodu. Nie zmienia to roli ustrojowej samorządu

zawodowego, o której mowa w postanowieniach art. 17 ust. 1 ustawy zasadniczej,

wyrażającej się w nałożeniu nań obowiązku harmonijnego łączenia konstytucyjnych

funkcji. Samorząd zawodowy ma nie tyle niwelować środowiskowe interesy osób

wykonujących zawody zaufania publicznego, ile zmierzać do ich uzgodnienia z

interesem publicznym. Zakres i sposób harmonizowania przez samorząd interesu

publicznego z interesem środowiskowym nie może być pozostawiony

nieskrępowanemu prawem uznaniu korporacji samorządowych oraz ich organów i

poddany tylko uregulowaniom korporacyjnym. W szczególności nie mogą one

wyłączać czy ograniczać treści uregulowań konstytucyjnych i ustawowych

gwarantujących wolności oraz prawa osób pozostających poza organizacyjnymi

ramami korporacji samorządowych.

Z art. 45 ust. 1 Konstytucji wynika prawo każdego do sprawiedliwego i

jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy,

niezależny i niezawisły sąd. To konstytucyjnie zagwarantowane prawo do sądu nie

może być ograniczone przez uniemożliwienie lub utrudnienie jednostce dostępu do

obrońcy z urzędu na skutek podjęcia przez organ samorządu zawodowego

adwokatów uchwały sprzecznej z prawem jako stawiającej interes korporacyjny

ponad interes publiczny i stojącej na przeszkodzie nie tylko zapewnieniu

sprawnego toku postępowania sądowego, ale przede wszystkim prawidłowej i

skutecznej realizacji prawa oskarżonego do obrony (art. 81 § 1 w związku z art. 81a

§ 1, 2 i 4 k.p.k. i w związku z § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego).

Adwokatura powołana jest do udzielania pomocy prawnej, współdziałania w

ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształtowaniu i stosowaniu prawa

(art. 1 ust. 1 Prawa o adwokaturze), zaś zadaniem samorządu zawodowego

adwokatury jest tworzenie warunków do wykonywania jej ustawowych zadań (art. 3

ust. 1 pkt 1 tego Prawa). Nie budzi wątpliwości, że obowiązek świadczenia pomocy

prawnej z urzędu jest publicznoprawnym obowiązkiem adwokatów (art. 21 ust. 3

oraz art. 28 ust. 1 i 2 Prawa o adwokaturze), gwarantującym prawidłowe

funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości przez zapewnienie realizacji prawa

obywateli do sądu oraz do równego traktowania (art. 45 ust. 1 i art. 32 Konstytucji

RP - por. także uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2012 r.,

10

III CZP 2/12, OSNC 2012 nr 10, poz. 115). Zaskarżona uchwała, stanowiąca o

wstrzymaniu się z przekazaniem prezesom właściwych sądów wykazów, o których

stanowi § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego, narusza te konstytucyjne i

ustawowe gwarancje, a w konsekwencji urzeczywistniające je przepisy prawa.

Z powyższy względów orzeczono jak w sentencji wyroku, poprzestając na

uchyleniu zaskarżonej uchwały bez przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania, gdyż rodzaj sprzeczności z prawem postanowienia uchwały czyni

bezprzedmiotowym ponowne rozpoznawanie tej samej kwestii.

Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania. Po

pierwsze, zaskarżona uchwała nie ograniczała wstrzymania się z przekazaniem

wykazów obrońców z urzędu do przedstawienia pierwszych wykazów do dnia 31

lipca 2015 r. (§ 15 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego), a po drugie, upływ tego

terminu oznacza tylko tyle, że spoczywający na Okręgowej Radzie Adwokackiej w

O. obowiązek przedstawienia prezesom właściwych sądów wykazów obrońców z

urzędu, określonych w § 2 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia, powinien być

zrealizowany niezwłocznie.

kc