III KK 490/15

Sygn. akt III KK 490/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Dołhy (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Kazimierz Klugiewicz

SSN Barbara Skoczkowska

Protokolant Łukasz Biernacki

w sprawie M. K.

skazanego z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

w dniu 12 lutego 2016 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść M. K.

od wyroku Sądu Rejonowego w B.

z dnia 31 lipca 2015 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej skazania M. K. i

sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania

Sądowi Rejonowemu w B.

UZASADNIENIE

W dniu 30 czerwca 2015 r. do Sądu Rejonowego wpłynął akt oskarżenia

przeciwko m. in. M. K. o czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., wraz z

wnioskiem prokuratora – złożonym w trybie art. 335 § 1 k.p.k. – o wydanie wobec

oskarżonego wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i orzeczenie

uzgodnionych z nim kar i środków karnych.

2

Sąd Rejonowy, orzekając na posiedzeniu, uwzględnił powyższy wniosek i

wyrokiem z dnia 31 lipca 2015 r. uznał M. K. za winnego tego, że nieustalonego

dnia, w okresie do 01 grudnia do dnia 17 grudnia 2014 roku w B., nabył od

nieustalonej osoby aparat fotograficzny Nikon Coolpix 3100 o wartości 239 złotych

oraz telefon komórkowy marki Nokia 206 o wartości 189 złotych wiedząc, że zostały

uzyskane za pomocą czynu zabronionego kradzieży z włamaniem, w ten sposób,

że zakupił je od nieustalonej osoby za kwotę nie większą niż 30 złotych, czym

działał na szkodę K. S., przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat

po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne

przestępstwo umyślne tj. czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., i za to

skazał go, zaś na podstawie art. 291 § 1 k.k. wymierzył mu karę 5 miesięcy

pozbawienia wolności. Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i

uprawomocnił się wobec M. K. w dniu 19 sierpnia 2015 r.

Od tego wyroku kasację wniósł – na podstawie art. 521 § 1 k.p.k.- Prokurator

Generalny. Zaskarżając wyrok w części dotyczącej skazania M. K. w całości, na

korzyść skazanego, zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie przepisów prawa karnego procesowego – art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art.

335 § 1 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r.) polegające na

niezasadnym uznaniu, że okoliczności popełnienia przez oskarżonego zarzucanego

mu czynu nie budzą wątpliwości i uwzględnieniu wniosku prokuratora i skazaniu M.

K. za czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. bez przeprowadzenia rozprawy

pomimo, iż popełniony przez niego czyn nie wyczerpał określonych w art. 291 § 1

k.k. ustawowych znamion przestępstwa, a jedynie wykroczenia z art. 122 § 1 k.w.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i

przekazanie sprawy oskarżonego M. K. do ponownego rozpoznania przed Sądem I

instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym.

Zasadniczą przesłanką skorzystania z instytucji określanej w art. 335 § 1

k.p.k. jest to, aby okoliczności popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu w

akcie oskarżenia przestępstwa nie budziły wątpliwości, w szczególności odnosi się

to do okoliczności mających znaczenie dla oceny prawnej czynu.

3

Skarżący zasadnie wskazuje, że w realiach sprawy Sąd Rejonowy

uwzględniając wniosek i wydając wobec M. K. wyrok skazujący nie dokonał

należytej kontroli istnienia przesłanek określonych w art. 335 § 1 k.p.k.

Oskarżonemu przypisano popełnienie pasterstwa w okresie od 1 grudnia

2014 r. do 17 grudnia 2014 r. w odniesieniu do mienia wartości 428 złotych.

Oczywiste jest zatem, że z uwagi na wskazaną wartość mienia zachowanie

oskarżonego nie wypełniało znamion występku z art. 291 § 1 k.k., a jedynie

wykroczenia z art. 122 § 1 k.w.

W dniu 9 listopada 2013 roku weszła bowiem w życie część przepisów

Ustawy z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania

karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 25 października 2013 r., poz.

1247). Na mocy art. 2 tejże ustawy, istotnej zmianie uległy przepisy Kodeksu

wykroczeń i zgodnie z treścią tej normy, obowiązującej od dnia 9 listopada 2013

roku, wartość mienia, uzasadniająca przyjęcie kwalifikacji prawnej z Kodeksu

karnego niektórych czynów skierowanych przeciwko mieniu, tzw. przepołowionych,

musi przekraczać ¼ minimalnego wynagrodzenia. Znowelizowany na podstawie

art. 2 ust. 6 ustawy z dnia 27 września 2013 roku, m.in. przepis art. 122 § 1 k.w.

stanowi, iż „kto nabywa mienie, wiedząc o tym, że pochodzi ono z kradzieży lub

przywłaszczenia, lub pomaga do jego zbycia albo w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej mienie to przyjmuje lub pomaga do jego ukrycia, jeżeli wartość mienia

nie przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia, podlega karze aresztu,

ograniczenia wolności albo grzywny".

Z kolei w myśl art. 47 § 9 k.w., obowiązującym również od dnia 9 listopada

2013 roku (dodanym na mocy art. 2 ust. 2 ww. ustawy nowelizującej) minimalnym

wynagrodzeniem jest wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie ustawy z dnia

10. października 2002 roku o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200;

poz. 1969, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314). Zgodnie

natomiast z wydanym na podstawie art. 2 ust. 5 tej ustawy Rozporządzeniem Rady

Ministrów z dnia 11 września 2014 roku w sprawie minimalnego wynagrodzenia za

pracę w 2015 roku (Dz. U. z 15 września 2014 roku, poz. 1220), od dnia 1 stycznia

2015 roku wynagrodzenie to ustalone zostało w wysokości 1.750 złotych, a zatem

¼ tego wynagrodzenia wynosiła 437, 50 złotych.

4

Oznacza to, że zarówno w dacie popełnienia przez M. K. zarzucanego mu

czynu, jak i w dacie orzekania sądu, czyn ten winien być kwalifikowany jako

wykroczenie, a nie jako przestępstwo.

Autor kasacji trafnie wskazuje, że na przeszkodzie takiej kwalifikacji nie stoi

również to, iż nabyte przez oskarżonego mienie pochodziło z kradzieży z

włamaniem. W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie przyjmuje się, że

przedmiotem wykroczenia, określonego w art. 122 § l k.w. może być także mienie

pochodzące z kradzieży z włamaniem, jeżeli jego wartość nie przekracza

obowiązującej w danym czasie dla wykroczeń wysokości (tak m.in. w uchwale z

dnia 24 września 1997 roku, sygn. I KZP 15/97, Lex nr 31024; w wyrokach: z dnia

10 kwietnia 2002 roku, sygn. II KKN 114/00, Lex nr 563132; z dnia 28 lipca 2004

roku, sygn. V KK 104/04, Lex nr 121684; z dnia 7 listopada 2014 roku, sygn. II KK

298/14, Lex nr 1539465; z dnia 25 czerwca 2015 roku, sygn. II KK 129/15, Lex

1750140).

W niniejszej sprawie fakt podtrzymania przez prokuratora na posiedzeniu

wniosku w niezmienionej formie, nie zwalniał sądu od dokonania jego prawidłowej

kontroli i w efekcie jego nieuwzględniania uznania M. K. za winnego wykroczenia z

art. 122 § 1 k.w., a nie przestępstwa z art. 291 § 1 k.k.

Wskazane wyżej uchybienie sądu miało oczywisty wpływ na treść wyroku, a

w szczególności na zakres możliwej do określenia odpowiedzialności M. K. za

zarzucany mu czyn.

Podzielając zasadność zarzutu kasacji i jej wniosek końcowy, Sąd

Najwyższy orzekł jak na wstępie.

kc