IV KK 390/15

Sygn. akt IV KK 390/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 grudnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Grubba (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Puszkarski

SSN Dorota Rysińska

Protokolant Danuta Bratkrajc

w sprawie przeciwko F. S.

skazanemu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 grudnia 2015 r.

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w Z.

z dnia 20 września 2013 r.

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Z.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 września 2013r., wydanym w trybie art. 335§1 k.p.k.,

Sąd Rejonowy uznał F. S. za winnego popełnienia 40 przestępstw

zakwalifikowanych z art. 286§1 k.k. oraz art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. i

ustalając, że stanowią one ciąg przestępstw z art. 91§1 k.k. wymierzył karę roku i 2

miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zawiesił warunkowo na okres

2

próby wynoszący 3 lata. Skazanego oddano pod dozór kuratora sądowego i

zobowiązano do naprawienia szkody.

Orzeczenie to uprawomocniło się nie będąc zaskarżone przez żadną ze stron.

Kasację od tego wyroku, na korzyść skazanego wywiódł dopiero Prokurator

Generalny. Zarzucił w niej:

- rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa

materialnego, a mianowicie art. 10§1 k.k. oraz art. 1§1 pkt 2 ustawy z dnia 26

października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. Nr 35 poz. 228

z późn. zm.) polegające na zastosowaniu do oskarżonego zasad odpowiedzialności

przewidzianych w Kodeksie karnym oraz rozpoznania 31 czynów spośród 41

kwalifikowanych z art. 286§1 k.k. i 13§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. przy

zastosowaniu art. 91§1 k.k. popełnionych przez oskarżonego przed ukończeniem

przez niego 17 lat.

Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna, tak jak wymaga tego art. 535§5 k.p.k.

Bezsprzecznie ma rację skarżący, że w niniejszej sprawie doszło do

rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że

skazany F. S. urodził się w dniu 9 listopada 1995r., a więc, że 17 lat ukończył 9

listopada 2012r.

Tak więc stwierdzić należy, że 32 spośród przypisanych mu czynów

(popełnionych w okresie od dnia 7 stycznia 2012r. do dnia 11 października 2012r.)

zaistniało zanim oskarżony ukończył 17 rok życia. Zgodnie zatem z dyspozycją art.

10§1 k.k. nie mógł on odpowiadać za popełnienie tych czynów zabronionych na

zasadach określonych w kodeksie karnym. Jednocześnie stwierdzić należy, że

zarzucone czyny nie spełniają przesłanek rozszerzenia tej zasady

odpowiedzialności w oparciu o art. 10§2 k.k.

Nie istniała też możliwość uwzględnienia kasacji tylko co do czynów, których

zaistnienie wskazano na daty przypadające przed ukończeniem przez oskarżonego

17 lat, skoro wszystkie przypisane przestępstwa zostały uznane za popełnione w

warunkach ciągu przestępstw z art. 91§1 k.k. i wymierzono za nie jedną karę.

3

W tej sytuacji należało orzec o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd Rejonowy zobowiązany będzie

jeszcze raz przeanalizować sytuację prawną oskarżanego, a w szczególności

dostrzec okoliczności podniesione w skardze Prokuratora Generalnego.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na

wstępie.

kc