SNO 80/15

Sygn. akt SNO 80/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie:

SSN Marian Buliński (przewodniczący)

SSN Marek Pietruszyński (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

Protokolant Anna Kuras

przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego w […],

przedstawiciela Krajowej Rady Sądownictwa, przedstawiciela Stowarzyszenia

Sędziów Polskich IUSTITIA,

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2016 r.

sprawy T. P.,

sędziego Sądu Rejonowego,

w związku z odwołaniem Krajowej Rady Sądownictwa

od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w […]

z dnia 9 października 2015 r., na niekorzyść obwinionego,

1/ zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie

art. 109 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju

sądów powszechnych (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 427 ze zm.)

wymierza obwinionemu karę usunięcia z zajmowanej funkcji

Przewodniczącego Wydziału […],

2/ obciąża Skarb Państwa kosztami postępowania

dyscyplinarnego za instancję odwoławczą.

2

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny- Sąd Dyscyplinarny, wyrokiem z dnia 9 października 2015 r.,

uznał sędziego Sądu Rejonowego w […] T. P. za winnego tego, że w okresie od 30

czerwca 2014 r. do 25 lutego 2015 r., pomimo konieczności wyłączenia się od

udziału w postępowaniu, jako Przewodniczący Wydziału […], przydzielił sobie

sprawę o ustalenie ojcostwa i alimenty, w której pozwanym był A. K., osoba

wykonująca od kilku lat na rzecz sędziego usługi z zakresu napraw

samochodowych, a następnie zwolnił pozwanego od uiszczenia zaliczki na poczet

wydania opinii z zakresu DNA w kwocie 1300 zł, bez zobowiązania go do

przedstawienia szczegółowych danych o stanie rodzinnym, majątkowym i

dochodach, a ponadto w grudniu 2014 r. przez czas około miesiąca, oddając mu do

naprawy swój samochód użytkował samochód A. K. marki […], tj. rażącego

naruszenia art. 49 k.p.c. i art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz §5 pkt 2 i § 10 Zbioru Zasad Etyki

Zawodowej Sędziów i wymierzył karę dyscyplinarną upomnienia.

Od tego orzeczenia odwołanie, w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze,

wniosła Krajowa Rada Sądownictwa.

W odwołaniu zarzuciła wyrokowi rażącą niewspółmierność wymierzonej

obwinionemu sędziemu kary dyscyplinarnej upomnienia, nieodzwierciedlającej

stopnia szkodliwości przypisanego przewinienia dyscyplinarnego dla wymiaru

sprawiedliwości i wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie kary

złożenia sędziego z urzędu.

Sąd Najwyższy-Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje.

Analiza zarzutu podniesionego w odwołaniu Krajowej Rady Sądownictwa

oraz argumentacji wspierającej ten zarzut, prowadzi do stwierdzenia, że istotnie

przy wymiarze kary Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w niewystarczający

sposób uwzględnił znaczny stopień społecznej szkodliwości przewinienia

dyscyplinarnego i naruszenia godności urzędu, stopień zawinienia obwinionego.

Kara dyscyplinarna upomnienia jako kara najłagodniejsza powinna być stosowana

tylko w przypadkach bardzo drobnych przewinień dyscyplinarnych, jeżeli już samo

powadzenia postępowania dyscyplinarnego odniosło oczekiwany skutek polegający

3

na przestrzeganiu przez obwinionego sędziego dyscypliny procesowej (por. wyroki

Sądu Najwyższego: z 10 grudnia 2003 r., SNO 49/03, OSND 2003, Nr 2, poz. 88

oraz z 13 czerwca 2008 r., SNO 12/08, OSND 2008, poz. 37).

Skarżący słusznie podniósł, że w realiach tej sprawy przypisanego

obwinionemu przewinienia służbowego i naruszenia godności urzędu, które

wyrządziły znaczną szkodę wizerunkową sądowi i wymiarowi sprawiedliwości, do

wskazanej kategorii drobnych przewinień dyscyplinarnych, zaliczyć nie można.

Uwzględniając okoliczności podmiotowo- przedmiotowe tej sprawy, Sąd

Najwyższy- Sąd Dyscyplinarny doszedł do przekonania, że karą współmierną do

zachowania obwinionego, właściwie realizującą dyrektywy wymiaru kary, będzie

kara usunięcia z pełnionej funkcji Przewodniczącego Wydziału. Wnioskowana w

odwołaniu Krajowej Rady Sądownictwa kara dyscyplinarna złożenia sędziego z

urzędu raziłaby nadmierną surowością. Trzeba bowiem uwzględnić, że

zaniechanie wyłączenia się sędziego od rozpoznania sprawy nie było

bezrefleksyjne, a zwolnienie od kosztów procesu okazało się ostatecznie, choć co

prawda dopiero w następstwie dalszych czynności procesowych, trafne.

Uwzględniając powyższe, zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że w

miejsce orzeczonej wobec obwinionego kary upomnienia, na podstawie art. 109§1

pkt 3 Prawo o ustroju sądów powszechnych wymierzono mu karę usunięcia z

zajmowanej funkcji.

Z tych względów orzeczono jak na wstępie.

kc