III CSK 60/15

Sygn. akt III CSK 60/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Antoni Górski

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z powództwa R. P.

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń S.A. z siedzibą w W.

(wcześniej P. Towarzystwo Ubezpieczeń S.A. z siedzibą w W.)

o zapłatę, rentę i ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 stycznia 2016 r.,

skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 września 2014 r.,

oddala skargę kasacyjną i nie obciąża powoda kosztami

postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Powód dochodzi zapłaty od pozwanego ubezpieczyciela odpowiedzialności

cywilnej sprawcy wypadku drogowego za skutki tego wypadku, w wyniku którego

powód doznał bardzo poważnych obrażeń ciała.

Sąd I instancji zasądził tytułem zadośćuczynienia kwotę 350.000 zł wraz

z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa, tj. od 19 października

2010 r., tytułem skapitalizowanej renty kwotę 243.000 zł wraz z odsetkami od dnia

wyrokowania, tj. od dnia 28 marca 2014 r., rentę wyrównawczą w kwocie 5.500 zł

miesięcznie oraz ustalił, że strona pozwana odpowiada za ewentualne przyszłe

skutki wypadku.

Po rozpoznaniu apelacji obu stron, Sąd Apelacyjny wyrokiem

reformatoryjnym zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że datę dotyczącą

odsetek od kwoty 350.000 zł zastąpił datą „28 marca 2014 r.”, a kwotę 243.000 zł

zastąpił kwotą 55.031,28 zł”, a w pozostałej części oddalił apelację pozwanej oraz

powoda, znosząc pomiędzy stronami koszty postępowania apelacyjnego.

Sąd odwoławczy podzielił dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne

i przyjął je za własne, jedynie z korektą wyliczenia kwoty skapitalizowanej renty,

przedstawiając własne wyliczenie niższej jej wysokości. Korekta Sądu drugiej

instancji wynikała z innej oceny zasadności i zakresu stosowania środków

rehabilitacyjnych-fizjoterapii, jak i wymaganego czasu opieki nad powodem

przez osobę trzecią, z uwzględnieniem niższej stawki za opiekę. Obniżenie

wysokości kosztów zabiegów i dodatkowej pomocy powodowi uzasadnił

Sąd Apelacyjny możliwością korzystania w określonym zakresie ze świadczeń

publicznych oraz istnieniem granic fizycznych możliwości korzystania z ćwiczeń

i zabiegów. Korektę stawki za godzinę opieki uzasadnił Sąd odwoławczy

z uwzględnieniem stawki, na którą strony zgodziły się z uwzględnieniem miejsca

zamieszkania powoda.

Zmianę daty zasądzenia odsetek uzasadnił Sąd drugiej instancji

uwzględnieniem ustalenia wysokości kwoty zadośćuczynienia na datę

wyrokowania, bo z uwzględnieniem także późniejszych skutków wypadku w postaci

3

rozpadu małżeństwa powoda, która to okoliczność nie istniała w trakcie

wnoszenia pozwu.

Skarga kasacyjna powoda zaskarża wyrok Sądu odwoławczego w części

dotyczącej odsetek od kwoty 350.000 zł za okres od dnia wytoczenia powództwa do

dnia wyrokowania przez Sąd I instancji oraz w części „nieujęcia” w zakresie renty

kwoty 3900 zł miesięcznie z tytułu rehabilitacji „miast kwoty 800 zł”, co

spowodowało oddalenie apelacji powoda w tym zakresie.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 378 § 1 k.p.c. przez pominięcie

merytorycznego rozpoznania zarzutu jego apelacji w pkt 6, kwestionującego

zaniżenie kosztów zasadnej rehabilitacji oraz przyjęcia minimalnej ceny za masaż

miast średniej ceny masażu.

Z kolei zarzut naruszenia art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 455 i 445 § 1 k.c.

uzasadniono błędnym przyjęciem przez Sąd, że powodowi nie należą się odsetki

od daty złożenia pozwu do daty wyrokowania.

Pozwany ubezpieczyciel w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej

oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego,

wskazując argumenty mające dowodzić bezzasadności obu zarzutów skargi

kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z mocy art. 39813

§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną

w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw, biorąc z urzędu pod rozwagę

jedynie nieważność postępowania.

Zarzut naruszenia przez Sąd Apelacyjny przepisu art. 378 § 1 k.p.c.,

zobowiązującego sąd drugiej instancji do rozpoznania sprawy w granicach apelacji,

okazał się chybiony, ponieważ wbrew stanowisku skarżącego Sąd odwoławczy nie

pominął merytorycznego rozpoznania i oceny zarzutu sformułowanego w pkt 6

na s. 10 apelacji powoda. Z wywodów na s. 16 i 17 uzasadnienia zaskarżonego

wyroku wyraźnie wynika dlaczego Sąd drugiej instancji obniżył wysokość kosztów

zasadnej rehabilitacji powoda i ograniczył częstotliwości zabiegów z zakresu

fizjoterapii oraz przyjęcia ceny masażu z zastosowaniem określonej stawki

godzinowej.

4

Uzasadnienie zarzutu powoda naruszenia art. 378 § 1 k.p.c. sprowadza się

więc w istocie nie do pominięcia merytorycznego rozpoznania zarzutu apelacji,

ale do kwestionowania jego nieuwzględnienia przez Sąd, których to zdarzeń nie

można oczywiście utożsamiać.

Nie okazał się również trafny zarzut naruszenia art. 481 § 1 k.c. w zw. z art.

455 i art. 445 § 1 k.c. wskutek przyjęcia przez Sąd Apelacyjny, że powodowi nie

należą się ustawowe odsetki od kwoty zadośćuczynienia za okres od wytoczenia

powództwa do daty wyrokowania przez Sąd I instancji.

Z niekwestionowanych w tym zakresie ustaleń przyjętych za podstawę

wyrokowana wynika (s. 18-19 uzasadnienia wyroku), że Sąd Apelacyjny uznał,

iż Sąd I instancji określił wysokość zasądzonej kwoty zadośćuczynienia

wg kryteriów i z uwzględnieniem okoliczności właściwych na datę wyrokowania,

a nie na datę wytoczenia powództwa, skoro wysokość zasądzonej kwoty

zadośćuczynienia uwzględnia także dalsze skutki wypadku, bo powstałe już

po dacie wniesienia pozwu, a mianowicie rozpad małżeństwa powoda i jego wpływ

na wysokość zadośćuczynienia.

W judykaturze zdecydowanie dominuje stanowisko, że ustalenie wysokości

zadośćuczynienia wg cen i z uwzględnieniem okoliczności na datę wyrokowania

może uzasadniać przyznanie odsetek dopiero od tej daty, a nie już od daty

wytoczenia powództwa (wyroki SN: z dnia 10 lutego 2000 r., II CKN 725/98, OSNC

2000/9/158; z dnia 8 grudnia 1997 r., I CKN 361/97, niepubl.; z dnia 18 lutego

2011 r., I CSK 243/10, niepubl.; z dnia 30 października 2003 r., IV CK 130/02,

niepubl.; z dnia 20 marca 1998 r. II CKN 650/97, niepubl.).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

39814

k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102

k.p.c.

eb