III KRS 90/15

Sygn. akt III KRS 90/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dawid Miąsik (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło (sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z odwołania R. G.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 9 września 2015 r. w przedmiocie

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na wolne stanowisko

sędziego Sądu Okręgowego w […], ogłoszone w Monitorze Polskim […]

z udziałem B. K.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 stycznia 2016 r.,

1. przywraca odwołującej się termin do wniesienia odwołania;

2. oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 9 września 2015 r. postanowiła:

1/ przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie na

stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w […] kandydaturę B. K., sędziego Sądu

Rejonowego w […]; 2/ nie przedstawiać Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z

2

wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na tym stanowisku kandydatur sędziów

Sądu Rejonowego w […] – M. D., R. G., M. K., M. P. i D. S.

W uzasadnieniu uchwały podano, że na wolne stanowisko sędziowskie w

Sądzie Okręgowym, ogłoszone w Monitorze Polskim, zgłosiło się sześcioro wyżej

wymienionych kandydatów.

Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa jednogłośnie zarekomendował

na wakujące stanowisko sędziego kandydaturę B. K.

B. K. urodziła się w 1971 r. Wyższe studia prawnicze ukończyła w 1995 r. z

oceną dobrą. W okresie od 2 października 1995 r do 31 sierpnia 1996 r. była

zatrudniona na stanowisku inspektora w Urzędzie Skarbowym. Po odbyciu aplikacji

sądowej złożyła w 1998 r. egzamin sędziowski z oceną dobra. Z dniem 16 listopada

1998 r. została mianowana asesorem sądowym w Sądzie Rejonowym w […], a z

dniem 15 czerwca 2001 r. przeniesiono ją na własny wniosek do Sądu Rejonowego

w […]. Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 listopada

2001 r. została powołana na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w […]. Z

dniem 1 stycznia 2006 r. powierzono jej wykonywanie obowiązków Zastępcy

Przewodniczącego Wydziału […], zaś z dniem 1 lutego 2008 r. – pełnienie tej

funkcji na czas określony pierwotnie do 28 marca 2014 r., a następnie do 27 marca

2017 r. Kandydatka systematycznie uczestniczy w szkoleniach zawodowych

organizowanych dla sędziów okręgu […]. Z opinii Prezesa Sądu Okręgowego w […]

oraz Prezesa Sądu Rejonowego w […] wynika, że kandydatka prawidłowo

wywiązuje się z obowiązków zawodowych. Ocenę jej kwalifikacji zawodowych

sporządziła SSA D.J., która podkreśliła wszechstronną wiedzę prawniczą

kandydatki, jej duże doświadczenie zawodowe, zaangażowanie w rozpoznawanie

spraw i stabilność orzecznictwa. Zdaniem opiniującej, analiza pracy B. K., z

uwzględnieniem sprawności prowadzonych postępowań i stabilności orzecznictwa,

prowadzi do wniosku, że kandydatka ta ma opanowany warsztat pracy sędziego, jej

decyzje procesowe są przemyślane, wyważone i odpowiednie, a prowadzone

postpowania świadczą o rozległej wiedzy prawniczej oraz ogromnym

doświadczeniu zawodowym. Kandydatka ma w swoim referacie sprawy o

różnorodnym stopniu skomplikowania, niemniej jednak potrafi je sprawnie

rozpoznawać. Całokształt pracy opiniowanej oceniono bardzo wysoko. Kandydatka

3

uzyskała pozytywną opinie Kolegium Sądu Apelacyjnego (5 głosów „za” przy braku

głosów „przeciw” i 1 głosie „wstrzymującym się”) i najwyższą ocenę Zgromadzenia

Ogólnego Sędziów Apelacji […] (57 głosów „za” i 12 głosów „przeciw”).

Jednogłośnie pozytywną ocenę Kolegium Sądu Apelacyjnego w […] uzyskała także

M. K., jednakże Zgromadzenie Ogólne Sędziów Apelacji […] oddało na tę

kandydatkę 44 głosy „za” i 22 głosy „przeciw”. Pozostali kandydaci, których

kwalifikacje i praca zostały również pozytywnie ocenione, nie uzyskali tak

wysokiego poparcia środowiska sędziowskiego.

O przedstawieniu przez Krajową Radę Sądownictwa Prezydentowi RP

kandydatury B. K. zadecydował całokształt okoliczności sprawy, w szczególności

wieloletnie doświadczenie zawodowe, pozytywna ocena kwalifikacyjna,

systematyczne doskonalenie przez kandydatkę kwalifikacji zawodowych oraz

poziom poparcia organów samorządu sędziowskiego. W trakcie posiedzenia Rady

na tę kandydaturę oddano 15 głosów „za’’, przy braku głosów „przeciw” i 1 głosie

„wstrzymującym się”. Pozostałe kandydatury nie uzyskały wymaganej

bezwzględnej większości głosów.

Od powyższej uchwały odwołanie wniosła R. G., zaskarżając uchwałę w

części dotyczącej przedstawienia Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie na

wolne stanowisko sędziowskie kandydatury B. K. oraz nieprzedstawienia

kandydatury odwołującej się. Zaskarżonej uchwale zarzuciła sprzeczność z

prawem, w szczególności z: 1/ art.33 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa, wyrażającą się w zaniechaniu wszechstronnego rozważenia sprawy i

2/ art. 35 ust. 2 tej ustawy, przez zaniechanie rozważań nad oceną kwalifikacji

kandydatów i ich doświadczenia zawodowego, jak również innymi dokumentami

dołączonymi do zgłoszenia. Powołując się na te zarzuty wniosła o uchylenie

uchwały w zaskarżonej części oraz przywrócenie skarżącej terminu do złożenia

odwołania.

W uzasadnieniu odwołania podniosła, że skoro posiedzenie Zespołu

członków Krajowej Rady Sądownictwa trwało 15 minut, to nie było możliwe wnikliwe

przeanalizowanie przez ten organ całokształtu materiału dotyczącego wszystkich

kandydatów na wolne stanowisko sędziowskie. Krajowa Rada Sądownictwa

przywołując jako kryterium wartościowania kandydatów ich oceny kwalifikacyjne nie

4

podała szczegółowych danych statystycznych, jakie legły u podstaw wystawienia

zwyciężczyni konkursu bardzo dobrej oceny, a które pozwoliłyby pozostałym

uczestnikom procedury konkursowej na porównanie z tymi danymi ich wyników

pracy. Skarżąca podkreśliła przy tym swoją stabilność orzecznictwa, bardzo dobrą

opinię kwalifikacyjną wystawioną przez sędziego wizytatora, większe od

kontrkandydatki doświadczenie zawodowe oraz fakt stałego podnoszenia

kwalifikacji, m. in. przez uczestnictwo w szkoleniach organizowanych przez Krajową

Szkołę Sądownictwa i Prokuratury oraz ukończenie studiów podyplomowych z

dziedziny prawa europejskiego na Uniwersytecie […] i z dziedziny ekonomii i prawa

gospodarczego w szkole Głównej Handlowej w […].

W kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skarżąca podała,

że zaskarżona uchwała została zamieszczona w systemie e – nominacje w dniu 8

października 2015 r. W tym czasie skarżąca przebywała na wakacjach za granicą.

W dniu 10 października 2015 r. podjęła próbę zalogowania się w systemie

e-nominacje, jednakże uzyskała komunikat, iż wywołania strona nie może być

wyświetlona. W tej sytuacji zapoznała się z treścią uchwały bezpośrednio po

powrocie do Kraju, tj. w dniu 16 października 2015 r. Skarżąca pozostawała w

przeświadczeniu, że od tej daty biegnie termin do złożenia odwołania, upływający w

dniu 30 października 2015 r. Tymczasem z informacji uzyskanej w punkcie

helpdesk system e-nominacje dowiedziała się, że system odnotował jej logowanie z

dnia 10 października 2015 r. jako skuteczne, chociaż w rzeczywistości logowanie

nie dało skarżącej możliwości zapoznania się z treścią uchwały.

Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa oraz uczestniczka

postępowania B. K. w odpowiedzi na odwołanie wnieśli o jego odrzucenie, a w

przypadku nieuwzględnienia tegoż wniosku - o oddalenie odwołania w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 44 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 12 maja 2011r. o

Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714, dalej ustawa o KRS)

uczestnik postępowania może odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu

5

sprzeczności uchwały Rady z prawem, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Wynikające z tego przepisu prawo zaskarżenia uchwał Rady dotyczy zatem uchwał

podejmowanych w sprawach należących do jej kompetencji, w tym w wymienionych

w art. 3 ust. 1 pkt1 ustawy o KRS sprawach o rozpatrzenie i ocenę kandydatów do

pełnienia urzędu na stanowiskach sędziów Sądu Najwyższego oraz stanowiskach

sędziowskich w sądach powszechnych, sądach administracyjnych i sądach

wojskowych.

Przepis art. 44 ust. 2 ustawy o KRS ustanawia dwutygodniowy termin do

wniesienia odwołania od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, nie wyposażając

przy tym Rady w kompetencję w zakresie badania zachowania przez stronę

skarżącą terminu do wniesienia tegoż środka prawnego, a tym bardziej do jego

przywracania. Co więcej – unormowania ustawy w ogóle nie określają skutku

uchybienia przez skarżącego temu terminowi. Jednakże art. 44 ust. 3 ustawy o

KRS nakazuje stosowanie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o skardze

kasacyjnej do postępowania przed Sądem Najwyższym zainicjowanego odwołanie

od uchwał Rady. Oznacza to, że zgodnie z art. 3986

§ 2 k.p.c. odwołanie wniesione

po upływie ustawowego terminu podlega odrzuceniu, jednak uwzględniając opisaną

wyżej specyfikę postępowania odwoławczego od uchwał Krajowej Rady

Sądownictwa (tj. brak kompetencji Rady odpowiadających uprawnieniom sądu

drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym), odrzucenia odwołania dokonuje Sąd

Najwyższy. Sąd ten z mocy art. 168 i art. 169 w związku z art. 39821

k.p.c. jest też

władny rozpoznać wniosek skarżącego o przywrócenie uchybionego terminu do

wniesienia odwołania. Uwzględnienie tej treści wniosku wymaga wykazania przez

skarżącego spełnienia dwóch przesłanek - braku winy w uchybieniu terminu do

dokonania danej czynności procesowej oraz negatywnych dla wnioskodawcy

skutków owego uchybienia. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu powinno

być wniesione w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia

terminu i zawierać uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek.

Przywrócenie terminu po upływie roku od jego uchybienia jest zaś dopuszczalne

tylko w wyjątkowych wypadkach.

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że

odwołująca się dopełniła wymagań formalnych wniosku o przywrócenie terminu do

6

wniesienia odwołania od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, a sam wniosek jest

uzasadniony. Za wiarygodne trzeba uznać twierdzenia skarżącej, że przebywając

na urlopie wypoczynkowym podjęła w dniu 10 października 2015 r., za pomocą

telefonu komórkowego, próbę zalogowania w systemie e-nominacje celem

zapoznania się z treścią zaskarżonej uchwały, uzyskując komunikat, iż wywołana

strona internetowa nie może być wyświetlona. W konsekwencji tego dopiero po

powrocie do Kraju zalogowała się we wspominanym systemie, korzystając z

przewodowego łącza internetowego. Wobec uzyskanej informacji o

bezskuteczności pierwszej próby zapoznania się w systemie e-nominacje z treścią

uchwały Rady, odwołująca się pozostawała w uzasadnionym okolicznościami

sprawy przeświadczeniu, że system nie odnotował tejże próby logowania i termin

do wniesienia odwołania rozpoczął bieg dopiero w dniu faktycznego uzyskania

przez skarżącą dostępu do strony internetowej. Wbrew stanowisku Krajowej Rady

Sądownictwa, wykształcenie prawnicze i wykonywanie zawodu sędziowskiego nie

sytuuje danej osoby w gronie profesjonalistów w dziedzinie informatyki, od którego

należałoby wymagać szczegółowej wiedzy na temat technicznych sposobów

ustalenia przeszkód w wyświetleniu żądanej strony internetowej oraz świadomości,

iż mimo bezskuteczności próby zalogowania się w systemie, próba ta zostanie

odnotowana. Nie można zatem przypisać skarżącej braku należytej staranności w

dopełnieniu obowiązków związanych z terminowym złożeniem odwołania od

uchwały Rady, co przemawia za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie

uchybionego terminu do dokonania tej czynności.

Zawarte w art. 44 ust. 3 ustawy o KRS odesłanie do przepisów Kodeksu

postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej implikuje także sposób wyznaczenia

granic rozpoznania przez Sąd Najwyższy sprawy zainicjowanej odwołaniem

uczestnika postępowania. Stosownie do art. 39813

§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy

rozpoznaje bowiem skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach

podstaw, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania.

Odnośnie do granic zaskarżenia wypada stwierdzić, że odwołanie dotyczy

punktu 1. uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 9 września 2015 r.,

zawierającego postanowienie o przedstawieniu Prezydentowi Rzeczypospolitej

Polskiej kandydatury B. K. z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

7

stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w […] oraz punktu 2. uchwały w zakresie

nieprzedstawienia Prezydentowi RP kandydatury odwołującej się R. G. z tej treści

wnioskiem. Są to jednocześnie granice rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy.

Z kolei podstawę odwołania wypełniają zarzuty naruszenia przepisów art. 33

ust. 1 i art. 35 ust. 2 ustawy o KRS.

Pozostaje zatem rozważyć zasadność tych zarzutów, nie tracąc z pola

widzenia wyznaczonych przez ustawodawcą granic kognicji Sądu Najwyższego w

sprawach z odwołań od uchwał Krajowej Rady Sądownictwa dotyczących obsady

stanowisk sędziowskich. W świetle art. 44 ust. 1 ustawy o KRS, kognicja ta

obejmuje bowiem wyłącznie badanie, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z

prawem. Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie ma kompetencji do merytorycznego

rozpatrywania kwalifikacji kandydatów na stanowisko sędziowskie ani decydowania

o tym, który z nich powinien zostać przedstawiony Prezydentowa Rzeczypospolitej

Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu. Przedmiot postępowania w

kwestii oceny kandydata i przedstawienia wniosku o jego powołanie na stanowisko

sędziego ma charakter sprawy w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji i jako taka

powinna ona podlegać kontroli sądowej w zakresie właściwym tego rodzaju

sprawom, tj. pod kątem legalności i przestrzegania stosownych procedur prawnych.

Merytoryczna ingerencja sądu w rozstrzygnięcia Rady byłaby niedopuszczalna,

wkraczałaby bowiem w sferę szczególnego władztwa Rady, wynikającego z

samych norm konstytucyjnych. Jednakże kontrola sądowa przestrzegania praw

obywateli, w rozważanym wypadku praw wynikających z art. 60 Konstytucji, tj.

prawa równego dostępu do służby publicznej, a zatem w sprawach prowadzenia

naboru na podstawie przejrzystych kryteriów selekcji kandydatów i obsadzania

poszczególnych stanowisk w służbie publicznej, jest, w myśl art. 45 ust. 1

Konstytucji, konieczna. W konsekwencji takiego ukształtowania kognicji Sądu

Najwyższego w zakresie kontroli nad postępowaniem dotyczącym przedstawienia

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie na stanowisko

sędziego, kontrola sądowa obejmuje w szczególności badanie, czy Rada

przestrzegała w danym postępowaniu jednolitych kryteriów oceny kandydatów oraz

procedur postępowania związanych z ową oceną i przedstawieniem wniosku

Prezydentowi. Analiza tego, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem,

8

obejmuje także kontrolę przestrzegania przez Radę innych wymagań prawnych, w

tym np. ustawowych warunków powoływania na stanowisko sędziego,

sprecyzowanych w ustawie z dnia 27 lipca 2001r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 427) czy w ustawie z dnia 26

lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269

ze zm.) oraz ogólnych reguł proceduralnych obowiązujących w postępowania przed

tym organem, określonych w przepisach rozdziału 3 ustawy o KRS.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przez Radę przepisów postępowania

w trakcie procedury konkursowej, tj. art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o

KRS, warto przypomnieć, że pierwszy z powołanych przepisów zobowiązuje

Krajową Radę Sądownictwa, aby przed podjęciem uchwały w indywidualnych

sprawach należących do jej kompetencji, wszechstronnie rozważyła sprawę, na

podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania

lub innych osób, jeśli zostały złożone. Naruszenie tego przepisu może zatem

polegać na pominięciu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności

wynikających z owej dokumentacji lub wyjaśnień, albo dokonaniu ustaleń

sprzecznych z tymże materiałem.

Rozpatrując i oceniając kandydatury zgłoszone na wolne stanowiska

sędziowskie w Sądzie Okręgowym w […], Krajowa Rada Sądownictwa

dysponowała obszerną dokumentacją dotyczącą poszczególnych osób biorących

udział w konkursie oraz listą rekomendacyjną Zespołu członków Rady. Skarżąca

kwestionując rzetelność procedowania członków Zespołu zwraca uwagę na krótki

czas trwania posiedzenia tego organu, poświęconego ocenie uczestników

niniejszego postępowania konkursowego. Nie jest jednak rzeczą Sądu

Najwyższego ingerowanie w przebieg posiedzeń Zespołu członków Krajowej Rady

Sądownictwa oraz samej Rady. To, że dyskusja Zespołu nad poszczególnymi

kandydaturami na wolne stanowisko sędziowskiej była - zdaniem odwołującej się -

krótka, nie oznacza jeszcze, że członkowie Zespołu nie zapoznali się wcześniej z

materiałami sprawy i nie mieli ich na względzie przy sporządzaniu listy

rekomendacyjnej. Lista powinna zaś być pomocna przy podejmowaniu przez Radę

uchwały o przedstawieniu Prezydentowi RP zwycięzcy konkursu wyłonionego

spośród uczestników postępowania. Nie ma ona jednak wiążącego charakteru,

9

gdyż w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o KRS, to nie Zespół lecz Krajowa Rada

Sądownictwa jest organem kompetentnym do występowania z wnioskiem do

Prezydenta RP o powołanie na wolne stanowisko sędziowskie i również w

niniejszym przypadku to Rada dokonała samodzielnej oceny wszystkich

kandydatów biorących udział w konkursie na wakujące stanowisko sędziego Sądu

Okręgowego w […].

Chybiony jest też zarzut obrazy przez Radę art. 35 ust. 2 ustawy o KRS,

przez brak szczegółowego uzasadniania sposobu zastosowania przyjętych

kryteriów wyboru zwyciężczyni konkursu.

Należy podkreślić, że zawarty w tym przepisie katalog kryteriów wyboru

kandydata na wolne stanowisko sędziowskie (adresowany w pierwszej kolejności

do zespołu Rady przy sporządzaniu listy rekomendacyjnej) nie ma wyczerpującego

charakteru i - poza wyeksponowaniem kwalifikacji kandydatów - nie hierarchizuje

przymiotów, jakimi powinna odznaczać się osoba ubiegająca się o to stanowisko.

Co do samych kwalifikacji kandydatów na wolne stanowisko sędziowskie, o jakich

mowa w art. 35 ust. 2 ustawy o KRS, godzi się podkreślić, że przepis nie precyzuje

tego pojęcia. Z pewnością kwalifikacji nie można utożsamiać tylko z wymaganiami

stawianymi kandydatom w przepisach ustaw regulujących ustrój sądów

powszechnych czy sądów administracyjnych, gdyż te wyznaczają minimum

standardów dla osoby ubiegającej się o stanowisko sędziego. Chodzi raczej o

uwzględnienie w ocenie kandydatów - poza owym ustawowym minimum –

dodatkowych elementów składających się na teoretyczne i praktyczne umiejętności

potrzebne do wykonywania tego zawodu, jak wyniki ukończenia studiów i egzaminu

sędziowskiego, uzyskane stopnie naukowe, ukończone studia podyplomowe i

szkolenia, reprezentowana w toku wykonywania dotychczasowej pracy i

analizowana przez sędziów wizytatorów oraz przełożonych wiedza prawnicza,

sposób organizowania pracy i wywiązywania się z obowiązków, itp. Aktualny

pozostaje przy tym ukształtowany na podstawie przepisów dawnej ustawy o KRS z

dnia 27 lipca 2001r. pogląd judykatury, w myśl którego w przypadku ubiegania się

kilku osób o jedno stanowisko sędziowskie wskazane jest wyjaśnienie w

uzasadnieniu uchwały sytuacji poszczególnych kandydatów w aspekcie

zastosowanych przez Radę kryteriów oceny. Zakres rozważań dotyczących

10

poszczególnych kandydatów może być zróżnicowany w zależności od potrzeb. Nie

jest przy tym konieczne uszeregowanie kandydatów w oparciu o każde z przyjętych

kryteriów oceny. Decyduje ocena całościowa, wynikająca z łącznego zastosowania

tych przesłanek (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2009r., III KRS

13/09, ZNSA 2011 nr 1, poz. 93; z dnia 14 stycznia 2010r., III KRS 24/09, LEX nr

737271 i z dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10, LEX nr 678015). W

rozpoznawanej sprawie odwołująca się zmierza do takiego właśnie uszeregowania

wszystkich uczestników procedury konkursowej z punktu widzenia poszczególnych

kryteriów kwalifikacyjnych. Tymczasem Krajowa Rada Sądownictwa mając na

uwadze całokształt okoliczności dotyczących kwalifikacji i umiejętności

zawodowych kandydatów, dokonała wyboru zwyciężczyni konkursu w oparciu o

całościową ocenę uczestników postępowania, a wobec bardzo dobrych opinii

uzyskanych przez wszystkich kandydatów - wyeksponowała to kryterium, jaki jest

poparcie środowiska sędziowskiego. Poparcie to jest jednym z ustawowych

elementów oceny kandydatów na stanowiska sędziowskie. Warto zauważyć, że

aczkolwiek wyniki głosowania na kolegium i zgromadzeniu ogólnym sędziów

właściwego sądu nie wiążą Krajowej Rady Sądownictwa w ocenie kandydata, to

jednak są one istotne z punktu widzenia art. 35 ust. 2 ustawy o KRS i dlatego Rada

powinna umotywować swój wybór, gdyby dotyczył on osoby, która uzyskała

mniejsze poparcie środowiska zawodowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14

stycznia 2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271). Tak też się stało w niniejszym

przypadku. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada szczegółowo określiła

przesłanki, jakimi kierowała się dokonując wyboru zwyciężczyni konkursu, którą

została kandydatka posiadająca nie tylko bardzo wysoką ocenę kwalifikacyjną, ale

także legitymująca się najwyższym poparciem organów samorządu sędziowskiego.

Resumując, zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ocena

kandydatur na wakujące stanowisko sędziowskie jest wynikiem wszechstronnego

rozważenia przez Krajową Radę Sądownictwa wszystkich aspektów sprawy oraz

zastosowania jednakowych dla uczestników postępowania i zarazem dozwolonych

przepisami ustawy o KRS kryteriów wyboru. Nie można więc przypisać jej cech

dowolności, co wyklucza dalszą ingerencję Sadu Najwyższego w dokonany przez

Radę wybór zwycięzcy konkursu.

11

Wobec bezzasadności podstaw i zarzutów odwołania od uchwały Krajowej

Rady Sądownictwa, Sąd Najwyższy orzekł o jego oddaleniu z mocy art. 398¹⁴ k.p.c.

w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS.

kc