I KZP 16/15

Sygn. akt I KZP 16/15

UCHWAŁA

składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego

Dnia 28 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Sobczak (przewodniczący)

SSN Józef Dołhy (sprawozdawca)

SSN Tomasz Grzegorczyk

SSN Dorota Rysińska

SSN Barbara Skoczkowska

SSN Andrzej Stępka

SSN Eugeniusz Wildowicz

Protokolant Ewa Sokołowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Aleksandra Herzoga

oraz przedstawiciela Rzecznika Praw Obywatelskich Marty Kolendowskiej –

Matejczuk oraz Zuzanny Rudzińskiej - Bluszcz

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 28 stycznia 2016 r.,

przedstawionego na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r.

o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. U. z 2014 r., poz. 1648 ze zm.) oraz art. 60 §

2 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2013 r., poz.

499 ze zm.), wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 16 października 2015

r. o rozstrzygnięcie przez skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego rozbieżności

w wykładni prawa występujących w orzecznictwie sądów powszechnych w zakresie

dotyczącym następującego zagadnienia prawnego:

„Czy wydatki związane z oskarżeniem, o których mowa

w art. 630 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks

postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) obejmują

również wydatki poniesione przez oskarżonego na obrońcę z

2

wyboru w wypadku uniewinnienia go od części zarzucanych mu

czynów lub częściowego umorzenia postępowania ?”

podjął uchwałę:

Wydatki związane z oskarżeniem, o których mowa w art. 630

k.p.k. to także wydatki poniesione przez oskarżonego

w związku z ustanowieniem w sprawie jednego obrońcy

z wyboru. W wypadku częściowego uniewinnienia oskarżonego

lub częściowego umorzenia prowadzonego przeciwko niemu

postępowania może on zatem domagać się od Skarbu Państwa w

tej części zwrotu tych kosztów.

UZASADNIENIE

Rzecznik Praw Obywatelskich – działając na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 4

ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. U. z 2014 r.,

poz. 1648 ze zm.) oraz art. 60 § 2 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie

Najwyższym (Dz. U. z 2013 r., poz. 499 ze zm.), powołując jako przesłankę swego

wystąpienia ujawnione rozbieżności w orzecznictwie sądowym – zwrócił się o

rozstrzygnięcie przez powiększony skład Sądu Najwyższego zagadnienia

prawnego, które zostało sformułowane w sposób następujący:

„Czy wydatki związane z oskarżeniem, o których mowa w art. 630 ustawy z

dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze

zm.) obejmują również wydatki poniesione przez oskarżonego na obrońcę z wyboru

w wypadku uniewinnienia go od części zarzucanych mu czynów lub częściowego

umorzenia postępowania?”

W uzasadnieniu wniosku Rzecznik Praw Obywatelskich w obszerny sposób

przedstawił wyniki przeprowadzonego przez jego urząd badania orzecznictwa

sądowego w poszczególnych okręgach apelacyjnych. Wyniki te dowodzą istnienia

rozbieżności w orzecznictwie sądowym dotyczącym wykładni art. 630 k.p.k., nawet

w orzecznictwie sądów działających w ramach tego samego okręgu apelacyjnego.

3

W zakresie wykładni art. 630 k.p.k. z jednej strony prezentowane jest

stanowisko, że jeżeli oskarżony został uniewinniony jedynie od części zarzutów lub

częściowo umorzono wobec niego postępowanie, nie przysługuje mu zwrot od

Skarbu Państwa poniesionych przez niego wydatków na obrońcę z wyboru. W

grupie orzeczeń, w których sądy zajęły takie stanowisko, wymienić należy

postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2010 r., II

AKa 104/10 (OSASz 2011/3/44 – 46) oraz postanowienie Sądu Apelacyjnego w

Katowicach z dnia 14 września 2011 r., II AKz 613/11(Lex nr 1102938).

Zgodnie z drugim stanowiskiem, w razie częściowego uniewinnienia lub

umorzenia postępowania w sprawach z oskarżenia publicznego, podstawę do

zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego poniesionych wydatków

stanowi art. 630 k.p.k. Do wydatków tych zaliczyć należy również koszty

ustanowienia jednego obrońcy. W tej grupie orzeczeń wskazano na m.in.

postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2011 r., II AKz

523/11 (Prok. i Pr. – wkł. 2013/9/36), postanowienia Sądu Apelacyjnego w

Szczecinie: z dnia 23 lutego 2015 r., II AKa 134/12 oraz dnia 20 maja 2015 r., II

AKz 163/15. Rzecznik Praw Obywatelskich wyraził pogląd, że zarówno wykładnia

językowa , systemowa, jak i wzgląd na zasady konstytucyjne wynikające z art. 2,

art. 32 ust. 1 i art. 42 ust. 2 Konstytucji, przemawiają za stanowiskiem, iż wydatki

związane z oskarżeniem, o których mowa w art. 630 k.p.k., obejmują również

wydatki poniesione przez oskarżonego na obrońcę z wyboru w wypadku

uniewinnienia go od części zarzucanych mu czynów lub częściowego umorzenia

postępowania.

Prokurator Prokuratury Generalnej, odnosząc się do wniosku Rzecznika

Praw Obywatelskich (dalej RPO), w pierwszej kolejności wskazał na spełnienie

wymaganych przez ustawę przesłanek przedstawienia zagadnienia prawnego,

przewidzianych w art. 60 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym

– dostatecznie wykazano, iż w orzecznictwie sądów powszechnych ujawniły się

rozbieżności w wykładni przepisu art. 630 k.p.k. Podkreślił przy tym, że warunkiem

udzielenia przez Sąd Najwyższy odpowiedzi w formie uchwały nie jest wykazanie

rozbieżności w tym przedmiocie w praktyce orzeczniczej sądów, lecz w wykładni

prawa, przedstawionej w konkretnych orzeczeniach. Stąd nie mogą mieć w tym

4

przedmiocie znaczenia pisma prezesów poszczególnych sądów, prezentujących

poglądy wyrażone przez sędziów danego okręgu czy apelacji. Dostatecznie jednak

dowodzą istnienia rozbieżności w wykładni prawa załączone do wniosku RPO

odpisy orzeczeń poszczególnych sądów, w których przedstawiono różne

stanowiska w tym przedmiocie i argumenty mające za nimi przemawiać. Po

wyrażeniu przekonania, że w tej sprawie zostały spełnione warunki do podjęcia

uchwały przez powiększony skład Sądu Najwyższego, prokurator zaproponował

sformułowanie następującego poglądu prawnego:

„W wypadku częściowego uniewinnienia oskarżonego lub częściowego umorzenia

prowadzonego przeciwko niemu postępowania może on domagać się od Skarbu

Państwa w tej części proporcjonalnego zwrotu kosztów ustanowienia obrońcy z

wyboru.”

Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów zważył, co następuje:

Należy zgodzić się ze stanowiskiem prokuratora, że Rzecznik Praw

Obywatelskich w swoim wniosku wykazał, iż w orzecznictwie sądów powszechnych

występują zasadnicze rozbieżności w wykładni prawa, i to dokładnie w tym

zakresie, jaki wskazano we wniosku. Uzasadnienie wniosku RPO wskazuje na dwa

przeciwstawne stanowiska w zakresie wykładni art. 630 k.p.k.

Stanowisko pierwsze najpełniej zostało wyrażone w postanowieniu Sądu

Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2010 r. II AKa 104/10.

Stwierdzono w nim, że „Sytuacja procesowa oskarżonego skazanego za jeden z

kilku zarzuconych czynów nie jest tożsama z sytuacją w jakiej znalazłby się

oskarżony, który zostałby całkowicie uniewinniony lub gdyby co do niego umorzono

postępowanie w całości. Żaden przepis Kodeksu postępowania karnego nie

przewiduje możliwości częściowego zwrotu wydatków poniesionych przez

oskarżonego z tytułu ustanowienia w sprawie obrońcy, w sytuacji, gdy oskarżony

od części czynów został uniewinniony.”

Uzasadniając to stanowisko Sąd Apelacyjny w Szczecinie podniósł, że

żaden przepis nie przewiduje możliwości częściowego rozdzielenia wydatków

poniesionych przez oskarżonego z tytułu ustanowienia w sprawie obrońcy w

sytuacji, gdy od części czynów został uniewinniony. Zdaniem Sądu nie jest możliwe

5

sprecyzowanie finansowo nakładu pracy obrończej przypadającej na poszczególne

zarzucane oskarżonemu czyny.

Poza tym, znaczenie miał dla Sądu Apelacyjnego argument, że wydatki

związane z oskarżeniem to wydatki, o których mowa w art. 616 § 2 pkt 2 k.p.k. W

przepisie tym mowa jest o wydatkach poniesionych przez Skarb Państwa. Jeśli

chodzi o wydatki związane z ustanowieniem w sprawie obrońcy to, zdaniem Sądu

Apelacyjnego, nie są one objęte tym pojęciem. Nie zostały one bowiem wymienione

w art. 618 k.p.k.

Identyczne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Katowicach w postanowieniu

z dnia 14 września 2011 r., II AKz 613/11. Sąd ten stwierdził, że:

„W sytuacji gdy doszło do skazania za co najmniej jeden z czynów, zaś co

do pozostałych nastąpiło uniewinnienie lub umorzenie postępowania, rację ma Sąd

I instancji, że nie uzasadnia to zasądzenia na rzecz skazanego kosztów przez

niego wyłożonych tytułem wynagrodzenia obrońcy za postępowanie

przygotowawcze i postępowanie przed sądem I instancji. Obrońca podejmował

bowiem działania co do wszystkich zarzucanych przestępstw, a więc także i tych,

za które oskarżony został skazany w całym postępowaniu i obecnie nie sposób

ocenić, jakiego nakładu pracy wymagała obrona w zakresie poszczególnych

zarzutów."

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Apelacyjny powołał się na

stanowisko zajęte we wcześniej przywołanym orzeczeniu Sądu Apelacyjnego w

Szczecinie i w zasadzie powtórzył argumenty tam przytoczone.

Odmienny pogląd przedstawiono w postanowieniu Sądu Apelacyjnego we

Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2011 r., II AKz 523/11. W postanowieniu tym

stwierdzono, że:

„Zgodnie z dyspozycją art. 626 § 1 k.p.k. w orzeczeniu kończącym

postępowanie w sprawie sąd określa, kto, w jakiej części i zakresie ponosi koszty

procesu. Podstawę obciążenia Skarbu Państwa kosztami procesu w razie

uniewinnia oskarżonego lub umorzenia postępowania, w sprawach z oskarżenia

publicznego, stanowi art. 632 pkt 2 k.p.k. W wypadku natomiast uniewinnienia

oskarżonego od części z zarzucanych mu przestępstw lub częściowego umorzenia

postępowania, w sprawach z oskarżenia publicznego, podstawę do zasądzania od

6

Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego poniesionych przez niego uzasadnionych

wydatków, w tym z tytułu ustanowienia jednego obrońcy z urzędu, stanowi art. 630

k.p.k."

Wprawdzie w zacytowanym fragmencie tego orzeczenia, podawanym w

publikatorach jako jego teza, znajduje się odniesienie do kosztów obrony z urzędu,

jednak stanowisko Sądu Apelacyjnego, argumenty przedstawione w jego

uzasadnieniu, odnoszą się do ustanowienia obrońcy z wyboru.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd Apelacyjny we Wrocławiu odwołał się

do wykładni historycznej art. 632 k.p.k. Przepis ten, przed nowelizacją z 2007 r.,

przewidywał w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania, w

sprawach z oskarżenia publicznego, możliwość zwrotu całości lub części

wynagrodzenia jednego obrońcy jedynie w „uzasadnionych wypadkach". W wyroku

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., SK 21/04, to ograniczenie

uznane zostało za niezgodne z zasadą demokratycznego państwa, zasadą

równego traktowania obywateli oraz zasadą prawa do obrony. Jego konsekwencją

była zmiana tego przepisu, prowadząca do powinności zasądzenia wynagrodzenia,

co wynika z wykreślenia części tego przepisu umieszczonej poprzednio w art. 632

pkt 2 k.p.k. in fine. W związku z tym, że w przepisie brak obecnie zastrzeżenia, iż

dotyczy on tylko sytuacji, gdy oskarżonego uniewinniono od wszystkich czynów,

przyjąć należy, że nie ogranicza się do takiej sytuacji. „Nie można przecież

zapominać, że wyrok sądu rozstrzygający w przedmiocie winy, w sprawie złożonej

przedmiotowo, zawiera orzeczenia dotyczące odrębnie każdego z czynów

zarzucanych, zarówno wtedy, gdy ich treścią jest uniewinnienie od jednego lub kilku

przestępstw, jak również wtedy, gdy sąd uniewinnia oskarżonego od popełnienia

każdego z przestępstw objętych zarzutami aktu oskarżenia.”

Za tym stanowiskiem przemawiają również względy wynikające z wykładni

funkcjonalnej. Sąd podkreślił, że skoro oskarżony został uniewinniony choćby od

jednego zarzutu, to zarzut ten był bezzasadny, a postępowanie godziło w

konstytucyjnie gwarantowane prawa człowieka. Inaczej niż sądy apelacyjne,

których orzeczenia zostały wcześniej przytoczone, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu

położył nacisk na to, że takie postępowanie nie było zasadne „w całości".

Przeciwne stanowisko uzasadniane jest twierdzeniem, że w sytuacji, o której mowa

7

w art. 630 k.p.k. całe postępowanie nie było bezzasadne, skoro oskarżony nie

został uniewinniony od wszystkich zarzutów, czy też nie zostało w całości

umorzone. Tym samym, Sąd Apelacyjny inaczej rozłożył ciężar znaczenia

okoliczności częściowej zasadności i niezasadności zarzutów w postępowaniu

złożonym przedmiotowo. Tymczasem wysokość wynagrodzenia obrońcy byłaby

niższa, gdyby obok zarzutów, które okazały się zasadne, nie postawiono

oskarżonemu zarzutów niezasadnych. Nie chodzi przy tym jedynie o wielość

zarzutów, ale także o to, że wykazanie niewinności wymaga zwiększonego nakładu

pracy.

Przeciwne zapatrywanie oznaczałoby, że prawo do obrony nie doznaje

pełnej ochrony, rodzi poczucie pokrzywdzenia przez organy państwa. Po

bezzasadnym oskarżeniu oskarżony pozostałby jedynie z satysfakcją wynikającą z

wyroku uniewinniającego i świadomością, że władza państwowa całkowicie

ignoruje koszty, jakie poniósł on, aby wykazać niesłuszność prowadzonego

przeciwko niemu postępowania.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu odniósł się również do argumentu

sformułowanego w postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20

października 2010 r., II AKa 104/10. Wbrew poglądom tego Sądu, w art. 630 k.p.k.

brak odniesienia jedynie do wydatków Skarbu Państwa. Zawarte tam

sformułowanie „wydatki związane z oskarżeniem" nie zawiera ograniczeń.

Znaczenie dla jego wykładni ma również obecna treść art. 632 pkt 2 k.p.k., w której

brak uznaniowości co do określenia podmiotu ponoszącego koszty w razie

uniewinnienia lub umorzenia postępowania. Brak jest przy tym racji

przemawiających za tym, że przepis ten odnosi się do wszystkich kosztów, a

przepis art. 630 k.p.k. do części kosztów, ale przy tym tylko do niektórych kosztów,

tj. bez kosztów ustanowienia obrońcy.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedstawionego zagadnienia

prawnego, ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., SK 21/04,

(OTK-A 2006 nr 7, poz. 88). W wyroku tym Trybunał przyjął, że art. 632 pkt 2 k.p.k.

w zakresie, w jakim ogranicza możliwość przyznania osobie uniewinnionej w

sprawie z oskarżenia publicznego zwrotu kosztów wynagrodzenia obrońcy jedynie

8

do „uzasadnionych wypadków" jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 42 ust. 2

Konstytucji.

W uzasadnieniu wyroku stwierdzono m. in., że „(...) zasada

odpowiedzialności za wynik procesu ma szczególne znaczenie w postępowaniu w

sprawach z oskarżenia publicznego, a utrzymanie dotychczasowych zasad zwrotu

kosztów obrony z wyboru prowadziłoby do dalszego obciążania osób niewinnych

kosztami często obiektywnie nieuzasadnionych działań organów władzy."

Z kolei w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18

października 2011 r., SK 39/09 (OTK-A 2011, nr 8, poz. 84), wyrażono pogląd, że

„regulacje prawne nie mogą powodować sytuacji, w której osoba uzyskująca

rozstrzygnięcie zgodne ze stanowiskiem zajmowanym przez siebie w postępowaniu

sądowym, nie mogłaby domagać się uwzględnienia poniesionych przez nią

wydatków. (...) Z przepisów rozdziału 70 k.p.k. wyłania się w sposób niebudzący

wątpliwości reguła, zgodnie z którą koszty procesu ponosi ten, kto je spowodował.”

Jeśli chodzi o wypowiedzi doktryny, to wprost do tego zagadnienia odnieśli

się jedynie S. Steinborn i K. Eichstaedt. Komentujac art. 630 k.p.k. pierwszy z tych

autorów stwierdził, że z przepisu tego wynika, iż oskarżonemu nie przysługuje

zwrot poniesionych wydatków. W judykaturze znaleźć można także inne stanowisko

w tym przedmiocie, ale zdaniem S. Steinborna, brzmienie art. 630 k.p.k. wskazuje,

że chodzi w nim o wydatki poniesione przez Skarb Państwa. Z drugiej strony

podkreślił on, że oskarżenie o kilka czynów może prowadzić do zwiększenia

kosztów obrony, dlatego w razie częściowego umorzenia postępowania lub

uniewinnienia oskarżonego od niektórych zarzutów uzasadnione byłoby orzeczenie

zwrotu wydatków w części odnoszącej się do owych zwiększonych kosztów.

Wymaga to jednak odejścia od wyników wykładni językowej i systemowej na rzecz

argumentów natury konstytucyjnej. Powołując się na wyrok TK z dnia 26 lipca 2006

r. SK 21/04, stwierdził, że nie ma uzasadnienia, aby przywołane w tym wyroku

argumenty odnieść jedynie do uniewinnienia od wszystkich zarzutów (S. Steinborn

w: L. K. Paprzycki (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz Tom II,

Warszawa 2013, s. 1532 – 1533). Z kolei K. Eichstaedt w komentarzu do art. 630

k.p.k. powołał się na postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 16

grudnia 2011 r., II AKz 523/11, które zostało wyżej omówione. Z zestawienia art.

9

630 k.p.k. z art. 632 pkt 2 k.p.k. można wnosić, że autor dostrzega między tymi

przepisami różnice jedynie dotyczące przesłanek ich zastosowania, a nie w

odniesieniu do rodzajów kosztów, jakich one dotyczą (K. Eichstaedt w: D. Świecki

(red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2013, s. 1481).

Przechodząc do rozstrzygnięcia przedstawionego zagadnienia prawnego,

stwierdzić należy, że wykładnia językowa art. 630 k.p.k. nie prowadzi do

jednoznacznego rezultatu. W przepisie tym ustawodawca wskazał, że „w sprawach

z oskarżenia publicznego, jeżeli oskarżonego nie skazano za wszystkie zarzucane

mu przestępstwa, wydatki związane z oskarżeniem w części uniewinniającej lub

umarzającej postępowanie ponosi Skarb Państwa”.

Rozważenia wymaga zatem, jak należy rozumieć określenie „wydatki

związane z oskarżeniem”. Przepisy ogólne działu XIV k.p.k. nie zawierają takiego

pojęcia. Sformułowanie „wydatki” występuje w przepisach art. 616 § 1 pkt 2 i § 2 pkt

2 k.p.k., art. 618 k.p.k., art. 619 § 1 k.p.k., art 620 k.p.k. i art. 621 § 1 k.p.k.

Stosownie do treści art. 616 k.p.k. do kosztów procesu należą koszty sądowe oraz

uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy

lub pełnomocnika. Z kolei koszty sądowe obejmują opłaty oraz wydatki poniesione

przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania. Rodzaje tych ostatnich

wydatków określone zostały w art. 618 § 1 k.p.k. w sposób otwarty, poprzez użycie

zwrotu „w szczególności”. Wydawać by się mogło prima vista, że do „wydatków

związanych z oskarżeniem” (art. 630 k.p.k.), nie zaliczają się „uzasadnione wydatki

stron” (art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.), lecz jedynie wydatki określone w art. 618 § 1 k.p.k.

Reguły wykładni systemowej i funkcjonalnej nakazują jednak odwołać się również

do treści art. 632 pkt 2 k.p.k. w aktualnym brzmieniu. Przepis ten określa zasadę

ponoszenia kosztów procesu (a więc kosztów, o których mowa w art. 616 k.p.k.) w

wypadku uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postepowania. W obecnej

postaci przepis ten nakazuje poniesienie kosztów procesu przez Skarb Państwa w

razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania w sprawach z

oskarżenia publicznego, „z wyjątkiem należności z tytułu udziału adwokata lub

radcy prawnego w charakterze pełnomocnika pokrzywdzonego, oskarżyciela

posiłkowego albo innej osoby, a także z tytułu obrony oskarżonego w sprawie, w

której oskarżony skierował przeciwko sobie podejrzenie popełnienia czynu

10

zabronionego.” Zatem a contrario, w pozostałych wypadkach zasada zwrotu

kosztów procesu obejmuje także zwrot wydatków poniesionych przez oskarżonego

z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy.

Zasada odpowiedzialności za wynik procesu wskazuje jednoznacznie, że

określenie „uniewinnienie oskarżonego lub umorzenie postępowania” nie może być

rozumiane inaczej, niż określono to w art. 630 k.p.k., a więc także w odniesieniu do

uniewinnienia lub umorzenia postępowania w części. Zatem pojęcie „wydatki

związane z oskarżeniem” obejmuje poniesione przez oskarżonego koszty obrony

dotyczące zarzutów, co do których umorzono postępowanie, bądź co do których

oskarżony został uniewinniony. Trafnie prokurator wskazuje, że wykładnia

celowościowa prowadzi do przyjęcia, iż w takim wypadku uzasadniony jest zwrot

poniesionych przez oskarżonego kosztów ustanowienia w sprawie jednego obrońcy

tylko w takim zakresie, w jakim doszło do uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia

prowadzonego przeciwko niemu postępowania.

Z przedstawionych wyżej względów Sąd Najwyższy, orzekając w składzie

siedmiu sędziów, udzielił odpowiedzi jak w uchwale.