IV CSK 484/15

Sygn. akt IV CSK 484/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Kozłowska (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Wojciech Katner

Protokolant Bogumiła Gruszka

w sprawie z powództwa Stowarzyszenia […]

przeciwko Telewizji […]o zaniechanie i zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 20 stycznia 2016 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 23 kwietnia 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania pozostawiając temu

Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem z dnia 6 lipca 2012 r. Sąd Okręgowy w L. zakazał pozwanej

Telewizji dokonywania reemisji w sieci telewizji kablowej utworów audiowizualnych

nadawanych w programach telewizyjnych, do czasu zawarcia z powodem -

Stowarzyszeniem […] - umowy licencyjnej na podstawie art. 211

ustawy z dnia

4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 90,

poz.631 ze zm., dalej jako u.p.a.p.p.) i zasądził od pozwanej na rzecz powoda

kwotę 58.084,47 zł z ustawowymi odsetkami w wysokości 13 % od 19 września

2011 r., opłatę stosunkową uznał za ostateczną i orzekł o kosztach procesu

należnych powodowi. W motywach rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy ustalił, że powód

jest organizacją zbiorowego zarządzania w zakresie praw autorskich do utworów

audiowizualnych oraz praw pokrewnych przysługujących twórcom filmowym oraz

innym podmiotom, których działalność jest związana z twórczością filmową. Jego

zadaniem jest zbiorowe zarządzanie i ochrona powierzonych mu praw autorskich

i pokrewnych oraz praw wynikających z ustawy o prawie autorskim i prawach

pokrewnych, na polach eksploatacji wskazanych w decyzjach Ministra Kultury

i Sztuki z dnia 29 maja 1995 r. i z dnia 28 lutego 2003 r., w tym na polu eksploatacji

jakim jest reemisja. Pozwana jest operatorem telewizji kablowej dostarczającym

sygnał telewizji na terenie Krasnegostawu.

Powód w dniu 1 października 2004 r. zawarł z Ogólnopolską Izbą

Gospodarczą […] (obecnie Polską Izbą [..], w skrócie PIKE), której członkiem jest

pozwana, umowę - kontrakt generalny, na podstawie którego udzielił operatorom

telewizji kablowej zrzeszonym w PIKE zgody na korzystanie z praw autorskich i

praw pokrewnych objętych jego zarządem, w tym reemisję programów

telewizyjnych. Pozwana przystąpiła do tego kontraktu w dniu 18 listopada 2004 r. i

potwierdziła wynikające z niego zobowiązanie uiszczenia opłaty miesięcznej w

wysokości 2,8 % wpływów rzeczywistych netto z tytułu świadczenia usługi reemisji

programów telewizyjnych. Kontrakt generalny został wypowiedziany przez PIKE w

dniu 27 stycznia 2009 r., w związku z czym umowa łącząca strony została

rozwiązana, co nastąpiło z dniem 30 kwietnia 2009 r. Negocjacje zmierzające do

zawarcia nowego kontraktu generalnego doprowadziły do zawarcia przez powoda i

PIKE w dniu 8 maja 2009 r. porozumienia tymczasowego, w którym stawkę

odpłatności za reemisję ustalono zaliczkowo na 1,4 % wpływów operatora.

3

Pozwana do tego porozumienia przystąpiła w dniu 11 maja 2009 r. Mimo

prowadzenia w dalszym ciągu negocjacji, nie osiągnięto porozumienia w zakresie

wysokości stawki; PIKE za właściwą uważało stawkę 1,6 % wpływów operatora,

powód – stawkę 2,2,% tych wpływów. Moc wiążąca porozumienia tymczasowego

wygasła z dniem 31 lipca 2009 r. Pozwana, mimo braku zgody powoda, nadal

prowadziła działalność operatora telewizji kablowej i dokonywała wpłat na rachunek

powoda w wysokości 1,6 % swoich wpływów.

Żądanie zgłoszone przez powoda obejmuje okres od 1 sierpnia 2009 r. do 31

marca 2011 r., kiedy to stron nie łączyła umowa, o jakiej stanowi art. 211

u.p.a.p.p.

Dokonywanie w sieci kablowej reemisji utworów audiowizualnych bez umowy

licencyjnej stanowiło naruszenie praw autorskich. W tej sytuacji, w ocenie Sądu,

powodowi przysługiwały roszczenia przewidziane w art. 79 ust. 1 pkt 1 u.p.a.p.p. –

o zaniechanie naruszeń i w ust.1 pkt 3 lit.b) tego artykułu – o naprawienie

wyrządzonej szkody i zasądzenie odszkodowania, w tym wypadku

odpowiadającego trzykrotności stosowanego wynagrodzenia, ponieważ naruszenie

było zawinione, pozwana miała bowiem świadomość obowiązku zawarcia

z powodem umowy. Stosowne wynagrodzenie, wobec braku tabel wynagrodzeń

zatwierdzonych przez Komisję Prawa Autorskiego, Sąd, z powołaniem się na treść

art. 106 u.p.a.p.p. określił na 2,2 % wpływów operatora wskazując, że ta stawka

obowiązuje we wszystkich umowach jakie powód zawarł z operatorami sieci

kablowych. Nie dopatrzył się też Sąd w żądaniu powoda naruszenia art. 5 k.c.

Apelacja pozwanego została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia

23 kwietnia 2014 r. Sąd ten, po uzupełnieniu postępowania dowodowego, podzielił

ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, nie

znalazł też podstaw, podobnie jak i Sąd pierwszej instancji, do przeprowadzenia

dowodu z opinii biegłego dla ustalenia wysokości „stosownego wynagrodzenia”,

poprzestając na własnym wnioskowaniu.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego, opartej na obu

podstawach z art. 398 3

§ 1 k.p.c. pozwana, w ramach podstawy naruszenia prawa

materialnego zarzuciła naruszenie art. 104 ust. 1 w związku z art. 211

w związku

z art. 79 ust.1 pkt 1 i art. 79 ust.1 pkt 3 lit. b) u.p.a.p.p. przez przyjęcie, że brak

4

zgody stron co do wysokości wynagrodzenia, bez zbadania dodatkowych

okoliczności, uzasadnia przyjęcie naruszenia autorskich praw majątkowych

skutkujące powstaniem roszczeń o zaniechanie naruszeń i zapłatę trzykrotności

stosownego wynagrodzenia i brak rozważenia okoliczności umożliwiających

rozstrzygnięcie konfliktu dóbr między ochroną autorskich praw majątkowych

powoda a interesami skarżącej (test proporcjonalności), w sytuacji gdy prawidłowe

zastosowanie tego testu prowadzi do wniosku, że oba dochodzone przez powoda

roszczenia są bezzasadne. Następnie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 79 ust.1

pkt 3 lit. b) w związku z art. 211

w związku z art. 106 ust. 2 u.p.a.p.p. w związku

z art. 12 Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich Nr 93/83/EWG z dnia 27 września

1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego

oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz

retransmisji drogą kablową (dalej jako Dyrektywa 93/83) przez błędną wykładnię

polegającą na przyjęciu, że powodowi przysługiwało roszczenie o zapłatę

trzykrotności stosowanego wynagrodzenia. Ponadto skarżąca, w razie

niepodzielania zarzutów wyżej przytoczonych, zarzuciła naruszenie art. 79 ust. 1

pkt 1 i 3 lit. b) w związku z art. 211

w związku z art. 106 ust. 2 w związku z art. 110

u.p.a.p.p. w związku z art. 12 Dyrektywy 93/83 w związku z art. 5 k.c. przez błędną

wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 5 k.c. nie może mieć zastosowania.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 110 i art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.p.a.p.p.

przez przyjęcie, że nie jest istotne, który z tych przepisów ma w sprawie

zastosowanie dla ustalania wysokości stosownego wynagrodzenia.

W ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania w sposób

mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skarżąca zarzuciła naruszenie

art. 217 i art. 227 w związku z art. 391 i art. 278 § 1 k.p.c. oraz naruszenie art. 322

w związku z art. 391 k.p.c.

We wnioskach kasacyjnych skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego

wyroku i przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania

ewentualnie Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

5

Stosownie do art. 211

ust. 1 u.p.a.p.p. eksploatowanie utworu przez

operatorów sieci kablowych drogą reemitowania programu organizacji radiowej lub

telewizyjnej może być dokonywane wyłącznie na podstawie umowy zawartej

z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi. Jeżeli

dochodzi do reemisji bez zawartej z o.z.z. umowy (licencji), oznacza to naruszenie

bezwzględnie obowiązujących autorskich praw majątkowych twórcy wynikających

z art. 17 u.p.a.p.p., w tym wypadku prawa wyłącznego korzystania z utworu.

W takiej sytuacji powstaje roszczenie z art. 79 ust. 1 pkt 1 u.p.a.p.p. Rozważyć

jednak należy, czy obowiązek udzielenia w takich sytuacjach ochrony prawom

podmiotowym bezwzględnym, może doznać wyłączenia. Skarżący w skardze

kasacyjnej, nie kwestionując faktu, że dokonuje remisji bez zezwolenia powoda,

powołał się na zasadę proporcjonalności, a także na potrzebę stosowania art. 5 k.c.

Zasada proporcjonalności oznacza obowiązek ograniczania w najmniejszym

możliwym stopniu sfery prawnej drugiej strony stosunku prawnego przy

wykonywaniu przysługującego komuś prawa albo uprawnienia. Szczególna

użyteczność proporcjonalności przejawia się w prawie publicznym, gdzie ma

zapobiegać nierozsądnemu, niecelowemu korzystaniu przez władzę publiczną

z kompetencji do regulowania sytuacji prawnej podporządkowanych jednostek,

a w konsekwencji przyznawać pierwszeństwo środkom wystarczającym z punktu

widzenia władzy, a dla interesów jednostki jak najmniej dolegliwym. Należy

w związku z tym podkreślić, że chociaż w najszerszym zakresie zasada

proporcjonalności odnosi się działalności prawotwórczej państwa, czego dowodzi

art. 31 ust. 3 Konstytucji, to jednak jest oczywiste, że oprócz sfery legislacji

proporcjonalność obejmuje także sferę stosowania prawa, m.in. przez sądy.

Proporcjonalność stanowi dla sądów upoważnienie do dokonywania kontroli aktów

władzy ustawodawczej oraz wykonawczej. Tak zwany test proporcjonalności

zakłada potrzebę uwzględnienia trzech czynników: przydatności zastosowanego

środka, czyli oceny, czy jest on w stanie doprowadzić do realizacji zakładanego

celu, jego konieczności, czyli oceny, czy ten sam cel mógłby być zrealizowany

w inny, mniej inwazyjny sposób, oraz proporcjonalności sensu stricto, a więc oceny,

czy zachowana jest proporcja między pozytywnym efektem zastosowanego środka

a ciężarem dla dotkniętego nim podmiotu. Analizując, czy w świetle obowiązującej

6

regulacji test proporcjonalności sprawdza się, przypomnieć trzeba, że zgodnie

z przepisami ustawy, po pierwsze, obowiązkowi operatora kablowego uzyskania

licencji na remitowania programów odpowiada przewidziany w art. 106 ust. 2

u.p.a.p.p., obowiązek organizacji zbiorowego zarządzania udzielenia zgody na

korzystanie z utworów (udzielania licencji) w granicach wykonywanego zarządu.

Do odmowy zawarcia umowy może dojść jedynie z ważnych powodów.

Po drugie, uwzględnić należy, że powód nie ma zatwierdzonych tabel

wynagrodzeń, po trzecie, pozwana dokonywała comiesięcznych zestawień liczby

swoich klientów koniecznych do ustalenia wysokości wynagrodzenia przekazując je

powodowi, po czwarte, jedyną przyczyną, dla której strony nie zawarły umowy jest,

jak wynika z ustaleń sądów, spór o wysokość wynagrodzenia. Wreszcie dostrzec

należy, że w obowiązującym stanie prawnym nie ma mechanizmu służącego

rozwiązaniu tego konfliktu. W poprzednim stanie prawnym sąd był upoważniony do

ukształtowania treści stosunku prawnego wiążącego strony, a to zgodnie z art. 108

ust. 7 (w związku z ust. 5 tego artykułu i art. 211

ust. 2) wyrażającym normę prawa

materialnego, zgodnie z którą sąd - w sytuacji przewidzianej tym przepisem - był

uprawniony do rozstrzygania sporów pomiędzy operatorami sieci kablowych

i właściwymi organizacjami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi

w przedmiocie treści umowy dotyczącej reemisji w sieciach kablowych utworów

nadawanych w programach organizacji radiowych i telewizyjnych, a więc

i określania wysokość wynagrodzenia. W stanie prawnym obowiązującym od

22 października 2010 r. (ustawa z dnia 8 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o prawie

autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych, Dz.U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1016) spór o wysokość wynagrodzenia

może być rozwiązany w drodze mediacji, jednakże w myśl art. 11018

u.p.a.p.p.

mediacja jest dobrowolna i przepisy nie przewidują możliwości skierowania sporu

na drogę sądową. Brak jest w ustawie przepisu zawierającego upoważnienie do

sądowego ukształtowania stosunku prawnego w drodze powództwa; tymczasem

wyrok uwzględniający takie powództwo prowadziło by do wydania orzeczenia

konstytutywnego ustanawiającego między stronami stosunek prawny oznaczonej

treści.

7

W sytuacji zatem, gdy na reemitencie i organizacji zbiorowego zarządzania

ciążą obowiązki kontraktowania a z drugiej strony brakuje uregulowań, które

pozwoliłyby w razie sporu o wysokość wynagrodzenia skutecznie doprowadzić do

zawarcia umowy i brak jest zatwierdzonych tabel wynagrodzeń, a o.z.z. ma

monopol na rynku reemisji i może zmierzać do narzucania stawki nadmiernej,

rzeczą sądu jest ocena, czy te wszystkie okoliczności uzasadniają orzeczenie

zakazu reemisji. Przypomnieć należy, że obowiązkowi operatora sieci kablowej

zawarcia umowy odpowiada taki obowiązek o.z.z., od spełnienia którego może się

uchylić tylko z ważnych powodów. Ustawa nie wskazuje, co należy rozumieć przez

ważne powody. W doktrynie wypowiedziano pogląd, który należy podzielić, że

pojęcie to należy rozumieć wąsko, jako okoliczności, które mogłyby prowadzić do

nienależytej ochrony interesów majątkowych twórców. Chodzi więc

w szczególności o sytuacje, w których podmiot domagający się zawarcia umowy

budzi wątpliwości co do swej wypłacalności lub kwestionuje zasadność zapłaty za

korzystanie z praw autorskich lub też kwestionuje wysokość opłaty licencyjnej,

w wypadku istnienia zatwierdzonych tabel. Sąd nie rozważył, czy spór o wysokość

opłaty powodujący, że strony nie zawarły umowy był wystarczającą przyczyną

uchylenia się powoda od zawarcia umowy. Jeżeli zaś poza tą okolicznością brak

było innych, które spowodowały stan braku umowy, to stan bezprawności

polegający na reemitowaniu programów bez umowy jest wynikiem naruszenia

określonych ustawowo obowiązków, nie tylko przez pozwanego ale i przez powoda.

Sąd powinien rozważyć, czy w takiej sytuacji nie ma ze strony powoda,

realizującego roszczenie zakazowe, nadużycia prawa. Niewątpliwie, w takiej ocenie

uwzględnienia wymaga również szczególny status prawny o.z.z. nadany przepisami

ustawy. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego,

że okoliczności sprawy nakazują uwzględniać, iż twórca jest ogniwem słabszym.

Proces nie toczy się z powództwa twórcy, któremu zresztą w tym zakresie

ustawowo odjęto legitymację czynną, ale z wyspecjalizowanym w zakresie ochrony

praw twórców podmiotem, któremu nadto przypisuje się status przedsiębiorcy

mającego pozycję dominująca na rynku udzielania licencji na korzystanie z utworów

audiowizualnych. Ważenie interesów stron nie powinno pomijać obowiązków

pozwanego wynikających z ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

8

(tj. Dz.U. z 2015 r., poz.1531- art. 43 również w brzmieniu sprzed 10 sierpnia

2011 r.), jak i tego, że zakaz reemisji może prowadzić do zmuszenia reemitenta do

zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Tak więc zasada

proporcjonalności w sferze stosunków cywilnoprawnych skłania do takiej wykładni

przepisów, które w ostatecznym kształcie mogą prowadzić do konkluzji, że stronie

przysługuje roszczenie, jednakże jego realizacja nie zasługuje na aprobatę.

W odniesieniu do stanowiska skarżącego co do naruszenia art. 12

Dyrektywy Nr 93/83, nie jest to stanowisko trafne. Powołany przepis nakłada na

Państwa Członkowskie obowiązek zapewnienia prawnych mechanizmów

skutecznej mediacji, nie oddziaływa natomiast w żaden sposób na stan reemisji bez

umowy.

W odniesieniu do żądania powoda zapłaty trzykrotności tzw. stosownego

wynagrodzenia, o którym stanowi art. 79 ust.1 pkt 3 lit. b) u.p.a.p.p., uwzględnić

należy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2015 r. SK 32/14 (Dz.U.

z 2015 r., poz. 932), którym stwierdzono, że w zakresie, w jakim uprawniony,

którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, może żądać od osoby,

która naruszyła te prawa, naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę sumy

pieniężnej w wysokości odpowiadającej - w przypadku gdy naruszenie jest

zawinione - trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego

dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na

korzystanie z utworu, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3

w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Orzeczona niezgodność

tego przepisu z Konstytucją (ze skutkiem jego eliminacji z systemu prawnego od

dnia wejścia w życie Konstytucji tj. od 17 października 1997 r. - por. m.in.

uzasadnienia wyroków Sądu Najwyższego: z dnia 15 maja 2000 r. II CKN 293/00,

OSNC z 2000 r., nr 11, poz.209; z dnia 9 października 2003 r. I CK 150/02, OSNC

z 2004 r., nr 7-8, poz. 132; z dnia 8 grudnia 2004 r. I CK 303/04, nie publ.) uchyla

potrzebę odnoszenia się przez Sąd Najwyższy to tych zarzutów skargi kasacyjnej,

które dotyczą kwestii potrójnego tzw. stosownego wynagrodzenia.

Dodać trzeba, że po wyroku Trybunału Konstytucyjnego wątpliwości

związane z implementacją art. 13 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu

9

Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw

własności intelektualnej (Dz.Urz.UE.L 2004, nr 157.45) w zakresie przysługiwania

uprawnionemu, w razie naruszenia autorskich praw majątkowych, roszczenia

o zapłatę wielokrotności stosowanego wynagrodzenia, pozostały aktualne co do

dwukrotności tego wynagrodzenia (art. 79 ust. pkt 3b) u.p.a.p.p.). Dał temu wyraz

Sąd Najwyższy przedstawiając postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r. V CSK

41/14 pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Rozstrzygając zatem o odszkodowaniu w tej formie, Sąd powinien rozważyć, czy

i w tym wypadku jest to odszkodowanie o charakterze karnym jak i rozważyć

okoliczności, o których była mowa wyżej w związku z roszczeniem zakazowym,

w aspekcie zasady proporcjonalności środków, a więc w istocie w aspekcie

nadużycia prawa (por. też uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia

26 czerwca 2003 r. V CKN 411/01, OSNC z 2004 r., nr 9, poz.144).

Stosowne wynagrodzenie, o jakim stanowi art. 79 ust. 1 pkt 3b) u.p.a.p.p.,

biorąc pod uwagę, że jest dochodzone przez o.z.z. (i w okolicznościach sprawy

wyłącznie przez o.z.z. może być dochodzone) winno być ustalone zgodnie ze

wskazówkami zawartymi w art. 110 ustawy. Kryteria określone w tym przepisie

mają co prawda istotne znaczenie w procedurze zatwierdzania tabel wynagrodzeń

przez Komisję Prawa Autorskiego, jednak znajdują zastosowanie także

w odniesieniu do sytuacji, w których sąd zasądza odszkodowanie za bezprawne

korzystanie z utworów lub praw pokrewnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

26 czerwca 2003 r. oraz wyrok z dnia 29 listopada 2006 r. II CSK 245/06 – nie

publ.). Dodać jednak należy, że model kształtowania stawki wynagrodzeń jako

procentu od uzyskiwanych wpływów został zaakceptowany przez TSUE (wyrok

z dnia 11 grudnia 2008 r., w sprawie C-52/07, Kanal 5 Ltd i TV 4 AB).

Ponadto podzielić należy stanowisko skarżącego, że ustalenie wysokości

stosownego wynagrodzenia wymagało wiadomości specjalnych, których mogła

dostarczyć opinia biegłego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu

Najwyższego dowód z opinii biegłego z uwagi na składnik w postaci wiadomości

specjalnych, jest dowodem tego rodzaju, że nie może być zastąpiony inną

czynnością dowodową, np. przesłuchaniem świadka, ani też własnym

wnioskowaniem sądu. Jeżeli więc zgodnie z art. 278 § 1 k.p.c. sąd może dojść do

10

wiadomości specjalnych wyłącznie poprzez skorzystanie z pomocy biegłego, to sąd

oddalając taki wniosek dowodowy dopuszcza się naruszenia albo art. 278 § 1 k.p.c.

albo, przy braku wniosku, nawet naruszenia art. 232 zdanie drugie k.p.c., jeżeli

z urzędu nie przeprowadza dowodu z opinii biegłego, a dowód ten jest niezbędny

dla miarodajnej oceny zasadności wytoczonego powództwa (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 29 listopada 2006 r.). Taka zaś sytuacja miała miejsce

w sprawie, skoro zgodnie z art. 110 u.p.a.p.p. wysokość wynagrodzeń

dochodzonych w zakresie zbiorowego zarządzania przez organizacje zbiorowego

zarządzania powinna uwzględniać wysokość wpływów osiąganych z korzystania

z utworów i artystycznych wykonań, a także charakter i zakres korzystania z tych

utworów i wykonań artystycznych. Przed wyczerpaniem dostępnych środków

dowodowych odwołanie się do art. 322 k.p.c. nie może być poczytane

za prawidłowe.

Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815

§ 1

k.p.c. i art. 98 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821

k.p.c. orzekł jak w sentencji.

kc