III KK 236/15

Sygn. akt III KK 236/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Andrzej Stępka

SSN Włodzimierz Wróbel

Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej,

w sprawie A. Ł.

skazanego z art. 286 § 1 i 3 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 20 stycznia 2016 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w B.

z dnia 4 marca 2015 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w części, w jakiej nie zawiera

rozstrzygnięcia o obowiązku naprawienia wyrządzonej

przestępstwem szkody i sprawę w tym zakresie przekazuje do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B.

UZASADNIENIE

A. Ł. został oskarżony o to, że w dniu 19 czerwca 2014 r. w B., ze z góry

powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do

niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 300 zł A. P., J. C. i P. W.,

2

będących wspólnikami S. spółka cywilna, poprzez wprowadzenie w błąd

pracownika spółki co do okoliczności mających znaczenie prawne podczas

zawierania umowy pożyczki, w ten sposób, że oświadczył, że laptop Lenovo G 580,

będący przedmiotem zabezpieczenia pożyczki jest wolny od wad prawnych oraz

jest jego własnością, podczas gdy pochodził on z przestępstwa, powodując stratę w

kwocie 300 zł na szkodę A. P., J. C. i P.W., przy czym czyn ten stanowił wypadek

mniejszej wagi, tj. o czyn z art. 286 § 1 i 3 k.k.

Sąd Rejonowy w B. wyrokiem nakazowym, wydanym w dniu 4 marca 2015

r., uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj.

przestępstwa z art. 286 § 1 i 3 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 3 k.k. wymierzył

mu karę 3 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go w tym czasie do

wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20

godzin miesięcznie.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 18

marca 2015 r.

Od tego wyroku kasację wniósł w czerwcu 2015 r. Prokurator Generalny.

Na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. zaskarżył wyrok w części dotyczącej

orzeczenia o karze, na niekorzyść skazanego, zarzucając rażące i mające istotny

wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 46 § 1 k.k.,

polegające na zaniechaniu orzeczenia w stosunku do skazanego obligatoryjnego

środka karnego w postaci obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody. W konkluzji

autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy

Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja, wniesiona w terminie, o którym mowa w art. 524 § 3 k.p.k., jest

zasadna.

Zgodnie z art. 46 § 1 k.k., w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek

pokrzywdzonego lub innej uprawnionej osoby orzeka, m.in. obowiązek naprawienia

wyrządzonej przestępstwem szkody. Jak wynika z akt sprawy (k. 1), z wnioskiem o

orzeczenie wobec sprawcy obowiązku naprawienia w całości wyrządzonej

przestępstwem szkody wystąpił w dniu 21 lipca 2014 r. pełnomocnik

pokrzywdzonych, składając zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, zatem z

3

dochowaniem terminu, o którym mowa w art. 49a k.p.k. Mimo złożenia wniosku,

orzekający w sprawie Sąd Rejonowy nie zamieścił obligatoryjnego, w istniejących

realiach procesowych, rozstrzygnięcia orzekającego wspomniany obowiązek, przez

co rażąco naruszył wskazany w kasacji przepis prawa materialnego. Niewątpliwie

miało to istotny wpływ na treść wyroku.

Mając zatem na względzie, iż w dacie wydania zaskarżonego wyroku

obowiązek określony w art. 46 § 1 k.k. był środkiem karnym (obecnie jest środkiem

kompensacyjnym), jak też uchwałę pełnego składu Izby Karnej Sądu Najwyższego

z dnia 28 października 2015 r., I KZP 21/14, dopuszczającą uchylenie

zaskarżonego orzeczenia w części, w jakiej nie zawiera ono rozstrzygnięcia w

przedmiocie środka karnego, którego zastosowanie było obligatoryjne, Sąd

Najwyższy zaskarżony wyrok uchylił jedynie w części, w jakiej nie zawiera

koniecznego rozstrzygnięcia o obowiązku naprawienia szkody i w tym zakresie

sprawę przekazał do ponownego rozpoznania właściwemu Sądowi, który naprawi

zaistniałe uchybienie.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.

kc