III KRS 82/15

Sygn. akt III KRS 82/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Halina Kiryło (przewodniczący)

SSN Dawid Miąsik

SSN Krzysztof Staryk (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania A. K.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 16 czerwca 2015 r. w przedmiocie

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego

Sądu Rejonowego w […], ogłoszonym w Monitorze Polskim,

z udziałem A.R.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 stycznia 2016 r.,

uchyla zaskarżoną uchwałę w punkcie I. 1. oraz w punkcie I. 2.

w części dotyczącej A. K. i w tym zakresie przekazuje sprawę do

ponownego rozpoznania Krajowej Radzie Sądownictwa.

UZASADNIENIE

2

Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 16 czerwca 2015 r., w

przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w […], ogłoszonym w Monitorze Polskim

[…] – powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011

r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714 ze zm.; dalej jako:

„ustawa o KRS”) – postanowiła przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej

z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu

Rejonowego w […] kandydaturę A. R. (pkt I. ppkt 1.). W pkt I. ppkt 2. KRS

postanowiła nie przedstawiać Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w […] pozostałych

wymienionych kandydatur biorących udział w przedmiotowej procedurze

konkursowej w tym kandydatury A. K. W pkt II. Rada na podstawie art. 41 ustawy o

KRS postanowiła umorzyć postępowanie z wniosku Pani A. Z. o powołanie do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w […].

W uzasadnieniu uchwały Rada wskazała, że zespół członków Krajowej Rady

Sądownictwa odbył w dniu 4 maja 2015 r. posiedzenie w przedmiocie

przygotowania stanowiska do rozpatrzenia i oceny na posiedzeniu Krajowej Rady

Sądownictwa kandydatów na jedno wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie

Rejonowym w […]. Zespół ten oceniając, że materiały nie są wystarczające do

zajęcia stanowiska w sprawie i kierując się przede wszystkim kwalifikacjami

zawodowymi kandydatów oraz uzyskanym poparciem środowiska sędziowskiego,

jednogłośnie postanowił odroczyć posiedzenie w celu wysłuchania w trybie

wideokonferencji kandydatów: […]. Zespół członków KRS w dniu 10 czerwca 2015

r. przeprowadził rozmowy w trybie wideokonferencji z kandydatami zaproszonymi

przez Krajową Radę Sądownictwa dotyczące przygotowania stanowiska do

rozpatrzenia i oceny na posiedzeniu Krajowej Rady Sądownictwa kandydatur na

stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w […]. Zespół członków Krajowej Rady

Sądownictwa po przeprowadzeniu narady, uwzględniając oceny kwalifikacyjne

kandydatów, opinie przełożonych, rekomendacje, informacje dokumentujące

doświadczenie zawodowe, publikacje, opinie Kolegium Sądu, ocenę Zgromadzenia

Ogólnego Sędziów oraz inne dokumenty dołączone do kart zgłoszenia kandydatów

ocenił, że materiały są wystarczające do zajęcia stanowiska w sprawie i biorąc pod

3

uwagę wszystkie ustawowe kryteria, jednogłośnie (4 głosami „za”, przy braku

głosów „przeciw” i braku głosów „wstrzymujących się”) przyjął stanowisko w

przedmiocie zarekomendowania Radzie kandydatury A. R.

Krajowa Rada Sądownictwa stwierdziła, że podjęła uchwałę po

wszechstronnym rozważeniu całokształtu okoliczności i podzielając stanowisko

zespołu członków KRS uznała, że w przedmiotowej procedurze nominacyjnej

najlepszą kandydatką jest A. R.

W ocenie Rady za przedstawieniem wskazanej kandydatury z wnioskiem o

powołanie na jedno wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Rejonowym w […]

przemawiają kwalifikacje A. R., posiadane przez tą kandydatkę doświadczenie

zawodowe, wnioski płynące z opinii na temat jej pracy oraz uzyskane poparcie

środowiska sędziowskiego.

Krajowa Rada Sądownictwa wskazała, że D. I. została pozytywnie

zaopiniowana w równoległej procedurze nominacyjnej, uchwałą Krajowej Rady

Sądownictwa z dnia 16 czerwca 2015 r., na stanowisko sędziego Sądu

Rejonowego w […]; L. K. została pozytywnie zaopiniowana w równoległej

procedurze nominacyjnej uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 16 czerwca

2015 r., na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w […]. A. Z. została pozytywnie

zaopiniowana uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 10 grudnia 2014 r., na

stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w […]. W dniu 15 kwietnia 2015 r.

otrzymała od Prezydenta RP nominację. W związku z tym dalsze postępowanie

wszczęte w następstwie złożenia jej wniosku stało się bezprzedmiotowe.

Według Krajowej Rady Sądownictwa pozostali wskazani kontrkandydaci

ubiegający się o stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w […], w tym A. K. w

przedmiotowej procedurze konkursowej nie spełniają w tak dużym stopniu kryteriów

wyboru jak rekomendowana kandydatka. Krajowa Rada Sądownictwa

uwzględniając łącznie wszystkie przesłanki i kryteria związane z powołaniem na

stanowisko sędziego sądu rejonowego uznała, że A. R. spełnia je w wyższym

stopniu.

Powyżej przedstawione okoliczności spowodowały, że na posiedzeniu

Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 16 czerwca 2015 r. na kandydaturę: A.

R.oddano 14 głosów „za”, nie oddano głosów „przeciw” oraz nie oddano głosów

4

„wstrzymujących się”, udzielając tej kandydaturze jednogłośnego poparcia. Na

kandydaturę A. K. nie oddano głosów „za”, oddano 1 głos „przeciw” przy 13 głosach

„wstrzymujących się”, w związku z czym wskazana kandydatura nie uzyskała

wymaganej bezwzględnej większości głosów.

Powyższą uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa A. K. zaskarżyła

odwołaniem do Sądu Najwyższego w części dotyczącej przedstawienia z

wnioskiem o powołanie kandydatury A. R.

Odwołująca się zarzuciła naruszenie:

a) art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o KRS

przez ich niewłaściwe zastosowanie i pozbawienie skarżącej dostępu do

stanowiska sędziego sądu rejonowego na takich samych zasadach, jak innych

kandydatów na sędziów sądów rejonowych, to jest oparcie oceny kandydatów na

wynikach głosowania Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Okręgowego w […],

pomimo że organ ten głosuje wyłącznie na kandydatów zatrudnionych w ramach

tego okręgu, pomijając pozostałe osoby, które mogą posiadać wyższe kwalifikacje,

co stanowi o nierównym traktowaniu w dostępie do służby publicznej i znaczącym

ograniczeniu dostępu do zawodu, nie opartym na kryteriach ustawowych;

b) art. 33 ust. 1 ustawy o KRS przez brak wszechstronnego rozważenia

sprawy na podstawie niezbędnej i pełnej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników;

c) art. 33 ust. 2 ustawy o KRS przez niezaproszenie skarżącej na

wideokonferencję, pomimo że jej kandydatura jako kandydata spoza okręgu […]

była od początku dyskryminowana w procedurze naboru, a posiadane przez

skarżącą kwalifikacje zawodowe były wyższe od kwalifikacji niektórych kandydatów

zaproszonych na wideokonferencję, jak również nieuwzględnienie wyników

wideokonferencji podczas wyboru kandydata na wolne stanowisko sędziowskie

oraz brak jakiejkolwiek wzmianki w uchwale określającej uzyskane przez

zaproszonych kandydatów wyniki wideokonferencji;

d) art. 35 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o KRS przez:

- nieopracowanie listy rekomendacyjnej kandydatów z uwzględnieniem

ustawowych przesłanek,

- całkowite pominięcie, że kandydatka przedstawiona z wnioskiem o

powołanie nie podnosi swoich kwalifikacji zawodowych oraz niewyjaśnienie,

5

dlaczego mimo to jest najlepszym kandydatem spośród wszystkich osób

uczestniczących w konkursie,

- całkowite pominięcie nadesłanej przez skarżącą dokumentacji stanowiącej

uaktualnienie danych zawartych w karcie zgłoszenia podczas oceny posiadanego

przez kandydatów doświadczenia zawodowego;

e) art. 42 ust. 1 w związku z art. 44 ust. 1 ustawy o KRS przez doręczenie

uzasadnienia uchwały o treści wewnętrznie sprzecznej i uniemożliwiającej

skuteczną kontrolę przez Sąd Najwyższy oraz uniemożliwiającej realizację prawa

do odwołania, ponieważ jego treść nie zawiera analizy żadnych kryteriów

ustawowych ocen kandydatów, a jedynie ukazuje koncentrację wnioskowania na

okolicznościach nieistotnych, określonych w sposób ogólnikowy, niejasny i

nieprzejrzysty oraz nie wskazanie cech wyróżniających wybraną kandydatkę

spośród pozostałych kandydatów biorących udział w konkursie.

Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady i przekazanie

sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o jego

oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie jest częściowo uzasadnione.

Stosownie do treści art. 44 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o KRS, uczestnik

postępowania może odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności

uchwały Rady z prawem, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Wynikające z

tego przepisu prawo zaskarżenia uchwał Rady dotyczy zatem uchwał

podejmowanych w sprawach należących do jej kompetencji, w tym w wymienionych

w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o KRS sprawach o rozpatrzenie i ocenę kandydatów do

pełnienia urzędu na stanowiskach sędziów Sądu Najwyższego oraz stanowiskach

sędziowskich w sądach powszechnych, sądach administracyjnych i sądach

wojskowych. Zgodnie z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS do postępowania przed Sądem

Najwyższym w sprawach z odwołań od uchwał Rady stosuje się przepisy Kodeksu

postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej, poza przepisem art. 871

k.p.c.,

6

ustanawiającym przymus adwokacko-radcowski w występowaniu przed tym

Sądem. Odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o skardze

kasacyjnej implikuje sposób wyznaczenia granic rozpoznania przez Sąd Najwyższy

sprawy zainicjowanej odwołaniem uczestnika postępowania. Stosownie do

art. 39813

§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje bowiem skargę kasacyjną w

granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw, a z urzędu bierze pod rozwagę

tylko nieważność postępowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 marca

2013 r., III KRS 70/13, niepublikowany).

Co zaś się tyczy podstaw odwołania od uchwał Rady, zasadniczo nie ma

zastosowania w tym zakresie art. 3983

§ 1 k.p.c., regulujący kwestię podstaw

kasacyjnych, gdyż w przypadku odwołań od uchwał Rady podstawy te są określone

w art. 44 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o KRS, który stanowi, że odwołanie można

wnieść z powodu sprzeczności uchwały z prawem, a zatem zarówno z prawem

materialnym, jak i z przepisami postępowania. Oczywiście nie będą to przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż stosowanie tych przepisów w

postępowaniu przed Radą wyłącza art. 2 ustawy o KRS. Nie są to również przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego, albowiem z treści art. 1 tegoż aktu

jednoznacznie wynika, że Kodeks postępowania cywilnego reguluje postępowanie

sądowe w wymienionych w tym przepisie kategoriach spraw, a nie postępowanie

przed innymi organami władzy państwowej, w dodatku mającymi – jak Krajowa

Rada Sądownictwa – charakter publiczny. Szczegółowe zasady postępowania

przed Radą w indywidualnych sprawach regulowały dawniej przepisy

rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r. w

sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz

postępowania przed Radą (Dz.U. Nr 219, poz. 1623 ze zm.), wydane na podstawie

ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Rozporządzenie w części dotyczącej trybu

postępowania przed Radą utraciło jednak moc obowiązującą z dniem 2 grudnia

2010 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 listopada

2009 r., K 62/07 (Dz.U. Nr 202, poz. 1657). Wyrok ten - z odroczeniem o 12

miesięcy - pozbawił rozporządzenie podstawy prawnej, jaką był art. 12 ust. 6

ustawy o KRS w części uprawniającej Prezydenta RP do określenia, w drodze

rozporządzenia, trybu postępowania przed Radą. Zdaniem Trybunału

7

Konstytucyjnego, tryb postępowania przed Radą nie mógł być uregulowany w

rozporządzeniu, gdyż sprawa ta należy do materii ustawowej. W konsekwencji,

szczegółowe zasady postępowania przed Radą zostały ostatecznie unormowane w

przepisach rozdziału 3 obecnie obowiązującej ustawy o KRS i to one mogą

stanowić punkt odniesienia dla podnoszonych w odwołaniach od uchwał Krajowej

Rady Sądownictwa zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych. Naruszenia te

muszą przy tym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, odzwierciedlony w treści

zaskarżonej uchwały. Tak sformułowane podstawy zaskarżenia wyznaczają zaś

zakres kognicji Sądu Najwyższego w tej kategorii spraw.

Aktualny jest przy tym pogląd judykatury wyrażany na gruncie art. 13 ust. 2

dawnej ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (jednolity

tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 11, poz. 67 ze zm.), będącego odpowiednikiem art. 44 ust.

1 obecnej ustawy o KRS, zgodnie z którym kognicja Sądu Najwyższego do oceny

uchwał Krajowej Rady Sądownictwa obejmuje wyłącznie badanie, czy uchwała nie

pozostaje w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie ma

kompetencji do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji kandydata na sędziego

(a tym bardziej jego kontrkandydatów). Przedmiotem badania ze strony Sądu

Najwyższego pozostaje zatem procedura podejmowania uchwały przez Krajową

Radę Sądownictwa, a nie przesłanki, które zadecydowały o jej treści (wyroki Sądu

Najwyższego z dnia 15 lipca 2009 r., III KRS 7/09 i III KRS 11/09, niepublikowane,

oraz z dnia 20 października 2009 r., III KRS 13/09, ZNSA 2011 nr 11, poz. 93). Jak

zauważył Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2008 r.,

SK 57/06 (OTK-A 2008 nr 4, poz. 63) ani szczególna, konstytucyjna pozycja

ustrojowa KRS, ani fakt, że w myśl art. 12 ust. 5 ustawy o KRS w postępowaniu

przed Radą nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego,

nie odbierają postępowaniu przed Radą w sprawach indywidualnych, dotyczących

powołania na stanowiska sędziowskie, charakteru postępowania

administracyjnego. Przedmiot postępowania w kwestii oceny kandydata i

przedstawienia wniosku o jego powołanie na stanowisko sędziego ma charakter

sprawy w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji. I jako taka powinna podlegać

kontroli sądowej w zakresie właściwym tego rodzaju sprawom, tj. pod kątem

legalności, przestrzegania stosownych procedur prawnych. Zgodzić się natomiast

8

należy ze stanowiskiem, że merytoryczna ingerencja sądu w rozstrzygnięcia Rady

byłaby niedopuszczalna, wkraczałaby bowiem w sferę szczególnego władztwa

Rady, wynikającego z samych norm konstytucyjnych. Jednakże kontrola sądowa

przestrzegania praw obywateli, w rozważanym wypadku praw wynikających z

art. 60 Konstytucji, tj. prawa równego dostępu do służby publicznej, a zatem w

sprawach prowadzenia naboru na podstawie przejrzystych kryteriów selekcji

kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk w służbie publicznej, jest, w

myśl art. 45 ust. 1 Konstytucji, konieczna.

W konsekwencji takiego ukształtowania kognicji Sądu Najwyższego w

zakresie kontroli nad postępowaniem dotyczącym przedstawienia Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie sędziego, kontrola sądowa

obejmuje w szczególności badanie, czy Rada przestrzegała w danym

postępowaniu jednolitych kryteriów oceny kandydata oraz procedur postępowania

związanych z oceną kandydatury i przedstawiania wniosku Prezydentowi. Analiza

tego, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem, obejmuje także kontrolę

przestrzegania przez Radę innych wymagań prawnych, w tym np. ustawowych

warunków powoływania na stanowisko sędziego, sprecyzowanych w ustawie z dnia

27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz ogólnych reguł

proceduralnych obowiązujących w postępowaniach przed tym organem,

określonych w przepisach rozdziału 3 ustawy o KRS.

Jednak nie ulega wątpliwości, że kontrola Sądu Najwyższego obejmuje

ocenę, czy Rada przestrzegała w danym postępowaniu jednolitych kryteriów oceny

kandydata i procedur postępowania związanych z oceną kandydatury (wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 12 czerwca 2013 r., III KRS 200/13). Rada ma obowiązek

wskazać w uzasadnieniu uchwały kryteria, jakimi kierowała się wybierając danego

kandydata. Nie oznacza to jednak, że ma obowiązek szczegółowego opisywania

każdego z kandydatów (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2012 r.,

III KRS 15/12, LEX nr 1274982).

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2007 r., SK 43/06,

OTK-A 2007 nr 10, poz. 130, zwrócił uwagę, że w myśl art. 60 Konstytucji

obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do

służby publicznej na jednakowych zasadach. Przepis ten gwarantuje każdemu

9

obywatelowi, korzystającemu z pełni praw publicznych, prawo ubiegania się o

przyjęcie do służby publicznej, nie gwarantuje natomiast przyjęcia do tej służby.

Ustawodawca uprawniony jest bowiem do sformułowania dodatkowych warunków,

uzależniając od ich spełnienia uzyskanie określonych stanowisk w służbie

publicznej z uwzględnieniem ich rodzaju oraz istoty. Organy władzy publicznej

muszą ponadto określić liczbę obsadzanych stanowisk stosownie do potrzeb

państwa. W tym kontekście podstawowym celem art. 60 Konstytucji jest

zapewnienie równości szans dla osób podejmujących starania o pełnienie funkcji w

służbie publicznej. Przepis ten z jednej strony wymaga od ustawodawcy

ustanowienia regulacji materialnoprawnych określających przejrzyste kryteria

selekcji kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk w służbie publicznej, a

z drugiej strony nakazuje stworzenie odpowiednich gwarancji proceduralnych,

zapewniających weryfikowalność decyzji w sprawie naboru do służby. Brak

odpowiednich procedur kontrolnych i odwoławczych stanowić może istotną

przeszkodę w stosowaniu przyjętych reguł, a tym samym naruszać będzie

konstytucyjny wymóg traktowania starających się o dostęp do służby na

jednakowych zasadach. Art. 60 Konstytucji stanowi źródło precyzyjnie określonych

konstytucyjnych praw podmiotowych, które muszą być przestrzegane przez organy

władzy publicznej. Zdaniem Trybunału regułą powinien być dostęp do stanowisk w

służbie publicznej w drodze konkursu przeprowadzanego na podstawie jasnych

określonych w ustawie kryteriów. Takie rozwiązanie odpowiada nie tylko wymogom

sprawiedliwości, wykluczając arbitralność rozstrzygnięć, ale ponadto służy realizacji

dobra wspólnego, umożliwiając nabór najlepszych kandydatów na poszczególne

stanowiska w służbie publicznej. Ustawodawca powinien dążyć do coraz szerszego

wprowadzania procedury konkursowej przy obsadzaniu stanowisk w służbie

publicznej.

Nie podlega dyskusji, że prawo dostępu do służby publicznej obejmuje także

stanowiska sędziowskie. Szczególna ranga oraz rola sądów w zakresie realizacji

konstytucyjnych wolności i praw wymaga, aby przedstawione wyżej zasady

konstytucyjne były respektowane w sposób szczególnie skrupulatny przy

obsadzaniu stanowisk sędziowskich. Biorąc pod uwagę konstytucyjną zasadę

10

niezawisłości sędziów, należy wykluczyć wszelką arbitralność i dowolność w tym

zakresie.

Biorąc pod uwagę powyżej przedstawione rozważania, w kontekście art. 60

Konstytucji należy stwierdzić zasadność zarzutów odwołania dotyczących

naruszenia przepisów art. 33 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 42 ust. 1 ustawy o KRS.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy o KRS w sprawach

indywidualnych Rada podejmuje uchwały po wszechstronnym rozważeniu sprawy,

na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników

postępowania lub innych osób, jeżeli zostały złożone. Stosownie zaś do treści art.

33 ust. 2 ustawy o KRS w uzasadnionych przypadkach Rada może żądać

osobistego stawiennictwa uczestnika postępowania lub złożenia przez niego

pisemnych wyjaśnień, a także uzupełnienia materiałów sprawy. Przepis art. 30 ust.

2 stosuje się odpowiednio.

W ocenie Sądu Najwyższego uzasadnienie zaskarżonej uchwały, nie

pozwala na kontrolę postępowania Krajowej Rady Sądownictwa w aspekcie

transparentności postępowania przed Radą, zapewnienia równych szans

prezentacji walorów jurydycznych i dochowania przez Radę wymagania

wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia

sprawy - w zakresie przedstawionego w odwołaniu twierdzenia o niezaproszeniu

odwołującej się na wideokonferencję przed zespołem członków KRS.

Przypomnieć trzeba, że zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa w

przedmiotowej procedurze konkursowej na posiedzeniu w dniu 4 maja 2015 r.

postanowił odroczyć posiedzenie w celu wysłuchania w trybie wideokonferencji

niektórych kandydatów. Zespół ten w dniu 10 czerwca 2015 r. przeprowadził

rozmowy w trybie wideokonferencji z zaproszonymi kandydatami. Odwołująca się

nie została zaproszona na wideokonferencję.

Z uzasadnienia zaskarżonej rozpatrywanym odwołaniem uchwały Rady nie

wynikają motywy niezaproszenia odwołującej się przez zespół członków KRS w

celu wysłuchania jej we wskazanym trybie wideokonferencji, mimo, że niektóre

zaproszone osoby (w ocenie skarżącej) miały porównywalne kwalifikacje

prawnicze. Inaczej mówiąc brakuje określenia w uzasadnieniu uchwały

precyzyjnych przesłanek, którymi kierowano się w pominięciu udziału odwołującej

11

się w określonym trybie wysłuchania jej przed zespołem członków KRS. Wskazano

tylko ogólnikowo na kwalifikacje zawodowe oraz uzyskane poparcie środowiska

sędziowskiego, mimo, że są to tylko niektóre przesłanki weryfikacji kandydatów.

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejsze odwołanie uwzględnił

stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 20 października 2015 r.,

III KRS 65/15 (dotychczas niepublikowanym), zgodnie z którym procedura wyboru

kandydata do przedstawienia z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego nie

gwarantuje każdemu kandydatowi wysłuchania przez Zespół i później przez

Krajową Radę Sądownictwa.

Sąd Najwyższy uznał jednak, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy

celowe i niezbędne było określenie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rady

precyzyjnych motywów, którymi kierował się zespół, zapraszając niektórych

kandydatów na wideokonferencję oraz przesłanek uzasadniających pominięcie

odwołującej się w procedurze jej wysłuchania przed zespołem członków Krajowej

Rady Sądownictwa. Implikuje to tezę o braku adekwatnej transparentności i

zachowania prawa równych szans w postępowaniu o powołanie do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w […].

Uniemożliwia to Sądowi Najwyższemu właściwą kontrolę zaskarżonej

uchwały w aspekcie dopełnienia przez Radę wymagania rozważenia wszystkich

istotnych okoliczności sprawy.

Kierując się przedstawionymi motywami oraz opierając się na treści

art. 39815

§ 1 k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS, Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji.

kc