II KK 272/15

Sygn. akt II KK 272/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 grudnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)

SSN Andrzej Stępka

SSA del. do SN Jerzy Skorupka (sprawozdawca)

Protokolant Małgorzata Sobieszczańska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej,

w sprawie T. N.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 3 grudnia 2015 r.,

kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Dziecka

od postanowienia Sądu Rejonowego w W.

z dnia 16 kwietnia 2015 r.,

utrzymującego w mocy postanowienie Prokuratury Rejonowej z dnia 28 listopada

2014 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego i sprawę

przekazuje temu sądowi do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

2

Postanowieniem z dnia 28.11.2014 r. Prokurator Rejonowy na podstawie art.

17§1 pkt 1 KPK umorzył śledztwo o sygn.. 1 Ds. …/14/II w sprawie:

1. doprowadzenia małoletniego T. N., który nie ukończył 15 lat do poddania się

innym czynnościom seksualnym w okresie od kwietnia 2013 r. do 11 lipca 2013 r. w

W., tj. o przestępstwo z art. 200§1 KK,

2. prezentowania małoletniemu T. N. treści pornograficznych w okresie od

kwietnia 2013 r. do 11 lipca 2013 r. w W., tj. o przestępstwo z art. 202§2 KK.

Zażalenie na wymienione postanowienie wniosła w dniu 24 grudnia 2014 r.

pełnomocnik pokrzywdzonego adw. E. K. zarzucając obrazę przepisów

postępowania mającą wpływ na treść postanowienia, tj. art. 4 KPK, 7 KPK, 92 KPK,

424 KPK w zw. z art. 200 KPK, art. 17§1 pkt 1 KPK, art. 94§1 pkt 5 KPK i art. 98§1

w zw. z art. 424§1 pkt 1 i 2 KPK oraz obrazę prawa materialnego, tj. art. 200§3 KK,

poprzez powoływanie się w treści uzasadnienia na przepis art. 202§2 KK, gdy

został on uchylony ustawą z dnia 4.04.2014 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz

niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2014 r. poz. 538.

Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2015 r., na

podstawie art. 306§1 i 2 KPK i art. 329§2 KPK zaskarżone postanowienie utrzymał

w mocy.

To postanowienie zaskarżone zostało w całości kasacją przez Rzecznika

Praw Dziecka, w której zarzucono rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść

zaskarżonego orzeczenia naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 433§2 KPK

w zw. z art. 457§3 KPK polegające na zaniechaniu dokonania przez Sąd Rejonowy

wszechstronnej kontroli odwoławczej, a nadto rozważenia i ustosunkowania się w

uzasadnieniu orzeczenia do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu

wniesionym przez pokrzywdzonego w dniu 24 grudnia 2014 r., w następstwie czego

doszło do utrzymania w mocy niezasadnego, bo wydanego z naruszeniem art.

297§1 KPK postanowienia Prokuratora Rejonowego z dnia 28 listopada 2014 r. o

umorzeniu śledztwa.

Podnosząc wymieniony zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Prokuratora

Rejonowego z 28.11.2014 r. i przekazanie sprawy temu prokuratorowi do dalszego

prowadzenia w postępowaniu przygotowawczym.

3

Na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Generalnej złożył wniosek o

pozostawienie kasacji bez rozpoznania, albowiem postanowienie sądu o

utrzymaniu w mocy postanowienia prokuratora o umorzeniu śledztwa w fazie in

rem, nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie, o którym mowa w art. 521§1

KPK. Ponadto, Sąd Rejonowy nie był uprawniony do rozpoznania zażalenia na

postanowienie o umorzeniu śledztwa z dnia 28.11.2014 r., gdyż było to trzecie

postanowienie o umorzeniu wymienionego śledztwa, gdy przepis art. 330§2 KPK

przewiduje możliwość rozpoznania zażalenia jedynie na pierwsze umorzenie

postępowania przygotowawczego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Z uwagi na wniosek prokuratora o

pozostawienie kasacji bez rozpoznania, w pierwszym rzędzie należy rozważyć, czy

prawomocne orzeczenie sądu o utrzymaniu w mocy postanowienia prokuratora o

umorzeniu śledztwa w fazie in rem, stanowi orzeczenie kończące postępowanie w

rozumieniu przepisu art. 521§1 KPK. Zważyć więc należy, że w piśmiennictwie

prawniczym i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przez orzeczenie kończące

postępowanie rozumieć należy tylko takie orzeczenie, które prawnie wyłącza

możliwość dalszego zwykłego toku instancyjnego, a nie jakiegokolwiek

postępowania w ogóle. W związku z tym to, czy dane orzeczenie należy uznać za

kończące postępowanie, czy nie, zależne jest od tego, czy po jego wydaniu

możliwy jest jeszcze normalny (zwykły) bieg tego postępowania (zob. Z.Doda,

Rewizja nadzwyczajna w polskim procesie karnym, Warszawa 1972, s. 120-121;

uchw. Izby Karnej SN z 9.10.2000 r., I KZP 4/00, OSNKW 2000/9-10/77; post. SN z

9.06.2009 r., IV KK 461/08, OSNwSK 2009/1/1264; post. SN z 25.09.2013 r., III KK

231/13, OSNKW 2013/12/103).

Przyjmuje się również, że do zakończenia postępowania przygotowawczego

dochodzi wówczas, gdy po wyczerpaniu możliwości dowodowych, ustalenia

dokonane przez organ prowadzący to postępowanie prowadzą m.in. do wniosku, że

zachodzi potrzeba bezwarunkowego umorzenia postępowania przygotowawczego

(zob. J.Grajewski, Przebieg procesu karnego, Warszawa 2012, s. 78). Zamknięcie

śledztwa przewidziane w art. 321§7 KPK obliguje organy procesowe do podjęcia

decyzji w sprawie sposobu zakończenia postępowania przygotowawczego, które

kończy się: 1. sporządzeniem i wniesieniem do sądu aktu oskarżenia (art. 331§1

4

KPK), 2. wnioskiem prokuratora o wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego i

orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych za

zarzucany występek (art. 335§1 KPK), 3. wnioskiem prokuratora do sądu o

umorzenie postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy i zastosowanie

środków zabezpieczających (art. 324§1 KPK), 4. wnioskiem prokuratora do sądu o

warunkowe umorzenie postępowania (art. 336§1 KPK), 5. umorzeniem

bezwarunkowym (art. 322§1 KPK). Postępowanie przygotowawcze może być

zatem zakończone ostatecznie wydaniem postanowienia o jego umorzeniu (zob.

F.Prusak, Nadzór prokuratora nad postępowaniem przygotowawczym, Warszawa

1984, s. 205; S.Waltoś, Proces karny. Zarys systemu, Warszawa 2008, s. 493).

Postanowienie o umorzeniu kończy ostatecznie nie tylko postępowanie

przygotowawcze, ale także proces karny w danej sprawie. Wraz z zakończeniem

postępowania przygotowawczego na podstawie postanowienia o umorzeniu, ustaje

też nadzór prokuratora nad tym postępowaniem. Od tego momentu wszystkie

sposoby sprawowania nadzoru określone w art. 326§3 KPK nie mogą być

stosowane, ponieważ dotyczą one nadzoru nad przebiegiem postępowania (por.

F.Prusak, tamże, s. 206). Wydanie postanowienia kończącego proces karny w

stadium postępowania przygotowawczego, stanowi wyraz uznania przez

prokuratora, że dalsze ściganie jest niedopuszczalne lub faktycznie niezasadne.

Oznacza to, że mimo dyrektywy legalizmu, postępowanie karne należy zakończyć

w jego stadium przygotowawczym.

Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że prawomocna decyzja o

umorzeniu śledztwa, także w fazie in rem, kończy postępowanie przygotowawcze.

Takie stanowisko zostało wyrażone także przez Sąd Najwyższy w uchwale Izby

Karnej z 9.10.2000 r., I KZP 4/00, OSNKW 2000/9-10/77. Pomimo, że zasadniczym

przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego była kwestia, czy postanowienie sądu

utrzymujące w mocy postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania

przygotowawczego przeciwko osobie, a więc w fazie in personam, jest orzeczeniem

kończącym postępowanie sądowe, to z uzasadnienia tej uchwały wynika, że

prawomocne umorzenie postępowania przygotowawczego prowadzonego w

sprawie, kończy ten etap procesu karnego. Zbieżny pogląd został wyrażony przez

Sąd Najwyższy w uchw. (7) z 31.03.2011 r., WZP 2/10, OSNKW 2011/4/31.

5

Mianowicie, że tok postępowania przygotowawczego kończy uprawomocnienie się

postanowienia o jego umorzeniu. Okoliczność, że wymienione orzeczenie zapadło

na gruncie art. 5 ust. 1 ustawy z 17.06.2004 r. o skardze na naruszenie prawa

strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym

lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.), nie stanowi przeszkody

dla akceptacji wymienionego poglądu przy rozstrzyganiu w niniejszej sprawie

kwestii dopuszczalności kasacji od prawomocnego orzeczenia sądu o utrzymaniu w

mocy postanowienia prokuratora o umorzeniu śledztwa w fazie in rem.

Przeciwko uznaniu wymienionego postanowienia za kończące postępowanie

przygotowawcze podnoszony jest argument, że skoro postępowanie

przygotowawcze może być podjęte w każdym czasie na podstawie art. 327§1 KPK,

to prawomocne postanowienie sądu o utrzymaniu w mocy postanowienia o

umorzeniu śledztwa w fazie in rem, nie kończy postępowania przygotowawczego,

gdyż tworzy ono stan prawomocności jedynie formalnej (zob. K.Marszał,

J.Zagrodnik, Problem dopuszczalności kasacji od postanowienia sądu wydanego w

trybie art. 306§2 KPK, PiP 2002, z. 2; post. SN z 28.11.2006 r., II KK 83/06,

OSNwSK 2006/1/2114). Wymieniony argument uznać jednak należy za chybiony.

Uznanie, że prawomocne postanowienie sądu o utrzymaniu w mocy postanowienia

prokuratora o umorzeniu śledztwa w fazie in rem nie kończy postępowania

przygotowawczego oznaczałoby, że pomimo umorzenia wymienione postępowanie

trwa nadal. Skoro nie zostało ono zakończone, dopuszczalne byłoby wykonywanie

w jego toku dalszych czynności dowodowych, a nawet przedstawienie określonej

osobie zarzutu popełnienia przestępstwa i skierowanie aktu oskarżenia.

Tymczasem, prawomocne umorzenie postępowania przygotowawczego w fazie in

rem prowadzi do wygaśnięcia skargi publicznej. Jeżeli nie zastosowano instytucji

procesowej pozwalającej na jej odzyskanie, prokurator nie dysponuje już prawem

do przedstawienia zarzutu popełnienia przestępstwa oraz prawem do oskarżenia

pomimo, że co do zasady, takie uprawnienia przysługują mu w sprawach ściganych

z oskarżenia publicznego. Bez zastosowania instytucji określonej w art. 327§1

KPK, prokurator nie dysponuje zatem prawem do ścigania i wniesienia oskarżenia

do sądu. Dodać należy, że prokurator, jako organ władzy publicznej obowiązany

6

jest działać na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Skoro więc

przepis art. 327§1 KPK określa przesłanki i tryb podjęcia na nowo umorzonego

postępowania przygotowawczego, celem odzyskania prawa do ścigania i skargi

publicznej, wymienionych uprawnień prokurator nie może odzyskać w sposób

dorozumiany w drodze wykonywania dalszych czynności procesowych, gdyż

oznaczałoby to działanie poza granicami wyznaczonymi przepisami prawa, tj. art.

327§1 KPK (zob. wyr. SN z 9.10.2008 r., V KK 252/08, Lex nr 465591; post. SA w

Katowicach z 27.07.2011 r., II Akz 416/11, Lex nr 1102930).

Cechą instytucji podjęcia postępowania przygotowawczego jest realizacja

zasady legalizmu w procesie karnym w stosunku do sprawy wcześniej umorzonej.

Taka możliwość wchodzi zatem w grę, gdy tok procesu zakończył się. Podjęcie na

nowo prawomocnie umorzonego postępowania przygotowawczego powoduje

wzruszenie poprzednio wydanego postanowienia o umorzeniu i oznacza otwarcie

drogi do kontynuacji ścigania, zgodnie z dyrektywą legalizmu. Niemniej, bez

wydania postanowienia o podjęciu postępowania, o którym mowa w art. 327§1

KPK, prokurator nie dysponuje prawem do ścigania i prawem do wniesienia

oskarżenia.

Zważyć także należy, że istotnie ustawa procesowa nie uzależnia możliwości

podjęcia postępowania przygotowawczego od jakichkolwiek warunków. Najczęściej

podstawą podjęcia tego postępowania będzie odmienna od dotychczasowej ocena

dokonanych ustaleń faktycznych, uznanie dotychczasowego przebiegu

postępowania za niewystarczający do rozstrzygnięcia o jego przedmiocie i

osiągnięcia celów postępowania przygotowawczego, ujawnienia nowych

okoliczności wymagających procesowego wyjaśnienia. Podjęte może być

postępowanie prawomocnie umorzone, jak i takie, które atrybutu formalnej

prawomocności nie uzyskało. Podjęcie postępowania przygotowawczego może

nastąpić w każdym czasie, a zatem jest to możliwe do terminu upływu karalności

ścigania za dane przestępstwo (zob. J.Grajewski, tamże, s. 113; A.Gaberle,

Umorzenie postępowania przygotowawczego w polskim procesie karnym,

Warszawa 1972, s. 182).

Prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego,

wydane także w fazie in rem, stwarza określony stan prawny i wywiera wpływ na

7

sytuację różnych podmiotów, które brały udział w zakończonym postępowaniu.

Wymienione postanowienie stwarza formalną przeszkodę dla podejmowania

dalszych czynności procesowych i jego dalszego prowadzenia. Dopóki więc

wymienione postanowienie występuje w obrocie prawnym, nie może być

traktowane jako niemające znaczenia prawnego i niewiążące prokuratora. Podzielić

należy stanowisko Sądu Najwyższego, że sprzeciwiają się temu m.in. wzgląd na

konieczną stabilność prawomocnych rozstrzygnięć procesowych oraz elementarne

względy gwarancyjne wymagające przestrzegania reguł określających tryb

pozbawienia decyzji procesowych waloru prawomocności (zob. wyr. SN z

9.10.2008 r., V KK 252/08, Lex nr 465591).

Dodać należy, że w piśmiennictwie karnoprocesowym wyrażone zostało

stanowisko afirmujące (zob. K.Marszał, J.Zagrodnik, Problem dopuszczalności

kasacji od postanowienia sądu wydanego w trybie art. 306§2 KPK, PiP 2002, z. 2) i

kontestujące (zob. J.Grajewski, S.Steinborn [w:] Kodeks postępowania karnego.

Komentarz. Tom II, pod red. L.K.Paprzyckiego, Warszawa 2013, s. 310) brak

możliwości wywiedzenia kasacji nadzwyczajnej od prawomocnego postanowienia

sądu utrzymującego w mocy postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania

przygotowawczego w fazie in rem. Według drugiego stanowiska, „możliwość

ewentualnego podjęcia postępowania przygotowawczego na podstawie art. 327§1

KPK ma jedynie charakter hipotetyczny oraz przyszły i nie zmienia oceny, że do

tego czasu postanowienie sądu o utrzymaniu w mocy postanowienia o umorzeniu

postępowania przygotowawczego w fazie in rem stanowi ostatnie słowo w sprawie”.

Podsumowując dotychczasowe uwagi należy zatem stwierdzić, że

prawomocne postanowienie sądu o utrzymaniu w mocy postanowienia prokuratora

o umorzeniu śledztwa w fazie in rem, jest orzeczeniem kończącym postępowanie

przygotowawcze, co otwiera drogę do zaskarżenia postanowienia sądu kasacją

nadzwyczajną na podstawie art. 521§1 KPK. Kasacja nadzwyczajna obejmuje

bowiem szerszy zakres orzeczeń niż kasacja przysługująca stronom. Zakres

orzeczeń, które podlegają kasacji nadzwyczajnej, obejmuje każde prawomocne

orzeczenie wydane przez sąd, które kończy postępowanie. Taka kasacja

przysługuje zatem na prawomocne postanowienie sądu o utrzymaniu w mocy

postanowienia prokuratora o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia także w fazie in

8

rem. W rozpoznawanej sprawie Rzecznik Praw Dziecka posiada legitymację do

wywiedzenia kasacji nadzwyczajnej, gdyż zaskarżonym orzeczeniem naruszono

prawa dziecka, tj. małoletniego T. N.

Dalej należy zważyć, że sąd rozpoznający zażalenie na postanowienie

prokuratora o umorzeniu postępowania przygotowawczego działa jako sąd

odwoławczy i ma obowiązek odpowiednio stosować przepisy o postępowaniu

odwoławczym. Zobowiązany jest zatem do rozważenia wszystkich wniosków i

zarzutów wskazanych w zażaleniu, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 433§2

KPK), a w uzasadnieniu orzeczenia podać, czym kierował się wydając orzeczenie

oraz dlaczego zarzuty i wnioski zażalenia uznał za zasadne albo niezasadne (zob.

wyr. SN z 2.03.2005 r., II KK 522/04, OSNwSK 2005, Nr 1, poz. 481; post. SN z

3.07.2007 r., III KK 135/07, Lex nr 323665; post. SN z 13.05.2009 r., III KK 12/09,

KZS 2009, Nr 10, poz. 27).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wskazywano na wymogi,

jakie w świetle art. 457§3 KPK musi spełniać uzasadnienie wyroku sądu

odwoławczego, a zatem także uzasadnienie sądu rozpoznającego zażalenie, o

którym mowa w art. 306§1a KPK (zob. przykładowo wyr. z 21.09.2000 r., IV KKN

316/00, Legalis; wyr. z 20.01.2000 r., III KKN 10/98, Lex nr 51450; post. z

7.01.2010 r., V KK 172/09, Lex nr 570154). Uzasadnienie takiego orzeczenia może

być bardziej lub mniej obszerne i szczegółowe, lecz sąd nie może pominąć

jakiegokolwiek zarzutu i wniosku, a z uzasadnienia ma jasno wynikać stanowisko

sądu, zawierające własną argumentację (zob. wyr. SN z 22.01.2009 r., V KK

250/08, Lex nr 485024). Standard uzasadnienia wymienionego orzeczenia wymaga

też odniesienia się do argumentacji stron, gdyż zapewnia to im rzeczywistą a nie

pozorną kontrolę odwoławczą zaskarżonego orzeczenia. Sąd odwoławczy

obowiązany jest także przedstawić w pisemnym motywach powody

nieuwzględnienia (bądź uwzględnienia) zarzutów sformułowanych w środku

odwoławczym, a rozważania sądu powinny odnosić się do wszystkich zarzutów bez

ograniczania się do zdawkowych i ogólnych stwierdzeń (zob. wyr. SN z 12.04.2007

r., II KK 341/06, R-OSNKW 2007, poz. 816). Nieprawidłowe sporządzenie przez

sąd odwoławczy uzasadnienia wydanego orzeczenia z reguły wskazuje, że sąd ten

nie rozpoznał wniesionego środka odwoławczego w należyty sposób (zob. wyr. SN

9

z 19.11.2007 r., IV KK 262/07, R-OSNKW 2007, poz. 2645; post. SN z 5.08.2008 r.,

III KK 68/08, R-OSNKW 2008, poz. 1582; wyr. SN z 8.03.2007 r., V KK 167/06, R-

OSNKW 2007, poz. 573). W postępowaniu kasacyjnym uzasadnienie orzeczenia

sądu odwoławczego jest bowiem jedynym sposobem sprawdzenia, czy zostały

rozważone wszystkie zarzuty sformułowane w środku odwoławczym oraz czy

uczyniono to rzetelnie, a zatem dostatecznie wnikliwie i wyczerpująco.

W rozpoznawanej sprawie standard uzasadnienia wyroku sądu drugiej

instancji nie został dochowany, gdyż Sąd Rejonowy w W. nie wskazał rzeczowo

dlaczego zażalenie pełnomocnika pokrzywdzonego T. N. zostało uznane za

niezasadne. Krytyczna ocena uzasadnienia tego orzeczenia wynika z braku

argumentacji sądu oraz ze sposobu wyrażenia własnego stanowiska, które jest

skrajnie ogólne i lakoniczne.

Autor kasacji postawił w tej skardze zarzuty obrazy przepisów art. 433§2

KPK w zw. z art. 457§3 KPK zasadnie upatrując obrazy wymienionych przepisów w

braku wszechstronnej kontroli odwoławczej oraz nierozważeniu wszystkich

zarzutów podniesionych w zażaleniu. Sąd Rejonowy w ogóle nie odniósł się do

zarzutu obrazy przepisów art. 4 KPK, art. 7 KPK, art. 92 KPK i art. 424 KPK w zw. z

art. 200 KPK, polegającego na pominięciu przez prokuratora części materiału

dowodowego oraz zaniechaniu usunięcia sprzeczności pomiędzy opiniami biegłej

psycholog M. G. i biegłej psycholog E. W., a także sporządzenia przez prokuratora

uzasadnienia decyzji o umorzeniu postępowania przygotowawczego w sposób

uchybiający wymogom art. 424§1 pkt 1 i 2 KPK. Nie został rozpoznany także zarzut

obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 200§3 KPK. Rzecznik Praw Dziecka

trafnie też podniósł, że sąd rejonowy nie podał dlaczego zarzuty sformułowane w

zażaleniu uznał za niezasadne.

To wszystko powoduje, że uchybienie przepisom art. 433§2 KPK i art. 457§3

KPK miało charakter rażący i bez wątpienia miało wpływ na treść zaskarżonego

orzeczenia. Dodać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane m.in. na

podstawie art. 306§2 KPK, który to przepis został uchylony ustawą z dnia

29.03.2007 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 432). Zatem w momencie podejmowania

wymienionej decyzji przepis art. 306§2 KPK nie obowiązywał, a tym samym nie

mógł stanowić podstawy prawnej do wydania tej decyzji. W takiej sytuacji należało

10

uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do

ponownego rozpoznania.

Odnośnie do drugiej kwestii zawartej we wniosku prokuratora złożonym na

rozprawie kasacyjnej stwierdzić trzeba, że podlega ona rozpoznaniu przez Sąd

Rejonowy. Wymieniony sąd będzie musiał zatem rozstrzygnąć, czy zażalenie na

postanowienie o umorzeniu śledztwa z dnia 28 listopada 2014 r. jest dopuszczalne.

W tej kwestii należy mieć na uwadze, że pierwsze postanowienie o

umorzeniu śledztwa w sprawie doprowadzenia małoletniego T. N., który nie

ukończył 15 lat do poddania się innym czynnościom seksualnym w okresie od

kwietnia 2013 r. do 11 lipca 2013 r. w W., tj. o przestępstwo z art. 200§1 KK,

zostało wydane w dniu 30 sierpnia 2013 r. (k. 66). Orzeczenie to zostało

zaskarżone zażaleniem przez kuratora procesowego pokrzywdzonego w dniu 6

września 2013 r. (k. 74). Postanowieniem z 25 października 2013 r., Sąd Rejonowy

uwzględnił zażalenie, uchylił zaskarżonego postanowienie i przekazał sprawę

prokuratorowi do dalszego prowadzenia (k. 83). Po uzupełnieniu śledztwa,

postanowieniem z dnia 31 stycznia 2014 r. prokurator ponownie umorzył śledztwo

w tej sprawie (k. 174). Następnie, w dniu 19 lutego 2014 r. prokurator wydał

postanowienie o podjęciu umorzonego śledztwa (k. 206). Po przeprowadzeniu

wielu dalszych czynności dowodowych (przesłuchania świadków, opinie biegłych,

zatrzymanie rzeczy, przeszukanie), w dniu 28 listopada 2014 r. prokurator umorzył

śledztwo w sprawie: 1. doprowadzenia małoletniego T. N., który nie ukończył 15 lat

do poddania się innym czynnościom seksualnym w okresie od kwietnia 2013 r. do

11 lipca 2013 r. w W., tj. o przestępstwo z art. 200§1 KK, 2. prezentowania

małoletniemu T. N. treści pornograficznych w okresie od kwietnia 2013 r. do 11

lipca 2013 r. w W., tj. o przestępstwo z art. 202§2 KK (k. 296). Na to postanowienie

zażalenie wniósł pełnomocnik pokrzywdzonego w dniu 24 grudnia 2014 r. (k. 298).

Po rozpoznaniu zażalenia, Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014

r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie (k. 340).

Uwaga sądu powinna więc koncentrować się na kwestii, czy podjęcie

umorzonego śledztwa w dniu 19 lutego 2014 r. powoduje, że pokrzywdzonemu

przysługuje uprawnienie do zaskarżenia decyzji o ponownym umorzeniu śledztwa, co

miało miejsca w dniu 28 listopada 2014 r. Nie należy też tracić z pola widzenia

11

okoliczności, że po podjęciu śledztwa na nowo, było ono prowadzone w szerszym

zakresie, gdyż obok doprowadzenia małoletniego T. N., który nie ukończył 15 lat do

poddania się innym czynnościom seksualnym w okresie od kwietnia 2013 r. do 11

lipca 2013 r. w W., tj. o przestępstwo z art. 200§1 KK, obejmowało także

prezentowanie małoletniemu T. N. treści pornograficznych w okresie od kwietnia 2013

r. do 11 lipca 2013 r. w W., tj. o przestępstwo z art. 202§2 KK. W razie uznania, że

zażalenie pełnomocnika pokrzywdzonego jest dopuszczalne, obowiązkiem sądu jest

rozpoznanie wszystkich zarzutów i wniosków sformułowanych w środku

odwoławczym, stosownie do art. 433§2 KPK oraz uzasadnienie wydanego orzeczenia

w sposób wymagany przepisem art. 457§3 KPK.

Mając to na względzie, orzeczono jak na wstępie.

kc