II CSK 229/15

Sygn. akt II CSK 229/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marta Romańska (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSA Janusz Kaspryszyn

w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych w W.

przeciwko T. C. i D. S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 12 lutego 2016 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 listopada 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia

o kosztach postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Zaskarżonym przez powoda - Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych w W. wyrokiem z dnia 26 listopada 2014 r. Sąd Apelacyjny oddalił

apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 28 maja 2014 r.

W sprawie tej ustalono, co następuje:

Pozwany T. C. został wpisany do KRS, jako członek zarządu dłużnej spółki –

P. K. sp. z o.o. w S. w dniu 18 września 2006 r., a pozwany D. S. - w dniu 11

sierpnia 2008 r. W dniu 15 kwietnia 2009 r. odbyło się posiedzenie rady nadzorczej

spółki P. K. Na posiedzeniu tym podjęto uchwałę nr 1 o odwołaniu z pełnienia

funkcji członka zarządu D. S. i T. C.

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w okresie od

8 marca 2010 r. do 16 października 2012 r. wypłacił byłym pracownikom P. K.

spółki z o.o. świadczenia pracownicze w łącznej kwocie 1 631 646,40 zł.

Wypłacone przez Fundusz kwoty dotyczyły świadczeń pracowniczych

(wynagrodzenia, odprawy, ekwiwalenty za urlop wypoczynkowy) za okres od

1 stycznia 2009 r. do 16 kwietnia 2009 r.

Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. Sąd Rejonowy w S. w sprawie o

sygn. akt GU …/09 ogłosił upadłość P. K. sp. z o.o., której celem była likwidację jej

majątku. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2010 r. Sąd Rejonowy umorzył

postępowanie upadłościowe dotyczące spółki P. K., wobec braku w masie

upadłości środków finansowych na pokrycie niezbędnych kosztów postępowania

upadłościowego. Postępowania egzekucyjne wszczęte na podstawie uzyskanych

od 1 września 2010 r. do 7 listopada 2012 r. przez powoda tytułów egzekucyjnych

przeciwko ww. spółce były umarzane z powodu ich bezskuteczności.

W pismach z 7 marca 2012 r., 5 kwietnia 2013 r. oraz 26 marca 2013 r.

wezwano pozwanych do zapłaty kwoty stanowiącej równowartość wypłaconych

pracownikom dłużnej spółki świadczeń pracowniczych oraz kwoty z tytułu odsetek

ustawowych i kosztów procesu. W odpowiedzi pozwani wskazali, że zostali

odwołani z pełnienia funkcji członków zarządu w dniu 15 kwietnia 2009 r.

Powód Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wniósł o

zasądzenie solidarnie od pozwanych T. C. i D. S. kwoty 2 339 907,90 zł oraz o

3

zasądzenie kosztów procesu. Wyrokiem zaocznym z dnia 28 maja 2014 r. Sąd

Okręgowy w S. oddalił powództwo.

Rozpoznając apelację powoda, Sąd Apelacyjny przyjął za własny ustalony

przez Sąd Okręgowy stan faktyczny, jak i co do zasady podzielił dokonaną na jego

podstawie ocenę prawną. Sąd II instancji wskazał, że przesłankami

odpowiedzialności przewidzianej w art. 299 § 1 k.s.h. są: istnienie określonego

zobowiązania spółki z o.o. w czasie, w którym dana osoba była członkiem zarządu

spółki (a więc niepowstałego później), oraz bezskuteczność egzekucji tego

zobowiązania przeciwko spółce czy to w czasie pozostawania przez tę osobę

członkiem zarządu, czy to już po jej odwołaniu z zarządu. Nie powinno, zatem

ulegać wątpliwości, że na podstawie tego przepisu członek zarządu ponosi

odpowiedzialność wobec wierzycieli spółki ograniczoną do tych jej zobowiązań,

które powstały w okresie pełnienia takiej funkcji, nie odpowiada natomiast za

zobowiązania późniejsze, powstałe po jego ustąpieniu, ewentualnie odwołaniu

z zajmowanego stanowiska. W judykaturze ugruntowany jest także pogląd, że jeśli

zobowiązanie spółki z o.o. powstało już po odwołaniu określonej osoby z funkcji

członka zarządu tej spółki, to nie ponosi ona odpowiedzialności za to zobowiązanie,

na podstawie art. 299 § 1 k.s.h. nawet, jeżeli jest wpisana nadal, jako członek

zarządu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Istnienie takiego wpisu nie rozstrzyga,

bowiem o ponoszeniu przez tę osobę odpowiedzialności na podstawie art. 299 § 1

k.s.h., gdyż ma charakter jedynie deklaratywny.

Tym samym pozwani ponoszą odpowiedzialność jedynie za zobowiązania

spółki powstałe przed datą odwołania ich z funkcji członka zarządu spółki P. K., co

nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2009 r. W związku z powyższym Sąd Apelacyjny nie

dostrzegł naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 299 k.s.h. i podzielił zapatrywanie

wyrażone przez Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie zobowiązanie

objęte pozwem powstało w dacie, kiedy pozwani nie pełnili już tej funkcji. Takie

stanowisko znajduje w pełni oparcie w poglądach wyrażanych przez Sąd

Najwyższy (zob. orzeczenie z dnia 17 czerwca 2011 r., II CSK 571/10),

który wyraźnie stanął na stanowisku, że na gruncie odpowiedzialności członka

zarządu z art. 299 k.s.h. powstanie wierzytelności powodowego Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych należało utożsamiać z dniem

4

faktycznego wypłacenia środków pieniężnych pracownikom, z którymi zalegała

dłużna spółka, jako pracodawca.

W świetle niekwestionowanych ustaleń Sądu Okręgowego zobowiązanie

spółki P. K. wobec powoda powstało na skutek wypłaty środków z Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na pokrycie roszczeń pracowniczych

na podstawie ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w

razie niewypłacalności pracodawcy (u.o.r.p.) Art. 23 ust. 1 tej ustawy, podobnie jak

w art. 10 ust. 1 uprzednio obowiązującej ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie

roszczeń pracowniczych w razie upadłości pracodawcy, stanowi natomiast, iż

przekazanie środków finansowych Funduszu na wypłatę świadczeń, a także

wypłata świadczeń ze środków Funduszu powoduje z mocy prawa przejście na

marszałka województwa, działającego w imieniu dysponenta Funduszu, roszczenia

wobec pracodawcy, likwidatora lub innej osoby zarządzającej majątkiem

pracodawcy lub roszczenia do masy upadłości o zwrot wypłaconych świadczeń.

Zgodnie, zatem z literalnym brzmieniem cytowanego przepisu dochodzi do

ustawowego przelewu na Fundusz wierzytelności, jakie przysługiwały pracownikom

wobec pracodawcy, zapłaconych przez ten Fundusz. Do takiej cesji dochodzi

wobec tego, iż Fundusz, jako osoba trzecia, spłaca wierzyciela. Należy się wobec

tego zgodzić, że podstawę roszczenia Funduszu stanowi art. 518 § 1 pkt 4 k.c.,

przewidujący instytucję podstawienia, polegającą na zmianie podmiotowej, która

dokonuje się z mocy ustawy, przez sam fakt zapłaty cudzego długu, w wyniku,

czego dochodzi do wstąpienia osoby trzeciej w prawa wierzyciela. Z takim

rozwiązaniem legislacyjnym koresponduje zaś uregulowanie zawarte w art. 23 ust.

2 u.o.r.p., zgodnie, z którym przy dochodzeniu zwrotu wypłaconych świadczeń

roszczenia na rzecz Funduszu korzystają z takiej samej ochrony prawnej, jaką

odrębne przepisy przewidują dla należności za pracę.

Zaskarżony wyrok został oparty na prawidłowej wykładni przytoczonych

przepisów oraz ich zastosowaniu w tej sprawie. Argumentacja apelującego powoda

pomija, bowiem ważką kwestię, a mianowicie, iż wspomniany przepis art. 23 ust. 1

u.o.r.p. zawiera ściśle określony przedmiotowy i podmiotowy zasięg takiej

subrogacji, na co zwraca się baczną uwagę w orzecznictwie (zob. orzeczenie Sądu

Najwyższego z dnia 10 grudnia 2009 r., III CZP 109/09). W omawianej regulacji

5

zostały wskazane wierzytelności objęte subrogacją (wypłacone świadczenia

pracownicze) oraz uregulowano, wobec kogo następuje nabycie ex lege roszczenia

surogacyjnego (w zasadzie wobec niewypłacalnego pracodawcy lub masy

upadłości tego pracodawcy).

Wypłacając świadczenia pracownicze pracownikom (wierzycielom

pracodawcy), Fundusz wstępuje wobec pracodawcy w prawa tych zaspokojonych

wierzycieli (art. 518 § 1 pkt 4 k.c.). W ślad za orzecznictwem Sądu Najwyższego

przyjąć zaś należało, że zupełnie odmienne jurydycznie jest roszczenie Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wobec członka zarządu spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością dochodzone na podstawie art. 299 k.s.h. i nie

można uznawać, iż wierzytelność odszkodowawcza wynikająca z tego przepisu jest

objęta wymienioną subrogacją (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia

2008 r., III CSK 102/08 i z dnia 17 marca 2010 r., II CSK 506/09 oraz

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2009 r., III CZP 109/09).

W judykaturze ugruntowane jest zapatrywanie, co do odszkodowawczego,

deliktowego charakteru tej odpowiedzialności, która ma charakter samoistny,

autonomiczny (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 25 kwietnia 2012 r.,

II CSK 410/11 i z dnia 12 kwietnia 2012 r., II CSK 390/11). Przyjęta w art. 299 k.s.h.

odpowiedzialność członka zarządu może służyć również ochronie wierzytelności

subrogacyjnej z art. 23 ust. 1 u.o.r.p., ale nie można przyjąć, iż wspomnianą

subrogacją jest objęta także sama wierzytelność Funduszu z art. 299 k.s.h.

Stąd w przekonaniu Sądu Apelacyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą

sprawę należało uznać, iż Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych przysługuje własne roszczenie w razie zaistnienia objętych

przepisem art. 299 k.s.h. przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej

członków zarządu niewypłacalnej spółki i dopiero z dniem wypłaty środków przez

ten Fundusz powstaje roszczenie o ich zwrot.

Sąd odwoławczy jest zdania, że w odniesieniu do członków zarządu spółki

z o.o. nie można się powoływać na to, iż chodzi nadal o to samo roszczenie

o zapłatę, które mieli sami pracownicy względem pracodawcy - spółki, powstałe

w terminach niewypłaconych świadczeń pracowniczych. Tak daleko subrogacja

z art. 23 ust. 1 u.o.r.p. bowiem nie sięga. Na gruncie art. 299 k.s.h. należało

6

ujmować zobowiązanie spółki z o.o., jako odpowiednik wierzytelności Funduszu

o zwrot wypłaconych środków pieniężnych, a te powstało wobec tego w dacie ich

faktycznej zapłaty. Oba omawiane roszczenia mają, zatem odmienny jurydycznie

charakter, a roszczenie oparte na art. 299 k.s.h. nie stanowi, jako takie roszczenia

ze stosunku pracy i ta wierzytelność Funduszu nie jest już tą samą wierzytelnością,

co objęta subrogacją na podstawie art. 23 ust. 1 u.o.r.p.

Reasumując, środki pieniężne zostały wypłacone w niniejszej

sprawie pracownikom spółki P. K. przez powodowy Fundusz w latach 2010-2012, a

więc w czasie kiedy pozwani T. C. i D. S. nie pełnili już w tej spółce funkcji

członków zarządu, gdyż zostali odwołani w dniu 15 kwietnia 2009 r. Jak już to

wyjaśniano, odpowiedzialność na zasadach określonych w art. 299 k.s.h. ponoszą

osoby będące członkami zarządu w czasie istnienia zobowiązania, którego

egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna. Za takim określeniem kręgu

osób odpowiedzialnych przemawia funkcja omawianej odpowiedzialności.

Odpowiedzialność ta pomyślana została, bowiem jako sankcja za prowadzenie

spraw spółki w sposób prowadzący do bezskuteczności egzekucji jej zobowiązań,

zaś oddziaływać na spółkę w sposób przeciwdziałający bezskuteczności egzekucji

jej zobowiązań mogą tylko osoby, które w czasie istnienia tych zobowiązań

wchodzą w skład zarządu spółki. Osoba, która przestała pełnić funkcję członka

zarządu spółki z o.o. nie ma już od tej chwili wpływu na prowadzenie spółki i nie

może jej reprezentować, co musi wyłączać jej odpowiedzialność za zobowiązania

spółki powstałe po skutecznym zrzeczeniu się tej funkcji nawet, jeśli jej wpis jako

członka zarządu nadal figuruje jeszcze w Krajowym Rejestrze Sądowym.

W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie prawa materialnego,

tj.: 1) art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie

niewypłacalności pracodawcy (u.o.r.p.) w związku z art. 518 § 1 pkt 4 k.c. i w zw.

z art. 1 i 12 u.o.r.p przez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że art. 23

ust. 1 u.o.r.p. zawiera ściśle określony, przedmiotowy i podmiotowy zasięg

subrogacji, który dot. wypłaconych roszczeń pracowniczych, wobec

niewypłacalnego pracodawcy lub masy upadłości pracodawcy w sytuacji, gdy

z literalnego i aktualnego brzmienia tego przepisu wynika, że „wypłata świadczeń

ze środków Funduszu powoduje z mocy prawa przejście na marszałka

7

województwa, działającego w imieniu dysponenta Funduszu, roszczenia wobec

pracodawcy, likwidatora lub innej osoby zarządzającej majątkiem pracodawcy lub

roszczenia do masy upadłości o zwrot wypłaconych świadczeń", co prowadzi

do wniosku, że Fundusz wstępuje ex lege w roszczenie przysługujące

pracownikowi nie tylko wobec pracodawcy, ale również wobec osób

zarządzających majątkiem pracodawcy, w tym wobec członków zarządu; 2)

art. 518 § 1 pkt 1 k.c. w zw. z art. 299 k.s.h. przez brak jego zastosowania

w sytuacji, gdy przepis ten stanowi w nin. sprawie samodzielną podstawę prawną

roszczenia, ze względu na to, że Fundusz dokonał zapłaty cudzego długu (długu

pracodawcy względem pracownika), za który to dług Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych odpowiadał osobiście;

3) 299 k.s.h. przez brak jego zastosowania wskutek przyjęcia, że na kanwie

nin. postępowania nie zaszły przesłanki w nim zawarte, ze względu na błędne

przyjęcie, że roszczenie dochodzone przez Fundusz powstało już po odwołaniu

członków zarządu, w sytuacji, gdy wskutek prawidłowo przeprowadzonej wykładni

przepisu z art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych

(w obowiązującym stanie prawnym) w razie niewypłacalności pracodawcy należało

przyjąć, że roszczenia te powstały w czasie, gdy pozwani pełnili funkcję

członków zarządu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Funkcją art. 299 k.s.h. jest skłonienie członków zarządu do tego, aby

gdy spółka z o.o. stała się niewypłacalna zgłosić ją do upadłości we właściwym

czasie. Surowa odpowiedzialność członków zarządu tej spółki została

wprowadzona w interesie wierzycieli i ma zapobiegać temu, aby gdy brakuje

majątku spółki na zaspokojenie wszystkich wierzycieli, zarząd nie realizował tylko

wybrane, według swego uznania, wierzytelności. Dla uwolnienia się od tej

odpowiedzialności wystarczy, aby członkowie zarządu zgłosili spółkę do upadłości.

Chodzi o to, aby członkowie zarządu, w zasadzie w terminie wskazanym w prawie

upadłościowym, dokonali takiego zgłoszenia. Oczywiście, aby można było

przypisać im odpowiedzialność z art. 299 k.s.h. wierzytelność wobec spółki musi

powstać w czasie, gdy byli oni członkami zarządu, gdyż tylko w takiej sytuacji mogli

oni mieć wpływ na zgłoszeniem spółki do upadłości w czasie właściwym

8

z uwzględnieniem tych wierzytelności. W rozpoznawanej sprawie podstawowego

znaczenia nabiera ustalenie, kiedy powstały wierzytelności, które zaspokoił

powodowy Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Sąd Apelacyjny przyjął, że takie wierzytelności powstały dopiero

w momencie, kiedy Fundusz wypłacił pracownikom upadłej spółki ich należności,

jakie mieli oni w stosunku do niej. Podstawowym argumentem, który ma

przemawiać za takim stanowiskiem jest to, że odpowiedzialność członków zarządu,

na podstawie art. 299 k.s.h. jest samodzielną ich odpowiedzialnością wobec

Funduszu. Sąd Apelacyjny dostrzegł, że na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia

13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy (jedn. tekst Dz. U. z 2014 r., poz. 272 ze zm., dalej u.o.r.p.) wypłata

świadczeń ze środków Funduszu powoduje z mocy prawa przejście na Fundusz

roszczeń wobec pracodawcy, likwidatora lub innej osoby zarządzającej majątkiem

pracodawcy lub roszczenia do masy upadłości o zwrot wypłaconych świadczeń.

Uznał jednak, że chociaż regulacja zawarta w art. 23 ust. 2 u.o.r.p. prowadzi do

wniosku, że Fundusz wypłacając świadczenia pracownikom, na podstawie art. 518

§ 1 pkt 4 k.c., nabywa spłaconą wierzytelność, jako osoba płacąca cudzy dług,

czyli spółki, która zobowiązana była do zapłaty pracownikom należnego im

wynagrodzenia, to jednak nie uzasadnia to odpowiedzialności członków zarządu

takiej spółki, którym przysługiwał mandat do pełnienia funkcji w zarządzie w czasie,

gdy powstały wierzytelności pracowników. Stwierdził, bowiem że art. 23 ust. 1

u.o.r.p. zawiera ściśle określony przedmiotowo i podmiotowo zakres subrogacji,

przewidzianej w art. 518 § 1 k.c. Nabycie z mocy prawa przez Fundusz

wierzytelności następuje tylko w odniesieniu do wypłaconych pracownikom

świadczeń oraz w zasadzie wobec niewypłacalnego pracodawcy lub masy

upadłości tego pracodawcy. Taka wykładnia powołanych przepisów, na co zwraca

uwagę skarżący, budzi zasadnicze wątpliwości z następujących powodów.

Po pierwsze, nie znajduje ona oparcia w literalnym brzmieniu art. 23 ust. 1

u.o.r.p. Z przepisu tego wynika, że z mocy prawa na Fundusz przechodzą

roszczenia wobec pracodawcy, czyli w rozpoznawanej sprawie wobec spółki P. K.,

w której zarządzie byli pozwani. Ponadto z mocy prawa mogą one przejść na

likwidatorów lub inne osoby zarządzające majątkiem spółki. Skoro ustawodawca

9

przewidział przejście na Fundusz roszczeń nie tylko wobec pracodawcy, ale także

wobec osób zarządzających jej majątkiem, jest to wyraźna sugestia, iż Fundusz,

który zapłacił pracownikom spółki, powinien mieć także roszczenie do członków

zarządu, gdyż są oni niewątpliwie obok likwidatora innymi osobami, które

zarządzały majątkiem pracodawcy.

Po drugie, jak wynika z art. 518 § 1 k.c. Fundusz, który spłacił wierzytelność

spółki z o.o. nabywa spłaconą wierzytelność do wysokości spłaty. Oznacza to, że

ma on wierzytelność wobec spółki, w takim kształcie, w jakim przysługiwała ona

pracownikowi. Pracownik zaś w razie, gdy spółka nie zaspokoiła jego roszczeń, tak

jak każdy wierzyciel miałby prawo dochodzenia tej wierzytelności na zasadach

określonych w art. 299 k.s.h. W jego prawa, na mocy art. 23 ust. 1 u.o.r.p. i art. 581

§ 1 pkt 4, wstąpił Fundusz. Fundusz może wobec tego powoływać się na to, kiedy

należne pracownikowi wynagrodzenie powinno być mu wypłacone i tę datę brać

pod uwagę przy ocenie, czy członkowie zarządu zgłosili na czas do upadłości

pracodawcę (spółkę z o. o.)

Po trzecie, gdyby przyjąć, że o odpowiedzialność członków zarządu, na

podstawie art. 299 k.s.h., może być mowa dopiero od chwili, gdy Fundusz wypłacił

wynagrodzenie pracownikom, to taka wykładnia stoi w jaskrawej sprzeczności

z celem, jakiemu ma służyć ten przepis. Jeżeli, bowiem członkowie zarządu wiedzą

o tym, że wierzytelności o wypłatę wynagrodzeń pracownikom powstały w czasie,

gdy sprawują oni swoją funkcję, to nie widać żadnego powodu, aby wyłączyć

te wierzytelności przy ocenie, czy mają oni obowiązek zgłosić do upadłości spółkę

z o.o. Takie wierzytelności mogą stanowić znaczne kwoty w bilansie spółki i to one

przesądzą niejednokrotnie o tym, czy jest ona niewypłacalna i czy powstał już

obowiązek zgłoszenia jej do upadłości. Wykładnia przyjęta w zaskarżonym wyroku

zwalnia natomiast członków zarządu od tego, aby w bilansie spółki brali oni pod

uwagę wierzytelności wobec pracowników. Nawet, bowiem gdy spółka nie zapłaci

pracownikom należnych wynagrodzeń w okresie, gdy byli oni członkami zarządu,

mogą liczyć na to, że nie poniosą w ogóle odpowiedzialności wobec Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za niezgłoszenie spółki we właściwym

czasie do upadłości. Wystarczy, że przestaną być członkami zarządu przed wypłatą

pracownikom należnych im wynagrodzeń przez Fundusz. Z reguły następuje to

10

dopiero, co najmniej po kilku miesiącach od powstania wierzytelności pracowników

wobec spółki. W rozpoznawanej sprawie okres ten wynosił przeszło rok.

Wierzytelności z tytułu wynagrodzeń powstały w okresie od 1 stycznia do

16 kwietnia 2009 r., Fundusz dokonał ich wypłaty pracownikom od 8 marca 2010 r.

do 16 października 2012. Przyjęta w zaskarżonym wyroku wykładnia art. 299 k.s.h.

i art. 23 ust. 1 u.o.r.p. stwarza okazję do unikania odpowiedzialności członków

zarządu za niezgłoszenie spółki na czas do upadłości. Mając na uwadze,

że Fundusz pokryje należności pracownicze nie muszą oni brać ich pod uwagę,

przy ustalaniu czy spółka jest już niewypłacalna, pod warunkiem, że przestaną

pełnić funkcję w zarządzie przed wypłatą wynagrodzeń pracownikom przez

Fundusz. Znaczny okres czasu, jaki upływa pomiędzy powstaniem wierzytelności

z tytułu wynagrodzeń pracowników spółki z o.o., a wypłatą tych wynagrodzeń przez

Fundusz pozwala na dokonywanie zmian w zarządzie tak, aby członkowie zarządu

uniknęli odpowiedzialności z art. 299 k.s.h. wobec Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, chociaż z art. 23 ust. 1 u.o.r.p. wynika, że na Fundusz,

który wypłacił pracownikom świadczenia z tytułu przysługujących im wynagrodzeń,

z mocy prawa przechodzą spłacone wierzytelności także wobec osób

zarządzających majątkiem spółki.

Mając powyższe na względzie, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty

naruszenia art. 299 k.s.h., art. 23 ust. 1 u.o.r.p. i art. 518 § 1 k.c. należy uznać za

uzasadnione. W tej sytuacji Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39815

k.p.c., orzekł

jak w sentencji.

eb