V KK 421/15

Sygn. akt V KK 421/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)

SSN Roman Sądej

SSN Andrzej Tomczyk (sprawozdawca)

Protokolant Katarzyna Wełpa

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Aleksandra Herzoga,

w sprawie D. N.

skazanego z art. 228 § 3 kk w zw. z art. 266 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i in.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 9 lutego 2016 r.

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 3 lipca 2015 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w M.

z dnia 22 stycznia 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w zakresie kary łącznej pozbawienia

wolności orzeczonej w punkcie II b iv wobec D. N. i przekazuje

sprawę w tej części Sądowi Okręgowemu do ponownego

rozpoznania.

UZASADNIENIE

Prokurator Generalny, kasacją wniesioną na podstawie art. 521 k.p.k.,

zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 lipca 2015 r., „…w części

2

dotyczącej orzeczenia o karze w zakresie kary łącznej pozbawienia wolności

orzeczonej w punkcie II b iv, na niekorzyść skazanego D. N.” i zarzucając „rażące i

mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego

materialnego, to jest art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca

2015 r., polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego D. N. kary łącznej

pozbawienia wolności w rozmiarze niższym od najwyższej z jednostkowych kar

pozbawienia wolności podlegających łączeniu”, wniósł o uchylenie wyroku w

zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu do

ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 22 stycznia 2014 r., uznał D. N. za

winnego popełnienia:

a) w punkcie XI-ciągu trzech przestępstw zakwalifikowanych z art. 228 § 3 k.k. w zb.

z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., za co wymierzył

mu na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.

karę 2 lat pozbawienia wolności;

b) w punkcie XII-przestępstwa zakwalifikowanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 228

§ 3 k.k. w zb. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za co wymierzył mu na

podstawie art. 19 § 1 k.k. w z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. karę roku

pozbawienia wolności;

c) w punkcie XIII-ciągu przestępstw opisanych w punktach od XCIX do CI aktu

oskarżenia, zakwalifikowanych z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z

art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., za co wymierzył mu na podstawie art. 231 §

2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. karę roku i 6 miesięcy

pozbawienia wolności;

d) w punkcie XIV-przestępstwa zakwalifikowanego z art. 291 § 1 k.k., za co

wymierzył mu na podstawie art. 291 § 1 k.k. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

W punkcie XV wyroku, na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k., orzekł wobec

oskarżonego D. N. karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

W omawianym wyroku pominięto rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w M.

nieistotne z punktu widzenia zarzutu kasacyjnego.

3

Sąd Okręgowy w G., po rozpoznaniu sprawy z powodu m. in. apelacji

obrońcy oskarżonego D. N., wyrokiem z dnia 3 lipca 2015 r.:

a) w punkcie I b uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji w części dotyczącej czynu

przypisanego D.N. w punkcie XIV;

b) w punkcie II b zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w odniesieniu do D. N. w

ten sposób, że:

i. uchylił orzeczoną w punkcie XV karę łączną pozbawienia wolności;

ii. uniewinnił go od zarzutu popełnienia czynu opisanego w punkcie XCIX aktu

oskarżenia objętego skazaniem w punkcie XIII;

iii. wyeliminował z opisu ciągu przestępstw zawartego w punkcie XIII zarzut opisany

w punkcie XCIX aktu oskarżenia i na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3

k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności;

iv. na podstawie art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. wymierzył karę łączną roku i 6

miesięcy pozbawienia wolności;

v. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił

wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby 3 lat;

IV. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Omawiając ten wyrok, również pominięto rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego

nieistotne z punktu widzenia zarzutu kasacyjnego.

W uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku Sąd odwoławczy przyznał, że

karę łączną pozbawienia wolności orzekł z obrazą art. 86 § 1 k.k., bowiem

przeoczył, że w punkcie XI wyroku Sądu a quo, utrzymanym w mocy, wymierzono

D. N. karę 2 lat pozbawienia wolności.

Rażące naruszenie prawa materialnego – art. 86 § 1 k.k. słusznie więc

zarzucił w kasacji Prokurator Generalny, bowiem wymiar kary łącznej w

rozpoznawanej sprawie nie mógł być niższy niż 2 lata pozbawienia wolności. To z

kolei uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i

przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Ponownie rozstrzygając w przedmiocie kary łącznej, Sąd ten związany

będzie bardzo wąsko ujętym zakresem uchylenia, wynikającym z tak określonych

granic rozpoznania w kasacji wywiedzionej na niekorzyść D. N.

4

Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

kc