III KRS 86/15

Sygn. akt III KRS 86/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Staryk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dawid Miąsik

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z odwołania M. M.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 16 czerwca 2015 r. w przedmiocie

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego

Sądu Rejonowego w […], ogłoszonym w Monitorze Polskim,

z udziałem L.K.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 stycznia 2016 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia 16 czerwca 2015 r., w przedmiocie przedstawienia wniosku o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w […],

ogłoszonym w Monitorze Polskim […], Krajowa Rada Sądownictwa – powołując się

na art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa (Dz.U. Nr 126. poz. 714. ze zm.; dalej jako: „ustawa o KRS”) –

2

postanowiła przedstawić Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego kandydaturę L. K. (pkt I. ppkt 1).

W pkt II. ppkt 2. uchwały Rada postanowiła nie przedstawiać Prezydentowi RP z

wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu

Rejonowego w […] pozostałych wymienionych kandydatur biorących udział w

przedmiotowej procedurze konkursowej, w tym kandydatury M. M. W pkt II. Rada

na podstawie art. 41 ustawy o KRS postanowiła umorzyć postępowanie z wniosku

A. Z. o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w

[…].

W uzasadnieniu uchwały KRS wskazała, że zespół członków Krajowej Rady

Sądownictwa odbył w dniu 4 maja 2015 r. posiedzenie w przedmiocie

przygotowania stanowiska do rozpatrzenia i oceny na posiedzeniu Krajowej Rady

Sądownictwa kandydatów na jedno wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie

Rejonowym w […]. Zespół ten oceniając, że materiały nie są wystarczające do

zajęcia stanowiska w sprawie i kierując się przede wszystkim kwalifikacjami

zawodowymi kandydatów oraz uzyskanym poparciem środowiska sędziowskiego,

jednogłośnie postanowił odroczyć posiedzenie w celu wysłuchania w trybie

wideokonferencji kandydatów: […]. Zespół członków Rady w dniu 10 czerwca 2015

r. przeprowadził rozmowy w trybie wideokonferencji z kandydatami zaproszonymi

przez Krajową Radę Sądownictwa dotyczące przygotowania stanowiska do

rozpatrzenia i oceny na posiedzeniu KRS kandydatur na stanowisko sędziego Sądu

Rejonowego w […]. Zespół po przeprowadzeniu narady, uwzględniając oceny

kwalifikacyjne kandydatów, opinie przełożonych, rekomendacje, informacje

dokumentujące doświadczenie zawodowe, publikacje, opinie Kolegium Sądu,

ocenę Zgromadzenia Ogólnego Sędziów oraz inne dokumenty dołączone do kart

zgłoszenia kandydatów uznał, że materiały są wystarczające do zajęcia stanowiska

w sprawie i biorąc pod uwagę wszystkie ustawowe kryteria, jednogłośnie przyjął

stanowisko o rekomendacji Radzie kandydatury L. K.

KRS stwierdziła, że podjęła uchwałę po wszechstronnym rozważeniu

całokształtu okoliczności i podzielając stanowisko Zespołu uznała, że w

przedmiotowej procedurze nominacyjnej najlepszą kandydatką jest L. K. W ocenie

KRS za przedstawieniem wskazanej kandydatury z wnioskiem o powołanie na

3

jedno wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Rejonowym przemawiają

kwalifikacje L. K., posiadane przez nią doświadczenie zawodowe, wnioski płynące z

opinii na temat pracy kandydatki, a także uzyskane poparcie środowiska

sędziowskiego.

Rada przy wyborze kandydatura L. K. miała na uwadze przymioty wskazane

w celującej ocenie kwalifikacyjnej dotyczącej pracy kandydatki oraz w równie

pozytywnych licznych opiniach przełożonych oraz osób z nią współpracujących,

obszerną i pogłębioną wiedzę merytoryczną, predysponującą do objęcia

stanowiska sędziego oraz odpowiednie doświadczenie zawodowe i staż pracy, a

ponadto najwyższe poparcie organów środowiska sędziowskiego.

KRS wskazała, że D. I. została pozytywnie zaopiniowana w równoległej

procedurze nominacyjnej uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 16 czerwca

2015 r., na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w […]. A. R. została pozytywnie

zaopiniowana w równoległej procedurze nominacyjnej uchwałą Krajowej Rady

Sądownictwa z dnia 16 czerwca 2015 r., na stanowisko sędziego Sądu

Rejonowego w […]. I. H. została pozytywnie zaopiniowana uchwałą Krajowej Rady

Sądownictwa z dnia 15 kwietnia 2015 r., na stanowisko sędziego Sądu

Rejonowego w […]. A. Z. została pozytywnie zaopiniowana uchwałą Krajowej Rady

Sądownictwa z dnia 10 grudnia 2014 r., na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego

w […]. W dniu 15 kwietnia 2015 r. otrzymała od Prezydenta RP nominację. Tym

samym dalsze postępowanie wszczęte w następstwie złożenia jej wniosku stało się

bezprzedmiotowe.

Według Rady pozostali wskazani kontrkandydaci ubiegający się o

stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w […], w tym M. M., w przedmiotowym

postępowaniu nominacyjnym nie spełniają w tak dużym stopniu kryteriów wyboru

jak rekomendowana kandydatka. KRS uwzględniając łącznie wszystkie przesłanki i

kryteria związane z powołaniem na stanowisko sędziego sądu rejonowego uznała,

że rekomendowana kandydatka spełnia je w wyższym stopniu.

Powyżej przedstawione okoliczności spowodowały, że na posiedzeniu

Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 16 czerwca 2015 r. na kandydaturę L. K.

oddano 14 głosów „za”, nie oddano głosów „przeciw” oraz nie oddano głosów

„wstrzymujących się”, udzielając jej kandydaturze jednogłośnego poparcia. Na

4

kandydaturę M. M. nie oddano głosów „za”, oddano 2 głosy „przeciw” przy 12

głosach „wstrzymujących się”, w rezultacie czego kandydatura ta nie uzyskała

wymaganej bezwzględnej większości głosów.

Powyższą uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa M. M. zaskarżyła

odwołaniem do Sądu Najwyższego „w zakresie dotyczącym powołania na

stanowisko sędziego Sądu Rejonowego” L. K.

Odwołująca się zarzuciła naruszenie:

a) art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o KRS

przez ich niewłaściwe zastosowanie i pozbawienie skarżącej dostępu do

stanowiska sędziego sądu rejonowego na takich samych zasadach jak innych

kandydatów na sędziów sądów rejonowych, to jest oparcie oceny kandydatów na

wynikach głosowania Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Okręgowego w […],

pomimo że organ ten głosuje wyłącznie na kandydatów zatrudnionych w ramach

tego okręgu, pomijając pozostałe osoby, które mogą posiadać wyższe kwalifikacje,

co stanowi o nierównym traktowaniu w dostępie do służby publicznej i znaczącym

ograniczeniu dostępu do zawodu, nie opartym na kryteriach ustawowych;

b) art. 33 ust. 1 ustawy o KRS przez brak wszechstronnego rozważenia

sprawy na podstawie niezbędnej i pełnej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników;

c) art. 33 ust. 2 ustawy o KRS przez nieuwzględnienie wyników

wideokonferencji podczas wyboru kandydata na wolne stanowisko sędziowskie

oraz brak jakiejkolwiek wzmianki w uchwale dotyczącej uzyskanych przez

kandydatów wyników wideokonferencji;

d) art. 35 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o KRS przez:

- nieopracowanie listy rekomendacyjnej kandydatów z uwzględnieniem

ustawowych przesłanek,

- całkowite pominięcie, że kandydatka przedstawiona z wnioskiem o

powołanie nie podnosi swoich kwalifikacji zawodowych oraz niewyjaśnienie,

dlaczego mimo to jest najlepszym kandydatem spośród wszystkich osób

uczestniczących w konkursie, a ponadto niewyjaśnienie, w jaki sposób wybrana

kandydatka zaprezentowała się na wideokonferencji,

5

- całkowite pominięcie nadesłanej dokumentacji stanowiącej uaktualnienie

danych zawartych w karcie zgłoszenia podczas oceny posiadanego przez

kandydatów doświadczenia zawodowego;

e) art. 42 ust. 1 w związku z art. 44 ust. 1 ustawy o KRS przez doręczenie

uzasadnienia uchwały o treści wewnętrznie sprzecznej i uniemożliwiającej

skuteczną kontrolę przez Sąd Najwyższy oraz uniemożliwiającej realizację prawa

do odwołania, ponieważ jego treść nie zawiera analizy żadnych kryteriów

ustawowych ocen kandydatów, a jedynie ukazuje koncentrację wnioskowania na

okolicznościach nieistotnych, określonych w sposób ogólnikowy, niejasny i

nieprzejrzysty oraz nie wskazanie cech wyróżniających wybraną kandydatkę

spośród pozostałych kandydatów biorących udział w konkursie.

Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady i przekazanie

sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania.

Krajowa Rada Sądownictwa w odpowiedzi na odwołanie wniosła o jego

oddalenie.

Odpowiedź na odwołanie wniosła także uczestniczka postępowania L. K.,

domagając się oddalenia odwołania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kompetencje Krajowej Rady Sądownictwa - konstytucyjnego organu

stojącego na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów (art. 186 oraz

art. 187 Konstytucji RP) zostały określone w obecnie obowiązującej ustawie z dnia

12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 tej

ustawy do kompetencji Rady należy między innymi rozpatrywanie i ocena

kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziowskich w sądach

powszechnych. W świetle art. 44 ust. 1 ustawy o KRS kognicja Sądu Najwyższego

do oceny uchwał Krajowej Rady Sądownictwa obejmuje badanie, czy uchwała nie

pozostaje w sprzeczności z prawem. Sąd Najwyższy nie jest właściwy dla

dokonania wyboru najlepszego kandydata spośród osób starających się o

stanowisko sędziego. Taka kompetencja jest domeną Krajowej Rady Sądownictwa,

natomiast weryfikacja rozstrzygnięć Rady przez Sąd Najwyższy polega zasadniczo

6

na kontroli zachowania przewidzianej procedury (por. wyroki Sądu Najwyższego: z

dnia 15 lipca 2009 r., III KRS 7/09 i III KRS 11/09, niepublikowane, oraz z dnia

20 października 2009 r., III KRS 13/09, Zeszyty Naukowe Sądownictwa

Administracyjnego 2011 nr 11, poz. 93). W konsekwencji określonego

ukształtowania kognicji Sądu Najwyższego w zakresie kontroli postępowania

dotyczącego przedstawienia Prezydentowi RP wniosku o powołanie sędziego,

kontrola sądowa obejmuje w szczególności badanie, czy w danym postępowaniu

zostały zachowane właściwe kryteria oceny zgłaszających się kandydatów oraz czy

przeprowadzono wymagane czynności organów sądowych. Analiza tego, czy

uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem, dotyczy w szczególności

przestrzegania przez Radę ustawowych warunków powoływania na stanowisko

sędziego, określonych w ustawie - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz

reguł proceduralnych obowiązujących w postępowaniu przed tym organem,

określonych zwłaszcza w rozdziale 3 ustawy o KRS, w szczególności zaś w art. 33,

art. 35 oraz w art. 44 powołanej ustawy.

Stosownie do art. 44 ust. 1 ustawy o KRS uczestnik postępowania przed

Krajową Radą Sądownictwa może odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu

sprzeczności uchwały Rady z prawem. Rozpoznanie odwołania następuje przy

zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej

(art. 44 ust. 3 tej ustawy). Określenie sprzeczności uchwały Rady z prawem, która

może stanowić podstawę jej weryfikacji przez Sąd Najwyższy powinno - najogólniej

rzecz biorąc - uwzględniać dwa aspekty. Pierwszy dotyczy konstytucyjnie (art. 186 i

art. 187 Konstytucji RP) i ustawowo (por. w szczególności art. 3 ustawy o KRS)

określonej kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa, że do kompetencji Rady

należy między innymi rozpatrywanie i ocena kandydatów do pełnienia urzędu na

stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych. Jest to kompetencja

należąca wyłącznie do Krajowej Rady Sądownictwa, której Rada nie traci ze

względu na przewidziany tryb odwoławczy od jej uchwał, a z kolei rozpatrując

odwołanie Sąd Najwyższy nie przejmuje kompetencji i związanej z nią

odpowiedzialności za przedstawienie Prezydentowi RP wniosków o powołanie

sędziów. Drugi aspekt, zresztą ściśle uzależniony od pierwszego, wiąże się z

zasadami postępowania przed Sądem Najwyższym, według reguł postępowania

7

kasacyjnego. W postępowaniu tym nie prowadzi się postępowania dowodowego,

gdyż wyjaśnienie istotnych okoliczności już zostało zakończone w postępowaniu

przed Radą (por. art. 39813

§ 2 k.p.c.). Zarzucona w odwołaniu sprzeczność z

prawem odnosi się - jak wynika to wprost z art. 44 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa - do uchwały Rady. Ponieważ chodzi o sprzeczność z prawem

uchwały Rady, to jeżeli zarzucona sprzeczność odnosiłaby się do przepisów

postępowania (por. druga podstawa skargi kasacyjnej z art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.) to

powinna wskazać tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na zawarte

w uchwale Rady rozstrzygnięcie. Jeżeli zaś chodzi o sprzeczność z prawem

materialnym, polegającą - jak to wynika z art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c. - na błędnej

wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu, to odwołanie powinno wskazywać

przepis (przepisy), który rozstrzygnięcie uchwały Rady narusza.

Rozpatrzenie - z uwzględnieniem przedstawionych wyżej założeń

interpretacyjnych - zarzutów odwołania M. M. od uchwały Krajowej Rady

Sądownictwa z dnia 16 czerwca 2015 r., nie ujawniło sprzeczności z prawem

zaskarżonej uchwały KRS.

Art. 33 ust. 1 ustawy o KRS zobowiązuje Krajową Radę Sądownictwa, aby

przed podjęciem uchwały w indywidualnych sprawach należących do jej

kompetencji, wszechstronnie rozważyła sprawę, na podstawie udostępnionej

dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych osób, jeśli

zostały złożone. Z treści tego przepisu, przy uwzględnieniu zasad ogólnie

przyjętych w działaniu organów państwa w demokratycznym państwie prawnym

(art. 2 Konstytucji RP) wynika zatem obowiązek wszechstronnego rozpatrzenia i

oceny przez Radę kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziowskich,

a jego naruszenie może polegać na pominięciu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy

okoliczności wynikających z owej dokumentacji lub wyjaśnień, albo dokonaniu

ustaleń sprzecznych z tym materiałem. Przepis art. 35 ust. 2 ustawy o KRS stanowi

natomiast, że przy ustalaniu kolejności kandydatów na liście zespół kieruje się

przede wszystkim oceną kwalifikacji kandydatów, a ponadto uwzględnia:

1) doświadczenie zawodowe, opinie przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne

dokumenty dołączone do karty zgłoszenia; 2) opinie kolegium właściwego sądu

oraz ocenę właściwego zgromadzenia ogólnego sędziów. Warto w tym miejscu

8

zauważyć, że ów katalog (adresowany w pierwszej kolejności do zespołu Rady przy

sporządzaniu listy rekomendowanych kandydatów, a w dalszej również do

Rady podejmującej uchwałę) nie ma wyczerpującego charakteru i - poza

wyeksponowaniem oceny kwalifikacji kandydatów - w żadnym razie nie

hierarchizuje kolejnych przymiotów, którymi powinna odznaczać się osoba

ubiegająca się o to stanowisko. Ustawodawca nie zastosował też w art. 35 ust. 2

ustawy o KRS „gradacji kryteriów”. Wszystkim kryteriom - poza oceną kwalifikacji

kandydatów - przypisał bowiem takie samo znaczenie. Co do samych kwalifikacji

kandydatów należy z kolei podkreślić, że wymieniony przepis nie precyzuje tego

pojęcia. Z pewnością jednak nie można utożsamiać owych kwalifikacji tylko z

wymaganiami stawianymi kandydatom w przepisach ustawy o ustroju sądów

powszechnych, gdyż te wyznaczają jedynie minimum standardów dla osoby

ubiegającej się o stanowisko sędziego. Chodzi więc raczej o uwzględnienie w

ocenie kandydatów - poza owym ustawowym minimum - dodatkowych elementów

składających się na teoretyczne i praktyczne umiejętności potrzebne do

wykonywania tego zawodu, jak np. wyniki ukończenia studiów i egzaminu

sędziowskiego, uzyskane stopnie naukowe, ukończone studia podyplomowe i

szkolenia, reprezentowana w toku wykonywania dotychczasowej pracy i

analizowana przez sędziów wizytatorów oraz przełożonych wiedza prawnicza,

sposób organizowania pracy i wywiązywania się z obowiązków. W wyroku z dnia

17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10, LEX nr 678015, Sąd Najwyższy wyraził

stanowisko, zgodnie z którym żadne z kryteriów przyjętych przez KRS przy ocenie

kandydatów do pełnienia urzędu sędziego nie ma charakteru decydującego, ani też

nie jest koniecznie wymagane uszeregowanie kandydatów w oparciu o każde z

nich. Decyduje ocena całościowa wynikająca z łącznego zastosowania tych

kryteriów.

Sąd Najwyższy stwierdza, że zaskarżona przez odwołującą się uchwała KRS

respektuje tak rozumiane regulacje zawarte w przepisach art. 33 ust. 1 i art. 35 ust.

2 ustawy o KRS.

Odwołująca się zarzucaną sprzeczność zaskarżonej uchwały z art. 33 ust. 1

ustawy o KRS uzasadnia twierdzeniem o braku wszechstronnego rozważenia

sprawy na podstawie niezbędnej i pełnej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników.

9

W tak określonym uzasadnieniu zarzutów odwołania odwołująca się podejmuje

próbę podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez KRS, przeciwstawiając

im własną ocenę stanowiącego podstawę tych ustaleń materiału dowodowego i

wywodząc z niej twierdzenie, że jest lepszą kandydatką niż kandydatka

rekomendowana na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Rejonowym w […].

Należy podkreślić jeszcze raz, że Sąd Najwyższy nie ma kompetencji do

merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji kandydata na sędziego (a tym bardziej

jego kontrkandydatów). Sąd Najwyższy nie przejmuje bowiem kompetencji Rady

jako organu umocowanego przez Konstytucję RP do rozpatrywania i oceny

kandydatów do pełnienia urzędu sędziego, ale ją uwzględnia. W postępowaniu

zainicjowanym odwołaniem wniesionym od uchwały Rady podjętej w tym

przedmiocie z mocy art. 39813

§ 2 k.p.c., znajdującego zastosowanie w tym

postępowaniu na podstawie art. 44 ust. 3 o KRS, poza gestią Sądu Najwyższego

pozostają dokonane przez Radę ustalenia faktyczne i ocena dowodów.

Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr

756/2015 wynika, że KRS, rozpatrując i oceniając kandydatury zgłoszone na wolne

stanowisko sędziowskie w Sądzie Rejonowym w […] dysponowała kompletną

dokumentacją dotyczącą osób biorących udział w konkursie. Podkreślić trzeba, że

uzasadnienie uchwały Rady nie może być powtórzeniem treści całego

zgromadzonego materiału sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika

jednak tryb procedowania przez Radę oraz to, że Krajowa Rada Sądownictwa,

rozpatrując kandydatury na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Rejonowym w

[…] – podzielając przedstawioną przez Zespół członków KRS rekomendację –

wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności dotyczące poszczególnych uczestników

postępowania, rzutujące na ocenę ich predyspozycji do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego tego Sądu, a zwłaszcza te, o których mowa w art. 35 ust. 2

ustawy o KRS, tj. kwalifikacje, doświadczenie zawodowe kandydatów, opinie

wizytatorów i przełożonych, rekomendacje oraz wyniki głosowań organów sądu i

samorządu sędziowskiego. Kryteria, którymi kierowała się Rada, podejmując

decyzję o przedstawieniu Prezydentowi RP konkretnych osób z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, są określone w

uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i wynikają ze szczegółowego umotywowania

10

przyczyn dokonanego wyboru. Są nimi między innymi: kwalifikacje i doświadczenie

zawodowe, oceny kwalifikacyjne, opinie przełożonych oraz uzyskane poparcie

środowiska sędziowskiego. KRS podkreśliła, że przy uwzględnieniu oceny

całościowej wynikającej z łącznego zastosowania ustawowych kryteriów, w

niniejszym postępowaniu nominacyjnym Rada uznała, że najlepszą kandydatką jest

L. K. Rada dokonując takiej oceny miała na uwadze przymioty wskazane w

celującej ocenie kwalifikacyjnej dotyczącej pracy kandydatki oraz w równie

pozytywnych licznych opiniach przełożonych oraz osób z nią współpracujących.

Rekomendowana kandydatka posiada obszerną i pogłębioną wiedzę merytoryczną,

predysponującą do objęcia stanowiska sędziego oraz odpowiednie doświadczenie

zawodowe i staż pracy, a ponadto i otrzymała najwyższe poparcie organów

środowiska sędziowskiego. Kolegium Sądu Okręgowego na posiedzeniu w dniu 5

marca 2015 r., przyznało L. K. ocenę celującą z pozytywnym rokowaniem na

przyszłość, co do wykonywania urzędu sędziego, rekomendowało jej kandydaturę

na pierwszym miejscu (8 głosów „za”). Na posiedzeniu Zgromadzenia Ogólnego

Sędziów Sądu Okręgowego w dniu 9 marca 2015 r. rekomendowana kandydatka

uzyskała: 61 głosów „za” oraz 17 głosów „przeciw” przy 12 głosach

„wstrzymujących się” (2 głosy nieważne). W ocenie Rady pozostali wskazani

kontrkandydaci ubiegający się o stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w […], w

przedmiotowej procedurze konkursowej nie spełniają w tak dużym stopniu kryteriów

wyboru jak rekomendowana kandydatka. Krajowa Rada Sądownictwa

uwzględniając łącznie wszystkie przesłanki i kryteria związane z powołaniem na

stanowisko sędziego sądu rejonowego uznała, że L. K. spełnia je w wyższym

stopniu.

Odwołująca się nie przedstawiła zasadnych argumentów wskazujących na

to, że w większym niż jej kontrkandydatka stopniu spełnia kryteria wyboru na

wakujące stanowisko sędziowskie. KRS - w ocenie odwołującej się jako kandydatki

na wolne stanowisko sędziowskie w przedmiotowej procedurze konkursowej -

oceniła jej kandydaturę w oparciu o wskazane w zaskarżonej uchwale kryteria;

wzięła przy tym pod uwagę jej kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, oceny

kwalifikacyjne, opinie przełożonych oraz uzyskane poparcie środowiska

sędziowskiego.

11

Bezzasadny jest zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 33 ust. 2

ustawy o KRS przez nieuwzględnienie wyników wideokonferencji podczas wyboru

kandydata na wolne stanowisko sędziowskie oraz brak jakiejkolwiek wzmianki w

uchwale dotyczącej uzyskanych przez kandydatów wyników wideokonferencji.

Wypowiedzi kandydatów zaproszonych na wideokonferencję zostały przedstawione

w protokole z posiedzenia zespołu członków KRS z dnia 10 czerwca 2015 r.,

którym członkowie Rady dysponowali przed podjęciem zaskarżonej uchwały. Nie

było potrzeby odrębnego przedstawiania przeprowadzonych w trakcie

wideokonferencji rozmów z kandydatami w uzasadnieniu uchwały. Każdy z

kandydatów biorących udział w konkursie ma dostęp do akt sprawy i mógł

zapoznać się z protokołem odzwierciedlającym przebieg wideokonferencji.

Zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ocena kandydatur,

wbrew odmiennemu stanowisku odwołującej się, jest wynikiem wszechstronnego

rozważenia przez Krajową Radę Sądownictwa wszystkich aspektów sprawy i nie

można przypisać jej sprzeczności z prawem, w tym zwłaszcza z art. 33 ust. 1 oraz

art. 35 ust. 2 ustawy o KRS. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały

wyjaśnienia dotyczące dokonanego przez Radę wyboru innego kandydata

świadczyły o tym, że o wyborze L. K. na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie

Rejonowym w […] decydowała całościowa i wszechstronnie przeprowadzona

ocena wynikająca z łącznego zastosowania właściwych kryteriów tej oceny. Z tych

samych przyczyn nie mogą być uzasadnione również podnoszone w odwołaniu

zarzuty naruszenia wskazanych przepisów Konstytucji RP; w tym art. 60 Konstytucji

RP. Przedmiotem ochrony wynikającej z art. 60 Konstytucji RP jest przede

wszystkim formalny aspekt dostępu do służby, a więc związany z przestrzeganiem

jednolitych kryteriów i procedur postępowania, a nie sama ocena kwalifikacji, czy

też wiarygodności danej osoby z punktu widzenia kryteriów stosowanych w ramach

tego postępowania. Z tego względu sądowa kontrola dokonywana przez pryzmat

wymienionego przepisu nie stwarza podstaw do wkraczania w zakres kompetencji

Krajowej Rady Sądownictwa, ponieważ mogłoby to oznaczać naruszenie

konstytucyjnych uprawnień i kompetencji Rady wynikających z art. 179 Konstytucji

RP. Ochrona sądowa udzielana kandydatowi na określone stanowisko sędziowskie,

dokonywana przy uwzględnieniu art. 60 Konstytucji RP, powinna zatem obejmować

12

kontrolę postępowania przed Radą pod względem jego zgodności z prawem, a

więc musi być ograniczona do oceny zgodności z prawem zastosowanej in casu

procedury oceny kandydatury bądź kandydatur i w efekcie przedstawienia

Prezydentowi RP wniosku o powołanie lub odmowy objęcia danego kandydata

takim wnioskiem. Art. 32 ust. 1 Konstytucji RP statuuje zasadę równości wszystkich

wobec prawa i równości traktowania wszystkich przez władze publiczne oraz

zakazuje dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z

jakiejkolwiek przyczyny. Z tego względu kontrola sądowa postępowania przed Radą

w zakresie jego zgodności z tym przepisem powinna sprowadzać się do oceny, czy

wszyscy kandydaci uczestniczący w procedurze konkursowej byli traktowani

jednakowo oraz czy żaden z nich nie był w jakikolwiek sposób dyskryminowany.

Poddanie kontroli sądowej wyników postępowania przed KRS w takiej

indywidualnej sprawie nie może natomiast oznaczać, że Sąd uczestniczyłby w

decydowaniu o obsadzie określonego stanowiska sędziowskiego. Zawarte w

uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wyjaśnienia Rady nie zawierały niczego, co

można by uznać za dyskryminację odwołującej się, świadczącą o naruszeniu art.

32 ust. 1 Konstytucji RP. Z uzasadnienia uchwały nie wynika, aby względem

odwołującej się zastosowano inne kryteria oceny, niż te zastosowane przez Radę w

stosunku do rekomendowanej kandydatki.

Bezzasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 pkt 2

ustawy o KRS. Zgodnie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o KRS do kompetencji Krajowej

Rady Sądownictwa należy: przedstawianie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej

wniosków o powołanie sędziów w Sądzie Najwyższym, sądach powszechnych,

sądach administracyjnych i sądach wojskowych. Krajowa Rada Sądownictwa nie

naruszyła powołanej regulacji, skoro właśnie stosownie do przyznanej na jej

podstawie kompetencji rozpatrywała kandydatury zgłoszone na wolne stanowisko

sędziowskie w Sądzie Rejonowym w Prudniku w procedurze konkursowej

zakończonej wydaniem zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały nr 756/2015.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 42 ust. 1 w związku z art. 44 ust. 1

ustawy o KRS. Zgodnie z treścią art. 42 ust. 1 ustawy o KRS uchwały Rady w

sprawach indywidualnych wymagają uzasadnienia. Przepis ten nie określa jednak

wymogów, które powinno spełniać to uzasadnienie. Dlatego też należy przyjąć, że

13

do naruszenia powołanego przepisu może dojść wówczas, gdy uchwała w ogóle

nie będzie zawierała uzasadnienia, bądź gdy uzasadnienie zostanie wprawdzie

sporządzone, ale jego treść uniemożliwi sądową kontrolę zgodności zaskarżonej

uchwały z prawem. Z punktu widzenia ochrony interesów poszczególnych

kandydatów trzeba przyjąć, że KRS nie ma obowiązku szczegółowego opisywania

każdego z nich, wystarczające jest dokładne przedstawienie kandydata (lub

kandydatów) wybranych przez Radę. Pozostali kandydaci znają bowiem dokładnie

własną sytuację, a co za tym idzie mogą ją porównać z opisaną w uzasadnieniu

uchwały sytuacją kandydata wybranego przez Radę. Ponadto, dla ochrony

interesów kandydata nieprzedstawionego z wnioskiem o powołanie go do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziowskim nie jest konieczne posiadanie informacji

dotyczących innych kandydatów niewybranych, skoro może on wnieść odwołanie

tylko pod takim zarzutem, że to on został bezpodstawnie pominięty, nie może zaś

skarżyć uchwały Rady, zarzucając jej pominięcie innego kandydata. Nie ma też

żadnych podstaw do uznania za słuszną tezy, że Rada, nie zamieszczając w

uzasadnieniu uchwały szczegółowej charakterystyki kandydata, nie dokonała tym

samym wnikliwej oceny jego kandydatury (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22

lipca 2013 r., III KRS 209/13 i powołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego).

Rada zaskarżoną uchwałą nie naruszyła przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o KRS.

Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że Krajowa Rada Sądownictwa,

rozpatrując kandydatury na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Rejonowym w

[…], wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności dotyczące poszczególnych

uczestników postępowania, rzutujące na ocenę ich predyspozycji do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziego tego Sądu, a zwłaszcza te, o których mowa w art.

35 ust. 2 ustawy o KRS, tj. kwalifikacje i doświadczenie zawodowe kandydatów,

opinie wizytatorów i przełożonych, rekomendacje oraz wyniki głosowań organów

sądu i samorządu sędziowskiego. Kryteria, którymi kierowała się Rada, podejmując

decyzję o przedstawieniu Prezydentowi RP konkretnej osoby z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, są określone w

uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i wynikają ze szczegółowego umotywowania

przyczyn dokonanego wyboru.

14

Podkreślić trzeba, że podstawą odwołania od uchwały KRS nie mogą być -

stanowiące wyraz subiektywnych odczuć skarżącej - zarzuty, które dotyczą

ustalenia faktów lub oceny dowodów w sprawie (art. 3983

§ 3 k.p.c. w związku z

art. 44 ust. 3 ustawy o KRS). Samo niezadowolenie lub subiektywne poczucie

pokrzywdzenia kandydata do objęcia wolnego stanowiska sędziego nie stanowi

uzasadnionej lub usprawiedliwionej podstawy odwołania od uchwały KRS o

nieprzedstawieniu Prezydentowi RP wniosku o powołanie na wakujące stanowisko

sędziowskie. Weryfikacja kwalifikacji poszczególnych kandydatów ubiegających się

o stanowiska sędziowskie należy do Rady, a podstaw do twierdzenia, że zostały

przekroczone granice swobodnego uznania, nie mogą stanowić odmienne - z

natury subiektywne - zapatrywania w odniesieniu do własnych osiągnięć, walorów i

przymiotów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2014 r., III KRS 17/14,

dotychczas niepublikowany).

Zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ocena kandydatur

jest wynikiem wszechstronnego rozważenia przez Krajową Radę Sądownictwa

wszystkich aspektów sprawy i nie można przypisać jej cech dowolności. Wyklucza

to dalszą ingerencję Sądu Najwyższego w dokonany przez Radę wybór kandydata

na wolne stanowisko sędziowskie.

Podkreślić trzeba, że w rozstrzygnięciu Krajowej Rady Sądownictwa nie

zawiera się negatywne określenie kwalifikacji odwołującej się z punktu widzenia

przymiotów osoby starającej się o urząd sędziego. Istotą rozstrzygnięcia jest

bowiem wybór innej osoby, jako kandydata lepszego, bez jednakże jakiejkolwiek

dyskwalifikacji odwołującej się. Wskazane bowiem przez nią w odwołaniu cechy,

predyspozycje, kwalifikacje i kompetencje zawodowe, czyniły ją bowiem

wartościowym kandydatem na urząd sędziego sądu rejonowego.

Z powyższych przyczyn wobec braku wykazania w odwołaniu naruszenia

prawa przez Krajową Radę Sądownictwa, Sąd Najwyższy orzekł stosownie do

art. 39814

k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa.

kc

15