V KK 374/15

Sygn. akt V KK 374/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 grudnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Sobczak (przewodniczący)

SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)

SSN Włodzimierz Wróbel

Protokolant Anna Kowal

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkinga,

w sprawie K. M.

skazanej z art. 258 § 1 kk, art. 204 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w

zw. z art. 33 § 1-3 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 3 grudnia 2015 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 24 marca 2015 r.,

1/ uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o

karze i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu;

2/ kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb

Państwa.

UZASADNIENIE

K. M. stanęła pod zarzutem tego, że:

2

1/ w okresie od 10 marca 2011 r. do 16 marca 2011 r. brała udział w

zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili […] i inne osoby, a

mającej na celu dokonywanie przestępstw polegających na czerpaniu korzyści

majątkowych z uprawiania prostytucji przez: […] i inne kobiety,

to jest o czyn z art. 258§1 k.k.;

2/ w okresie od 10 marca 2011 r. do 16 marca 2011 r., działając w

zorganizowanej grupie przestępczej, w warunkach czynu ciągłego, w krótkich

odstępach czasu i z góry podjętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z […]oraz

innymi osobami brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej w ten sposób,

że na polecenie […] pracowała w charakterze telefonistki w agencjach towarzyskich

na terenie W., odbierając telefony od osób, które odpłatnie chciały skorzystać z

usług zatrudnionych w charakterze prostytutek kobiet, umawiając je z nimi, a

następnie za zgodą i wiedzą T. W. i innych osób pobierała jako swoje

wynagrodzenie za świadczoną pracę pieniądze, które stanowiły równowartość nie

mniej niż połowy należności otrzymywanych przez kobiety zatrudnione w

charakterze prostytutek z tytułu świadczonych przez nie usług seksualnych, a które

to pieniądze ww. kobiety przekazywały na rzecz […] i innych członków grupy, a

także wynajęła na swoje nazwisko mieszkanie, w którym znajdowała się agencja

towarzyska, czerpiąc w ten sposób korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji

przez osoby zatrudnione w agencjach towarzyskich, czym uczyniła sobie stałe

źródło dochodu,

to jest o czyn z art. 204§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k.

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 24 marca 2015r. uznał oskarżoną za

winną popełnienia pierwszego z zarzuconych jej czynów i za to na podstawie art.

258§1 k.k. wymierzył jej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Uznano ją też za

winną popełnienia drugiego z zarzuconych czynów i za to wymierzono jej karę roku

pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając

wysokość jednej stawki na 50 złotych.

Kary jednostkowe połączono karą łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia

wolności, a wykonanie tej kary warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący

3 lata.

Wyrok ten uprawomocnił się nie będąc zaskarżony przez żadną ze stron z

3

dniem 17 kwietnia 2015 r. (k. 5108 i 5160 oraz k. 5176a).

Obecnie, kasację od tego orzeczenia, na niekorzyść skazanej wywiódł

Prokurator Generalny. Podniesiono w niej zarzut:

- rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów

prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 73§2 k.k. w zw. z art. 65§1 i 2 k.k.,

polegającego na nieorzeczeniu dozoru kuratora, obligatoryjnego wobec sprawcy

działającego w zorganizowanej grupie przestępczej lub w warunkach określonych w

art. 65§1 k.k., w wypadku orzeczenia za takie czyny kary pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej

części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasację wniesioną w niniejszej sprawie należy ocenić jako oczywiście

zasadną.

Bezsprzecznie, w niniejszej sprawie, K. M. została skazana za popełnienie

czynu z art. 258§1 k.k., a wymierzona za to przestępstwo kara weszła w skład

orzeczonej wobec niej kary łącznej pozbawienia wolności, której wykonanie

warunkowo zawieszono.

Zgodnie z dyspozycją art. 65§2 k.k. – do sprawcy przestępstwa z art. 258

k.k. mają zastosowanie przepisy dotyczące sprawcy określonego w art. 64§2 k.k., z

wyjątkiem przewidzianego w tym przepisie zaostrzenia kary. Natomiast art. 73§2

k.k. stanowi, że w przypadku zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności,

orzeczenie wobec sprawcy określonego w art. 64§2 k.k. dozoru w okresie próby,

jest obowiązkowe.

Pomimo wskazanego powyżej nakazu ustawowego, wyrokiem z dnia 24

marca 2015r., wobec skazanej nie orzeczono dozoru.

W tej sytuacji, zarzut podniesiony w kasacji uznać należy za w pełni

uzasadniony.

Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł o uchyleniu

zaskarżonego wyroku w części, w jakiej orzeczono nim o karze łącznej

pozbawienia wolności i w tym zakresie przekazano sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

4

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy orzekając o karze

łącznej powinien rozważyć również okoliczność podniesioną przez Prokuratora

Generalnego w skardze kasacyjnej.

Na tej podstawie orzeczono jak na wstępie.

kc