II KK 24/16

Sygn. akt II KK 24/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący)

SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)

SSN Józef Szewczyk

Protokolant Małgorzata Sobieszczańska

w sprawie przeciwko A. F.

obwinionej o popełnienie wykroczenia z art. 92§1 k.w.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 lutego 2016 r.

na posiedzeniu w trybie art. 535§5 k.p.k.

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionej

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 7 kwietnia 2015 .,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 7 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy uznał A. F.

za winną popełnienia wykroczenia zakwalifikowanego z art. 92§1 k.w., a

polegającego na tym, że obwiniona:

- w dniu 17 grudnia 2014r. w Ł. na ul. P. (droga publiczna) kierując

samochodem marki VW Passat nie zastosowała się do znaku P-8B

i za to wymierzył jej karę 200 zł. grzywny.

2

Orzeczenie to uprawomocniło się nie będąc zaskarżone przez żadną ze

stron.

Kasację od tego wyroku, na korzyść obwinionej, wywiódł dopiero Prokurator

Generalny. Zarzucił w niej:

- rażące naruszenie prawa procesowego, to jest art. 93 § 2 k.p.s.w. mające

istotny wpływ na treść wyroku, polegające na przyjęciu, że okoliczności

przypisanego ukaranej czynu i jej wina nie budzą wątpliwości i w konsekwencji

możliwe było wydanie wyroku nakazowego, podczas gdy w świetle dowodów

dołączonych do wniosku o ukaranie, zarówno wina, jak i okoliczności czynu

zarzuconego A. F. budziły poważne wątpliwości, co winno skutkować skierowaniem

sprawy do rozpoznania na rozprawie i wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla

merytorycznego rozstrzygnięcia okoliczności.

Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna, tak jak wymaga tego art. 535§5 k.p.k.

Bezsprzecznie ma rację skarżący, że w niniejszej sprawie doszło do

rażącego naruszenia prawa procesowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Sąd

przystąpił do wyrokowania, pomimo że materiał dowodowy przedstawiony w aktach

sprawy zawierał istotne sprzeczności i braki. Doszło zatem do rażącego naruszenia

art. 93 § 2 k.p.s.w. Naruszenie to, w realiach niniejszej sprawy, miało ewidentny i

istotny wpływ na treść i formę zapadłego w spawie wyroku.

Już inicjujące sprawę pismo naczelnika Wydziału Wykroczeń i Przestępstw

w Ruchu Drogowym KMP w Ł.z dnia 26 grudnia 2014 r. z k.2 akt wskazuje na

istotne sprzeczności pomiędzy zebranym przez policję materiałem dowodowym, a

treścią wniosku o ukaranie skierowanym do Sądu – k.12. Z pisma tego wynika

bowiem, że pojazdem którym kierowała obwiniona miano dopuścić się wykroczenia

na skrzyżowaniu ulic Z. i O., natomiast wniosek, jako miejsce popełnienia

wykroczenia, wskazuje skrzyżowanie ulic P. i T. Bezsprzecznie nie opisano tu

zatem tego samego miejsca zdarzenia. Co więcej, z dokumentacji dołączonej do

skargi kasacyjnej wynika, że A. F. została ukarana mandatem w kwocie 250 zł za

3

wykroczenie z art. 92§1 k.w., którego dopuściła się w dniu 17 grudnia 2014r. o

godz. 15.00 na skrzyżowaniu ulic Z. i O.

Wyjaśnienia zatem wymaga, czy tego dnia obwiniona dopuściła się dwóch

różnych wykroczeń, do popełnienia których przyznała się, czy też jednego, za które

została najpierw ukarana w postępowaniu mandatowym, a następnie zaskarżonym

wyrokiem nakazowym.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd Rejonowy zobowiązany będzie

jeszcze raz przeanalizować istniejący materiał dowodowy, a w szczególności

dostrzec okoliczności podniesione w skardze Prokuratora Generalnego.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na

wstępie.

kc