SNO 76/15

Sygn. akt SNO 76/15

UCHWAŁA

Dnia 26 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie:

SSN Wiesław Błuś (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Antoni Górski

SSN Jerzy Kuźniar

Protokolant Katarzyna Wojnicka

w sprawie K. P.

sędziego Sądu Rejonowego

po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 26 stycznia 2016 r.,

zażalenia, wniesionego przez sędziego

na uchwałę Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w […]

z dnia 26 października 2015 r.,

w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej.

uchwalił:

1.utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę;

2.kosztami sądowymi postępowania obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 26

października 2015 r., , zezwolił na pociągnięcie do odpowiedzialności

karnej sędziego Sądu Rejonowego w […] za czyn polegający na tym,

że : „w dniu 5 października 2014 r. na 45,700 km drogi wojewódzkiej

[…], nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w

2

ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki Škoda Octavia

nie zachowała należytej ostrożności w sposobie jego prowadzenia i na

skutek chwilowego odwrócenia uwagi od obserwacji sytuacji drogowej

zjechała na przeciwległy pas ruchu, gdzie zderzyła się z prawidłowo

jadącym samochodem osobowym marki Volkswagen Passat,

kierowanym przez A. D., która na skutek zderzenia odniosła obrażenia

ciała w postaci złamania żebra I po stronie prawej i żeber V-VI po

stronie lewej, wieloodłamowego złamania trzonów obu kości udowych,

złamania kłykcia bocznego kości udowej prawej, wieloodłamowego

złamania obu rzepek, przedstawowego złamania nasady bliższej kości

piszczelowej prawej i nasilonego krwotoku zewnętrznego z cechami

wstrząsu, powodujących ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci

choroby realnie zagrażającej życiu oraz ciężkiej choroby długotrwałej w

myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.k., natomiast pasażerowie samochodu

Volkswagen Passat odnieśli obrażenia ciała: D. D. w postaci odmy

śródpiersia i jamy opłucnowej lewej oraz wylewu krwawego w okolicy

krzyżowej tułowia w części zaotrzewnowej, W. D. w postaci złamania

mostka , złamania żeber II-VI i IX po stronie lewej oraz żebra X po

stronie prawej, stłuczenia płuc, pęknięcia śledziony leczonego

zachowawczo i otarcia naskórka na szyi i tułowiu, skutkujących

naruszeniem czynności narządu jej ciała i rozstrojem zdrowia na okres

powyżej siedmiu dni, K. D. w postaci stanu po lekkiego stopnia urazie

głowy i otarcia naskórka na szyi i tułowiu, skutkujących naruszeniem

czynności narządu jej ciała i rozstrojem zdrowia na okres poniżej

siedmiu dni, zaś pasażerowie samochodu marki Škoda Octavia odnieśli

obrażenia ciała: B. M. w postaci złamania żeber VI-VIII po stronie

prawej, złamania żebra III po stronie lewej, złamania trzonu i rękojeści

mostka, stłuczenia płuc oraz stłuczenia jamy brzusznej i miednicy, T. M.

3

w postaci stanu po urazie twarzy z wyłamaniem z zębodołu zęba II

siecznego górnego po stronie lewej, M. M. w postaci pęknięcia mostka,

stłuczenia płuca prawego i urazu brzucha z krwawieniem do jamy

otrzewnowej, skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała

wymienionych i rozstrojem ich zdrowia na okres powyżej siedmiu dni, a

P. M. w postaci stanu po lekkiego stopnia urazie głowy i brzucha,

skutkujących naruszeniem czynności narządu jego ciała i rozstrojem

zdrowia na okres poniżej siedmiu dni, to jest czynu z art. 177 § 2 k.k.”.

Zażalenie na uchwałę złożyła sędzia K. P. podnosząc, że decyzja

Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego stwierdzająca, iż „na tym

etapie postępowania podejrzenie popełnienia (…) przestępstwa zostało

w pełni uzasadnione” jest dla niej krzywdząca i niezrozumiała. Według

skarżącej nie wyjaśniono z jakich powodów straciła przytomność w

następstwie czego doszło do wypadku. Brak jest dowodu na przyjęcie,

jak uczyniono to we wniosku prokuratora o zezwolenie na pociągnięcie

do odpowiedzialności karnej, że do zdarzenia doszło „na skutek

chwilowego odwrócenia uwagi”. Ponadto odwołująca się kwestionuje

wnioski opinii biegłego jako sprzeczne z dokumentacją medyczną

dotyczącą jej stanu zdrowia. Utrata przytomności nie może być

utożsamiana, zdaniem skarżącej, z naruszeniem reguł ostrożności co

jest znamieniem art. 177 k.k. Podnosząc te zarzuty sędzia K. P. wniosła

o oddalenie wniosku Prokuratury Rejonowej, deklarując jednocześnie

pełną gotowość do poddania się wszelkim niezbędnym badaniom

mającym na celu ustalenie przyczyn utraty przytomności.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art.80 § 2c u.s.p. sąd dyscyplinarny wydaje

uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie

4

popełnienia przez niego przestępstwa. Określenie „dostatecznie

uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa” nie jest ostre, a

zatem ocena czy przesłanka ta została spełniona zawsze zależy od

konkretnych okoliczności sprawy (por. uchwała Sądu Najwyższego -

Sądu Dyscyplinarnego z dnia 18 października 2004 r., SNO 40/04,

OSNSD 2004, nr 2, poz. 33 ).Pamiętać przy tym należy, że ocena

zebranych w postępowaniu przygotowawczym dowodów, dokonywana

przez sąd dyscyplinarny w postępowaniu o zezwolenie na pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności karnej, nie powinna wykraczać poza

granice stwierdzenia „uzasadnionego”, a więc dostatecznego

podejrzenia popełnienia przestępstwa. Sąd dyscyplinarny nie musi

zatem mieć pewności, że zarzucane sędziemu we wniosku

przestępstwo faktycznie zostało przez niego popełnione. Wystarczy

uzasadnione podejrzenie, że mógł on je popełnić. W postępowaniu o

zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej

istotne znaczenie ma tylko to, czy wersja wydarzeń przedstawiona

przez oskarżyciela we wniosku jest wystarczająco uprawdopodobniona.

Tak więc do zezwolenia na pociągnięcie sędziego do

odpowiedzialności karnej wystarczające jest dostatecznie uzasadnione

podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa, nie zaś wykazanie,

że jest on winnym jego popełnienia ( por. uchwała Sądu Najwyższego –

Sądu Dyscyplinarnego z dnia 27 maja 2015 r., SNO 11/15, LEX nr

1731123 ). W tym miejscu z całą mocą należy podkreślić, iż uchwała

sądu dyscyplinarnego wydana w trybie powołanego wyżej przepisu

ustawy ustrojowej jest jedynie, co wynika wprost z treści tego przepisu,

zezwoleniem na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, co

nie przesądza w żadnym wypadku o winie sędziego w jakiejkolwiek

postaci. Uchwała ta, zezwalając prokuratorowi na wszczęcie

5

postępowania in personam, nie pozbawia osoby w sprawie, której ją

wydano, uprawnień procesowych przysługujących każdemu podmiotowi

znajdującemu się w takiej sytuacji procesowej. Osoba taka w świetle

przepisów prawa pozostaje niewinna, ma w szczególności prawo do

podjęcia aktywnej obrony przed stawianymi jej zarzutami, między

innymi, poprzez składanie wniosków dowodowych ( por. postanowienie

Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 30 czerwca 2009 r.,

SNO 16/09 , LEX 1288799 ).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego środka

odwoławczego należy stwierdzić, że w sprawie przedstawionej we

wniosku prokuratora zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie

popełnienia przez sędziego nieumyślnego przestępstwa

zakwalifikowanego przez prokuratora jako czyn określony w art.177 § 2

k.k. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w uzasadnieniu zaskarżonej

uchwały opisał dowody, które w jego przekonaniu wskazują na

zaistnienie przesłanek niezbędnych do zezwolenia na pociągnięcie do

odpowiedzialności karnej sędziego. Sędzia K. P. ma inną ocenę tych

dowodów, a w szczególności wskazuje na potrzebę weryfikacji opinii

biegłych z zakresu medycyny sądowej oraz chorób wewnętrznych i

kardiologii. Rzecz jednak w tym, że postępowanie prowadzone na

podstawie art. 80 u.s.p. nie może zastępować postępowania karnego

prowadzonego przed sądem powszechnym według reguł określonych w

Kodeksie postępowania karnego. Nie budzi najmniejszych wątpliwości

fakt, że to pojazd kierowany przez sędziego zjechał na przeciwległy

pas jezdni doprowadzając do czołowego zderzenia z innym

samochodem. Nikt nie kwestionuje okoliczności, że to na skutek tego

właśnie zdarzenia pokrzywdzeni odnieśli obrażenia ciała, zaś opinie

biegłych lekarzy medycyny sądowej, chorób wewnętrznych i kardiologii

6

nie wskazują na patologiczne przyczyny nagłej zmiany kierunku jazdy

samochodu prowadzonego przez sędziego. Nie można oczywiście

wykluczyć, że doszło do tego na skutek nagłej utraty przytomności

spowodowanej stanem zdrowia kierowcy. Weryfikacja tego stanowiska

będzie możliwa w trakcie prowadzonego postępowania karnego. W tym

stanie sprawy nie można, zdaniem Sądu Najwyższego – Sądu

Dyscyplinarnego, zasadnie kwestionować stanowiska wyrażonego w

uchwale Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego, że zachodzi

dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez

sędziego opisanego we wniosku prokurator. Nie ma też w sprawie

żadnych przesłanek wskazujących na możliwość prowadzenia

postępowania karnego przez organy wymiaru sprawiedliwości w

sposób niezależny i wolny od jakichkolwiek nacisków.

Z tych wszystkich powodów Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny

orzekł jak na wstępie.

kc