III CSK 57/15

Sygn. akt III CSK 57/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej K.

przeciwko K. S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 stycznia 2016 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 października 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Powód Gmina Miejska K. oraz pozwana K. S. w dniu 18 stycznia 2008 r.

zawarli w formie aktu notarialnego umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu

mieszkalnego nr 3a w nr […] przy ul. S. w K. oraz jego sprzedaży na rzecz K. S.

Wartość nieruchomości lokalowej została w umowie określona na kwotę

807 524,22 zł, z czego wartość lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w części

wspólnej nieruchomości budynkowej wynosiła 580 066 zł, a wartość udziału

w nieruchomości gruntowej w wysokości 11/100 części wynosiła 227 458,22 zł.

Przy określaniu ceny sprzedaży Gmina Miejska K. zastosowała 90% bonifikatę

względem globalnej wartości nieruchomości, co stanowiło obniżenie ceny o kwotę

726 771,40 zł. Ostateczna cena sprzedaży została ustalona w wysokości 80 752,82

zł.

We wspomnianej umowie zastrzeżono także prawo powódki do żądania

zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji. Umowa określiła

przesłanki powstania prawa powodowej Gminy. Zostały one ustalone zgodnie z tym

co wynika z art. 68 ust. 2, 2a i 2b. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce

nieruchomościami (jedn. tekst Dz. U. z 2015 r, poz. 1774 ze zm., dalej u.g.n.).

Pozwana K. S. w dniu 5 grudnia 2008 roku sprzedała nabyty z bonifikatą

lokal na rzecz osoby trzeciej, nie będącej jej osobą bliską w rozumieniu art. 4 pkt 13

u.g.n. Do chwili jego zbycia lokal ten pozwana zajmowała wspólnie z dwoma

synami i byłym mężem.

W dniu 29 stycznia 2009 r. pozwana kupiła od spółki akcyjnej M.

z siedzibą w B. lokal mieszkalny nr 11 przy ul. C. […] w K. za kwotę 187 500 zł,

obecnie zamieszkały przez jej syna P. N., lokal mieszkalny nr 23 przy ul. C. […] w K.

za kwotę 197 500 zł, obecnie zamieszkały przez jej syna T. N. oraz lokal

mieszkalny nr 23 przy ul. C. […] w K. za kwotę 197 500 zł, w którym mieszka jej

były mąż. W dniu 5 lutego 2009 r. K. S. kupiła od ww. spółki lokal mieszkalny nr 12

w budynku przy ul. C. […] w K. za kwotę 367 500 zł. Pozwana obecnie mieszka w

tym lokalu.

3

W dniu 24 listopada 2009 r. pozwana nabyła od swoich rodziców K. i M. S.

udział w wysokości 1/6 części w nieruchomości lokalowej nr 42 przy ul. M. […] w K.

za kwotę 22 000 zł.

Pismem z dnia 23 marca 2010 r. K. S. została wezwana przez powoda do

zapłaty kwoty 748 811,26 zł tytułem zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty od ceny

sprzedaży lokalu mieszkalnego nr 3a położonego przy ul. S. […]. Sąd Okręgowy w

K., uwzględniając powództwo Gminy K., prawomocnym wyrokiem z dnia 7 grudnia

2011 r., zasądził na rzecz powoda żądaną kwotę 100 tys. zł z tytułu częściowego

zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty.

Gmina Miejska K. wniosła kolejne powództwo o zasądzenie od K. S. kwoty

371 218 66 zł tytułem zwrotu zwaloryzowanej części udzielonej bonifikaty z

ustawowymi odsetkami od dnia 27 kwietnia 2010 r. oraz zasądzenia kosztów

procesu.

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w K. zasądził od K. S. na

rzecz Gminy Miejskiej K. kwotę 66 508,37 zł wraz z ustawowymi odsetkami

liczonymi od dnia 27 kwietnia 2010 r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w

pozostałej części oraz orzekł o kosztach postępowania.

Rozpoznający sprawę, na skutek apelacji pozwanej, Sąd Apelacyjny

w całości podzielił ustalenia faktyczne i wywody prawne poczynione przez Sąd

I instancji. Zdaniem Sądu II instancji wykładnia art. 68 ust. 2a pkt 5 ustawy

o gospodarce nieruchomościami dokonana przez Sąd Okręgowy jest prawidłowa

i należycie umotywowana. Jak podkreślił Sąd Apelacyjny, treść art. 68 ust. 2a pkt 5

ustawy prima facie wydaje się jednoznaczna, w rzeczywistości rodzi szereg

problemów natury interpretacyjnej, wynikłych w dużej mierze ze złożoności stanów

faktycznych poddawanych pod ocenę w kontekście realizacji wyrażonych w niej

przesłanek oraz konieczności wyważenia z jednej strony interesu w postaci

ochrony mienia publicznego, z drugiej strony uzasadnionych interesów osób

uprawnionych do bonifikaty. Na zasadność powyższej konstatacji wskazuje

między innymi obszerność orzecznictwa odnoszącego się do interpretacji

analizowanych przepisów.

Sąd Apelacyjny przywołał wnioski sformułowane w uchwale Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 roku, III CZP 87/11, która stanowi,

4

że: „nabywca lokalu mieszkalnego z bonifikatą, który zbył ten lokal przed upływem

pięciu lat od dnia nabycia, ma obowiązek zwrotu części bonifikaty w wysokości

proporcjonalnej do kwoty uzyskanej ze zbycia, nieprzeznaczonej na nabycie innego

lokalu mieszkalnego".

W powyższej uchwale, jakkolwiek w innym zakresie, zakwestionowano

również czysto językową wykładnię przepisu art. 68 ust. 2a pkt 1 i 5 ustawy

o gospodarce nieruchomościami, wskazując na zakorzeniony w Konstytucji cel

ustawy w postaci zapewnienia dotychczasowym lokatorom możliwości nabycia

lokalu. Realizacja tego celu, w ocenie Sądu Najwyższego, może następować przez

zbycie lokalu uzyskanego z bonifikatą i dostosowanie realizacji swoich potrzeb

mieszkaniowych stosownie do uwarunkowanych różnymi względami potrzeb

i możliwości. Mając na uwadze, taki celowościowy kierunek wykładni

wspomnianych przepisów, zdaniem Sądu Apelacyjnego nieracjonalne jawi się

wymaganie, by w konkretnych okolicznościach faktycznych, kiedy potrzeby

uprawnionego do bonifikaty byłyby w większym stopniu zrealizowane poprzez

nabycie dla celów mieszkaniowych kilku mniejszych i tańszych lokali, wymagać

od niego nabycia większego i droższego lokalu. Brak ku temu teleologicznego

uzasadnienia.

W ocenie Sądu Apelacyjnego przyjęcie jedynie czysto językowej

wykładni przepisu art. 68 ust. 2a pkt 1 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami

prowadzi do nieuprawnionej dyferencjacji sytuacji osób uprawnionych do uzyskania

bonifikaty. W pierwszej kolejności, przyjęcie użytego zarówno na gruncie art. 68

ust. 2, jak i na gruncie art. 68 ust. 2a pkt 5 ustawy pojęcia lokalu lub nieruchomości,

jako obejmujących jedynie jeden lokal lub jedną nieruchomość prowadzi do

nieakceptowalnych wniosków. Omawiane pojęcia nie obejmowałyby udziału

w prawie własności lokalu czy nieruchomości. Przyjęcie takiej opcji interpretacyjnej

pozwalałoby zatem uprawnionemu z jednej strony zbyć jakiejkolwiek osobie udział

w prawie własności lokalu lub nieruchomości uzyskanych z bonifikatą bez

obowiązku jej zwrotu.

Udział ten mógłby być przy tym zbliżony do jedności. Obowiązek zwrotu

bonifikaty wyrażony w art. 68 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami -

wykładając ten przepis za pomocą samych dyrektyw językowych - nie obejmowałby

5

bowiem sytuacji zbycia udziału w prawie własności lokalu lub nieruchomości.

Z drugiej strony, przyjęcie zaprezentowanej przez skarżącego opcji interpretacyjnej,

uniemożliwiałoby nabycie w zamian za środki uzyskane ze zbycia lokalu udziału

w prawie własności lokalu lub prawie własności nieruchomości, nawet w sytuacji,

kiedy dysponowanie określonym udziałem pozwalałoby uprawnionemu na

realizację swoich potrzeb mieszkaniowych. Powyższa argumentacja unaocznia,

że zastosowanie reguł wykładni językowej do użytego w analizowanych przepisach

pojęcia lokalu prowadzi do niezadowalających z punktu widzenia celu ustawy

rezultatów. Konieczne jest zatem sięgnięcie do reguł wykładni pozajęzykowych,

w tym przede wszystkim do wykładni funkcjonalnej.

W ocenie Sądu Apelacyjnego nawet nabycie kilku lokali w zamian za lokal

uzyskany z bonifikatą będzie spełniało warunki przewidziane w art. 68 ust. 2a pkt 5

ustawy, jeżeli każdy z tych lokali będzie przeznaczony lub wykorzystywany na

cele mieszkaniowe uprawnionego i jego bliskich. Analiza powyższych dwóch

przepisów prowadzi do twierdzenia, że ustawodawca jako równoważne cele

udzielenia bonifikaty uznaje realizację potrzeb mieszkaniowych przez pierwotnie

uprawnionego, jak i realizację tych potrzeb również przez osoby mu bliskie.

Przy czym lege non distinguente art. 68 ust. 2a pkt 1 ustawy o gospodarce

nieruchomościami nie precyzuje, na czyje cele mieszkaniowe ma być przeznaczony

lub wykorzystany lokal nabyty ze środków uzyskanych ze zbycia lokalu nabytego

uprzednio z bonifikatą. Godzi się przy tym zauważyć, że na użytek ustawy

o gospodarce nieruchomościami ustawodawca bardzo wąsko definiuje krąg

osób bliskich.

Zważywszy na treść przepisu art. 68 ust. 2a pkt 1 ustawy o gospodarce

nieruchomościami można wysnuć wniosek, iż skoro ustawa zezwala

na przeniesienie własności lokalu na osobę bliską zarówno odpłatnie, jak

i nieodpłatnie, to ustawodawca akceptuje uzyskanie takiej korzyści przez osobę

bliską uprawnionemu i realizację jej potrzeb mieszkaniowych bez względu

na zaspokojenie tych potrzeb przez osobę pierwotnie uprawnioną. Ustawodawca

uwzględnia zatem wolę osoby uprawnionej, która może rozdysponować udzieloną

jej pomocą w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych na osoby bliskie.

6

Odnosząc się do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy również

zauważyć, że do czasu wyodrębnienia lokalu i przeniesienia jego własności na

pozwaną - w lokalu, w stosunku do którego udzielona była bonifikata,

zamieszkiwały dzieci pozwanej. Powyższe wskazuje na konieczność uwzględniania

ich potrzeb mieszkaniowych przy ocenie realizacji przesłanek z art. 68 ust. 2a pkt 5

ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skoro potrzeby te zostały zrealizowane

poprzez nabycie przez uprawnioną kilku lokali należy dojść do wniosku, że został

osiągnięty cel, na jaki powodowa gmina udzieliła uprawnionej bonifikaty.

Działanie pozwanej nie doprowadziło także do naruszenia celu ograniczenia obrotu

lokalem nabytym z bonifikatą, jakim jest przeciwdziałanie spekulacyjnemu

wykorzystaniu lokalu. Przez okres 5 letniej ustawowej karencji lokale nabyte

w zamian za środki ze sprzedaży uprzednio komunalnego lokalu służyły jedynie

zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowej pozwanej i jej dzieci. Pozwana nie uzyskała

zatem większych korzyści finansowych, niż gdyby mieszkała wraz z dorosłymi

synami w jednym, ale większym mieszkaniu.

W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie prawa materialnego,

tj.: art. 68 ust. 2a pkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce

nieruchomościami przez jego błędną wykładnię, prowadzącą do uznania,

że pozwana uprawniona była do nabycia ze środków uzyskanych ze sprzedaży

lokalu nowych lokali dla swoich synów, bez obowiązku zwrotu bonifikaty, na

preferencyjnych warunkach - co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia

powództwa Gminy o zapłatę kwoty 304.710,29 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wprowadzenie bonifikaty dla najemców nabywających lokal na własność

było niewątpliwie instrumentem zachęcającym do tego, aby co raz większa liczba

osób zaspakajała swoje potrzeby mieszkaniowe w formie prawa własności

do lokalu lub domu mieszkalnego. Była to pomoc publiczna skierowana do

określonej grupy osób. W ten sposób wzmocniono dążenia do odwrócenia tego co

niosła za sobą publiczna gospodarka lokalami i jej następca szczególny tryb

najmu. Te instytucje, przy pomocy środków publicznoprawnych, ograniczały rolę

prawa własności, aby w drodze najmu, którego podstawą była

administracyjnoprawna decyzja o przydziale, zaspakajać potrzeby mieszkaniowe

7

osób, szczególnie tych, których nie było stać, aby uczynić to z własnych środków.

Drastyczne ograniczanie prawa własności budynków i lokali mieszkalnych

przestało być potrzebne wraz z rozwojem budownictwa mieszkaniowego oraz

wzrostem zamożności społeczeństwa. Dostrzegając, że zaspakajania potrzeb

mieszkaniowych w drodze przekształcenia najmu na prawo własności, może

sprzyjać podniesieniu dbałości o zajmowane lokale oraz pozwala na bardziej

elastyczne reagowanie samych zainteresowanych na zmieniające się warunki na

rynku mieszkaniowym, polski ustawodawca od lat siedemdziesiątych ubiegłego

wieku wprowadził możliwość nabycia przez najemcę zajmowanego przezeń lokalu

na własność. Towarzyszy temu uprawnieniu pomoc w postaci środków publicznych,

które kierowane są do najemców nabywających lokal na własność w postaci

bonifikaty, czyli obniżenia ceny zbywanego lokalu. Takie rozwiązanie, mając na

względzie, że bonifikata może sięgać 90% wartości lokalu, wymaga stworzenia

barier zapobiegających temu, aby bonifikata nie została wykorzystana w celach

czysto spekulacyjnych, ale służyła polepszeniu sytuacji mieszkaniowej najemców.

Jak pokazują liczne nowelizacje przepisów regulujących sprzedaż lokali z bonifikatą,

osiągnięcie tego celu nie jest łatwe. Regulacje te, powinny bowiem zapobiegać

z jednej strony niepotrzebnym ograniczeniom w rozporządzaniu nabytym lokalem,

z drugiej zaś mają powstrzymać proceder wykorzystywania udzielonej

bonifikaty wbrew celom, które miała ona realizować. W orzecznictwie wskazuje się

na konieczność ścisłej wykładni art. 68 u.g.n., regulującego tę kwestię,

gdyż niewątpliwie jest to regulacja wyjątkowa, szczególnie gdy dotyczy zwolnienia

z obowiązku zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty. Z drugiej strony dopuszcza się

także odstępstwa od wykładni literalnej, gdy jest to uzasadnione celem tej regulacji.

W rozpoznawanej sprawie orzekające w sprawie sądy opowiedziały się

za kolejnym odstępstwem od wykładni literalnej art. 68 ustawy o gospodarce

nieruchomościami. Z literalnej wykładni tego przepisu wynika, że najemca, który

nabył lokal z bonifikatą nie musi jej zwracać, gdy nie zbędzie go przed upływem

5 lat od nabycia. Mając na uwadze, że wcześniejsze zbycie lokalu może nie

wykraczać poza cel, dla którego udzielona została bonifikata, ustawodawca

poszerzał krąg wyjątków, zwalniających od obowiązku zwrotu bonifikaty.

Aktualny krąg tych wyjątków przewiduje art. 68 ust. 2a, który uzyskał taką treść

8

począwszy od 22 października 2007 r. Podkreślić należy, że już w pierwotnym

tekście ustawy o gospodarce gruntami, nabywca lokalu był zwolniony z obowiązku

zwrotu bonifikaty, gdy zbył go przed oznaczonym w ustawie terminie, na rzecz

osoby bliskiej (art. 68 ust. 2 u.g.g.). Rację ma Sąd Apelacyjny gdy zwraca uwagę,

że celem udzielenia bonifikaty było także poprawienie sytuacji najemcy i jego osób

bliskich. Natomiast budzi wątpliwości, aby z tej konstatacji wywodzić tak daleko

idące odstępstwa od literalnej wykładni art. 68 ust. 2a u.g.g.

Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że poprawa sytuacji osób bliskich

następować powinna w ten sposób, że najemca sprzedający nabyty lokal na

wolnym rynku może uzyskać za niego środki, pozwalające na nabycie większego

lokalu, w którym lepiej będą zaspakajane jego potrzeby i osób bliskich z nim

mieszkających. Ustawodawca dostrzegł też, że jeżeli zbycie lokalu następowało na

rzecz osoby bliskiej, to widocznie sam najemca uznał, przykładowo ze względu na

swój podeszły wiek, iż jest to rozwiązanie najlepsze, także dla niego,

gdyż on będzie zaspokajał swoje potrzeby mieszkaniowe u nabywcy lokalu, jako

z kolei jego osoba bliska. Warto jednak zwrócić uwagę, że w analizowanych

regulacjach zawsze jest mowa o jednym lokalu, nabywanym przez najemcę na

własność i z kolei jednym lokalu, który zbywa on osobie bliskiej. Także gdy chodzi

o regulację dotyczącą przeznaczenia środków uzyskanych ze zbycia nabytego

z bonifikatą lokalu, mowa jest o nabyciu jednego lokalu.

Pozostaje do rozważenia, czy w sytuacji, gdy najemca lokalu, który nabył go

z bonifikatą mieszkał z osobami bliskim, może on nabyć kilka lokali,

które przeznaczy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych osób bliskich.

Takie stanowisko zajęły orzekające w sprawie Sądy. Jest ono oparte na założeniu,

że powódka, która nabyła, za środki uzyskane ze zbycia lokalu z bonifikatą, kilka

lokali dla siebie nie musi zwracać bonifikaty, bo w lokalach tych mieszkają jej

synowie. Taka interpretacja art. 68 u.g.g. jest uzasadniona, zdaniem Sądu

Apelacyjnego tym, że analiza pkt 1 i pkt 5 art. 68 ust. 2a u.g.g. prowadzi do wniosku,

iż ustawodawca jako równoważne cele udzielenia bonifikaty uznaje realizację

potrzeb mieszkaniowych przez pierwotnie uprawnionego, jak i realizację tych

potrzeb również przez osoby mu bliskie, gdyż art. 68 ust. 2a pkt 1 u.g.g. nie

precyzuje, na czyje cele mieszkaniowe ma być przeznaczony lub wykorzystany

9

lokal nabyty ze środków uzyskanych ze zbycia lokalu nabytego uprzednio

z bonifikatą.

Nie można podzielić tej interpretacji. Z art. 68 ust. 2a pkt 1 u.g.g. nie wynika,

że ustawodawca zrównuje zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych nabywcy lokalu

z bonifikatą i jego bliskich. Przepis ten daje tylko nabywcy lokalu z bonifikatą,

możliwość zbycia lokalu na rzecz osoby bliskiej. Zawsze chodzi o jeden lokal

i wybór sposobu w jaki będą zaspokajane potrzeby nabywcy lokalu z bonifikatą

i jego bliskich. To nabywca lokalu decyduje, czy zbędzie lokal na wolnym rynku i za

uzyskane środki nabędzie lokal, w którym będzie mieszkał sam lub gdy spoczywa

na nim taki obowiązek także z bliskim, albo czy zbywając lokal osobie bliskiej

będzie oczekiwał, że to ona zaspokoi jego potrzeby mieszkaniowe, bądź ma na

uwadze, iż swoje potrzeby mieszkaniowe zaspokoi w inny sposób. Zawsze jednak,

warunkiem, od którego ustawodawca uzależnia możliwość zatrzymania przez

nabywcę bonifikaty jest zbycie jednego lokalu osobie bliskiej lub nabycie przez

nabywcę mieszkania z bonifikatą za uzyskane od osoby trzeciej środki,

jednego lokalu.

Dopuszczenie do nabywania przez nabywcę lokalu z bonifikatą, bez

konieczności zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty, kilku lokali, nie znajduje również

uzasadnienia w jego obowiązkach wobec osób bliskich. Jeżeli jest to, tak jak

w rozważanym przypadku rodzic, to należy ustalić, czy z jego obowiązków

określonych w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym wynika konieczność

zaspokajania potrzeb mieszkaniowych synów, w postaci kupna na swoje nazwisko

oddzielnych lokali mieszkalnych dla każdego z nich. Takiego obowiązku nie da się

wyprowadzić z tych przepisów. Jeżeli synowie są małoletni, to rodzic powinien

zabezpieczyć zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych synów poprzez wspólne z nim

zamieszkiwanie. Natomiast pełnoletnie dziecko nie ma roszczenia do rodzica

o zaspokojenie swoich potrzeb mieszkaniowych, w szczególności poprzez kupno

dla niego osobnego mieszkania. W tej sytuacji nie widać wyraźnego jurydycznego

uzasadnienia, aby dopuścić rozszerzającą wykładnię art. 68 ust. 2a u.g.g.

Warto również zwrócić uwagę, że sytuacja, w której nabywca lokalu

z bonifikatą na swoje nazwisko nabywa kilka lokali stwarza możliwości

wykorzystania środków publicznych nie tylko dla poprawy sytuacji mieszkaniowej

10

jego i osób bliskich najemcy. Po pierwsze, jeżeli są to kilkumiesięczne lub

kilkuletnie dzieci, to dopuszczenie do nabycia przez najemcę więcej niż jednego

lokalu, z przeznaczeniem kolejnych lokali dla nich, pozwala na wynajmowanie tych

lokali przez wiele lat i czerpanie nieuzasadnionych korzyści, z bonifikaty udzielonej

ze środków publicznych. W sytuacji gdy dzieci są już pełnoletnie lub zbliżają się do

pełnoletności, także brak podstaw do otwierania dla najemcy, kupującego lokal

z bonifikatą, możliwości nabywania kilku lokali. Wystarczy, że synowie jako

pełnoletni założą rodziny i zaspokoją swoje potrzeby mieszkaniowe w ten sposób,

iż to ich małżonki mają już samodzielne lokale. W takiej sytuacji nabywca lokalu

z bonifikatą odsprzeda lokale przeznaczone dla swoich synów i uzyska

prawdopodobnie jeszcze większą korzyść. Będzie to korzyść ze środków

publicznych, której bezpośrednim źródłem było nabycie lokalu z bonifikatą.

W konsekwencji należy uznać, że brak podstaw do takiej wykładni art. 68

ust. 2a pkt 5 u.g.n., jaką proponują orzekające w sprawie sądy. Dopuszczenie do

nabywania kilku lokali przez nabywcę lokalu z bonifikatą, bez obowiązku jej zwrotu,

nie tylko nie znajduje uzasadniania w literalnej wykładni tego przepisu, ale brak

podstaw do proponowanej rozszerzającej jego wykładni. Na najemcy nie ciąży

bowiem obowiązek zaspokajania potrzeb mieszkaniowych jego bliskich poprzez

zakupienie dla nich osobnych lokali. Natomiast dopuszczenie do nabywania przez

niego kilku lokali, z przeznaczeniem na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych jego

bliskich, stwarza możliwości wykorzystania środków publicznych niezgodnie z ich

przeznaczeniem.

Mając na uwadze, że brak podstaw do tego, aby nabywca lokalu z bonifikatą

mógł kupić za środki uzyskane ze sprzedaży tego lokalu, kilka lokali na swoje

nazwisko z przeznaczeniem ich dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych bliskich,

Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39815

k.p.c., orzekł jak w sentencji wyroku.

eb