IV KK 372/15

Sygn. akt IV KK 372/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)

SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)

SSN Dariusz Świecki

Protokolant Danuta Bratkrajc

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Barbary Nowińskiej

w sprawie S.K.

skazanego z art. 13 ustawy o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu

wyrobów tytoniowych

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 2 lutego 2016 r.,

kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.

z dnia 5 maja 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 5 maja 2014 r. Sąd Rejonowy w W.,

po rozpoznaniu w postępowaniu nakazowym sprawy S. K.,

oskarżonego o to, że „w bliżej nieustalonym czasie 2013 roku w C.,

2

odkażał alkohol etylowy, który został ujawniony w dniu 13.05.2013 r.

przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej

Policji Zarząd w K. w łącznej ilości 30,80 litra w butelkach szklanych, tj.

o czyn z art. 13 ustawy z dnia 2 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu

etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych”, uznał S. K. za

winnego zarzuconego mu czynu i za to na mocy art. 13 wskazanej

ustawy w zw. z art. 34 k.k. i art. 35 § 1 k.k. wymierzył mu karę 12

miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania

nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30

godzin miesięcznie. Wobec niepodjęcia przez oskarżonego przesyłki,

zawierającej odpis wskazanego wyroku, aktu oskarżenia i stosownego

pouczenia, orzeczenie to uprawomocniło się w pierwszej instancji w

dniu 4 czerwca 2014 r.

Od tego wyroku nakazowego, Minister Sprawiedliwości wniósł

kasację na korzyść skazanego, zarzucając w niej rażące i mające

istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa

procesowego, a mianowicie art. 500 § 1 i 3 k.p.k., polegające na

rozpoznaniu – w wyniku niezasadnego uznania na podstawie

zebranego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego,

że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne – sprawy S. K. w

trybie nakazowym i wydaniu wyroku nakazowego pomimo wynikających

z tego materiału istotnych wątpliwości co do okoliczności popełnienia

przez oskarżonego zarzuconego mu czynu. W konkluzji kasacji

wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

3

Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym.

Zarzut podniesiony w kasacji Ministra Sprawiedliwości w pełni

znalazł potwierdzenie w materiałach sprawy. Skarżący trafnie wskazał,

że rozpoznanie sprawy w postepowaniu nakazowym i wydanie wobec

skazanego wyroku nakazowego odbyło się z naruszeniem warunków

określonych w art. 500 § 1 i 3 k.p.k. Przepisy te dopuszczają

prowadzenie sprawy w trybie nakazowym, jeśli na podstawie zebranych

dowodów okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości,

co pozwala uznać, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne.

Oznacza to, że dla wydania takiego orzeczenia wymagane jest

osiągnięcie przez sąd, w oparciu o zebrane w dochodzeniu dowody,

dostatecznego stopnia pewności w zakresie okoliczności popełnienia

czynu przestępnego i winy oskarżonego. Wymóg ten jest spełniony

zwłaszcza wówczas, gdy sprawca przyznał się do popełnienia

zarzucanego mu czynu, a przyznanie się nie nasuwa zastrzeżeń lub

gdy istnieją oczywiste dowody dopuszczenia się czynu (wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt II KK 82/15, Biul.PG

2015, nr 4, poz. 9).

Tymczasem w niniejszej sprawie nie sposób mówić o braku

wątpliwości co do okoliczności czynu i winy skazanego. Jak trafnie

wskazał skarżący, jedyne ustalone w sprawie fakty dotyczyły

posiadania przez skazanego alkoholu, którego skład wskazywał na to,

że był poddawany procesom odkażania. Nie przeprowadzono jednak

żadnych czynności, które mogłyby prowadzić do ustalenia, kto

poddawał takim procesom zatrzymany u skazanego alkohol, w

szczególności, czy robił to sam skazany. Z pewnością sam fakt

posiadania tego rodzaju substancji nie pozwala na przypisanie

4

przestępstwa z art. 13 ustawy o wyrobie alkoholu etylowego oraz

wytwarzaniu wyrobów tytoniowych. Wątpliwości co do tego, że to

skazany odkażał znaleziony alkohol, wspiera też fakt, że w toku

przeszukania nie znaleziono żadnych substancji mogących do tego

służyć. Sam S. K. nie przyznał się do zarzuconego mu czynu i odmówił

składania wyjaśnień.

W takim stanie rzeczy nie sposób było przyjąć, że okoliczności

popełnienia zarzucanego czynu i wina S. K. zostały wyjaśnione w

sposób nie budzący wątpliwości. Skarżący trafnie zauważył, że

świadczy o tym sam opis zarzucanego czynu zawarty w akcie

oskarżenia, rażący brakiem precyzyjnego wskazania czasu czynu, czy

sposobu jego popełnienia. Niewątpliwie wyjaśnienie okoliczności

sprawy w stopniu umożliwiającym rozstrzygnięcie co do

odpowiedzialności karnej skazanego wymagało na etapie

postępowania sądowego przeprowadzenia rozprawy i dokonania w jej

toku badania szeregu okoliczności kluczowych dla ustalenia sprawstwa

i winy skazanego. Z tego względu jako oczywiste jawi się naruszenie

przepisów art. 500 § 1 i 3 k.p.k., które miało istotny wpływ na zapadłe w

sprawie rozstrzygniecie.

Wobec powyższych uchybień niezbędne okazało się uchylenie w

całości zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy

temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W ponownym rozpoznaniu

Sąd Rejonowy zwróci baczną uwagę na konieczność wnikliwego

rozpoznania sprawy w trybie adekwatnym do jej okoliczności.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.

kc

5