I UK 526/14

Sygn. akt I UK 526/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 grudnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Zbigniew Myszka

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z odwołania D. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 6

kwietnia 2011 r.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 grudnia 2015 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 lipca 2014 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r. oddalił apelację

ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 4 lipca 2013 r.,

oddalającego odwołanie D. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 3

2

lutego 2012 r., odmawiającej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w

związku z wypadkiem przy pracy.

Sąd odwoławczy zaakceptował ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd

pierwszej instancji, zgodnie z którymi w dniu 6 kwietnia 2011 r. ubezpieczony,

pracując na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego w transporcie

międzynarodowym w S. Spółce z o.o. w T., podczas przejazdu autostradą otrzymał

kilka wiadomości sms od dyspozytora na przenośny komputer, o czym został

poinformowany specjalnym dźwiękiem emitowanym przez ten komputer. Pomimo

przeszkolenia, zakazującego obsługi komputera w czasie jazdy, chciał wyłączyć

dźwięk urządzenia. W tym celu odwrócił wzrok od obserwowania sytuacji na

drodze. Kiedy ponownie spojrzał na drogę, zauważył stojącą przed sobą naczepę

innego pojazdu. Widząc w lusterku jadący lewym pasem samochód osobowy, aby

go nie staranować, uderzył w tył naczepy pojazdu przed sobą.

Sąd Rejonowy w Ł. prawomocnym wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r. w

sprawie XI U …/12 oddalił odwołanie D. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych odmawiającej prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia

wypadkowego. Sąd ten przyjął, że wyłączną przyczyną wypadku było zachowanie

ubezpieczonego, który świadomie naruszył zakaz używania urządzenia DispoPilot

podczas jazdy, wiedząc że jego obsługa podczas jazdy jest niedozwolona. W tej

sytuacji jedyną przyczynę wypadku stanowiła nienależyta obserwacja drogi przez

ubezpieczonego, co prowadzi do konkluzji, że jego zachowanie było wynikiem

rażącego niedbalstwa. Sąd Okręgowy w Ł. oddalając wyrokiem z dnia 7 marca

2013 r., apelację D. S. od wyroku Sądu Rejonowego wskazał, między innymi, że w

myśl art. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (jednolity

tekst: Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca

się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga –

szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować

zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo

w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić

kogokolwiek na szkodę. Przez szczególną ostrożność należy zaś rozumieć

ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania

uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu

3

umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie (art. 2 pkt 22 ustawy).

Ubezpieczony poruszał się po autostradzie z prędkością około 80 km/h, przy której

nawet krótkotrwałe odwrócenie uwagi powoduje, że reakcja na zmieniającą się

sytuację i warunki na drodze jest opóźniona, a więc nie zapewnia odpowiednio

szybkiego reagowania i w konsekwencji może doprowadzić do wypadku. Wyłączną

przyczyną wypadku było zatem zachowanie ubezpieczonego, który prowadząc

rozpędzony samochód ciężarowy po autostradzie zamiast obserwować drogę,

zajmował się obsługą urządzenia elektronicznego. Zachowanie to było rażąco

niedbałe, bowiem jako profesjonalny kierowca miał świadomość skutków, jakie

może spowodować odwrócenie uwagi od obserwacji drogi podczas jazdy na

autostradzie, jednakże bezpodstawnie sądził, że skutków takich uniknie.

Sąd drugiej instancji w niniejszej sprawie zgodził się także z Sądem

Okręgowym, że ustalenia w zakresie przebiegu zdarzenia z dnia 6 kwietnia 2011 r. i

zasady odpowiedzialności D. S. zostały przesądzone prawomocnym wyrokiem

Sądu Rejonowego z dnia 21 listopada 2012 r., XI U …/12 i wiążą z mocy art. 365 §

1 k.p.c. Sąd rozpoznający sprawę o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku

z wypadkiem przy pracy. Istnienie prawomocnego wyroku, w którym przesądzone

zostało, że wyłączną przyczynę wypadku stanowiło udowodnione naruszenie przez

poszkodowanego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia nie pozostaje

bowiem bez znaczenia dla rozpoznania odwołania od decyzji w przedmiocie prawa

do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy.

Zarówno bowiem zasiłek chorobowy, jak i renta są świadczeniami z ubezpieczenia

wypadkowego, wymienionymi w art. 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o

ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych

(jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 1242 ze zm.; dalej jako: „ustawa wypadkowa”),

do których prawo nie przysługuje – zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy - gdy

wyłączną przyczyną wypadku było udowodnione naruszenie przez ubezpieczonego

przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego

umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Podstawę rozstrzygnięcia o braku

prawa do świadczeń z tego samego zdarzenia faktycznego stanowi zatem ta sama

norma materialnoprawna, choć świadczenia są rodzajowo różne.

4

Według art. 365 § 1 k.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i

sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy

administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne

osoby. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny

taki, jaki z niego wynika. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się ta sama

kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Związanie orzeczeniem oznacza

bowiem zakaz dokonywania ustaleń sprzecznych z kwestią uprzednio

rozstrzygniętą oraz niedopuszczalność prowadzenia w tym zakresie postępowania

dowodowego. Innymi słowy, istnienie prawomocnego orzeczenia merytorycznego

skutkuje tym, że nie jest możliwe dokonanie odmiennej oceny i odmiennego

osądzenia tego samego stosunku prawnego, w tych samych okolicznościach

faktycznych i między tymi samymi stronami.

Przedmiotem postępowania w sprawie XI U …/12, zakończonej

prawomocnym wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r., było prawo do zasiłku

chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego, którego organ rentowy odmówił z

uwagi na stwierdzenie, że wyłączną przyczyną wypadku było naruszenie przez

ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane

przez niego wskutek rażącego niedbalstwa. Okoliczność ta znalazła potwierdzenie

w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego. Prawomocność tego wyroku ma ten

skutek, że obowiązkiem sądów i innych organów jest respektowanie tych

okoliczności faktycznych określających istotę sporu, które zostały w sposób

stanowczy ustalone we wcześniejszej sprawie i uzasadniały oddalenie żądania.

W niniejszej sprawie nie podlegała więc już badaniu kwestia prawomocnie

rozstrzygnięta, a mianowicie, że przyczyną wypadku było wyłącznie naruszenie

przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia,

spowodowane przez niego wskutek rażącego niedbalstwa. Stąd trafne było

stanowisko Sądu pierwszej instancji o niemożliwości prowadzenia postępowania

dowodowego na okoliczności już wcześniej przesądzone prawomocnym wyrokiem.

Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego wyroku jest to, że przesądzenie

nim kwestii o znaczeniu prawnym oznacza, że nie może być ona badana w

kolejnym procesie, przy czym zachodzi tu nie tylko ograniczenie poszczególnego

środka dowodowego, ale w ogóle ograniczenie dowodzenia faktów.

5

W świetle powyższego Sąd Okręgowy rozpoznający niniejszą sprawę

zobowiązany był przyjąć, że zachowanie ubezpieczonego stanowiło wyłączną

przyczynę wypadku przy pracy i wynikało z jego rażącego niedbalstwa. Zgodnie z

art. 21 ust. 1 ustawy wypadkowej, udowodnione naruszenie przez ubezpieczonego

na skutek rażącego niedbalstwa zasad ruchu drogowego stanowiące wyłączną

przyczynę wypadku powoduje brak prawa do świadczeń z ubezpieczenia

wypadkowego, w tym prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z

wypadkiem przy pracy.

Ubezpieczony wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego,

zarzucając naruszenie art. 365 § 1 k.p.c., przez jego błędną wykładnię i

niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Sąd pierwszej instancji był związany w

niniejszej sprawie co do oceny stanu faktycznego i dowodów uprzednio

przeprowadzonych w postępowaniu o zasiłek chorobowy z ubezpieczenia

wypadkowego, podczas gdy rzecz osądzona w sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych ma charakter względny, gdyż każdą nową sprawę wyznacza kolejna

decyzja, od której przysługuje odwołanie, a badaniu podlega cały zakres

przedmiotu objętego decyzją w sferze faktycznej i prawnej.

Opierając skargę kasacyjną na takiej podstawie, ubezpieczony wniósł o

uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu

do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, między innymi, że nietrafne jest

stanowisko Sądu drugiej instancji o związaniu sądu rozstrzygającego sprawę o

rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy wyrokiem

zapadłym w sprawie o zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego. Pogląd

taki jest sprzeczny ze stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, uznającym że wydanie

przez organ nowej decyzji uprawnia ubezpieczonego do złożenia kolejnego

odwołania do sądu. Tym samym prawomocny wyrok oddalający odwołanie nie

oznacza, że ustalone nim okoliczności stanowią związanie rzeczy osądzonej co do

faktów ze względu na możliwość udowodnienia w kolejnej sprawie innych

okoliczności, a nadto moc wiążąca prawomocnego wyroku dotyczy związania

6

treścią jego sentencji, a nie uzasadnienia zawierającego prezentację

przeprowadzonych dowodów i ocenę ich wiarygodności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

W myśl art. 365 § 1 k.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i

sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy

administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne

osoby. Z prawomocnością orzeczenia sądowego (zarówno w ujęciu materialnym,

jak i formalnym) związana jest powaga rzeczy osądzonej (art. 366 k.p.c.), przy

czym jest to konstrukcja prawna odmienna - choć ściśle powiązana - z regulacją

art. 365 § 1 k.p.c. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do

tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia,

a ponadto tylko między tymi samymi stronami.

W związku z zarzutami skargi kasacyjnej należy w tym miejscu wyjaśnić,

że istotnie generalnie przyjmuje się, że wydanie przez organ rentowy nowej decyzji,

także co do świadczenia będącego przedmiotem wcześniejszej decyzji i

postępowania wcześniej zakończonego prawomocnym wyrokiem sądu wszczętego

w wyniku wniesienia od niej odwołania - co do zasady - uprawnia ubiegającego się

o świadczenie do wniesienia kolejnego odwołania do sądu a wszczęta w ten

sposób sprawa cywilna nie jest sprawą o to samo świadczenie w rozumieniu

art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2007 r.,

I UK 266/06, OSNP 2008 nr 5-6, poz. 79 oraz z dnia 21 maja 2008 r., I UK 370/07,

LEX nr 491467). Nie oznacza to, że w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych

wydanie nowej decyzji przez organ rentowy zawsze uprawnia do wniesienia

odwołania do sądu i nigdy nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, bowiem o

tożsamości przedmiotu sporu decyduje nie tylko tożsamość żądania zawarta w

poszczególnych wnioskach skierowanych do organu rentowego, ale także stan

faktyczny i prawny, jaki istniał w chwili zamknięcia rozprawy w poprzednim

postępowaniu sądowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca

1998 r., II UKN 105/98, OSNAPiUS 1999 nr 16, poz. 529). Przykładowo

7

prawomocny wyrok oddalający odwołanie w sprawie o rentę z tytułu niezdolności

do pracy, w którym ustalono okres zatrudnienia i datę powstania inwalidztwa,

korzysta z powagi rzeczy osądzonej, wobec czego odwołanie od kolejnej decyzji

organu rentowego, wydanej w tym samym stanie faktycznym, podlega odrzuceniu

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1998 r., II UKN 373/98,

OSNAPiUS 1999 nr 21, poz. 702), jak również prawomocny wyrok oddalający

odwołanie od decyzji organu rentowego odmawiającej przyznania prawa do

emerytury ma powagę rzeczy osądzonej (art. 199 § 1 pkt 2 w związku z art. 366

k.p.c.) w sprawie z odwołania od kolejnej decyzji wydanej wskutek złożenia wniosku

na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli jej podstawą są te same

okoliczności faktyczne i prawne, co przyjęte w uprzednim wyroku

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 2012 r., I UK 299/11

OSNP 2013 nr 9-10, poz. 118). Wynika to z tego, że wprawdzie przedmiotem

sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych jest kontrola decyzji organu rentowego,

ale w istocie nie tyle chodzi o samą decyzję, co o ocenę prawidłowości

zamieszczonego w niej rozstrzygnięcia organu rentowego w zakresie ustalenia

prawa do świadczenia z ubezpieczeń społecznych.

Skoro zaś w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych może być

stwierdzona powaga rzeczy osądzonej, to nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że

wydanie nowej decyzji w sprawie o świadczenia z tego ubezpieczenia powoduje, że

nie ma mocy wiążącej uprzednio wydany w sprawie między tymi samymi stronami

prawomocny wyrok, stwarzający określony stan prawny. Również zatem w

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych znajduje zastosowanie art. 365 § 1

k.p.c., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który

je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji

publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (por. np.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2014 r., I UK 329/13, OSNP 2015 nr 5,

poz. 69, zgodnie z którym sąd rozpoznający sprawę o prawo do renty z tytułu

niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy jest związany

wcześniejszym prawomocnym wyrokiem sądu zapadłym w sprawie między tymi

samymi stronami o jednorazowe odszkodowanie, przesądzającym istnienie związku

8

przyczynowego między określonym schorzeniem ubezpieczonego a wypadkiem

przy pracy). Nie ma przy tym racji skarżący twierdząc, że związanie sądu

prawomocnym orzeczeniem wydanym w innej sprawie występuje przy tożsamości

przedmiotowej i podmiotowej obu spraw. Moc wiążąca orzeczenia może być

bowiem rozważana tylko wtedy, gdy rozpoznawana jest inna sprawa niż ta, w której

wydano poprzednie orzeczenie oraz gdy kwestia rozstrzygnięta innym wyrokiem

stanowi zagadnienie wstępne. Walor prawny rozstrzygnięcia (osądzenia) zawartego

w treści prawomocnego orzeczenia występującego w nowej sprawie pomiędzy tymi

samymi stronami, choć przedmiot obu spraw jest inny, wyraża się w tym, że

rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu (rzecz osądzona) stwarza

stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi

stronami nowy spór więc muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się

tak, jak przyjęto to w prawomocnym, wcześniejszym wyroku, a więc w ostatecznym

rezultacie procesu uwzględniającym stan rzeczy na datę zamknięcia rozprawy

(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2009 r., II CSK 12/09, LEX nr

515722). W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się ta sama kwestia, nie

może być ona już więc ponownie badana. Związanie orzeczeniem oznacza zatem

zakaz dokonywania ustaleń sprzecznych z uprzednio osądzoną kwestią, a nawet

niedopuszczalność prowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2007 r., II CSK 452/06, OSNC-ZD

2008 nr 1, poz. 20 oraz uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 17 listopada 2008 r., III CZP 72/08, OSNC 2009 nr 2, poz. 20;

Glosa 2009 nr 3, s. 24, z glosą M. Sieradzkiej).

Chociaż powagą rzeczy osądzonej objęta jest w zasadzie jedynie sentencja

wyroku, a nie jego uzasadnienie, to jednocześnie w orzecznictwie trafnie zwraca się

uwagę, że powaga rzeczy osądzonej rozciąga się również na motywy wyroku w

takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia,

niezbędne dla wyjaśnienia jego zakresu (tak np. Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia

15 marca 2002 r., II CKN 1415/00, LEX nr 53284 oraz z dnia 29 marca 2006 r.,

II PK 163/05, OSNP 2007 nr 5-6, poz. 71). W szczególności, powagą rzeczy

osądzonej mogą być objęte ustalenia faktyczne w takim zakresie, w jakim

indywidualizują one sentencję jako rozstrzygnięcie o przedmiocie sporu i w jakim

9

określają one istotę danego stosunku prawnego. Chodzi jednak tylko o elementy

uzasadnienia dotyczące rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, w których sąd

wypowiada się w sposób stanowczy, autorytarny o żądaniu (por. wyroki Sądu

Najwyższego z dnia 21 maja 2004 r., V CK 528/03, LEX nr 188496 oraz z dnia 21

września 2005 r., V CK 139/05, LEX nr 186929). Tak zwanej prekluzji ulega więc

tylko ten materiał procesowy, który dotyczy podstawy faktycznej w zakresie

hipotezy normy materialnoprawnej zastosowanej przez sąd, natomiast twierdzenia i

dowody dotyczące innej podstawy prawnej są dla konkretnej sprawy obojętne

(uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 r., III CZP 97/02,

OSNC 2003 nr 12, poz. 160).

Mając to na uwadze należy stwierdzić, że pomiędzy stronami niniejszego

procesu (który dotyczy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z

wypadkiem przy pracy) został już rozstrzygnięty spór, w którym wydano

prawomocny wyrok. Przedmiotem wcześniejszego postępowania między tymi

samymi stronami była ocena, czy odwołującemu się przysługuje prawo do zasiłku

chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego. Sprawa ta została ostatecznie

rozstrzygnięta przez Sąd Rejonowy prawomocnym wyrokiem z dnia 21 listopada

2012 r., XI U …/12, którym oddalono odwołanie od decyzji organu rentowego

odmawiającej prawa do tego świadczenia z uwagi na stwierdzenie, że wyłączną

przyczyną wypadku przy pracy było udowodnione naruszenie przez

poszkodowanego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia spowodowane

przez niego na skutek rażącego niedbalstwa, co stanowi okoliczność wyłączającą

prawo do świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego na podstawie art. 21 ust. 1

ustawy wypadkowej.

Prawomocność zapadłego w tej sprawie orzeczenia ma ten skutek w

obecnym postępowaniu, że obowiązkiem Sądów jest respektowanie tych

okoliczności faktycznych ustalonych w sposób stanowczy we wcześniejszej

sprawie, które określały istotę sporu i uzasadniały oddalenie zgłoszonego w niej

roszczenia. Inaczej rzecz ujmując, w rozpoznawanej sprawie należało ocenić, jakie

były istotne ustalenia i oceny prawne, które spowodowały oddalenie odwołania

ubezpieczonego w poprzedniej sprawie między stronami, przyjąć związanie nimi w

rozpoznawanej sprawie i dokonać ich kwalifikacji z punktu widzenia prawa

10

odwołującego się do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem

przy pracy. Trafne jest zatem stanowisko Sądu Apelacyjnego, że w toku niniejszego

postępowania nie podlegała już badaniu kwestia dotycząca wyłączności przyczyny

wypadku przy pracy, którą było naruszenie przez ubezpieczonego na skutek

rażącego niedbalstwa przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, wobec

czego niedopuszczalne było prowadzenie postępowania dowodowego na te

okoliczności. Związanie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę tą przesądzoną

wcześniej kwestią musiało zaś prowadzić do oddalenia odwołania ubezpieczonego

od zaskarżonej decyzji, albowiem stwierdzenie tego rodzaju wyłącznej przyczyny

wypadku przy pracy pozbawia ubezpieczonego prawa do wszystkich świadczeń z

ubezpieczenia wypadkowego, w tym prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy

w związku z wypadkiem przy pracy (art. 21 ust. 1 ustawy wypadkowej).

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814

k.p.c.).

kc