II CSK 156/15

Sygn. akt II CSK 156/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Owczarek (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa B. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "I

w B.

przeciwko P. Spółce Akcyjnej z siedzibą w B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 lutego 2016 r.,

skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 października 2014 r.,

1) oddala skargę kasacyjną,

2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 3600 (trzy

tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie

z powództwa B. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą „I.” przeciwko

P. Spółce Akcyjnej o zapłatę zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 228

575,32 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 25 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 27 października 2014 r. na skutek apelacji

strony pozwanej zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób,

że oddalił w całości powództwo i stosownie do wyniku postępowania rozstrzygnął

o kosztach postępowania.

Sąd Okręgowy ustalił, że pozwany P. jest następcą prawnym P. Z. […]. W

dniu 16 sierpnia 2010 r. została podjęta uchwała w przedmiocie połączenia spółek,

w której pozwany występowała jako spółka przejmująca. W dniu 21 czerwca 2010 r.

odbyło się Zwyczajne Walne Zgromadzenie Spółki P. Z. Porządek obrad

Zgromadzenia przewidywał między innymi powzięcie uchwały w sprawie podziału

zysku netto za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. W porządku obrad

nie przewidziano powzięcia uchwały w sprawie przesunięcia dnia dywidendy.

Z wnioskiem o zmianę treści uchwał nr 3 poprzez ustalenie innego dnia dywidendy

i daty jej wypłaty wystąpił pełnomocnik P. E. S. A. - większościowego akcjonariusza

poprzedniczki pozwanej. W uchwale nr 3 w sprawie podziału zysku netto Spółki za

okres od 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. w kwocie 165 354 626, 12 zł

w § 1 ust. 2 ustalono dzień dywidendy na 17 sierpnia 2010 r., a termin jej wypłaty

do dnia 30 sierpnia 2010 r.

W dniu 19 lipca 2010 r. powód złożył pozew o stwierdzenie nieważności

uchwały nr 3 Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki P. Z.

powziętej w dniu 21 czerwca 2010 r. w zakresie § 1 ust. 2 dotyczącego ustalenia

dnia dywidendy i daty jej wypłaty, ewentualnie wniósł o uchylenie przedmiotowej

uchwały we wskazanym zakresie. Sąd Okręgowy w S. w dniu 4 sierpnia 2010 r.

udzielił zabezpieczenia i zakazał wypłaty dywidendy pozwanej spółce. Sąd

Apelacyjny w dniu 17 listopada 2010 r. na skutek zażalenia strony pozwanej zmienił

powyższe rozstrzygnięcie, oddalając wniosek powoda. Sąd Okręgowy zawiesił

postępowanie w sprawie z powództwa B. P. do czasu prawomocnego

rozstrzygnięcia sprawy z powództwa M.K. przeciwko P. Spółce Akcyjnej o

3

stwierdzenie nieważności uchwały nr 3 Zwyczajnego walnego Zgromadzenia

Akcjonariuszy P. Z. z dnia 21 czerwca 2010 r. w części dotyczącej ustalenia dnia

dywidendy oraz ewentualnie o uchylenie tej uchwały, zawisłej przed Sądem

Okręgowym w S. (sygnatura akt VIII GC …/10).W tej sprawie Sąd Okręgowy

zakazał pozwanej wypłaty dywidendy do daty prawomocnego zakończenia procesu.

Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie pozwanej na to postanowienie.

Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2011 r. Sąd Apelacyjny stwierdził nieważność

uchwały nr 3 Zwyczajnego Zgromadzenia Akcjonariuszy P. Z., które odbyło się w

dniu 21 czerwca 2010 r. w zakresie § 1 ust. 2 tej uchwały w części dotyczącej

ustalenia dnia dywidendy.

Powód posiadał na dzień 31 sierpnia 2010 r. 106 290 akcji P. Z. Dywidenda

nr 1 wynosiła 17,97 zł. W piśmie z dnia 24 czerwca 2011 r. powód wezwał pozwaną

do zapłaty na jego rzecz należnej dywidendy w kwocie 1 910 031,30 zł brutto wraz

z ustawowymi odsetkami od dnia 31 sierpnia 2010 r. do dnia zapłaty. W dniu 30

czerwca 2011 r. pozwana za pośrednictwem domu maklerskiego C. S.A. oddała do

dyspozycji uprawnionych akcjonariuszy środki pieniężne przeznaczone na wypłatę

dywidendy za okres 2009 r. W dniu 12 sierpnia 2011 r. C. przelewem bankowym

dokonało wypłaty dywidendy z okres od dnia 24 czerwca 2011 r. do dnia 30

czerwca 2011 r.

W piśmie z dnia 2011 r. powód wezwał pozwaną do zapłaty na jego rzecz

kwoty 236 085,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 13 sierpnia 2011 r. do

dnia zapłaty tytułem skapitalizowanych odsetek od kwoty 1 910 031,30 zł za okres

od dnia 31 sierpnia 2010 r. do dnia 12 sierpnia 2011 r. Pozwana odmówiła zapłaty,

jednocześnie informując, że z uwagi na toczące się postępowanie sądowe oraz fakt

udzielenia zabezpieczenia poprzez zakaz wypłaty dywidendy, roszczenie

przysługujące powodowi stało się wymagalne dopiero w dniu 24 czerwca 2011 r.

Pozwem z dnia 5 października 2011 r. B. P. wystąpił przeciwko pozwanej o

zapłatę kwoty 2 825,80 zł tytułem odsetek za opóźnienie w wypłacie dywidendy za

okres 4 dni (15, 16, 18, 19 listopada 2010 r.). Wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia

29 maja 2013 r. powództwo zostało uwzględnione do kwoty 2 721,12 zł.

4

Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 marca 2014 r. wskazał,

że prawo powoda do uzyskania zapłaty odsetek za opóźnienie w wypłacie

dywidendy należnej mu z tytułu posiadania akcji P. Z.(którego następcą prawnym

jest pozwana), z drugiej strony obowiązek pozwanej spełnienia tego świadczenia

wynika z uchwały nr 3 Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki

P. Z. z dnia 21 czerwca 2010 r. Wobec stwierdzenia nieważności uchwały w

zakresie ustalenia dnia dywidendy na 17 sierpnia 2010 r. wyrokiem Sadu

Apelacyjnego, mającym z mocy art. 427 § 1 k.s.h. w zw. z art. 427 § 4 k.s.h. moc

obowiązującą w stosunkach między spółką a wszystkimi jej akcjonariuszami,

za dzień dywidendy, a więc za dzień ustalenia kręgu akcjonariuszy uprawnionych

do udziału w podziale zysku do tego przeznaczonego, traktować należy dzień

podjęcia uchwały. Zdaniem Sądu, ma to o tyle istotne znaczenie, iż według

pierwotnej treści uchwały w zakresie dnia dywidendy, powód nie był do niej

uprawniony i dopiero wskutek stwierdzenia nieważności uchwały znalazł się

w kręgu podmiotów uprawnionych do jej otrzymania. Sąd Okręgowy wskazał,

że kwestie sporne w sprawie, tj. czy termin spełnienia świadczenia zależy od daty

wydania wyroku stwierdzającego nieważność uchwały w zakresie daty dywidendy

i wynika z treści tego wyroku, po drugie, czy na prawo do żądania zapłaty odsetek

ma wpływ postanowienie o zabezpieczeniu powództwa o stwierdzenie nieważności

uchwały poprzez zakaz jej wykonywania, należy traktować jako wskazane

w art. 481 k.c. „okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności”, które

jednak zgodnie z tym przepisem nie zwalniają dłużnika , w tym przypadku pozwanej

spółki z obowiązku zapłaty odsetek. Podkreślił, że żadna ze wskazanych kwestii nie

ma wpływu na termin spełnienia świadczenia w postaci podziału zysku, który to

termin wynika wyłącznie z uchwał określających dzień dywidendy. Sąd Okręgowy

wskazał, że wyrok stwierdzający nieważność uchwały przywraca stan prawny, jaki

powinien istnieć i to ze skutkiem od daty tej uchwały. Innymi słowy, nieważność

względna ma takie znaczenie, że wyrok ją stwierdzający nie usuwa ex lege

pozytywnych skutków uchwały, lecz przywraca z mocą wsteczną stan zgodny

z prawem w zakresie tego, czego ziszczeniu się funkcjonowanie uchwały w obrocie

się przeciwstawiało. Wyrok stwierdzający nieważność uchwały w zakresie ustalenia

daty dywidendy stwierdza, że krąg uprawnionych należy ustalać na inną datę niż

5

w pierwotnym brzmieniu uchwały, nie zmienia natomiast wysokości części zysku

przeznaczonego do wypłaty i daty wypłaty, tj. daty spełnienia świadczenia, od której

bezskutecznego upływu należą się odsetki. Sąd Okręgowy odnosząc się do kwestii

zabezpieczenia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały poprzez zakaz jej

wykonywania, uznał, że takie zabezpieczenie nie powoduje, aby dłużnik przestał

być w stanie opóźnienia w spełnieniu świadczenia w postaci wypłaty dywidendy.

Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że postanowienie zabezpieczające ma na celu

ochronę interesu uprawnionych (w tym przypadku pominiętych pierwotnie

akcjonariuszy) i nie można wyciągać z niego takiego skutku, w efekcie którego

miałoby ono jednocześnie ograniczać ich ewentualne uprawnienia do żądania

odsetek za opóźnienie. Ponadto, zdaniem Sądu Okręgowego, aktualna pozostaje

kwestia złożenia sumy dywidendy do depozytu, co w świetle kodeksu cywilnego,

zwolniłoby pozwaną od odpowiedzialności za opóźnienie.

Sąd Apelacyjny uznają za uzasadnioną apelację strony pozwanej wskazał,

że wyrok stwierdzający nieważność uchwały w zakresie ustalenia daty dywidendy

decyduje również o kręgu osób uprawnionych do dywidendy, a to stanowi istotę

sporu w sprawie. Powód nie był właścicielem akcji w dniu 17 sierpnia 2010 r., tym

samym nie był uprawniony do dywidendy za rok 2009, gdyby dniem dywidendy był

17 sierpnia 2010 r. Był natomiast właścicielem akcji w dniu 21 czerwca 2010 r.

i uprawnionym do dywidendy za rok 2009, gdyby dniem dywidendy był 21 czerwca

2010 r.

Sąd Apelacyjny uznał, że w okresie od momentu powzięcia uchwały

o podziale zysku z dnia 21 czerwca 2010 r., ustalającej dzień dywidendy na

17 sierpnia 2010 r., do dnia uprawomocnienia się wyroku stwierdzającego

nieważność i ustalającego w konsekwencji dzień dywidendy na 21 czerwca 2010 r.,

tj. do dnia 22 czerwca 2011 r. powód nie był wierzycielem pozwanej spółki. Jak

wskazał Sąd, dopiero z dniem 22 czerwca 2011 r. powstała po stronie powoda

wierzytelność wobec pozwanej o wypłatę dywidendy za rok 2009 r., przy ustaleniu

dnia dywidendy na 21 czerwca 2010 r. Podsumowując, wierzytelność taka nie

istniała w okresie od 21 czerwca 2010 r. do dnia 21 czerwca 2011 r., a zważywszy

6

na okres objęty żądaniem pozwu, nie istniała od dnia 31 sierpnia 2010 r. do dnia

22 czerwca 2011 r.

Sąd Apelacyjny wskazał, że wyrok sądu stwierdzający nieważność uchwał

walnych zgromadzeń spółek kapitałowych ma charakter konstytutywny, ale

wywołuje skutek ex tunc. Podniósł, że istotą orzeczeń prawnokształtujących jest to,

że dopiero ich wydanie stanowi konieczną przesłankę dla zaktualizowania się

możliwości skutecznego dochodzenia odpowiednich roszczeń. Ponadto

akcesoryjny charakter roszczeń odsetkowych dodatkowo uzasadnia wniosek, iż nie

można żądać odsetek za okres, w którym nie można było żądać świadczenia

głównego, w tym wypadku wypłaty dywidendy. Wobec powyższych rozważań, Sąd

Apelacyjny uznał, że wierzytelność powoda z tytułu dywidendy za rok 2009 stała

się wymagalna z datą wydania prawomocnego wyroku stwierdzającego nieważność

uchwały o podziale zysku w zakresie ustalenia dnia dywidendy, tj. w dniu

22 czerwca 2011 r., stąd pozwana spółka popadła w opóźnienie w zapłacie od dnia

następnego. Sąd Apelacyjny ocenił jako błędne stanowisko Sądu Okręgowego

w kwestii skutków postanowienia sądowego zabezpieczającego powództwo

o stwierdzenie nieważności uchwały. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie ulega

wątpliwości, że postanowienie sądowe w przedmiocie udzielenia zabezpieczenia

wkracza w sferę prawa materialnego, wpływając na sytuację prawną uczestników

obrotu prawnego. Zatem za nietrafne należy uznać stanowisko Sądu Okręgowego,

że postanowienie zabezpieczające nie wpływa na zmianę daty spełnienia

świadczenia i prowadzi do sytuacji, w której dłużnik nie spełnia świadczenia

z powodu okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności. Sąd Apelacyjny

podkreślił, że udzielone zabezpieczenie nie pociągało negatywnych dla powoda

skutków prawnych. Gdyby nie fakt udzielenia zabezpieczenia, doszłoby do

rozdysponowania całej sumy dywidendy w następstwie wykonania uchwały, która

nie została uznana za bezwzględnie nieważną. Poza tym nie było podstaw do

złożenia dywidendy przypadającej powodowi do depozytu sądowego, bowiem do

dnia 22 czerwca 2011 r. wierzytelność nie istniała i nie była wymagalna. W związku

z powyższym powództwo podlegało oddaleniu.

Powód B. P. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia

27 października 2014 r. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa

7

materialnego przez błędną jego wykładnię i zastosowanie, mianowicie: naruszenie

art. 425 k.s.h. w zw. z art. 455 k.c. i art. 481 § 1 k.c. poprzez uznanie, że wyrok

stwierdzający nieważność uchwały nie skutkuje przywróceniem wymagalności

roszczenia o wypłatę dywidendy za okres od moment jej uchwalenia do daty

prawomocnego stwierdzenia nieważności uchwały; naruszenie art. 481 § 1 k.c. w

zw. z a art. 755 § 1 pkt 1 k.p.c. poprzez błędne uznanie, że istnienie zakazu wypłaty

dywidendy na czas trwania procesu o stwierdzenie nieważności uchwały

skutkowało brakiem istnienia wymagalności wierzytelności.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co

do istoty sprawy – zgodnie z żądaniem pozwu oraz zasądzenie od strony pozwanej

na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu

oraz zasadzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania

kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 481 § 1 k.c. wierzycielowi należą się odsetki za

opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczone od daty jego

wymagalności. Wobec tego dla ustalenia stanu opóźnienia niezbędne jest

określenie daty wymagalności świadczenia pieniężnego. Przy czym stan

opóźnienia w spełnieniu świadczenia nie może wystąpić wcześniej niż z chwilą, od

której jest ono wymagalne.

W doktrynie i judykaturze wymagalność określana jest jako stan, w którym

wierzyciel ma prawną możliwość żądania zaspokojenia przysługującej mu

wierzytelności między innymi dlatego, że dłużnikowi nie przysługują żadne zarzuty

dylatoryjne lub peremptoryjne Jest to stan potencjalny, o charakterze obiektywnym,

którego początek zbiega się z chwilą uaktywnienia się wierzytelności

(por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1991 r., III CRN

500/90, OSNCP 1992, nr 7-8, poz. 137). W przypadku zobowiązań o charakterze

terminowym przyjmuje się, że wierzytelność jest wymagalna, jeśli nadszedł termin

świadczenia, skoro od tej daty wierzyciel może domagać się spełnienia

8

świadczenia. W przypadku zobowiązań bezterminowych, termin spełnienia

świadczenia nadchodzi z momentem wezwania (art. 455 k.c.); gdy wezwanie nie

następuje, dochodzi do swoistego „wymuszenia” początku wymagalności na

zasadach określonych w art. 120 § 1 zdanie drugie k.c. (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 29 listopada 1999 r., III CKN 474/98, Lex nr 142585).

Dla początku biegu terminu przedawnienia istotne staje się odniesienie do dnia,

w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność

w najwcześniej możliwym terminie.

W związku z tym, że powód swoje roszczenie odsetkowe wywodzi

z opóźnienia wypłaty dywidendy wywołanego uchwałą walnego zgromadzenia

wspólników, wyeliminowanej z obrotu na skutek prawomocnego wyroku

stwierdzającego jej nieważność trzeba uwzględnić charakter prawny i skutki tego

orzeczenia. Do tego zagadnienia odniósł się Sąd Najwyższy w uchwale składu

siedmiu sędziów z dnia 18 września 2013 r. (sygn. akt III CZP 13/1, OSNC

2014/3/23) przyjmując, że wyrok sądu stwierdzający nieważność sprzecznej

z ustawą uchwały wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub uchwały

walnego zgromadzenia spółki akcyjnej ma charakter konstytutywny. Sąd Najwyższy

uznając, że wyrok stwierdzający nieważność uchwały wspólników w wyniku

uwzględnienia wskazanego powództwa wywiera skutek ex tunc podkreślił, że nie

oznacza to jednak, że zaskarżona uchwała była od początku nieważna. Wyrok taki

niweczy byt prawny zaskarżonej uchwały od chwili jej powzięcia, prowadząc do

stworzenia sytuacji, jakby uchwała w ogóle nie została podjęta. Możliwość

powołania się na ten skutek aktualizuje się jednak dopiero z chwilą wydania

prawomocnego wyroku stwierdzającego sprzeczność uchwały z ustawą; jego brak

oznacza, że uchwała musi być respektowana zarówno w stosunkach między

wspólnikami, jak i przez osoby trzecie, a także wykonywana przez zarząd. Zdaniem

Sądu Najwyższego należało przyjąć, że art. 425 (252) k.s.h. stanowi regulację

szczególną i wprowadził szczególną postać sankcji nieważności, różniącą się od

tradycyjnie rozumianej nieważności bezwzględnej w rozumieniu art. 58 k.c., bliższą

konstrukcji nieważności względnej, określanej również jako „unieważnialność”,

„wzruszalność” lub „zaczepialność” (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia

9

4 grudnia 2009 r., III CSK 85/09, i z dnia 24 lutego 2011 r., III CSK 150/10, oraz

uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2012 r., III CZP 84/12).

W świetle stanowiska Sądu Najwyższego możliwość nierespektowania

uchwały zgromadzenia wspólników wobec zanegowania jej skutków

w prawomocnym wyroku stwierdzającym nieważność powstaje dopiero

po uprawomocnieniu się tego wyroku. Jak słusznie podnosi się w doktrynie prawa

handlowego mimo, iż wyrok stwierdzający nieważność uchwały usuwa ją z obrotu

prawnego z mocą wsteczną ( ex tunc ), to nie przywraca on faktycznej możliwości

dochodzenia wierzytelności o wypłatę dywidendy od samego początku tj od chwili

nabycia prawa. Dlatego skuteczne dochodzenie związanych z uchwałą roszczeń

nie jest możliwe przed tą datą. Tym samym, mimo wstecznego skutku wyroku,

do czasu jego uprawomocnienia się wyłączone jest opóźnienie dłużnika

ze spełnieniem świadczeń, które aktualizują się w związku z konstytutywnym

uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności uchwały.

W okolicznościach faktycznych sprawy oznacza to, że roszczenia z tytułu

wypłaty dywidendy stały się wymagalne, i co z tym się wiąże, stawiały pozwaną

spółkę w stan opóźnienia, dopiero z chwilą uprawomocnienia się wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 22 czerwca 2011 r. stwierdzającego nieważność uchwały nr 3

Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy P. Z. Z tych względów

bezpodstawne jest żądanie powoda obejmujące zapłatę odsetek od dywidendy,

które mają akcesoryjny charakter tj zależą od istnienia i wymagalności głównego

długu. Odsetki uzyskują samodzielny byt dopiero od chwili kiedy dłużnik opóźnia się

z zapłatą długu głównego. Wówczas dopiero powstaje roszczenie o zapłatę

odsetek.

Wobec tego nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej

przepisów Kodeksu spółek handlowych oraz art. 481 §1 k.c. Już tylko z tej

przyczyny zaskarżony wyrok odpowiada prawu, bez względu na skuteczność

zarzutu naruszenia art. 755 § 1 pkt 1 k.p.c.

Nie ma racji skarżący domagając się jednoznacznego odrzucenia

stanowiska, że postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia poprzez zakaz

wypłaty dywidendy mogło kształtować więź obligacyjną pomiędzy spółką

10

a uprawnionym akcjonariuszem oraz mogło wpływać na termin wymagalności

roszczenia o wypłatę dywidendy. Jeśli bowiem konsekwentnie przyjąć,

że wymagalność oznacza stan umożliwiający wierzycielowi żądanie zaspokojenia

jego wierzytelności a wydany wobec dłużnika zakaz wykonania uchwały o podziale

zysku może stanowi uzasadnioną przeszkodę do wykonania zobowiązania,

to wówczas uzasadniony jest wniosek, że w czasie obowiązywania tego zakazu

roszczenie o wypłatę dywidendy było wymagalne. Spółka obowiązana do wypłat

z tytułu dywidendy mogła powoływać się na postanowienie sądu jako okoliczności

usprawiedliwiającej odmowę świadczenia w okresie obowiązywania zabezpieczenia.

Skutki te są aktualne wobec powoda, pomimo iż postanowienie zostało wydane

w sprawie z powództwa innego wspólnika. Zawarty w nim nakaz dotyczył wypłat

całości dywidendy, a poza tym należy uwzględnić rozszerzoną prawomocność

wyroku stwierdzającego nieważność uchwały zgromadzenia akcjonariuszy (art. 427

§ 4 k.s.h.).

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c.

oddalił skargę kasacyjną powoda orzekając o kosztach postepowania kasacyjnego

stosownie do jego wyniku na podstawie art. 98 w zw. z art. 391 § 1, 39821

k.p.c.

kc

db