IV CSK 445/15

Sygn. akt IV CSK 445/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

SSN Władysław Pawlak

Protokolant Hanna Kamińska

w sprawie z powództwa E. M.

przeciwko Towarzystwu Budownictwa Społecznego

Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G., K. K.

i M. Z. K.

o ustalenie i nakazanie,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 5 lutego 2016 r.,

dwóch skarg kasacyjnych pozwanych - Towarzystwa

Budownictwa Społecznego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. oraz K.

K. i M. Z. K.

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 grudnia 2014 r.,

oddala skargi kasacyjne, zasądza na rzecz powódki od

pozwanych kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych w częściach

równych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanych od

wyroku Sądu Okręgowego w T. ustalającego, że nieważna jest umowa sprzedaży

nieruchomości położonej w G. przy ul. L. […] zabudowanej budynkiem

mieszkalnym wielorodzinnym, zawarta w dniu 5 kwietnia 2013 r. pomiędzy

pozwanymi małżonkami K. a Towarzystwem Budownictwa Społecznego spółką z

o.o. w G.

Ustalił, że powódka od 1986 r. jest najemcą lokalu mieszkalnego położonego

w budynku wybudowanym w latach 40 na nieruchomości objętej pozwem, której

pierwotnym właścicielem była Gmina Miasta G. W 2004 r. administrator

nieruchomości, Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Nieruchomościami spółka z

o.o. w G., przeznaczył lokale położone w tej nieruchomości na sprzedaż, a

ponieważ żaden z najemców nie wykupił lokali, nieruchomość została wniesiona

aportem do pozwanej spółki. W 2012 r. pozwane Towarzystwo przedstawiło

najemcom propozycję nabycia całej nieruchomości i wobec nie skorzystania z tej

propozycji, została ona sprzedana w dniu 5 kwietnia 2013 r. pozwanym K.

Sąd Okręgowy uznał, że powódka ma interes prawny w wytoczeniu

powództwa na podstawie art. 189 k.p.c. uzasadniony dążeniem do zapobieżenia

zmianie jej dotychczasowego statusu najemcy. Odwołując się do art. 27 ustawy

z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa

mieszkaniowego w brzmieniu obowiązującym w dacie sprzedaży nieruchomości

(j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 255; dalej n.f.p.b.m.) wskazał na ściśle określone ustawą

zadania towarzystw budownictwa społecznego (dalej TBS), których katalog nie

zawiera obrotu nieruchomościami stanowiącymi ich własność oraz na specyfikę

działania TBS i odmienną pozycję najemcy ich lokalu, niż najemców korzystających

z lokali u innych wynajmujących. Stwierdził, że gdyby ustawodawca przewidywał

możliwość zbycia nieruchomości przez TBS, to kwestia ta musiałaby być

uregulowana w ustawie. Odmienne stanowisko prowadziłoby do pogorszenia

statusu najemców umożliwiając zmianę zasad ustalania czynszu, wysokości

i podmiotu wynajmującego, którym był podmiot realizujący politykę państwa

3

w zakresie pomocy osobom niezamożnym w zaspokajaniu ich potrzeb życiowych,

a którym będzie podmiot działający w warunkach wolnego rynku i nastawiony na

maksymalizację zysku. TBS powstały w celu realizacji polityki państwa w tym

zakresie, podlegają nadzorowi ministra właściwego do spraw budownictwa jako

jedyna spółka wynajmująca lokale. Z zakresu zadań wynika brak możliwości

zbywania nieruchomości, która prowadziłaby do zniweczenia celu działalności.

Podobne ograniczenie dotyczy spółdzielni mieszkaniowych, bo wyzbycie się przez

nie nieruchomości jest możliwe tylko w wyjątkowym wypadku, takim jak

postępowanie likwidacyjne, upadłościowe lub egzekucyjne ale wtedy przepis

określa dalszy los lokatorskiego prawa do lokalu, gdy nabywcą nie jest inna

spółdzielnia mieszkaniowa (art. 16 u.s.m.).

W toku rozpoznania apelacji pozwanych Sąd Apelacyjny powziął poważną

wątpliwość, którą wyraził przedstawiając Sądowi Najwyższemu pytanie prawne -

czy zawarcie umowy sprzedaży nieruchomości zabudowanej budynkiem

mieszkalnym, w którym znajdują się wynajmowane lokale mieszkalne wykracza

poza ustawowe granice przedmiotu działalności towarzystwa budownictwa

społecznego (art. 27 n.f.p.b.m.) występującego w takiej umowie jako sprzedawca

i w związku z tym, czy umowa jest ważna ( 58 § 1 k.c.).

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 6 czerwca 2014 r., III CZP 24/14 (OSNC

z 2015 r., nr 3, poz. 32) udzielił odpowiedzi, że zbycie przez TBS nieruchomości

zabudowanej budynkiem mieszkalnym, w którym znajdują się wynajmowane lokale

mieszkalne, jest niedopuszczalne, chyba że nie wykracza poza granice przedmiotu

działalności towarzystwa określone w art. 27 ust. 1 i 2 ustawy.

Sąd Apelacyjny zaakceptował argumenty Sądu pierwszej instancji

przyznające powódce interes prawny w wytoczeniu powództwa na podstawie

art. 189 k.p.c. i dodał, że sama niezgodność umowy z przepisami prawa powoduje,

że powódka ten interes posiada, bo pozytywne rozstrzygnięcie oznacza, że nadal

jest najemcą lokalu będącego w zasobach TBS.

Przyjął, że w świetle szeroko przywołanych motywów uchwały, wskazane

przez TBS okoliczności w postaci konieczności ponoszenia kosztów remontu

przedmiotowego budynku i zbycia starego zasobu mieszkaniowego nie

4

przynoszącego wpływów czynszowych, generującego straty oraz przeznaczenia

uzyskanych środków na budowę kolejnych mieszkań nie prowadzą do stwierdzenia,

że zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające zakwalifikowanie

przedmiotowej sprzedaży jako czynności związanej z budownictwem

mieszkaniowym, o której mowa w art. 27 ust. 2 pkt 5 n.f.p.b.m.

Przedmiot ich działania wyznacza art. 27 ust. 1 i 2 i zbycie nieruchomości

jest dopuszczalne wtedy, gdy mieści się w katalogu uprawnień objętych tym

przepisem, a więc gdy będą podstawy do zakwalifikowania sprzedaży jako

czynności stanowiącej działanie związane z budownictwem mieszkaniowym,

a jednocześnie czynność ta będzie podporządkowana celowi głównemu, jakim jest

budowa domów mieszkalnych i ich eksploatacja na zasadach najmu.

Zbycie przedmiotowej nieruchomości nie stanowi realizacji tego celu, nawet jeżeli

środki finansowe uzyskane w ten sposób będą przeznaczone na budowę innej

nieruchomości, bo prowadzi to do wyzbycia się składnika majątkowego

przeznaczonego do realizacji celu głównego, jakim jest eksploatacja posiadanych

zasobów mieszkaniowych. Dążenie do realizacji celu w postaci budowy domów

mieszkalnych nie może być dokonywane z uszczerbkiem dla realizacji celu

w postaci eksploatacji dotychczasowych budynków na określonych w ustawie

zasadach najmu.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, wskazane przez pozwanych dowody z umowy

spółki i jej akt rejestrowych, które miały potwierdzić możliwość zbywania

nieruchomości przez TBS, pozostawał bez znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii

czy sprzedaż budynku jest dotknięta sankcją bezwzględnej nieważności jako

sprzeczna z ustawą, zwłaszcza że ujawnienie w KRS wadliwego przedmiotu

działalności spółki nie rodzi istotnych skutków prawnych i nie konwaliduje nieważnej

czynności prawnej. Wniosek dowodowy złożony na rozprawie w dniu 4 grudnia

2014 r. został uznany za spóźniony w świetle art. 381 k.p.c. a jako nietrafne

ocenione zarzuty naruszenia art. 28, 29 i 29 a n.f.p.b.m.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli wszyscy pozwani.

Pozwani K. wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu

Okręgowego i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego

5

rozpoznania. W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej zarzucili naruszenie art.

189 k.p.c., art. 58 k.c. art. 24 ust. 1 n.f.p.b.m., art. 24 ust. 1 i 2 n.f.p.b.m. i art. 14 § 1

k.s.h. Naruszenie przepisów prawa procesowego wywiedli z uchybienia art. 382

i 381 w zw. z 217 i 227 w zw. z 391 § 1 k.p.c. oraz art. 386 § 4 k.p.c.

Pozwana Towarzystwo Budownictwa Społecznego sp. z o.o. wniosła o

uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie

sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W ramach

pierwszej podstawy kasacyjnej zarzuciła naruszenie art. 189 k.p.c., art. 64 ust. 3

Konstytucji RP, art. 27 n.f.p.b.m. i art. 58 § 1 k.c. Uchybienie przepisom

postępowania cywilnego wywiodła z naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. i art. 217 § 1

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ocena zarzutów naruszenia przepisów postępowania zmierzających do

zakwestionowania sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego

w zakresie odmowy dopuszczenia dowodów zawnioskowanych przez pozwanych

w toku postępowania apelacyjnego możliwa jest po odniesieniu się do zarzutów

naruszenia prawa materialnego i ustaleniu, czy okoliczności, które miały być

wykazane w sprawie są okolicznościami istotnymi, a więc czy ewentualne

naruszenie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Obie skargi zawierają w istocie tożsame zarzuty naruszenia prawa

materialnego, co uzasadnia łączne odniesienie się do argumentów skarżących.

Zagadnienie interesu prawnego powódki w wytoczeniu powództwa na

podstawie art. 189 k.p.c. zostało przesądzone w toku rozpoznania przedstawionego

zagadnienia prawnego przez Sąd Najwyższy i to stanowisko jest wiążące z mocy

art. 398 20

k.p.c. dla Sądu Najwyższego w niniejszym postępowaniu kasacyjnym.

Brak interesu prawnego czyniłby bowiem zbędnym rozstrzygnięcie zagadnienia,

które nie miałoby żadnego znaczenia dla wyniku sprawy, skoro powództwo

podlegałoby oddaleniu z tej przyczyny.

Związanie dotyczy także wykładni art. 27 ustawy o niektórych formach

popierania budownictwa mieszkaniowego, a więc tego, że zbycie przez TBS

nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, w którym znajdują się

6

wynajmowane lokale mieszkalne, jest niedopuszczalne, chyba że nie wykracza

poza granice przedmiotu działalności towarzystwa określone w art. 27 ust. 1 i 2

ustawy.

Zasadą jest zatem niedopuszczalność zbycia takiej nieruchomości,

a wyjątkiem jej zbycie i to tylko wtedy, gdy pozostaje ono w granicach przedmiotu

działalności towarzystwa, a więc gdy mieścić się będzie w pojęciu „innej

działalności związanej z budownictwem mieszkaniowym”, o której mowa w art. 27

ust. 2 pkt 5. Analiza, czy sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność TBS jest

dopuszczalna, musi więc zostać dokonana odrębnie w każdym przypadku, bo poza

nie budzącą wątpliwości dopuszczalnością zbycia w toku postępowania

egzekucyjnego, likwidacyjnego czy upadłościowego, zbycia innemu TBS lub

spółdzielni mieszkaniowej lub zbycia niezabudowanej nieruchomości

z przeznaczeniem uzyskanych środków na wybudowanie budynku z lokalami na

wynajem, konkretne okoliczności dotyczące nieruchomości, stron umowy i przyczyn

sprzedaży będą decydujące dla jego oceny jako pozostającego lub nie w granicach

przedmiotu działalności.

W niniejszej sprawie zagadnienie dotyczy dopuszczalności zbycia na rzecz

osoby fizycznej nieruchomości stanowiącej własność TBS, zabudowanej

budynkiem z lokalami na wynajem i nie wybudowanej z kredytu preferencyjnego,

jeżeli uzyskane środki zostaną przeznaczone na wybudowanie nowego budynku

z lokalami na wynajem.

Treść art. 27 ust. 1 i 2 n.f.p.b.m. nie daje wprost odpowiedzi i rozstrzygnięcie

wymaga sięgnięcia do wykładni funkcjonalnej i celowościowej, przy czym

zważywszy na wyjątkowość dopuszczalności zbycia nieruchomości przez TBS nie

jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca.

Pozwane TBS jest spółką prawa handlowego ale utworzoną na podstawie

przepisów Rozdziału IV n.f.p.b.m. przez wspólników Gminę G. i Miejskie

Przedsiębiorstwo Gospodarki Nieruchomościami spółkę z o.o., a więc podmioty

samorządowe, w których zakresie działania, określonym ustawowo, leży

zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie gminnego budownictwa

mieszkaniowego jako zadania własnego. Nie jest ono spółką komunalną z uwagi na

7

udział niewielkiego procentu kapitału pozasamorządowego, poza udziałem Gminy,

w Miejskim Przedsiębiorstwie Gospodarki Nieruchomościami lecz oba te podmioty

wykonują zadania określone ustawowo z zakresu gminnego budownictwa

mieszkaniowego, zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty i zadania dotyczące

zasobu nieruchomości stanowiących własność Gminy. Towarzystwo nie należy

wprawdzie do struktury samorządowej ale sposób jego utworzenia przez jednostkę

samorządu terytorialnego i spółkę, w której ta jednostka jest dominującym

wspólnikiem, wskazuje na silne powiązanie i zależność od tej struktury.

Towarzystwo działa na podstawie ustawy o niektórych formach popierania

budownictwa mieszkaniowego i jest obowiązane działać na zasadach w niej

określonych, a więc realizować zamierzony przez ustawodawcę cel, którym jest

wspieranie budownictwa socjalnego i popieranie działań obywateli zmierzających

do uzyskania własnego mieszkania w zakresie przedmiotu działania określonego

w art. 27. Wspieranie budownictwa socjalnego przejawia się w stworzeniu takiego

modelu, w którym spółka prawa handlowego (z ograniczoną odpowiedzialności lub

akcyjna) albo spółdzielnia mieszkaniowa działa wyłącznie w granicach określonych

ustawowo tj. buduje lub nabywa domy mieszkalne i wynajmuje lokale na zasadach

określonych ustawą a w określonych ustawą przypadkach może te lokale

wyodrębnić lub sprawuje zarząd tymi nieruchomościami lub nie stanowiącymi jej

własności. Ograniczenie wysokości czynszu ma na celu wynajem lokali przez

osoby niezamożne, które nie są w stanie wynająć lokalu na wolnym rynku.

Towarzystwo budownictwa społecznego działa non profit - uzyskiwane dochody są

przeznaczane wyłącznie na działalność statutową i nie mogą być przeznaczane do

podziału między wspólników (art. 24 ust. 2 n.f.p.b.m.). Fakt, że jako jedną z form

podmiotu zinstytucjonalizowanego uprawnionego do wykonywania celu

ustawowego ustawodawca przewidział spółkę prawa handlowego nie zmienia ani

zasad ani celu działania.

Towarzystwo budownictwa mieszkaniowego jako właściciel nieruchomości

może, co do zasady, korzystać z niej zgodnie ze społeczno - gospodarczym

przeznaczeniem prawa i w tych granicach nią rozporządzać (art. 140 k.c.). Kwestia

ograniczenia prawa własności towarzystwa w aspekcie art. 64 Konstytucji była już

przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w uchwale z dnia 6 czerwca 2014 r.,

8

III CZP 24/14, który wskazał na konflikt pomiędzy prawem właściciela do

rozporządzania prawem własności i ograniczeniem tego prawa przez zakaz jej

zbycia, jednak po analizie przepisów n.f.p.b.m. oraz innych ustaw regulujących

pozycję prawną najemcy, ograniczenie to uznał za dopuszczalne.

Ograniczeniu rozporządzenia nieruchomością przez jej zbycie nie sprzeciwia

się art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, bo zważywszy na wskazane wyżej cele omawianej

ustawy jest ono dopuszczalne z uwagi na konieczność realizowania interesu

publicznego w zakresie budownictwa mieszkaniowego. Wbrew twierdzeniu

skarżącej, ograniczenie prawa zbycia nieruchomości nie czyni jednak prawa

własności niezbywalnym, bo zbycie jest możliwe w określonych przypadkach. Z tej

przyczyny powołanie się na treść art. 14 k.s.h. i zasadę, że przedmiotem aportu

może być tylko prawo zbywalne, nie może odnieść zamierzonego skutku. Pozwane

Towarzystwo jest spółką prawa handlowego, do której stosuje się odpowiednio

przepisy kodeksu spółek handlowych (art. 23 ust. 2 n.f.p.b.m.). Odpowiednie

stosowanie oznacza, że spółka taka działa na podstawie przepisów ustawy

o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego i szczególne

zasady działania spółek prawa handlowego określone w tej ustawie wyłączają

w tym zakresie przepisy kodeksu spółek handlowych. Dotyczy to przeznaczenia

dochodów, zasad powoływania rady nadzorczej, określenia nazwy spółki,

ograniczenia przedmiotu jej działania czy zasad wynajmu lokali mieszkalnych.

Odwoływanie się zatem do zasad działania spółek prawa handlowego działających

wyłącznie na podstawie kodeksu spółek handlowych nie uwzględnia statusu

prawnego towarzystw budownictwa społecznego. Z tej też przyczyny wpisanie

prawa zbycia nieruchomości jako przedmiotu działania do umowy spółki,

a następnie do rejestru spółek handlowych pozostaje irrelewantne, a zwłaszcza nie

daje pozaustawowego uprawnienia do zbycia nieruchomości w sytuacji nie objętej

art. 27 ust. 2 pkt 5 n.f.p.b.m. Błędnie również skarżący powołują się na naruszenie

art. 24 ust. 1 n.f.p.b.m., bo umowa lub statut towarzystwa mogą, zgodnie z tym

przepisem określić obszar, na którym prowadzona jest działalność, a nie przedmiot

tej działalności.

Zasadniczym przedmiotem działania TBS jest budowanie domów

mieszkalnych i ich eksploatacja na zasadach najmu. Towarzystwo może również

9

nabywać lokale mieszkalne i budynki mieszkalne oraz niemieszkalne w celu

rozbudowy, nadbudowy i przebudowy w wyniku której powstaną lokale mieszkalne.

Pozostały przedmiot działania związany jest z przeprowadzaniem remontów

i modernizacji obiektów przeznaczonych na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych

na zasadach najmu, wynajmowaniem lokali użytkowych i sprawowaniu na

podstawie umów zlecenia zarządu nieruchomościami nie stanowiącymi własności

towarzystwa lub nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi w ułamkowej części

jego współwłasność (art. 27 ust. 1 i 2 pkt 1 - 4a). Przedmiot działalności nie

obejmuje obrotu nieruchomościami polegającego na nabywaniu nieruchomości

zabudowanych budynkami z lokalami mieszkalnymi na wynajem i sprzedawaniu ich

za korzystniejszą cenę albo na sprzedaży domów mieszkalnych w złym stanie

technicznym pozostających w zasobach towarzystwa w celu uzyskania środków na

budowę nowych domów mieszkalnych. Takie unormowanie czyni w pełni

zrozumiałym nie zamieszczenie przez ustawodawcę w ustawie zakazu zbycia lub

ograniczenia zbycia nieruchomości przez TBS. Celem ustawodawcy nie było

bowiem stworzenie podstawy prawnej do zbywania przez jednostki samorządu

terytorialnego i towarzystwa nierentownych domów mieszkalnych stanowiących ich

własność, lecz ich prawidłowe zarządzanie i zapewnienie niezamożnym najemcom

stabilnej sytuacji prawnej. O ile bowiem wniesienie aportem takiej nieruchomości

przez gminę do TBS nie zmienia sytuacji prawnej najemców, bo zarówno gmina,

jak i TBS są zobowiązane do realizowania celów ustawowych z wyłączeniem

zasad obowiązujących na wolnym rynku, o tyle jej zbycie podmiotowi nie

wymienionemu w art. 23 ust. 1 n.f.p.b.m. zmienia pozycję najemcy, skoro

w miejsce wynajmującego podmiotu zinstytucjonalizowanego działającego

w ramach wyznaczonych ustawą i non profit, wchodzi wynajmujący nie

zobowiązany do przestrzegania celu ustawowego i działający w warunkach

wolnego rynku. Pamiętać trzeba bowiem, że taki najemca musi spełniać warunki

określone w art. 30 n.f.p.b.m., a więc jest słabszy ekonomicznie i podlega ochronie

ustawowej. Odesłanie zawarte w art. 33 n.f.p.b.m. do ustawy z dnia 21 czerwca

2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie

Kodeksu cywilnego i przepisów Kodeksu cywilnego o najmie dotyczy jedynie spraw

10

nie uregulowanych w rozdziale IV ustawy w zakresie stosunku najmu pomiędzy

towarzystwem a najemcą.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje, czy dom mieszkalny z lokalami

na wynajem został wybudowany z kredytu czy wszedł do zasobu mieszkaniowego

towarzystwa w inny sposób; istotne jest, że stanowi własność towarzystwa

budownictwa mieszkaniowego i został objęty wskazanymi wyżej celami

ustawodawcy. Z tej też przyczyny nie mogą przełamać zasady niedopuszczalności

zbycia nieruchomości pozostającej w zasobach TBS przytoczone przez skarżącego

argumenty dotyczące kwestii finansowych związanych z zarządzaniem takimi

nieruchomościami. Art. 28 ustawy pozwala na ustalenie czynszów w takiej

wysokości, by ich suma pozwalała na pokrycie kosztów eksploatacji i remontów.

Jeżeli towarzystwo nabywa nieruchomość, to jej stan jest jej znany, a jeżeli jak

twierdzi skarżący, pozycja najemcy po zbyciu się nie zmieni, to nie jest zrozumiałe

nabycie takiej nieruchomości, przynoszącej wyłącznie straty, przez osobę fizyczną,

która będzie musiała pokrywać je wobec tego z własnego majątku.

Wbrew twierdzeniom skarżących, zmienia się pozycja najemcy, skoro w miejsce

wynajmującego podmiotu zinstytucjonalizowanego działającego w ramach

wyznaczonych ustawą i non profit, wchodzi wynajmujący nie zobowiązany do

przestrzegania celu ustawowego i działający w warunkach wolnego rynku.

Reasumując, zbycie przez TBS osobie fizycznej budynku

wielomieszkaniowego z lokalami na wynajem, w celu przeznaczenia uzyskanych

środków na budowę innego budynku, nie jest dopuszczalne jako pozostające poza

zakresem przedmiotu działania określonego w art. 27 ust. 2 pkt 5 n.f.p.b.m.

Sprzedaż prowadzi do wyzbycia się substancji mieszkaniowej stanowiącej

podstawę działania TBS, a w przedmiocie działalności towarzystwa nie mieści się

działalność o charakterze obrotu nieruchomościami lokalowymi nabywanymi od

gminy w formie wniesienia wkładu do spółki i sprzedawanymi osobom fizycznym.

Prowadzenie działalności na podstawie ustawy nie może być środkiem do

pozbywania się przez gminy i towarzystwa starego zasobu mieszkaniowego oraz

sposobem uzyskiwania środków finansowych na budowę nowych budynków -

w sposób oczywisty bardziej opłacalnych, bo z możliwością wyodrębnienia lokali,

11

zwłaszcza że jak wynika z dokumentów dołączonych przez skarżących stało się to

stałą praktyka pozyskiwania środków finansowych.

Zakwalifikowanie przedmiotowej umowy sprzedaży jako czynności nie

stanowiącej działania związanego z budownictwem mieszkaniowym (art. 27 ust. 2

pkt 5 n.f.p.b.m. czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia przepisów postępowania,

jako że nie mogły one mieć wpływu na wynik sprawy.

Z tych względów orzeczono na podstawie art. 39814

k.p.c., o kosztach

rozstrzygając zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1

i 39821

k.p.c. oraz § 6 pkt 7 w zw. z § 5 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).

kc