II UK 37/15

Sygn. akt II UK 37/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

w sprawie z wniosku P. Sp. z o.o. w W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o składki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 lutego 2016 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 maja 2014 r.,

1. oddala skargę

2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz P.

Sp. z o.o. kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście) tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Sądu Okręgowego, Sądu Pracy i

2

Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 23 października 2013 r., którym ten Sąd

zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 września 2012 r. i

wyłączył we wskazanych w decyzji miesiącach lat 2003, 2004, 2005, 2007 i 2008 z

podstawy wymiaru składek należnych na Fundusz Pracy kwotę 18.858,63 zł,

wypłaconą przez P. Sp. z o.o. z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych w

formie dopłat do zorganizowanego wypoczynku.

Sądy obydwu instancji ustaliły, że składająca się z ośmiu osób komisja

socjalna, dysponująca gromadzonymi na odrębnym rachunku bankowym środkami

zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, kierowała się przy rozpatrywaniu

wniosków regulaminem przewidującym uznaniowy charakter świadczeń i

nakazującym uzależnienie ich przyznania oraz wysokości od sytuacji życiowej,

rodzinnej i materialnej uprawnionych. Sytuację tę obrazowało średnie

wynagrodzenie w spółce za ubiegły rok, liczone jak do zeznania podatkowego, z

wyłączeniem nagród jubileuszowych. Tabela dopłat do „wczasów pod gruszą",

zakwestionowanych w czasie kontroli Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

przewidywała różne kwoty, zwiększające się wraz z malejącymi kwotami

wynagrodzeń pracowników (np. przy wynagrodzeniu do 1.700,00 zł dopłata

wynosiła 600 zł, a przy wynagrodzeniu ponad 4.701,00 zł tylko 200 zł). Od 2009 r.

w ust. IV pkt 5 regulaminu przewidziano pierwszeństwo w uzyskiwaniu świadczeń i

dopłat dla osób uprawnionych, znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji życiowej,

rodzinnej i materialnej.

Sąd pierwszej instancji uznał, że przyjęcie jako kryterium socjalnego wartości

średniego wynagrodzenia brutto daje wystarczający wyraz sytuacji materialnej

uprawnionego do świadczeń, a Sąd drugiej instancji podkreślił, że ani pracownicy

ani komisja nie podważali sposobu ustalania sytuacji majątkowej uprawnionych. Nie

była też kwestionowana wartość świadczeń przyznanych poszczególnym

pracownikom. Ostatecznie w zgodnych wnioskach Sądów meriti, świadczenia

socjalne finansowane przez P. z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych

mieściły się w definicji świadczeń wyłączonych z podstawy wymiaru składek w § 2

ust. 1 pkt 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia

1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz.U. Nr 161, poz. 1106 ze zm.; dalej

3

„rozporządzenie z dnia 18 grudnia 1998 r.”), jako wypłacone zgodnie z art. 8 ust. 1

z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (jednolity

tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 111), przewidującym przyznawanie ulgowych usług i

świadczeń oraz wysokość dopłat zależnie od sytuacji życiowej, rodzinnej i

materialnej osoby uprawnionej.

Obydwa Sądy stwierdziły także, że kontrole organu rentowego powinny się

ograniczać do ustalenia, czy w regulaminie zakładowego funduszu świadczeń

socjalnych istnieje podstawa do sfinansowania świadczenia socjalnego oraz czy

środki na ten cel rzeczywiście pochodzą z odrębnego rachunku bankowego,

utworzonego zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 12 ust. 1 ustawy o

zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, natomiast organ rentowy nie ma

uprawnień do ingerencji w zasady przydziału świadczeń socjalnych z funduszu,

tj. badania sytuacji materialnej, rodzinnej i osobistej pracowników. Prawo takie

powierzono w ustawie o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych związkom

zawodowym, które mogą wystąpić z roszczeniem o przekazanie należnych

środków do Funduszu lub o zwrot środków wydatkowanych niezgodnie z

przepisami ustawy (art. 8 ust. 3 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń

socjalnych), oraz Państwowej Inspekcji Pracy, która czuwa nad właściwym

gospodarowaniem środkami funduszu, stosując sankcje karne (art. 12a ustawy o

zakładowym funduszu świadczeń socjalnych).

Skarga kasacyjna organu rentowego została oparta na podstawie naruszenia

prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 104

ust. 1 pkt 1, art. 104 b ust. 2 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o

promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze

zm.) w związku z art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 1 oraz art. 46 i 47 ustawy z dnia 13

października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (obecnie jednolity tekst:

Dz.U. z 2015 r., poz. 121 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia z dnia 18

grudnia 1998 r., a także art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń

socjalnych, przez przyjęcie, że spółka P. nie jest zobowiązana do rozliczenia i

opłacenia składek na Fundusz Pracy z uwzględnieniem wypłaconych pracownikom

świadczeń socjalnych w postaci dopłat do „wczasów pod gruszą”. Skarżący

zarzucił, że świadczenia te nie podlegają zwolnieniu określonemu w § 2 ust. 1 pkt

4

19 rozporządzenia, gdyż wypłacane były niezgodnie z regulaminem zakładowego

funduszu świadczeń socjalnych - bez uwzględnienia sytuacji życiowej rodzinnej i

materialnej pracowników.

Skarżący powołał się także na błędną wykładnię art. 83 ust. 1 pkt 3 w

związku z art. 86 ust. 2 pkt 2, art. 87, 88 oraz art. 91 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych w związku z art. 18 ust. 1 i z art. 21 tej ustawy oraz w

związku § 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 r. w związku z

art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, wyłączającą

uprawnienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do kontrolowania, czy świadczenia

finansowane ze środków przeznaczonych na cele socjalne wypłacane są przy

uwzględnieniu kryteriów socjalnych określonych w ustawie o zakładowym funduszu

świadczeń socjalnych i zgodnie z regulaminem stanowiącym podstawę do ich

wypłaty. Zdaniem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wypłata spornych świadczeń

została dokonana z naruszeniem regulaminu, według kryterium nieodpowiedniego

do przyznawania świadczeń socjalnych, gdyż płatnik uzależniał wysokość

przyznawanych świadczeń od wysokości wynagrodzenia zasadniczego

pracowników, a w materiale dowodowym przedstawionym przez płatnika do kontroli

nie odnaleziono dokumentów potwierdzających, by kierował się kryteriami

pozwalającymi na zakwalifikowanie wypłaconych świadczeń jako socjalne, czyli

uwzględniające łącznie sytuację życiową, rodzinną i materialną pracownika

wyrażoną w średnim dochodzie całej rodziny pracownika. Takie wypłaty z funduszu

świadczeń socjalnych, na warunkach niewynikających z regulaminu, nie są

świadczeniami finansowanymi ze środków przeznaczonych na cele socjalne w

ramach zakładowego funduszu świadczeń socjalnych w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt

19 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 r.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie, co do istoty

sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustalanie wysokości składek na ubezpieczenia społeczne, obejmujące

składki na Fundusz Pracy, polega na odniesieniu się do wysokości bazowej, którą –

5

zgodnie z art. 18 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – stanowi

zdefiniowany w art. 4 pkt 9 tej ustawy przychód w rozumieniu art. 10 ust. 1 ust. 1

ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jednolity

tekst: Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.). Przychód, którego źródłem jest stosunek

pracy, obejmuje wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość świadczeń w

naturze lub ich ekwiwalentów, bez względu na źródło finansowania, a także

wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona,

a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość

innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Nie stanowią podstawy wymiaru składek pewne rodzaje przychodów, tzn. te,

które – na podstawie upoważnienia z art. 21 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych – określił Minister Pracy i Polityki Socjalnej w rozporządzeniu z dnia 18

grudnia 1998 r., a wśród nich świadczenia finansowane ze środków

przeznaczonych na cele socjalne w ramach zakładowego funduszu świadczeń

socjalnych (§ 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 r.). Są nimi

świadczenia finansowane z tworzonego przez pracodawców – na podstawie art. 1

ust. 1 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych - funduszu

przeznaczonego na cele socjalne: finansowanie działalności socjalnej

organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z funduszu, polegające

na świadczeniu przez pracodawców usług na rzecz różnych form wypoczynku,

działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi,

udzielanie pomocy materialnej - rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub

bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową

(art. 2 pkt 1 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych). W art. 8 ust. 1 i

2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych postanowiono, że zasady

przeznaczania środków funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności

socjalnej określa pracodawca w regulaminie, przy czym, zasady i warunki

korzystania z usług i świadczeń finansowanych z funduszu, zobowiązany jest

określić z uwzględnieniem ust. 1 tego przepisu, stanowiącego, że przyznawanie

ulgowych usług i świadczeń oraz wysokość dopłat z funduszu uzależnia się od

sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej.

6

Omówienie wskazanych przepisów miało na celu wykazanie, że – według ich

brzmienia - świadczenia otrzymane przez pracownika w związku z finansowaniem

działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu

świadczeń socjalnych, ze środków przeznaczonych na cele socjalne w ramach

funduszu zakładowego, nie mogą być kwalifikowane jako przychód polegający

uwzględnieniu w podstawie wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne i

ubezpieczenie zdrowotne oraz Funduszu Pracy.

Prawo nie definiuje pojęcia „cel socjalny”, toteż wydaje się właściwe

ustalenie jego treści przy uwzględnieniu pojęcia „działalności socjalnej”, o którym

mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych,

dostrzegając, że już samo świadczenie przez pracodawców, z ustanowionego

przez nich funduszu, usług na rzecz różnych form wypoczynku, działalności

kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi, udzielanie

pomocy materialnej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele

mieszkaniowe, pochłania pojęcie działań socjalnych, społecznych, zbiorowych,

ogólnodostępnych dla uprawnionych, ulgowych, a czasem darmowych.

Uzależnianie przyznawania świadczeń socjalnych od sytuacji życiowej, rodzinnej i

materialnej uprawnionych do korzystania z funduszu jest w tym wypadku

superfluum, dodatkowym zdefiniowaniem socjalnego charakteru świadczeń po

stronie podmiotowej. Bez bardziej szczegółowych wyznaczników nie jest jasne, czy

socjalny charakter odzwierciedlają wszystkie te określniki razem, czy ważny lub

najważniejszy jest jeden lub dwa z nich, co zasadniczo należy do natury

udzielanego świadczenia. Ocena poziomu życiowego z punktu widzenia sytuacji

rodzinnej nie zawsze zresztą odpowiada kondycji materialnej, a warunki materialne

mogą wynikać ze stanu rodzinnego i pozycji materialnej wszystkich jej członków,

ale zależeć także od całkiem innych okoliczności. Powstaje w związku z tym

pytanie, w jakim znaczeniu „socjalne” mają być świadczenia z funduszu, a

odpowiedź musi uwzględniać to, że zakładowy fundusz świadczeń socjalnych nie

jest przeznaczony wyłącznie dla pracowników pozostających w szczególnie trudnej

sytuacji życiowej.

Nie można przyjmować, że utarło się określenie takiej trójelementowej

kondycji osób uprawnionych do świadczeń przez wskazanie jako jej kryterium

7

średniego dochodu w rodzinie. Co więcej, wskaźnik taki nie został określony w

prawie, lecz został wyinterpretowany ze zbitki przymiotników: życiowy, rodzinny i

materialny. Właściwym wskaźnikiem jest w związku z „udzielaniem pomocy

materialnej – rzeczowej lub finansowej”, gdyż świadczenia zakwalifikowane do tej

grupy (np. bony świąteczne, dofinansowanie wczasów dzieci czy podręczników

szkolnych) powinny odnosić się do ogólnej sytuacji materialnej pracownika i jego

najbliższych (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2009 r., I UK

121/09, OSNP 2011 nr 9-10, poz. 133 i z dnia 8 stycznia 2014 r., I UK 202/13,

niepubl., oraz z dnia 8 maja 2002 r., I PKN 267/01, OSNP 2004 nr 6, poz. 99).

Ocena spójności świadczenia pochodzącego z zakładowego funduszu

świadczeń socjalnych z celem socjalnym, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o

zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, może polegać na badaniu

odpowiedniości stosowanych kryteriów jego przyznania do zamierzonego efektu.

Uzależnienie wypłaty świadczenia od wszystkich trzech kryteriów (od sytuacji

życiowej rodzinnej i materialnej uprawionych) nie może być zastrzeżone w takim

samym stopniu do wszystkich świadczeń z funduszu. Istota problemu dotyczy

zatem rozstrzygnięcia, czy wypłacone pracownikom świadczenia zostały

sfinansowane ze środków funduszu przeznaczonych na cele socjalne, innymi słowy

nie pochodzą spoza tego funduszu, będąc dodatkowym świadczeniem pracodawcy

oraz czy mają charakter świadczeń socjalnych, tj. takich, o których mowa w ustawie

o zakładowym funduszu socjalnym.

Sąd drugiej instancji trafnie zauważył, że w art. 8 ust. 1 ustawy o

zakładowym funduszu świadczeń socjalnych ustawodawca nakazał oceniać

sytuację życiową, rodzinną i materialną osoby uprawnionej, nie zaś osoby

uprawnionej i jej rodziny lub rodziny osoby uprawnionej. Należy rozważyć, czy

ostatecznie celem tworzenia zakładowego funduszu świadczeń socjalnych jest

paternalizm pracodawcy, czy optymalizacja obciążeń składkowych. Istnieje w

związku z tym – wskazany w skardze kasacyjnej – problem prawny, czy Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych została nadana kompetencja do kwestionowania

kryteriów przyznawania świadczeń, jeżeli kryteria zastosowane przez pracodawcę

mieszczą się w zakresie wyznaczonym przez ustawę o zakładowym Funduszu

Świadczeń Socjalnych.

8

Rozstrzygając tę kwestię należy podkreślić, że do zakresu działania organu

rentowego należy realizacja przepisów o ubezpieczeniach społecznych, a w

szczególności ustalanie uprawnień do świadczeń oraz wymierzanie i pobieranie

składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy,

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (art. 68 ust. 1 lit. b oraz c

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Decyzje Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych mogą dotyczyć wymiaru składek oraz ustalania uprawnień i wymiaru

świadczeń z ubezpieczeń społecznych (art. 83 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych), a ich podstawą może być weryfikacja prawidłowości i

rzetelności obliczania, potrącania i opłacania składek i wpłat, do których pobierania

jest zobowiązany, a także ustalania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń

społecznych i wypłacania tych świadczeń (art. 86 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych). W zakresie kompetencji organu rentowego mieści się

zatem stosowanie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz

rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 r., zwłaszcza w odniesieniu do wymierzania

i pobierania składek. Przepisy dotyczące świadczeń z zakładowego funduszu

świadczeń socjalnych nie są przepisami z zakresu ubezpieczeń społecznych, jak

również świadczenia z tego funduszu nie są świadczeniami ubezpieczeniowymi, a

w związku z tym nie są objęte kompetencjami, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 4

i 5 oraz art. 86 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Uprawnienie do inicjowania odpowiedzialności za nieprawidłową realizację

przepisów ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, zgodnie z

art. 12a ust. 2 tej ustawy, mają organy Państwowej Inspekcji Pracy i związki

zawodowe (art. 8 ust. 3 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych).

W tej sytuacji Sąd Apelacyjny trafnie ograniczył zakres dopuszczalnej

kontroli dokonywanej przez organ ubezpieczeń społecznych do tych kryteriów,

które są wskazane w przepisach stosowanych przez ten organ i dają się

obiektywnie zweryfikować, bez rozszerzania własnych uprawnień organu oraz

subiektywnego ustalania treści poszczególnych klauzul generalnych. Zakład

Ubezpieczeń Społecznych sprawdza zatem prawidłowość wyłączenia z podstawy

wymiaru składek świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych na

podstawie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz rozporządzenia z dnia

9

18 grudnia 1998 r.; ma kompetencję wyłącznie do weryfikacji, czy świadczenie było

finansowane ze środków przeznaczonych na cele socjalne w ramach tego funduszu

tj. w szczególności czy było przewidziane w regulaminie i nie było dodatkowym

świadczeniem pracodawcy. Środki te przeznaczone są na cele socjalne eo ipso,

jeżeli przedmiotem ich oddziaływania są sfery opisane w art. 2 ust. 1 ustawy o

zakładowym funduszu socjalnym.

Ostatecznie, spośród wszystkich zarzutów postawionych przez skarżącego,

rozważenia wymagał tyko sposób ustalenia kryterium socjalnego. W skardze

stwierdzono, że przesłanką otrzymania dofinansowania wczasów był tylko dochód

pracownika. Nie dostrzeżono jednak, że nie była to przesłanka jedyna. Komisja

socjalna złożona z przedstawicieli partnerów społecznych przyznawała uznaniowo

świadczenia na podstawie regulaminu tylko tym osobom, które o nie wystąpiły,

dając jednocześnie rękojmię przeznaczania ich na ten właśnie cel (kryterium

wykorzystania urlopu wypoczynkowego w poprzednim roku). Element socjalny

realizował się w przyznawaniu świadczeń w niejednakowej wysokości; w relacji do

średniego wynagrodzenia z poprzedniego roku podatkowego. W takich

okolicznościach dopłaty do wczasów nie mają związku z obchodzeniem prawa

składkowego, a w każdym razie taki związek nie jest oczywisty.

Skarżący zarzucił też, że skoro w materiale dowodowym przedstawionym

przez płatnika do kontroli nie odnaleziono dokumentów potwierdzających, by

kierował się kryteriami pozwalającymi na zakwalifikowanie wypłaconych świadczeń

jako socjalne, czyli uwzględniające łącznie sytuację życiową, rodzinną i materialną

pracownika, to nie są one świadczeniami finansowanymi ze środków

przeznaczonych na cele socjalne w ramach zakładowego funduszu świadczeń

socjalnych. Zarzut ten, jest sprzeczny z domniemaniem działania płatnika zgodnie z

prawem, uwzględniając, że w sporze o wyłączenie wypłat z funduszu świadczeń

socjalnych z podstawy wymiaru składek, płatnik przedstawia fakty, a dowód

dokonywania wypłat niezgodnie z ustawą lub rozporządzeniem obciąża Zakład

Ubezpieczeń Społecznych. Nie można też pomijać, że płatnik-pracodawca nie jest

dystrybutorem świadczeń z tworzonego przez niego funduszu na cele socjalne.

Po wydaniu regulaminu nie ma uprawnień do ingerencji w ich przydzielanie. Czyni

to właściwa komisja socjalna, która przy indywidualnym rozpatrywaniu wniosków

10

uwzględnia sytuację materialną, rodzinną i osobistą wnioskodawców. W

konsekwencji, Zakład Ubezpieczeń Społecznych musi wykazać niezgodność wypłat

z ustawą i rozporządzeniem, a zgodność dokonywania wypłat z regulaminem nie

ma znaczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2012 r., I PK 183/11

OSNP 2013 nr 7-8, poz. 77). Taki zakres kontroli jest wystarczający do ujawnienia

nadużyć w wyłączeniu z podstawy wymiaru składki wypłat z funduszu i wyjaśnienia,

czy sporne świadczenia wypłacone były ze środków przeznaczonych na cele

socjalne w ramach zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i jako takie nie

podlegały składce na Fundusz Pracy.

Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną, jak w sentencji

(art. 39814

k.p.c.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w związku z

art. 391 § 1 i 39821

k.p.c.

kc