V KK 398/15

Sygn. akt V KK 398/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)

SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Puszkarski

Protokolant Anna Kowal

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza,

w sprawie R. G.

skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29. VII.2005r. o przeciwdziałaniu

narkomanii i in.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 26 stycznia 2016 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Rejonowego w W.

z dnia 24 lipca 2015 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu do ponownego rozpoznania;

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P. kwotę 738,00

(siedemset trzydzieści osiem) zł, w tym 23 % podatku VAT, za

obronę z urzędu skazanego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

R. G. stanął pod zarzutem tego, że:

2

1. w dniu 21 sierpnia 2014 r. w W., wbrew przepisom ustawy, posiadał

środek odurzający w postaci heroiny w ilości 0.23 g netto, tj. o przestępstwo z art.

62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,

2. w dniu 20 sierpnia 2014 r. w W., w C.H. […], ze sklepu C. zabrał w celu

przywłaszczenia dwadzieścia bluzek o łącznej wartości 998 zł na szkodę C. Polska,

tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.,

3. w dniu 21 sierpnia 2014 r. w W. w C.H. […] zabrał w celu

przywłaszczenia dziewięć swetrów damskich oraz dwie bluzki damskie tj. mienie o

łącznej wartości 818,90 zł na szkodę C. Polska, tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.

Na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. prokurator wniósł do Sądu Rejonowego o

wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie R.G.:

- za czyn w pkt 1 - kary 6 miesięcy pozbawienia wolności,

- za czyn w pkt 2 - kary roku pozbawienia wolności,

- za czyn w pkt 3 - kary roku pozbawienia wolności,

- kary łącznej w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby.

Sąd Rejonowy na posiedzeniu w przedmiocie wydania wyroku skazującego

bez przeprowadzania rozprawy, uwzględnił tenże wniosek co do istoty i wyrokiem z

dnia 24 lipca 2015 r., uznał R. G. za winnego popełnienia:

- zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 1 i za to wymierzył mu karę 6

miesięcy pozbawienia wolności,

- zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 2 i za to wymierzył mu karę 6

miesięcy pozbawienia wolności,

- zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 3 i za to wymierzył mu karę 6

miesięcy pozbawienia wolności,

- na podstawie art. 85 k.k. i 86 k.k. wymierzył mu karę łączną 2 lat

pozbawienia wolności z opartym na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 4 § 1

k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.p.k. warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres

próby 5 lat.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 1

sierpnia 2015 r.

3

Od powyższego wyroku kasację na niekorzyść wniósł Prokurator Generalny.

W kasacji zarzucono:

1. rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa

procesowego, a mianowicie art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k.,

polegające na wymierzeniu oskarżonemu R. G. za czyny opisane w pkt II i III

wyroku kar jednostkowych niezgodnych z wnioskiem prokuratora złożonym w trybie

art. 335 § 1 k.p.k. uwzględniającym dokonane z podejrzanym uzgodnienia,

2. rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa

materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 k.k., polegające na orzeczeniu wobec

oskarżonego R. G. kary łącznej pozbawienia wolności powyżej sum jednostkowych

kar pozbawienia wolności orzeczonych za poszczególne przestępstwa objęte karą

łączną.

W konkluzji kasacji wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym.

Prokurator Generalny trafnie wskazał, że orzeczenie przez Sąd Rejonowy

na posiedzeniu w trybie art. 343 k.p.k. kar jednostkowych niezgodnych z wnioskiem

prokuratora stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny

wpływ na rozstrzygnięcie. Istotą skazania konsensualnego na posiedzeniu w tym

trybie jest orzekanie przez sąd w zgodzie z ustaleniami zapadłymi między

prokuratorem a podejrzanym, ewentualnie zmodyfikowanymi na tymże posiedzeniu.

Poza sporem jest w niniejszej sprawie, że kary jednostkowe orzeczone przez Sąd

Rejonowy za czyny zarzucone w pkt 2 i 3 aktu oskarżenia (pkt II i III wyroku z 24

lipca 2015 r.) odbiegają od kar uzgodnionych przez prokuratora i podejrzanego w

postępowaniu przygotowawczym i wnioskowanych przez prokuratora we wniosku o

skazanie bez przeprowadzania rozprawy. Co ważne, treść tego porozumienia z

pewnością nie została zmodyfikowana w toku posiedzenia w dniu 24 lipca 2015 r.,

nie stawili się nań bowiem prokurator ani oskarżony. W takim stanie rzeczy wydanie

na posiedzeniu wyroku wymierzającego kary odbiegające od proponowanych w

treści wniosku było w świetle art. 343 § 7 k.p.k. niedopuszczalne. W orzecznictwie

sądowym powszechnie przyjmuje się, że „w razie uzgodnienia oskarżonego i

4

prokuratora, że zapadnie wyrok skazujący na określoną karę, nie jest możliwe

wydanie go na posiedzeniu i wymierzenie innej kary, niż ustaliły to strony. Jeżeli

sąd uzna, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku prokuratora

opartego na porozumieniu z oskarżonym, sprawa podlega rozpoznaniu na

zasadach ogólnych” (wyrok SN z dnia 28 października 2014 r., III KK 326/14).

Postępowanie Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie stanowiło rażące naruszenie

art. 343 § 7 k.p.k. i niewątpliwie miało istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie.

Zasadny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego przy

orzekaniu kary łącznej pozbawienia wolności. Orzeczona w pkt IV wyroku kara

dwóch lat pozbawienia wolności wykracza poza sumę wymierzonych kar

jednostkowych, co stanowi rażące naruszenie art. 86 § 1 k.k., a istotny wpływ tego

uchybienia na treść rozstrzygnięcia jest oczywisty.

Wobec powyższych uchybień niezbędne okazało się uchylenie w całości

zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do

ponownego rozpoznania. Wobec wniesienia kasacji przed upływem 6 miesięcy od

uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku takie rozstrzygniecie nie narusza

przepisu 524 § 3 k.p.k. W ponownym rozpoznaniu Sąd Rejonowy zwrócić powinien

baczną uwagę na rygory postępowania w przedmiocie wniosku prokuratora o

skazanie bez przeprowadzania rozprawy oraz na zasady rządzące wymierzaniem

kary łącznej.

kc