I PK 345/14

Sygn. akt I PK 345/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 grudnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa K. G.

przeciwko Urzędowi Wojewódzkiemu w K.

o zapłatę nagrody jubileuszowej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 grudnia 2015 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w B.

z dnia 26 czerwca 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu - Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych do

ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania

kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Powódka K. G. domagała się w pozwie od swojego pracodawcy - Urzędu

Wojewódzkiego zasądzenia nagrody jubileuszowej w wysokości 22.000 zł z

ustawowymi odsetkami, nadania wyrokowi klauzuli natychmiastowej wykonalności i

zasądzenia na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwany

wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki kosztów

procesu według norm przepisanych.

Wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r. Sąd Rejonowy w B. oddalił powództwo i

zasądził od powódki na rzecz pozwanego 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego.

Sąd Rejonowy ustalił, że powódka była zatrudniona u pozwanego

pracodawcy od 7 stycznia 1987 r. do 16 września 2003 r. w pełnym wymiarze

czasu pracy i od 20 kwietnia 2004 r. do 31 sierpnia 2013 r., na stanowisku zastępcy

kierownika Oddziału ds. […] w B., w pełnym wymiarze czasu pracy. 8 maja 2013 r.

powódce wypowiedziano umowę o pracę za trzymiesięcznym okresem

wypowiedzenia, który upłynął 31 sierpnia 2013 r., z powodu zmiany struktury

organizacyjnej i likwidacji stanowiska. W marcu 2014 r. powódka osiągnęłaby 45

letni staż pracy. Decyzją z 1 września 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych

przyznał powódce prawo do emerytury od 1 września 2009 r. Pismem z 9 sierpnia

2013 r. powódka zwróciła się do pozwanego pracodawcy o wypłatę nagrody

jubileuszowej z tytułu przejścia na emeryturę z dniem 1 września 2013 r. Wysokość

dochodzonej przez powódkę nagrody jubileuszowej, jak również jej staż pracy nie

były przez stronę pozwaną kwestionowane.

Sąd Rejonowy wskazał, że nagroda jubileuszowa nie jest świadczeniem

powszechnym, przewidzianym w Kodeksie pracy, lecz przysługuje, gdy przepisy

inne niż Kodeks pracy tak stanowią. Powódka była pracownikiem służby cywilnej, w

związku z tym miały do niej zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 listopada

2008 r. o służbie cywilnej (Dz.U. 2008 Nr 227, poz. 1505 ze zm.), powoływanej

dalej jako „ustawa o służbie cywilnej”. Zgodnie z art. 91 tej ustawy, za wieloletnią

pracę członek korpusu służby cywilnej otrzymuje nagrodę jubileuszową. W razie

przepracowania 45 lat nagroda przysługuje w wysokości 400% wynagrodzenia.

Do okresów pracy, wlicza się wszystkie poprzednie zakończone okresy

3

zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów

podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia

pracownicze. Natomiast § 6 ust 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9

grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych

kwalifikacji zawodowych, urzędników służby cywilnej, mnożników, do ustalania

wynagrodzenia zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących

członkom korpusu służby cywilnej (Dz.U. Nr 211, poz. 1630 ze zm.) - powoływane

dalej jako „rozp. z 2009 r.” - stanowi, że w razie ustania stosunku pracy w związku z

przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę, członkowi

korpusu służby cywilnej, któremu do nabycia prawa do nagrody jubileuszowej

brakuje mniej niż 12 miesięcy, licząc od ustania stosunku pracy, nagrodę tę

wypłaca się w dniu ustania stosunku pracy. Powódka w chwili ustania stosunku

pracy nie spełniała warunku przepracowania okresu uprawniającego do otrzymania

nagrody jubileuszowej za 45 lat pracy; do tego okresu brakowało jej 7 miesięcy.

Sąd Rejonowy doszedł do wniosku, że do otrzymania nagrody jubileuszowej z

zastosowaniem § 6. ust 4 powołanego wyżej rozporządzenia konieczne było

spełnienie następujących warunków: 1/ stosunek pracy pracownika służby cywilnej

musi ulec rozwiązaniu; 2/ rozwiązanie stosunku pracy pracownika służby cywilnej

musi nastąpić w związku z przejściem na emeryturę; 3/ musi zostać zachowany

termin, o którym mowa w § 6 ust. 4 rozporządzenia. W wypadku powódki spełniony

był warunek polegający na rozwiązaniu stosunku pracy. Spełniony został także

warunek zachowania terminu, o którym mowa w § 6 ust. 4 rozporządzenia.

Rozważyć zatem należało, czy w wypadku powódki został spełniony warunek

przewidujący, że rozwiązanie stosunku pracy musiało nastąpić w związku z

przejściem na emeryturę.

Zdaniem Sądu Rejonowego pomiędzy ustaniem stosunku pracy powódki a

przejściem na emeryturę nie zachodził żaden związek. Jej „przejście na emeryturę”

nastąpiło na długo przed ustaniem stosunku pracy. Powódce prawo do emerytury

zostało bowiem przyznane od 1 września 2009 r. Po rozwiązaniu z powódką z

dniem 31 sierpnia 2013 r. stosunku pracy nie miało miejsca jej przejście na

emeryturę, a jedynie skorzystanie z wcześniej uzyskanego uprawnienia. Z tych

przyczyn Sąd Rejonowy powództwo oddalił.

4

Wyrokiem zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną Sąd Okręgowy

oddalił apelację powódki od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji i zasądził

od niej na rzecz pozwanego 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego za drugą instancję.

Sąd Okręgowy przyjął ustalenia faktyczne i podzielił ocenę dowodów Sądu

Rejonowego. Stwierdził, że Sąd Rejonowy wydał prawidłowe rozstrzygnięcie,

niewłaściwie jednak określił przyczynę nieprzyznania powódce nagrody

jubileuszowej, wskazując, że było nią przejście na emeryturę na długo przed

ustaniem stosunku pracy, tj. 1 września 2009 r., podczas gdy samo skorzystanie z

tego uprawnienia nastąpiło 31 sierpnia 2013 r. W ocenie Sądu Okręgowego

powódka nie spełniła wszystkich wymaganych warunków nabycia nagrody

jubileuszowej, ponieważ jej stosunek pracy ustał w związku z likwidacją stanowiska

pracy, a nie w związku z przejściem na emeryturę. W orzecznictwie dominuje

ugruntowany pogląd, że za „przejście na emeryturę" wskazane w art. 921

§ 1 k.p.

uważa się zmianę statusu pracownika lub pracownika - emeryta na status

wyłącznie emeryta (wyroki Sądu Najwyższego z: 11 października 2007 r., III PK

40/07, Lex nr 338805, 2 marca 2010 r., II PK 239/09, Lex nr 585781). Prawo do

emerytury zostało powódce przyznane od 1 września 2009 r. Nabycie uprawnień

emerytalnych nie jest jednak tożsame z definicją „przejścia na emeryturę”. Status

emeryta uzyskuje się bowiem od momentu definitywnego zakończenia stosunku

pracy i faktycznego rozpoczęcia pobierania świadczenia. Stosunek pracy powódki

ustał 31 sierpnia 2013 r. Wtedy dopiero utraciła ona status pracownika. Zatem

1 września 2013 r. nastąpiło przejście na emeryturę. Odnosząc się do warunków

koniecznych do uzyskania nagrody jubileuszowej, określonych w § 6 ust. 4

rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2009 r., Sąd odwoławczy

uznał, że powódka nie spełniła jednego z nich, ponieważ jej stosunek pracy nie

ustał w związku z przejściem na emeryturę, lecz z powodu likwidacji stanowiska

pracy. Z tych względów Sąd na podstawie art. 385 k.p.c. apelację jako bezzasadną

oddalił

Powódka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc w skardze

kasacyjnej o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi Okręgowemu , ewentualnie o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty

5

sprawy, przez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki 22.000 zł z odsetkami

ustawowymi od 25 września 2013 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od

pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania, jako zwrotu kosztów

dotychczasowego postępowania przed Sądami pierwszej i drugiej instancji oraz

kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za

postępowanie kasacyjne według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła wyrokowi Sądu Okręgowego naruszenie prawa

materialnego polegające na błędnej jego wykładni oraz niewłaściwym

zastosowaniu, a dokładnie naruszeniu: (1) art. 91 ustawy o służbie cywilnej w

związku z § 6 pkt 4 rozp. z 2009 r., polegające na przyjęciu, że powódce nie

przysługuje prawo do nagrody jubileuszowej z uwagi na brak związku ustania

stosunku pracy z przejściem na emeryturę; (2) art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej, obejmującego ochroną prawną własność i inne prawa

majątkowe, do których zalicza się nagrodę jubileuszową.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, ponieważ trafny okazał się zarzut naruszenia art.

91 ustawy o służbie cywilnej w związku z § 6 pkt 4 rozp. z 2009 r.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 tej ustawy, członek korpusu służby cywilnej nabywa

prawo do nagrody jubileuszowej pod warunkiem osiągnięcia określonego w ust. 1

stażu pracy, do którego zgodnie z ust. 2 zalicza się wszystkie poprzednie,

zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy

odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą

uprawnienia pracownicze, z wyłączeniem okresów zatrudnienia wskazanych w ust.

3. Na tych warunkach nagrodę w wysokości 400%, a takiej dochodzi powódka,

pracownik nabywa po 45 latach pracy. Warunek osiągnięcia stażu pracy

wymaganego do otrzymania nagrody ulega złagodzeniu w sytuacji określonej w § 6

ust. 4 rozp. z 2009 r. Polega ono na tym, że w razie ustania stosunku pracy w

związku z przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę

członkowi korpusu służby cywilnej, któremu do nabycia prawa do nagrody

jubileuszowej brakuje mniej niż 12 miesięcy, licząc od dnia ustania stosunku pracy,

6

nagrodę tę wypłaca się w dniu ustania stosunku pracy. W sytuacji objętej hipotezą

normy prawnej ustanowionej w tym przepisie pracownik może więc otrzymać

odprawę pomimo nieposiadania okresu zatrudnienia wymaganego do nabycia

prawa do nagrody jubileuszowej, pod warunkiem, że brakujący staż jest krótszy niż

12 miesięcy. Rozpatrywane złagodzenie ma jednak wyjątkowy i jednorazowy

charakter. Zważywszy bowiem na to, że zgodnie z art. 921

§ 2 k.p., odprawę można

nabyć tylko raz (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2010 r., II PZP

1/10, OSNP 2010 nr 17-18, poz. 426), to także przejść na emeryturę w sposób

uprawniający do nabycia prawa do nagrody jubileuszowej, mimo nieosiągnięcia

wymaganego stażu pracy, można tylko raz (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 12 grudnia 2011 r., I PZP 1/11, OSNP 2012 nr 21-22, poz. 263).

Stosunek pracy skarżącej ustał 31 sierpnia 2013 r., a skoro 45 lat stażu

pracy osiągnęłaby w marcu 2014 r., to od dnia ustania stosunku pracy do dnia

nabycia prawa do nagrody jubileuszowej z tytułu 45 lat pracy brakowało jej mniej

niż 12 miesięcy. Sąd odwoławczy uznał jednak, że powódka nie nabyła prawa do

nagrody jubileuszowej, ponieważ jej stosunek pracy nie ustał w związku z

przejściem na emeryturę, lecz z powodu likwidacji stanowiska pracy. Wynika stąd,

że zdaniem Sądu, użyty w § 6 ust. 4 rozp. z 2009 r. zwrot „w razie ustania stosunku

pracy w związku z przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub

emeryturę” należy rozumieć jako równoznaczny ze zwrotem „w razie ustania

stosunku pracy z powodu przejścia na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub

emeryturę”. Pogląd ten jest w ocenie Sądu Najwyższego w obecnym składzie

nietrafny. Ma przy tym charakter arbitralny, nie został bowiem poparty

argumentacją prawną. Przeciwko temu zapatrywaniu przemawiają następujące

argumenty.

Po pierwsze, przytoczony wyżej zwrot z § 6 rozp. z 2009 r. jest analogiczny

do sformułowania „stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub

emeryturę” określającego przesłankę nabycia odprawy emerytalnej przez

pracownika spełniającego warunki uprawniające renty z tytułu niezdolności do

pracy lub emerytury na podstawie art. 921

k.p. i powinien być tak samo

interpretowany. Przemawia za tym reguła wykładni, zgodnie z którą, tym samym

zwrotom prawnym nie należy nadawać różnych znaczeń, jeśli z tekstu prawnego

7

nie wynika wyraźnie, że taka była wola ustawodawcy. W związku z tym należy

przypomnieć, że związek między ustaniem stosunku pracy a przejściem na rentę

inwalidzką lub emeryturę jest ujmowany szeroko w orzecznictwie Sądu

Najwyższego. Nabycie prawa do jednego z tych świadczeń, nie musi wobec tego

stanowić powodu rozwiązania stosunku pracy. Związek między rozwiązaniem

stosunku pracy a nabyciem prawa do emerytury lub renty może mieć charakter

przyczynowy (rozwiązanie stosunku pracy następuje dlatego, że pracownikowi

przysługuje prawo do świadczenia), czasowy (rozwiązanie stosunku pracy zbiega

się w czasie z nabyciem prawa do świadczenia niezależnie od przyczyny

rozwiązania stosunku pracy), bądź czasowo-przyczynowy (przyczyną rozwiązania

stosunku pracy jest nabycie prawa do emerytury lub renty i rozwiązanie następuje

w chwili przyznania świadczenia). Między rozwiązaniem stosunku pracy a

nabyciem prawa do świadczenia może zachodzić także związek funkcjonalny, gdy

rozwiązanie stosunku pracy następuje przed spełnieniem warunków

uprawniających do emerytury lub renty inwalidzkiej, ale nabycie prawa do jednego z

tych świadczeń i przyznanie świadczenia po ustaniu zatrudnienia jest

konsekwencją sytuacji bezpośrednio poprzedzającej rozwiązanie stosunku pracy

(zob. np.: wyrok z dnia 8 grudnia 1993 r., I PRN 111/93, OSNCP 1994 nr 12, poz.

243; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2000 r., III ZP 18/99, OSNP

2000 nr 24, poz. 888; także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2011 r., II PK

149/10, LEX nr 794983 i tam powołane orzecznictwo; wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 1 kwietnia 2015 r. II PK 136/14, LEX nr 1666017 i tam powołane

orzecznictwo). Sąd Najwyższy podkreśla również dobitnie, że ustanie stosunku

pracy w związku z przejściem na emeryturę lub rentę nie jest tym samym, czym

rozwiązanie stosunku pracy z powodu przejścia na emeryturę lub rentę. Nabycie

prawa do jednego z tych świadczeń, nie musi wobec tego stanowić przyczyny

(powodu) rozwiązania stosunku pracy (np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16

czerwca 2011 r., I PK 269/10, LEX nr 1001282; z dnia 26 listopada 2013 r., II PK

60/13, LEX nr 1421809). Należy dodać, że także w dawniejszym orzecznictwie Sąd

Najwyższy, interpretując określenia typu „w związku z przejściem na emeryturę lub

rentę”, stosowane w różnych przepisach przyznających prawo do odprawy z tytułu

przejścia na emeryturę lub rentę (np. art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia

8

1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych systemów wynagradzania (jednolity

tekst: Dz.U. z 1990 r. Nr 65, poz. 407), uznawał, że rozwiązanie stosunku pracy

„z powodu przejścia” na emeryturę oznacza co innego niż rozwiązanie stosunku

pracy „w związku z przejściem” (zob. np. cyt. wyżej wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 8 grudnia 1993 r., I PRN 111/93; wyrok z dnia 20 kwietnia 2001 r., I PKN

373/00, OSNP 2003 nr 5, poz. 114).

Po drugie, w odniesieniu do nagrody jubileuszowej dla członków korpusu

służby cywilnej zwraca uwagę charakterystyczna zmiana rozważanej przesłanki

złagodzenia warunku stażu pracy, widoczna po prześledzeniu ewolucji tej regulacji.

Otóż, pierwotnie, na gruncie ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej

(Dz.U.1996 Nr 89, poz. 402 ze zm.), uchylonej z dniem 1 lipca 1999 r., rozważaną

przesłankę regulował § 9 zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23

grudnia 1989 r. w sprawie ustalania okresów pracy i innych okresów

uprawniających do nagrody jubileuszowej oraz zasad jej obliczania i wypłacania

(M.P. 1989 Nr 44, poz. 358), który, stanowił, że w razie rozwiązania stosunku pracy

z powodu przejścia na emeryturę lub rentę inwalidzką w związku z wypadkiem przy

pracy lub chorobą zawodową albo na rentę inwalidzką I lub II grupy z innych

przyczyn niż wypadek przy pracy lub choroba zawodowa - pracownikowi, któremu

do nabycia prawa do nagrody brakuje mniej niż 12 miesięcy, licząc od dnia

rozwiązania stosunku pracy, nagrodę tę wypłaca się w dniu rozwiązania stosunku

pracy. Zmianę tego stanu prawnego wprowadziło rozporządzenie Prezesa Rady

Ministrów z dnia 29 października 1999 r. w sprawie określenia stanowisk

urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych

urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz

szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących

członkom korpusu służby cywilnej (Dz.U. 1999 Nr 89, poz. 996), mające

zastosowanie w rozważanym zakresie od 1 lipca 1999 r. W § 5 ust. 4 przyjęło ono

unormowanie analogiczne do obowiązującego obecnie i będącego głównym

przedmiotem sporu w nin. sprawie § 6 ust. 4 rozp. z 2009 r. Unormowanie takie

zostało podtrzymane w § 6 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia

16 stycznia 2007 r. (Dz.U. 2007 Nr 12, poz. 79), poprzedzającego obecnie

obowiązujące rozp. z 2009 r. Z opisanych zmian przepisów wynika, że

9

ustawodawca, w odniesieniu do członków korpusu służby cywilnej, celowo zastąpił

przesłankę rozwiązania stosunku pracy z powodu przejścia na emeryturę lub rentę

przyjętą w § 9 zarządzenia z 1989 r., przesłanką rozwiązania stosunku w związku z

przejściem na emeryturę lub rentę. Potwierdza to i umacnia wniosek, że związek

między przejściem na emeryturę lub rentę powinien być na gruncie § 6 ust. 4 rozp.

z 2009 r. rozumiany szeroko, a więc nie jest konieczne istnienie związku

przyczynowego między przejściem na emeryturę i rentę i rozwiązaniem stosunku

pracy, lecz może to być także, stosownie do okoliczności, związek czasowy,

czasowo-przyczynowy lub funkcjonalny. Należy zatem uznać, że prawo członka

korpusu służby cywilnej do otrzymania nagrody jubileuszowej pomimo

nieosiągnięcia wymaganego stażu pracy, przysługujące mu wyjątkowo w razie

ustania stosunku pracy w związku z przejściem na rentę z tytułu niezdolności do

pracy lub emeryturę, nie jest uzależnione od istnienia związku przyczynowego

między przejściem na emeryturę lub rentę a rozwiązaniem stosunku pracy. Związek

ten może mieć także, stosownie do okoliczności, charakter czasowy,

czasowo-przyczynowy lub funkcjonalny.

Po trzecie, przyjęcie opisanej wyżej wykładni § 6 ust. 4 rozp. z 2009 r. nie

stanowi rozszerzającej wykładni tego przepisu, jako przepisu wprowadzającego

wyjątek od zasady osiągnięcia stażu pracy określonego w art. 91 ustawy o służbie

cywilnej. Przyjęta wykładnia określenia związku ustania stosunku pracy z

przejściem na rentę lub emeryturę jest bowiem zgodna z wykładnią tego zwrotu

ugruntowaną w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Nie ma też obawy o

nadużywanie tego uprawnienia, skoro, jak już wyżej wskazano, przejść na

emeryturę w sposób uprawniający do nabycia prawa do nagrody jubileuszowej,

mimo nieosiągnięcia wymaganego stażu pracy, można tylko raz.

Przyjmując powyższe stanowisko, Sąd Najwyższy w obecnym składzie wziął

pod uwagę pogląd wyrażony w wyroku z dnia 12 lutego 2010 r., II PK 214/09

(LEX nr 589974), w którym Sąd Najwyższy uznał, że do nabycia prawa do nagrody

jubileuszowej, według § 12 ust. 8 rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2005 r. w

sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w

urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich (Dz.U. Nr

146, poz. 1223 ze zm.), między ustaniem stosunku pracy a uzyskaniem emerytury

10

lub renty musi występować związek przyczynowy w chwili rozwiązania stosunku.

Pomimo podobieństwa treści wyżej powołanego § 12 ust. 8 do § 6 ust. 4 rozp. z

2009 r., wskazany wyrok Sądu Najwyższego z 12 lutego 2010 r. nie uzasadnia

przyjęcia w niniejszej sprawie analogicznego stanowiska, ponieważ został wydany

w innym kontekście faktycznym i normatywnym.

W świetle przedstawionej wyżej wykładni art. 91 ustawy o służbie cywilnej i

§ 6 ust. 4 rozp. z 2009 r. należy uznać, że przepisy te dają dostateczną ochronę

dochodzonego przez powódkę prawa do nagrody jubileuszowej. W związku z tym

rozpatrywanie zarzutu naruszenia art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej Sąd Najwyższy uznał za zbędne.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 39815

§ 1 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie art.

108 § 2 k.p.c. w związku z 39821

k.p.c.

kc