SDI 54/15

Sygn. akt SDI 54/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 grudnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Dołhy

SSN Kazimierz Klugiewicz

Protokolant Anna Kuras

przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Naczelnej Rady Adwokackiej

w sprawie adwokata S. R.

obwinionego z art. 80 ustawy Prawo o adwokaturze w zw. z § 8 Zbioru Zasad Etyki

Adwokackiej i Godności Zawodu

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 18 grudnia 2015 r.

kasacji, wniesionej przez obrońcę obwinionego

od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury

z dnia 20 czerwca 2015 r.,

utrzymującego w mocy orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej

w […] z dnia 26 listopada 2014 r.

1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy

orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej i uniewinnia

adwokata S. R. od popełnienia zarzucanego mu przewinienia

dyscyplinarnego;

2

2. kosztami postępowania dyscyplinarnego obciąża organa

samorządu adwokackiego, zaś wydatkami postępowania

kasacyjnego – Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Orzeczeniem Sądu Dyscyplinarnego Izy Adwokackiej w […] z dnia 26

listopada 2014 r., adwokat S.R. został uznany za winnego tego, że w dniu 31

sierpnia 2011 r. wniósł do Sądu Okręgowego w […] w imieniu R. P. pozew

przeciwko Skarbowi Państwa w sytuacji, gdy roszczenie było już przedawnione, co

skutkowało oddaleniem powództwa, tj. przewinienia dyscyplinarnego z art. 80 u.p.a.

w zw. z § 49 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu, za które – na

podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 u.p.a. – wymierzono mu karę nagany.

Od tego orzeczenia odwołanie wniósł obwiniony oraz pokrzywdzony – R. P.

Adwokat S. R. podniósł zarzut obrazy prawa materialnego – § 8 i § 49 Zbioru Zasad

Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu w zw. z art. 80 u.p.a. przez niewłaściwą

wykładnię i interpretację ww. przepisów oraz wniósł o zmianę zaskarżonego

orzeczenia i uniewinnienie od zarzucanego mu czynu. Pokrzywdzony podniósł

zarzut mających wpływ na treść orzeczenia błędów w ustaleniach faktycznych oraz

zarzut rażącej niewspółmierności kary i wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia

w zakresie wymiaru kary pieniężnej poprzez jej podwyższenie do wysokości 20-

krotności podstawowej składki izbowej.

Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury orzeczeniem z dnia 20 czerwca

2015 r., utrzymał w mocy orzeczenie Sądu pierwszej instancji.

Orzeczenie Sądu ad quem zostało zaskarżone kasacją obrońcy

obwinionego, w której podniesiono zarzut rażącego naruszenia prawa

materialnego, tj. § 8 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu w zw. z

art. 80 u.p.a. przez niewłaściwą wykładnię oraz interpretację wskazanych

przepisów, która doprowadziła do uznania obwinionego za winnego przewinienia

dyscyplinarnego. Na podstawie tak sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o

zmianę orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury i uniewinnienie S.

R. od zarzucanego mu czynu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

3

Kasacja jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy zaakcentować, że w świetle opisu czynu istotą

przypisanego obwinionemu przewinienia dyscyplinarnego było wniesienie pozwu o

przedawnione roszczenie, a nie wadliwość udzielonej porady prawnej, polegającej

na niepoinformowaniu pokrzywdzonego o tym, że roszczenie przeciwko Skarbowi

Państwa jest przedawnione z uwagi na upływ 3-letniego, a nie 5-letniego terminu

przedawnienia. Tylko zatem w odniesieniu do tej czynności procesowej Sąd

Najwyższy badał poprawność dokonanej przez sądy orzekające oceny

dyscyplinarno-prawnej zachowania obwinionego przez pryzmat norm

deontologicznych oraz przepisów prawa powszechnie obowiązujących.

W tym kontekście należy zauważyć, że jak wynika z przepisów Kodeksu

cywilnego (art. 117 § 2 k.c., art. 5 k.c.), wytoczenie powództwa o roszczenie

przedawnione jest dopuszczalne i może zostać uwzględnione, jeżeli strona

pozwana nie podniesie zarzutu przedawnienia albo zrzeknie się tego zarzutu bądź,

gdy sąd uzna, że uwzględnienie tego zarzutu byłoby sprzeczne z zasadami

współżycia społecznego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2013 r.,

sygn. akt SDI 35/12, OSNSD 2013, poz. 52). Prowadzi to do wniosku, że działanie

obwinionego, choć nieefektywne, mające znikome szanse powodzenia, stanowiło

jednak zachowanie legalne, a zatem nie mogło stanowić podstawy pociągnięcia do

odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Z uwagi na to, że czyn przypisany nie stanowi przewinienia zawodowego,

zaś zachowania poprzedzające wniesienie powództwa, gdzie mogła występować

naganność postawy obwinionego, nie znalazły się w opisie czynu, należało uchylić

oba wydane w sprawie orzeczenia sądów dyscyplinarnych i na podstawie art. 537 §

2 k.p.k. uniewinnić obwinionego od zarzucanego mu czynu.

kc