III CSK 33/15

Sygn. akt III CSK 33/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

Protokolant Katarzyna Bartczak

w sprawie z powództwa D. Z.

przeciwko S. R. i A. Z.

o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności ewentualnie o ograniczenie

wykonalności tytułu wykonawczego,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 21 stycznia 2016 r.,

skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 13 maja 2014 r.,

oddala skargę kasacyjną i zasądza od powódki na rzecz

pozwanego S. R. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Zaskarżonym przez powódkę D. Z. wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r. Sąd

Okręgowy w K. oddalił apelację powódki i apelację jednego z pozwanych – A. Z. od

wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 13 maja 2014 r. W sprawie tej ustalono co

następuje:

Powódka D. Z., powołując się na art. 840 § 1 pkt 3 k.p.c., domagała się

pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego - wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 28 grudnia 2005 r. (sygn. akt IC …/02)., ewentualnie ograniczenia

wykonalności tego tytułu w ten sposób, że wierzyciel może egzekwować swoje

roszczenie wyłącznie z majątku osobistego pozwanego A. Z.

Tytuł wykonawczy, oznaczony w pozwie powstał w następujący sposób.

W dniu 9 maja 2002 r. Sąd Okręgowy w K. Wydział I Cywilny wydał wyrok zaoczny,

w sprawie o sygn. I C …/02, w którym zasądził od pozwanego A. Z. na rzecz

powoda S. R. kwotę 74 707 złotych, z ustawowymi odsetkami poczynając od dnia

27 grudnia 1998 r. i nadał temu wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności.

Zasądzona kwota obejmowała równowartość udzielonych przez S. R. A. Z. dwóch

pożyczek; w marcu 1998 r. 23 tys. DM oraz w kwietniu tego samego roku 12 tys.

DM. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia

28 grudnia 2005 r. Apelację pozwanego od tego wyroku oddalił Sąd Apelacyjny,

wyrokiem z dnia 22 września 2006 r. Sąd Najwyższy, postanowieniem z dnia

29 czerwca 2007 r., odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej

pozwanego.

Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2008 r. (I Co …1/06) Sąd Okręgowy w K.

nadał klauzulę wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, czyli wyrokowi Sądu

Okręgowego w K. z dnia 28 grudnia 2005 r., utrzymującemu w mocy wspomniany

wyżej wyrok zaoczny tego Sądu z dnia 9 maja 2002 r. Klauzula została nadana

przeciwko małżonce dłużnika A. Z. – D. Z. (powódce w obecnym postępowaniu), z

ograniczeniem jej odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością ustawową.

Zażalenie małżonki dłużnika na to postanowienie Sądu Okręgowego w K. zostało

oddalone postanowieniem Sądu Apelacyjnego Wydziału I Cywilnego z dnia

3 września 2008 r.

3

Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 21 czerwca 2013 r. oddalił powództwo

D. Z. przeciwko S. R. i A. Z. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,

względnie o ograniczenie wykonalności tytułu wykonawczego. Sąd I instancji ustalił,

że pozwany A. Z. trudni się handlem samochodami ciężarowymi i osobowymi

sprowadzanymi z Niemiec. Tą działalność rozpoczął w roku 1995. Żona pozwanego

– powódka wiedziała o wszystkich transakcjach zakupu samochodów przez

pozwanego. Zakupione samochody były parkowane na działce powódki którą

otrzymała od swoich rodziców. Pozwany poznał drugiego pozwanego S. R.

prawdopodobnie w 1995 r. Sąd Rejonowy ponadto ustalił, że pozwany S. R.

dwukrotnie udzielał pożyczki A. Z. Pożyczka wiązała się z planowanym przez S. R.

zakupem w Niemczech samochodu ciężarowego marki Man, który miał

zorganizować A. Z. i miała zostać rozliczona po kupnie tego samochodu. Za

pierwszym razem pożyczka wynosiła 23 000 DM a drugim razem 12 000 DM. Do

planowanego zakupu nie doszło, zaś pozwany S. R. nie odzyskał pożyczonych A.

Z. pieniędzy. Nie był jedyną osobą, od której A. Z. pożyczał pieniądze.

Sąd I instancji nie brał pod uwagę okoliczności, że powódka i pozwany A. Z.

kwestionowali fakt zaciągania wspomnianych pożyczek. Kwestie udzielenia tych

pożyczek były bowiem szczegółowo badane w sprawie IC …/02 przez Sąd

Okręgowy w K. oraz następnie w postępowaniu apelacyjnym, a orzeczenie zapadłe

w tym postępowaniu jest prawomocne. Ponadto Sąd Rejonowy poniósł, ze

prawomocnemu orzeczeniu Sądu Okręgowego w K. została nadana klauzula

wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika – powódce D. Z. w sprawie I

CO …/06 z ograniczeniem jej odpowiedzialności do majątku objętego ustawową

wspólnością majątkową małżeńską, zaś zażalenie na to postanowienie zostało

oddalone postanowieniem Sądu Apelacyjnego (I ACz …/08).

W sprawie ustalono także, że powódka wraz z mężem utrzymywała się

z działalności gospodarczej polegającej głównie na handlu samochodami

ciężarowymi sprowadzanymi z Niemiec a oboje małżonkowie dysponowali

znacznymi kwotami pieniężnymi. Sąd I instancji stwierdził, że powódka była

zorientowana na czym polega działalność męża i jakie transakcje były przez niego

dokonywane. Ponadto bezsporne jest, że A. i D. Z. w latach 1995 - 2000 prowadzili

budowę domu w T. Do nowo wybudowanego domu wprowadzili się w roku 2000.

4

Wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację

powódki D. Z. oraz pozwanego A. Z.

Sąd II instancji podniósł, że zgodnie z art. 840 § 1 pkt 3 k.p.c. – w brzmieniu

obowiązującym do dnia 5 lutego 2005 r., który ma zastosowanie w rozpoznawanej

sprawie – tytuł wykonawczy może być uznany za bezskuteczny, jeżeli małżonek,

przeciwko któremu sąd nadał klauzulę wykonalności na podstawie art. 747 k.p.c.,

wykaże, że egzekwowane świadczenie wierzycielowi nie należy się, przy czym

małżonkowi temu przysługują zarzuty nie tylko z własnego prawa, lecz i te,

z którymi mógł wystąpić jego współmałżonek.

W ocenie Sądu Okręgowego powódka mogła oprzeć żądanie na zarzucie,

że świadczenie wierzycielowi nie należy się, zatem musiałaby wykazać, że

w sprawie w której zapadł wyrok przeciwko jej mężowi nie było podstaw do

uwzględnienia roszczenia. Powyższe jest możliwe, ale tylko wtedy, gdy małżonek

nie podjął obrony, albo sąd nie skorzystał z oferowanych środków dowodowych

i w wyniku niewłaściwego rozpoznania sprawy wydał wadliwe rozstrzygnięcie.

Powódka nie może skutecznie podnosić jednak zarzutów, z których dłużnik - jej

małżonek już skorzystał w sprawie, w której zapadło orzeczeni stanowiące tytuł

wykonawczy, gdyż te same zarzuty poddane byłyby ponownej ocenie

i w konsekwencji te same środki dowodowe mogłyby prowadzić do ustalenia

odmiennych stanów faktycznych, co godziłoby w ustanowioną w art. 365 § 1 k.p.c.

zasadę związania prawomocnym wyrokiem. Taka interpretacja art. 840 § 1 pkt 3

k.p.c. oznacza, że niedopuszczalne jest badanie w niniejszym postępowaniu kwestii,

czy pożyczki były udzielone, to było bowiem już badane przed Sądem Okręgowym

w sprawie prowadzonej pod sygn. akt I C …/02 i Sąd rozpoznawał stanowisko

dłużnika, który twierdził, że nie pobierał pożyczek od S. R. Ten zarzut powódki

zgłoszony w niniejszym procesie nie może doprowadzić do powtórnego badania tej

kwestii. Powództwo główne musi zostać uznane zatem za oddalone prawidłowo.

Apelacja w zakresie ustaleń Sądu w kwestii pobierania pożyczek zarzucała

wiele błędów w ustaleniach faktycznych oraz niespójność uzasadnienia, nie

wskazanie którym dowodom sąd dał wiarę, a którym tego odmówił i dlaczego,

naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. Zarzuty te nie mogą odnieść

5

skutku, albowiem Sąd Okręgowy uznaje, że zarzut nieistnienia zobowiązania

w postaci niepobierania pożyczek przez A. Z. był przedmiotem obrony dłużnika i

rozpoznania sądu w sprawie, w której wydano tytuł wykonawczy i nie mogą te

okoliczności być ponownie badane w niniejszej sprawie, zatem jakiekolwiek

ustalenia w tym zakresie - obarczone błędem, czy niedokładne, pozostają bez

wpływu na wynik rozstrzygnięcia.

Co do powództwa ewentualnego, nie jest zasadny zarzut nie rozpoznania

tego powództwa i stojąc na takim stanowisku Sąd Okręgowy dokonał sprostowania

sentencji wyroku na podstawie art. 350 k.p.c., przez określenie, że oba powództwa

ulegają oddaleniu. Fakt rozpoznania powództwa ewentualnego wynika zresztą z

uzasadnienia sądu I instancji i z komparycji wyroku, należy zatem uznać za

oczywistą omyłkę określenie w sentencji „oddala powództwo w całości", zamiast

„powództwa".

Sąd Okręgowy uznał, powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego,

że orzeczenie w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi

dłużnika nie zamyka drogi temu małżonkowi do wytoczenia powództwa

przeciwegzekucyjnego, gdyż zakresu kognicji sądu w postępowaniu klauzulowym

jest ograniczony do możliwości podnoszenia przez małżonka dłużnika jedynie

zarzutów formalnych. Jednocześnie podkreślił jednak, że jeżeli o zarzucie

stanowiącym podstawę powództwa opozycyjnego orzekł już prawomocnie sąd

odwoławczy w postępowaniu klauzulowym, orzeczenie to wiąże sąd w sprawie

o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności i podniesienie ponownie tego

samego zarzutu nie może doprowadzić do uwzględnienia powództwa. Skoro jednak

powódka podnosi zarzut, iż wierzytelność objęta tytułem egzekucyjnym nie jest

wierzytelnością za którą małżonkowie odpowiadają majątkiem wspólnym, to zarzut

taki jako zarzut merytoryczny małżonka dłużnika może być uwzględniony dopiero

w przy rozpoznawaniu powództwa przeciwegzekucyjnego , co prowadzi do wniosku

że powództwo ewentualne należy uznać za dopuszczalne.

Powołując się na art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie

ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr

162, poz. 161) Sąd Okręgowy stwierdził, że przepisami właściwymi dla rozpoznania

6

powództwa przeciwegzekucyjnego opartego na art. 840 § 1 pkt 3 k.p.c. jest art. 41

§ 3 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w brzmieniu sprzed wejścia w życie

wspomnianej wyżej ustawy tj. przed 20 stycznia 2005 r. Zobowiązanie dłużnika

pozostającego we wspólności majątkowej małżeńskiej (męża powódki) powstało

przed tą datą wobec tego w świetle powołanych wyżej przepisów Sąd Okręgowy

ocenił zasadność twierdzeń powódki.

Zgodnie z art. 41 § 3 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w brzmieniu

sprzed 20 stycznia 2005 r. sąd może ograniczyć lub wyłączyć możliwość

zaspokojenie się z majątku wspólnego przez wierzyciela, którego dłużnikiem jest

tylko jeden z małżonków, jeżeli ze względu na charakter wierzytelności albo stopień

przyczynienia się małżonka będącego dłużnikiem do powstania majątku wspólnego,

zaspokojenie z majątku wspólnego byłoby sprzeczne z zasadami współżycia

społecznego.

Powódka, uzasadniając zasadności powództwa ewentualnego, powoływała

się na wysokość pożyczek wskazując, że małżonek jej nie był uprawniony do

zaciągnięcia tak wysokiego zobowiązania. Taka okoliczność nie jest podstawą

zastosowania art. 41 § 3 k.r.o., w brzmieniu, które ma zastosowanie w niniejszej

sprawie. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji zbadał i uzasadnił również

niezasadność powództwa ewentualnego w zakresie zasad współżycia społecznego.

Rozważania Sądu Rejonowego słusznie kierowały się ku uwypukleniu faktu,

że zaciągnięte zobowiązanie było związane z prowadzeniem przez A. Z.

działalności gospodarczej, która stanowiła główne źródło utrzymania rodziny

powódki i jej męża. Nie można zaś uznać za sprzecznego z zasadami współżycia

społecznego charakteru zobowiązania, które powstało w związku z działalnością

zarobkową jednego małżonka służącą przecież również zaspakajaniu potrzeb

drugiego małżonka. Również i stopień przyczyniania się pozwanego A. Z. do

powstania majątku wspólnego stron przez prowadzenie działalności w świetle całej

sprawy oceniony jako znaczny.

Ani powódka, ani pozwany A. Z. nie kwestionowali również, aby działalność

nie przynosiła dochodów, czy nie była zyskowna, tym bardziej, że w trakcie jej

trwania zdołali wybudować dom rodzinny. Zaciągnięcie zobowiązania subiektywnie

7

może zatem być ocenione tylko jako błędna decyzja biznesowa, ale nie wyłącza to

odpowiedzialności obojga małżonków, którzy korzystali z dochodów z działalności i

w tym kontekście to zapadłe orzeczenie, że za niepowodzenia działalności ponosi

odpowiedzialność tylko jeden z małżonków mogłoby być sprzeczne z zasadami

współżycia społecznego.

W skardze kasacyjnej powódka zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na

wynik sprawy, a to: 1) art. 386 § 4 k.p.c. przez nie uchylenie zaskarżonego wyroku

i nie przekazanie go do ponownego rozpoznania, mimo nierozpoznania przez Sąd

I Instancji przedmiotu sprawy w zakresie żądania ewentualnego; 2) art. 840 § 1 pkt

3 k.p.c. w zw. art. 366 k.p.c. przez przyjęcie, że postanowienie Sądu Okręgowego

w K. z dnia 29 kwietnia 2008 r. sygn. akt I Co …/06, utrzymane w mocy

postanowieniem Sądu Apelacyjnego Wydział I Cywilny z dnia 3 września 2008 r. I

Acz …/08 korzysta z powagi rzeczy osądzonej, podczas gdy postanowienie to nie

ma cech rei iudicatae jako, że zarzuty dotyczące braku zgody powódki na

zaciągnięcie zobowiązania przez współmałżonka nie były wcześniej przedmiotem

rozpoznania w postępowaniu klauzulowym, a zatem mogły być podnoszone i

rozpoznawane w powództwie z art. 840 § 1 pkt 3 k.p.c.; 3) art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c.

poprzez oddalenie powództwa wobec uznania Sądu, że zachodzi powaga rzeczy

osądzonej, podczas gdy jeżeli Sąd uznał, że zachodzi powaga rzeczy osądzonej

(czemu Powódka jednak zaprzecza) powinien pozew odrzucić, a nie oddalić

powództwo; 4) z ostrożności procesowej powódka podniosła, że Sąd Okręgowy

naruszył art. 350 § 1 k.p.c. przez uznanie, że dopuszczalne jest „sprostowanie

oczywistej niedokładności", w ten sposób, że zastąpił słowo „powództwo" słowem

„powództwa" nie dostrzegając, iż w tym przypadku w Wyroku Sądu Rejonowego nie

wystąpiła oczywista niedokładność, a uchybienie proceduralne, poprzez brak

wyrzeczenia co do żądania ewentualnego. Sąd Rejonowy w ogóle nie orzekł

o żądaniu ewentualnym, zaś Sąd Okręgowy spowodował, że nastąpiło

merytoryczne rozstrzygnięcie co do żądania ewentualnego (oddalenie) podczas

gdy jeśli uznał za słuszną argumentację Sądu Rejonowego co do powagi rzeczy

osądzonej w tym zakresie, winien był pozew w zakresie żądania ewentualnego

odrzucić.

8

II. Ponadto powódka zarzuciła również naruszenie przepisów prawa

materialnego, a to : 1) art. 36 § 2 k.r.o. (według stanu prawnego z 1998 r.) przez

błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu,

że w przedmiotowej sprawie, zaciągnięcie przez A. Z. pożyczki, nie jest czynnością

przekraczającą zakres zwykłego zarządu oraz że do dokonania takiej czynności nie

jest potrzebna zgoda drugiego małżonka podczas gdy prawidłowa wykładania

przedstawionego wyżej przepisu powinna prowadzić do przyjęcia, że ze względu na

rodzaj zobowiązania, jego wysokość w porównaniu z wielkością i przeznaczeniem

składników majątku wspólnego konieczne było otrzymanie zgody współmałżonki; 2)

art. 720 § 1 k.c. przez przyjęcie, że przekazywanie przez klientów A. Z. gotówki na

zakup samochodu było umową pożyczki, podczas gdy A. Z. nabywając dla

zainteresowanego klienta samochód w Niemczech za pieniądze powierzone mu

przez tę osobę, realizował umowę o cechach umowy zlecenia, do której

zastosowanie winny mieć przepisy o zleceniu, w tym przepis art. 741 k.c. oraz 743

k.c.; 3) art. 41 § 3 k.r.o. przez jego niezastosowanie, mimo, że wedle stanu

prawnego z 1998 r. mimo, że postępowanie klauzulowe ograniczało się do

ustalenia formalnych przesłanek czy dłużnik w chwili powstania tytułu

egzekucyjnego i nadania klauzuli pozostaje w związku małżeńskim podlegającym

ustrojowi wspólności majątkowej. Nie było zaś dopuszczalne badanie w tym trybie,

czy wierzytelność należy do kategorii określonej w art. 41 § 2 k.r.o., bowiem ta

okoliczność mogła być rozpoznawana tylko w postępowaniu przeciwegzekucyjnym

z art. 830 § 1 pkt 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego oparte zostało na art. 840 § 1 pkt 3 k.p.c.

w brzmieniu obowiązującym do dnia 6 lutego 2005 r. oraz art. 41 § 3 kodeksu

rodzinnego i opiekuńczego w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 stycznia 2005 r.

Takie ustalenie stanu prawnego nie budzi wątpliwości i nie jest też ono

przedmiotem zarzutów w skardze kasacyjnej.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego

nie zasługują na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. nie jest

zrozumiały. Sąd Okręgowy w zaskarżonym wyroku szeroko odniósł się do

9

problemu żądania ewentualnego zawartego w pozwie. Wskazał, że w istocie sąd

I instancji rozpoznał to żądanie i prawidłowo oddalił w także w tym zakresie

powództwo. Dostrzegając, że sąd ten nie podkreślił tego w samej sentencji wyroku,

potraktował to jako oczywistą niedokładność i w trybie art. 350 k.p.c., dokonał

sprostowania sentencji zastępując słowo „powództwo” słowem „powództwa”.

Analiza uzasadnienia wyroku sądu I instancji wskazuje, że sąd ten ocenił żądanie

ewentualne i uznał je za nieuzasadnione biorąc pod uwagę wartość czynności

prawnych dokonywanych przez męża powódki w związku z prowadzoną przez

niego działalnością oraz jej wiedzę o tych czynnościach i udział faktyczny

w prowadzonej działalności.

Zupełnie nietrafnie zarzuca skarżąca również naruszenie art. 840 § 1 pkt 3

k.p.c. w związku z art. 366 k.p.c. Wprawdzie Sąd I instancji dla wzmocnienia

swojego stanowiska w kwestii żądania ewentualnego powołał się także na

prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 29 kwietnia 2008 r. o

nadaniu klauzuli wykonalności wyrokowi wydanemu przez ten sąd w sprawie

IC …/02 i utrzymane w mocy przez Sąd Apelacyjny, to jednak sprawa ta został

jednoznacznie wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd podkreślił,

że wydanie prawomocnego postanowienia w postępowaniu o nadanie klauzuli

wykonalności nie uniemożliwiło powódce podnoszenia zarzutów

materialnoprawnych, które mogły być skutecznie podniesione dopiero w

postępowaniu wywołanym powództwem przeciwegzekucyjnym. Sąd Okręgowy

prawidłowo wskazał, że w świetle mającego zastosowanie w rozpoznawanej

sprawie art. 41 § 3 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w brzmieniu sprzed 20

stycznia 2005 r., skarżąca nie udowodniła, iż zaszły podstawy do ograniczenia lub

wyłączenia możliwości zaspokojenia się wierzyciela, którego dłużnikiem jest tylko

jeden z małżonków, z majątku wspólnego. Zgodnie ze wskazanym przepisem sąd

może ograniczyć lub wyłączyć taką możliwość jeżeli ze względu na charakter

wierzytelności albo stopień przyczynienia się małżonka będącego dłużnikiem do

powstania majątku wspólnego – zaspokojenie z majątku wspólnego byłoby

sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Warto podkreślić, że skarżąca w

ogóle nie powoływała się na art. 41 § 3 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego jako na

podstawę swojego żądania ewentualnego, a Sąd Okręgowy wykazał przekonująco,

10

że już w uzasadnieniu Sądu I instancji wskazano, że brak było podstaw do

ograniczenia lub wyłączenia odpowiedzialności majątkiem wspólnym, bowiem

powódka była bardzo dobrze zorientowana w charakterze działalności swojego

męża, a dochody z tej działalności stanowiły podstawowe źródło przychodów

pozwalających na utrzymanie rodziny oraz budowę wspólnego domu.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 199 § 1 pkt. 3 k.p.c. twierdząc,

że jeżeli sąd uznał, że zachodzi powaga rzeczy osądzonej powinien pozew

odrzucić, a nie oddalić powództwo. Zarzut ten nie może być uznany już z tego

względu, że skarżąca nie wykazała jak takie naruszenie mogło wpłynąć na

rozstrzygnięcie sprawy, czego jednoznacznie wymaga art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.

Ponadto orzekające w sprawie sądy wskazały jedynie, że ponowne rozpoznawanie

w postępowaniu wywołanym powództwem przeciwegzekucyjnym tych samych

zarzutów, które były już podniesione jest niedopuszczalne ze względu na powagę

rzeczy osądzonej, bo prowadziłoby to do podważenia wyrażonych w art. 365 i 366

k.p.c. zasad dotyczących skutków jakie pociąga za sobą wydanie prawomocnego

wyroku.

Zarzut naruszenia art. 350 k.p.c. także nie może być uznany za zasadny.

Skoro jak to wyżej stwierdzono Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił, że w wyroku

sądu I instancji uzasadniono również oddalenie powództwa ewentualnego, to brak

odzwierciedlenia tego w sentencji był niedokładnością, którą sąd mógł usunąć

z powołaniem się na art. 350 k.p.c.

Podobnie jak zarzuty naruszenia prawa procesowego także zarzuty

naruszenia prawa materialnego nie są zasadne. Z dobrze przeprowadzonych

ustaleń sądu I instancji, akceptowanych przez Sąd Okręgowy, wynika

że zaciągnięte przez męża powódki pożyczki nie stanowiły czynności

przekraczających zakres zwykłego zarządu. Były to kwoty, które przy działalności

jaką on prowadził, za wiedzą i zgodą powódki, można było uznać za czynności

zwykłego zarządu związane z konicznością zrealizowania jednej z licznych

transakcji przeprowadzanych przez męża powódki. Zarzut naruszenia art. 720 § 1

k.c. nie może być skutecznie postawiony orzekającemu w rozpoznawanej sprawie,

gdyż charakter czynności prawnej na podstawie, której mąż powódki uzyskał

11

pieniądze był przedmiotem badania i ustaleń sądów orzekających w sprawie

IC …/02. W sprawie tej przesądzono, że była to pożyczka. To ustalenie jest wobec

tego wiążące dla sądów orzekających w rozpoznawanej sprawie, gdyż nie mogły

one dokonywać innej kwalifikacji czynności prawnej, która była podstawą uzyskania

pieniędzy przez męża powódki.

Zupełnie pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia art. 41 § 3 kodeksu

rodzinnego i opiekuńczego poprzez jego niezastosowanie. Jak wynika

z uzasadnienia Sądu Okręgowego to ten Sąd wskazał wyraźnie wspomniany

przepis jako podstawę dla oceny żądania ewentualnego. Nie jest jasne wobec tego

w czym skarżąca upatruje jego niezastosowanie. Dodać należy, że w zaskarżonym

wyroku została przeprowadzona analiza, z wykorzystaniem ustaleń dokonanych

przez sąd I instancji, z której wynika, że brak było podstaw dla zastosowania przez

sąd ograniczenia lub wyłączenia odpowiedzialności majątkiem wspólnym za długi

zaciągnięte tylko przez męża powódki.

Mając na względzie, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały

się bezpodstawne Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814

k.p.c., orzekł jak

w sentencji wyroku.

eb