I PK 196/15

Sygn. akt I PK 196/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jolanta Frańczak (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa P. S.

przeciwko B. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B.

o odszkodowanie, zadośćuczynienie, odprawę pieniężną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 stycznia 2016 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 4 września 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. wyrokiem z

dnia 3 lutego 2014 r. zasądził od strony pozwanej B. Spółki z o.o. na rzecz powoda

2

P. S. kwotę 10.103,67 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem

rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy

pracownika (pkt 1), oddalił powództwo w pozostałej części (pkt 2), zasądził od

strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego (pkt 3), nakazał pobrać od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa

kwotę 506 zł tytułem opłaty stosunkowej od pozwu od uiszczenia której powód

został zwolniony oraz nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności do

kwoty 3.367,89 zł (pkt 5).

Sąd Rejonowy ustalił, że powód zatrudniony był u strony pozwanej na

podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony od dnia 23 sierpnia 2005 r. na

stanowisku pracownika działu [..]. Strona pozwana miała zawarte umowy z F. S.A.

na dystrybucję produkowanych w T. samochodów. Do obowiązków powoda

należało drukowanie kart pokładowych, które stanowiły podstawę załadunku

samochodów. Dostęp do kart miał wyłącznie pracownik strony pozwanej

wykonujący pracę w siedzibie F. W dniu 2 lipca 2012 r. powód został wezwany do

dyrektora pozwanej spółki M. G., który oświadczył mu, że rozwiązuje umowę o

pracę łączącą strony bez zachowania okresu wypowiedzenia z uwagi na czerpanie

przez powoda korzyści materialnych w zamian za przydzielanie przewozów

samochodowych produkcji F. podwykonawcom pozwanej spółki. Strona pozwana

zdecydowała się rozwiązać umowę o pracę z powodem w trybie art. 52 § 1 pkt 1

k.p., ponieważ w dniu 30 czerwca 2012 r. odbyło się spotkanie z podwykonawcami,

w trakcie którego właścicielka firmy „T.” D. K. poinformowała stronę pozwaną, że

kończy współpracę w związku z pobieraniem przez powoda od jej pracowników

korzyści majątkowych za skompletowanie wywożonych samochodów.

Bezpośrednio po wyjściu z pokoju dyrektora powód na skutek nagłego

zdenerwowania zemdlał i został skierowany do NZOZ Szpitala Miejskiego w T.,

gdzie rozpoznano u niego schyłkową niewydolność nerek. Na podstawie obrazu

klinicznego oraz wyników badań dodatkowych stwierdzono, że podłożem omdlenia

była skłonność do hywolemii i hipotomii powstającej w trakcie upałów i w pracy.

Przyczynę niewydolności nerek stanowiła choroba nowotworowa oraz choroba

niedokrwienna serca. Powód, mimo omdlenia, nie wymagał w dniu 2 lipca 2012 r.

hospitalizacji w ramach ostrego dyżuru.

3

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał, że powództwo

częściowo zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy wskazał, że informacje na

których strona pozwana budowała swoją ocenę na temat nierzetelnej pracy powoda

były niespójne i niekonkretne bowiem pochodziły wyłącznie od D. K., jako

właścicielki firmy „T.”, która była podwykonawcą pozwanej spółki. Wobec tego nie

mogą stanowić podstawy do rozwiązania umowy o pracę z powodu ciężkiego

naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Ponadto w okresie

poprzedzającym rozwiązanie umowy o pracę powód nie otrzymał żadnego

upomnienia, ani kary porządkowej, co świadczyłoby o nieprawidłowym

wykonywaniu przez niego obowiązków pracowniczych. Z tych względów, uznając,

że strona pozwana rozwiązała umowę o pracę bez zachowania okresu

wypowiedzenia niezgodnie z prawem, powodowi przysługuje odszkodowanie w

wysokości określonej w art. 58 k.p. Mimo, iż powód wniósł odwołanie od złożonego

oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia po upływie

przypisanego terminu, to złożył wniosek o jego przywrócenie. Sąd Rejonowy

podniósł, że z przedstawionych przez powoda okoliczności wynika, że uchybienie

terminu do złożenia odwołania nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych, o czym

świadczy jego stan zdrowia udokumentowany kartą wypisową leczenia

ambulatoryjnego z dnia 2 lipca 2012 r.

W ocenie Sądu Rejonowego nie zasługiwało na uwzględnienie żądanie

powoda zasądzenia na jego rzecz odprawy w związku z rozwiązaniem umowy o

pracę na podstawie art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych

zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn

niedotyczących pracowników (obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 192 ze

zm.). Odprawa przysługuje tylko wówczas, gdy do rozwiązania stosunku pracy

dochodzi na skutek wypowiedzenia umowy o pracę dokonanego przez pracodawcę

lub na mocy porozumienia stron z przyczyn niedotyczących pracownika. W

rozpoznawanej sprawie umowa o pracę została rozwiązana przez pracodawcę bez

wypowiedzenia z winy powoda, który nie składał wniosków dowodowych celem

wykazania innej przyczyny rozwiązania umowy o pracę.

Sąd Rejonowy stwierdził, że bezzasadne jest również roszczenie powoda o

zadośćuczynienie w kwocie 20.000 zł tytułem uszczerbku na zdrowiu

4

spowodowanego działaniem strony pozwanej. Dolegliwości zdrowotne, które

pojawiły się u powoda, po zapoznaniu się z oświadczeniem woli pracodawcy o

rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu

ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, bezpośrednio

wynikały z uprzedniego ciężkiego zachorowania na chorobę nowotworową, co

znajduje potwierdzenie w karcie wypisowej leczenia ambulatoryjnego. A zatem

dokonując analizy stanu zdrowia powoda Sąd Rejonowy uznał, że do omdlenia

doszło na skutek niewydolności nerek.

Apelację od powyższego wyroku wywiodły obie strony.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w K. wyrokiem z dnia 4 września 2014 r. z

apelacji strony pozwanej zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 1, 3, 4 i 5 w ten

sposób, że powództwo oddalił (pkt 1), oddalił apelację powoda (pkt 2) oraz zasądził

od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 626 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sąd Okręgowy w pierwszej kolejności podniósł, że oświadczenie woli

pracodawcy zostało skutecznie doręczone powodowi w dniu 2 lipca 2012 r., a

pozew wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu został wniesiony do sądu pracy w

dniu 5 września 2012 r. Powód w żaden sposób nie wykazał, aby stan zdrowia

uniemożliwił mu wniesienie pozwu w terminie bowiem chorował nieprzerwanie od

dnia 2 lipca 2012 r. do dnia wniesienia pozwu. Dlatego też Sąd pierwszej instancji

pochopnie przywrócił powodowi termin do wniesienia odwołania od rozwiązania

umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Uznanie, że powód uchybił

terminowi do wniesienia pozwu powoduje, że badanie merytoryczne zasadności

rozwiązania umowy o pracę przez sąd odwoławczy stało się zbędne.

Sąd Okręgowy w dokonanych rozważaniach przyjął, że powód nie wykazał,

aby przyczyną rozwiązania umowy o pracę były przyczyny niedotyczące

pracownika. Ewentualna wadliwość wskazanej przez pracodawcę przyczyny nie

oznacza od razu, że umowa o pracę rozwiązała się na podstawie art. 10 ustawy z

dnia 10 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Również w zakresie

roszczenia o zadośćuczynienie z tytułu uszczerbku na zdrowiu spowodowanego

działaniem strony pozwanej powództwo prawidłowo zostało oddalone, ponieważ

powód, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, nie złożył jakichkolwiek

5

wniosków dowodowych na okoliczność związku pomiędzy wykonywaną pracą a

stanem jego zdrowia. Według Sądu Okręgowego dowód z opinii biegłych lekarzy

sądowych mógłby zostać dopuszczony przez Sąd pierwszej instancji na wniosek

powoda, ale nie z urzędu.

Od wyroku Sądu Okręgowego powód wniósł skargę kasacyjną, w której

zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to:

a) art. 265 § 1 k.p. przez jego niezastosowanie polegające na odmowie

przywrócenia terminu do złożenia odwołania od oświadczenia woli o

rozwiązaniu umowy o pracę w sytuacji, gdy wystąpiły przyczyny

uniemożliwiające złożenie odwołania w przypisanym terminie a wniosek o

jego przywrócenie został złożony w terminie prawem przypisanym;

b) art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących

pracowników przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy

okoliczności rozwiązania umowy o pracę zostały ustalone na podstawie

zeznań świadków oraz powoda i świadczyły o przyczynach leżących po

stronie pracodawcy;

c) art. 445 § 1 k.c. w związku z art. 435 § 1 k.c. przez jego niezastosowanie

powodujące przyjęcie braku odpowiedzialności strony pozwanej za doznany

przez powoda uszczerbek na zdrowiu.

W skardze zarzucono także naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:

a) art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w zakresie w jakim

uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawierało – bądź zawierało w

niewystarczającym zakresie – ustalenia faktów, które Sąd drugiej instancji

uznał za udowodnione oraz wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z

przytoczeniem przepisów prawa, co miało istotny wpływ na wynik

postępowania i uniemożliwia kontrolę kasacyjną;

b) art. 278 § 1 k.p.c. i art. 227 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez

jego niezastosowanie polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii

biegłego sądowego w sytuacji, gdy Sąd drugiej instancji nie dysponował

wiadomościami specjalnymi umożliwiającymi ocenę stanu zdrowia powoda;

6

c) art. 316 § 1 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. w związku z art. 391 § 1

k.p.c. poprzez nieuwzględnienie okoliczności ustalonych na podstawie

zeznań świadków oraz powoda w zakresie ustalenia przyczyn i zasadności

rozwiązania umowy o pracę;

d) art. 102 k.p.c. przez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu

odstąpienia od obciążania powoda kosztami postępowania.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do

istoty sprawy poprzez uwzględnienie powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi drugiej instancji.

W uzasadnieniu kasacyjnej podstawy obrazy przepisów prawa procesowego

wywiedziono, że w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku został powołany

tylko jeden przepis prawa materialnego, na podstawie którego Sąd drugiej instancji

rozstrzygnął o wszystkich roszczeniach. Nie jest również możliwe ustalenie, jaki

materiał dowodowy został uwzględniony zaskarżonym wyrokiem, mimo iż wydane

zostało orzeczenie reformatoryjne. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi zostały

postawione wyłącznie na podstawie interpretacji treści uzasadnienia dokonanej

przez skarżącego, która nie musi być zbieżna z intencją Sądu drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w razie powołania się przez

skarżącego na obie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 3983

§ 1 k.p.c., Sąd

Najwyższy najpierw rozważa zarzuty naruszenia przepisów procesowych.

Zasadniczą kwestią jest bowiem ocena, czy stan faktyczny tkwiący u podstawy

zastosowania przez sąd drugiej instancji w zaskarżonym wyroku stosownych

przepisów prawa materialnego został ustalony w prawidłowym postępowaniu i tym

samym w sposób wiążący Sąd Najwyższy przy rozpatrywaniu zarzutów z zakresu

prawa materialnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1997 r.,

II CKN 60/97, OSNC 1997 nr 9, poz. 128 oraz z dnia 20 kwietnia 2004 r., V CK

92/04, LEX nr 194083). Oznacza to również, że w razie jednoczesnego

powoływania się na obie podstawy kasacyjne, oceny zarzutu naruszenia prawa

7

materialnego można dokonywać dopiero wówczas, gdy sąd kasacyjny uzna zarzuty

skarżącego dotyczące podstawy z art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c. za chybione.

W ocenie Sądu Najwyższego za uzasadniony należy uznać zarzut

naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art.

391 § 1 k.p.c. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest pogląd, że odpowiednie

stosowanie art. 328 § 2 k.p.c. do uzasadnienia orzeczenia sądu drugiej instancji

oznacza, że wprawdzie uzasadnienie to nie musi zawierać wszystkich elementów

uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji, niemniej nie zwalnia to sądu

odwoławczego z obowiązku zawarcia w nim takich koniecznych elementów, które

ze względu na treść apelacji i na zakres rozpoznania są potrzebne do

rozstrzygnięcia sprawy (por. uzasadnienie do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5

czerwca 2014 r., I PK 311/13, LEX nr 1538418). W wyrokach z dnia 16 stycznia

2014 r., I UK 285/13 (LEX nr 1498591) oraz z dnia 17 marca 2010 r., III SK 32/09

(LEX nr 622207) Sąd Najwyższy przyjął, że w przypadku gdy sąd odwoławczy

dokonuje odmiennych ustaleń w stosunku do tych, na których oparł się sąd

pierwszej instancji, powinien tę zmianę uzasadnić w taki sposób, aby możliwa była

ocena czy zmiana ta była usprawiedliwiona, a zatem dokonać własnych

stanowczych ustaleń i własnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów.

Wówczas uzasadnienie wyroku sądu drugiej instancji powinno spełniać

rygorystycznie wymagania z art. 328 § 2 k.p.c., zgodnie z którym uzasadnienie

wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz

podstawy prawnej. Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia powinna zawierać:

ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, wskazanie dowodów, na

podstawie których sąd doszedł do ustalenia w sprawie istotnych okoliczności, oraz

podanie przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy

dowodowej, a tym samym nie mogą być podstawą stwierdzenia istnienia istotnych

dla sprawy okoliczności. Natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z

przytoczeniem przepisów prawa polega nie tylko na wskazaniu przepisów

regulujących sporny stosunek prawny, lecz także wyjaśnieniu, dlaczego w

konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy i w jaki sposób

wpływają one na rozstrzygnięcie sprawy (por. Kodeks postepowania cywilnego.

Komentarz pod redakcją Tadeusza Erecińskiego, LexisNexis 2012, Tom II,

8

str.58-61 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia: 18 stycznia 2013 r., II PK 153/12,

LEX nr 1396408; z dnia 14 lutego 2013 r., II CSK 292/12, LEX nr 1318346; z dnia

21 lutego 2013 r., IV CSK 463/12, LEX nr 1311811; z dnia 18 września 2014 r.,

III PK 2/14, LEX nr 1541205 a także postanowienie z dnia 4 lipca 2014 r., II CSK

574/13, LEX nr 1493236).

Kierując się rozważaniami przedstawionymi powyżej stwierdzić należy, iż

uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu Okręgowego nie

spełnia przytoczonych wymagań ustawowych. Nie wynika z niego w sposób jasny i

niebudzący wątpliwości, jakie fakty zostały ustalone, jakim dowodom dano wiarę, a

jakim jej odmówiono, w tym przede wszystkim uznając, że skarżący uchybił

terminowi do wniesienia czynności, o których mowa w art. 264 § 2 k.p. i wskazując,

że Sąd pierwszej instancji przywrócił mu „pochopnie termin”. Warto w tym miejscu

zauważyć, że skarżący w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia

odwołania zaznaczył, że „wcześniej musiał się zająć swoim stanem zdrowia i

choroba nie pozwalała mu na podejmowanie innych czynności.”

Uzasadnienie nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia w części

dotyczącej uznania, że wniesione przez skarżącego żądanie odszkodowania w

związku z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia jest spóźnione oraz w

zakresie dochodzonej przez skarżącego tytułem zadośćuczynienia kwoty 20.000 zł.

Należy też tu zauważyć, że podstawy prawnej w części obejmującej żądanie

zadośćuczynienia nie zawiera również uzasadnienie Sądu pierwszej instancji. A

zatem zasadnie zarzuca skarżący, iż obowiązkiem Sądu drugiej instancji było

sporządzenie uzasadnienia, w którym wskazana byłaby podstawa prawna

rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku polega na wskazaniu nie

tylko przepisów prawa, ale także na wyjaśnieniu, w jaki sposób wpływają one na

treść rozstrzygnięcia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r.,

IV CSK 157/11, LEX nr 1111013).

Konkludując należy uznać, że przedstawione powyżej wadliwości

uzasadnienia powodują, że niemożliwe jest przeprowadzenie kontroli kasacyjnej

zaskarżonego wyroku, a nie jest rolą skarżącego, co prawidłowo podnosi w

uzasadnieniu zarzutów skargi, ani sądu kasacyjnego domniemywać jakie przepisy

prawa materialnego zadecydowały o rozstrzygnięciu sprawy (por. wyrok Sądu

9

Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r., II PK 151/09, LEX nr 577457 oraz z dnia 27

marca 2008 r., III CSK 315/07, LEX nr 390105). Skoro kontrola kasacyjna

zaskarżonego wyroku jest niemożliwa, to powoduje to konieczność uchylenia

wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu bez

konieczności odnoszenia się do zarzutów prawa materialnego podniesionych w

ramach pierwszej podstawy kasacyjnej.

Niezależnie od przedstawionych powyżej uchybień, które zadecydowały o

uwzględnieniu zasadności zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 328 § 2

k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., godzi się zauważyć, że stosownie do treści

art. 278 § 1 k.p.c. gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagałoby wiadomości

specjalnych, niedopuszczalne jest pominięcie dowodu z opinii biegłych, choćby

ktokolwiek ze składu orzekającego takie wiadomości posiadał (por. wyrok Sądu

Najwyższego: z dnia 18 lipca 1975 r., I CR 331/75, LEX nr 7729; z dnia 18 września

2014 r., I UK 22/14, LEX nr 1545137; z dnia 12 czerwca 2015 r., II CSK 450/14,

LEX nr 1754049). Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 października 2006 r., I CSK

166/06 (LEX nr 209297) wskazał, iż z przyjmowanej powszechnie zasady, że sąd

jest najwyższym biegłym, nie można wyprowadzać wniosku, że może biegłego

zastępować, a to oznacza, że jeżeli do poczynienia ustaleń istotnych dla

rozstrzygnięcia sprawy potrzebne są wiadomości specjalne, sąd nie może

dokonywać ich sam, nawet gdyby miał w tej dziedzinie odpowiednie kwalifikacje

merytoryczne; posiadanie takich kompetencji ułatwia jedynie ocenę opinii biegłego.

W sytuacji, kiedy strony reprezentowane przez wykwalifikowanych pełnomocników

nie zgłaszają takiego dowodu sąd z uwagi na zasadę kontradyktoryjności, nie ma

obowiązku przeprowadzania jego z urzędu. Może wtedy uznać, że dane kwestie,

istotne z punktu widzenia żądań pozwu lub obrony pozwanego nie zostały

udowodnione i wyciągnąć stąd odpowiednie konsekwencje procesowe. Jeżeli

jednak mimo to decyduje się na dokonywanie ustaleń i ocen w materii wymagającej

wiadomości specjalnych, powinien zasięgnąć z urzędu opinii biegłego. Opinia ta

pomoże sądowi w przeprowadzeniu ocen, a jednocześnie umożliwi stronom

krytyczne ustosunkowanie się do jej wywodów, gdyż bez niej stronom pozostaje

tylko polemizować wprost z ocenami samego sądu, co jest niewątpliwie

10

utrudnieniem procesowym nie tylko dla nich samych, ale także dla sądu wyższej

instancji rozpoznającego środek zaskarżenia.

W tym kontekście rację ma skarżący zarzucając, że Sądy orzekające w

sprawie nie były uprawnione do samodzielnej oceny stanu jego zdrowia na

podstawie przedłożonej dokumentacji lekarskiej, a zwłaszcza w zakresie uznania,

że omdlenie było wyłącznie skutkiem niewydolności nerek, nie pozostając w

związku ze zdarzeniem, które miało miejsce w dniu 2 lipca 2012 r. Aby dokonać

takich ustaleń konieczne staje się zasięgnięcie opinii biegłego bowiem w kwestiach

wymagających wiadomości specjalnych winien się sąd posiłkować biegłymi, a nie

zajmować stanowisko samodzielnie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

9 maja 2000 r., IV CKN 1209/00, LEX nr 52621).

Z przedstawionych powyżej powodów, Sąd Najwyższy na podstawie art.

39815

k.p.c. oraz art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821

orzekł jak w sentencji

wyroku.

kc