III PK 70/15

Sygn. akt III PK 70/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dawid Miąsik (przewodniczący)

SSN Krzysztof Staryk

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Z. G.

przeciwko "T.S." spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S.

o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 lutego 2016 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w S.

z dnia 16 stycznia 2015 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w S. oddalił powództwo Z.

G. przeciwko T. S. Spółce z o.o. w S. o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za

czas pozostawania bez pracy.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia. Powód

zatrudniony był w pozwanej Spółce ostatnio na stanowisku mistrza zmianowego. W

dniu 26 kwietnia 2012 r. pracodawca wypowiedział mu umowę o pracę z

zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Powództwo powoda o

przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy zostało

oddalone wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 16 października 2013 r., a Sąd

Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r. oddalił apelację powoda. W dniu

14 maja 2012 r. strona pozwana rozwiązała z powodem umowę o pracę bez

wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych

polegającego na samowolnym opuszczeniu stanowiska pracy w czasie pełnienia

nadzoru mistrzowskiego na II zmianie w dniu 26 kwietnia 2012 r.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał powództwo za

bezzasadne, stając na stanowisku, że przyczyna rozwiązania z powodem umowy o

pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia była prawdziwa i uzasadniona. Sąd

pierwszej instancji stwierdził ponadto, że w świetle art. 60 k.p. brak było podstaw

prawnych do zgłoszenia przez powoda żądania przywrócenia do pracy i

wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. W ocenie tego Sądu, skoro w

sytuacji objętej art. 60 k.p. roszczenie o przywrócenie do pracy nie przysługuje, to

żądanie zasadzenia odszkodowania nie jest żądaniem alternatywnym i bez

modyfikacji roszczenia przez stronę powodową nie może zostać uwzględnione.

Tymczasem powód, mimo reprezentowania go przez zawodowego pełnomocnika,

któremu zwrócono - w trybie art. 477 zdanie drugie k.p.c. - uwagę na treść art. 60

k.p., podtrzymał żądanie przywrócenia do pracy. Nie było żadnych przeszkód do

sformułowania przez powoda żądania ewentualnego o zasądzenie odszkodowania

przewidzianego w art. 60 k.p. na wypadek, gdyby jego roszczenie o przywrócenia

do pracy wynikające z dokonanego mu przez pracodawcę wypowiedzenia umowy o

pracę zostało prawomocnie oddalone, do czego istotnie doszło w dniu 22 maja

2014 r.

3

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił apelację

powoda od powyższego wyroku.

Sąd odwoławczy uznał, że doszło do niezgodnego z prawem rozwiązania z

powodem stosunku pracy bez wypowiedzenia, jednak ocena ta nie ma wpływu na

prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

Zdaniem Sądu odwoławczego, powód mógł domagać się wyłącznie zapłaty

odszkodowania w związku z rozwiązaniem - w okresie wypowiedzenia - umowy o

pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o

pracę w tym trybie, a takie roszczenie nie zostało przez niego zgłoszone, mimo

reprezentowania powoda przez zawodowego pełnomocnika. Tymczasem z

brzmienia art. 60 k.p. wynika, że jedynym przysługującym pracownikowi

roszczeniem z tytułu bezprawnego rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia

w okresie wypowiedzenia jest odszkodowanie. W sytuacji określonej w tym

przepisie wyłączone jest zatem przewidziane w art. 56 § 1 k.p. roszczenie

pracownika o przywrócenie do pracy, pomimo że zarówno art. 56 § 1 k.p. jak i art.

60 k.p. odnoszą się do sytuacji, w której rozwiązanie przez pracodawcę umowy o

pracę bez wypowiedzenia nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu

umów o pracę w tym trybie. W rezultacie, niezgodne z prawem rozwiązanie przez

pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia w okresie prawidłowo dokonanego

wypowiedzenia rodzi po stronie pracownika wyłącznie określone w art. 60 k.p.

roszczenie o odszkodowanie i wyłącznie w wysokości ograniczonej do

wynagrodzenia za czas do upływu okresu wypowiedzenia, z pominięciem regulacji

art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p. Taka możliwość została bowiem wyraźnie

wyłączona w art. 60 k.p. Skoro wadliwe rozwiązanie umowy o pracę bez

wypowiedzenia nastąpiło w okresie prawidłowego wypowiedzenia powodowi

umowy o pracę (co zostało przesądzone prawomocnym wyrokiem), powodowi nie

przysługiwało z tego tytułu roszczenie o przywrócenie do pracy, chociaż

pracodawca naruszył przepisy o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia

(tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 września 2005 r., II PK 305/04, Prawo

Pracy 2005 nr 10, s. 34), a przysługiwało mu wyłącznie roszczenie o

odszkodowanie.

4

Sąd drugiej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 321 § 1 k.p.c., sąd nie może

wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad

żądanie, a więc nie może, wbrew żądaniu powoda (art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c.),

zasądzić czegoś jakościowo innego albo w większym rozmiarze, czy też zasądzić

powództwo na innej podstawie faktycznej niż wskazana przez powoda. Sąd nie

może zmienić podstawy faktycznej powództwa, ponieważ wówczas, przekraczając

jej granice i nawet uwzględniając zasługujący na ochronę interes prawny jednej ze

stron, staje się jej adwokatem, pozbawiając przegrywającego możności obrony

swych praw. Co prawda według art. 4771

k.p.c. sąd w postępowaniu odrębnym z

zakresu prawa pracy może uwzględnić inne roszczenie alternatywne pracownika

niż żądanie zgłoszone w pozwie, które okazało się bezzasadne, jednak żądanie

zasądzenia odszkodowania z art. 60 k.p. nie jest żądaniem alternatywnym, które

sąd może uwzględnić z urzędu, gdyby przywrócenie do pracy okazało się

niemożliwe lub niecelowe. Przepis art. 60 k.p. znajduje zastosowanie w przypadku

niewadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Skoro wypowiedzenie jest

niewadliwe, to - pomimo niezgodności z prawem rozwiązania niezwłocznego -

umowa rozwiązałaby się z upływem okresu wypowiedzenia (w analizowanym

przypadku z dniem 31 lipca 2012 r.). Niecelowe byłoby więc w przypadku

wadliwego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia przywracanie

pracownika do pracy na czas do zgodnego z prawem rozwiązania umowy z

upływem okresu wypowiedzenia. W takiej sytuacji konstrukcja w zakresie roszczeń

zbliżona jest do przyjętej w odniesieniu do umów terminowych co do ich rodzaju -

wyłącznie odszkodowanie (art. 50 § 3 i art. 59) i wysokości - do czasu, do którego

umowa miała trwać (art. 50 § 4 i art. 58 zdanie drugie).

W ocenie Sądu drugiej instancji, niedopuszczalne było zgłoszenie przez

powoda żądania zasądzenia odszkodowania przewidzianego w art. 60 k.p. dopiero

na rozprawie apelacyjnej w dniu 9 stycznia 2015 r. Zgodnie bowiem z art. 383

k.p.c., na etapie postępowania apelacyjnego nie można ani rozszerzać żądania

pozwu, ani występować z nowymi roszczeniami. Niedopuszczalne jest zatem

dokonywanie zmiany powództwa, czy to poprzez zmianę podstawy faktycznej

dochodzonych pierwotnie roszczeń, czy też przez wyeksponowanie nowego

uzasadnienia zgłoszonego żądania, wynikającego z powołania się na przesłanki

5

innego przepisu prawa materialnego, wskazanego jako nowa podstawa

materialnoprawna dochodzonego roszczenia.

W skardze kasacyjnej powód zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 60 k.p., przez niewłaściwą wykładnię przejawiającą się w błędnym uznaniu,

że w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw prawnych do przywrócenia

powoda do pracy, gdyż w razie rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę w

okresie wypowiedzenia, pracownikowi przysługuje jedynie odszkodowanie, podczas

gdy przepis ten znajduje zastosowanie tylko do niewadliwego rozwiązania umowy o

pracę za wypowiedzeniem, natomiast powód kwestionował prawidłowość i

zasadność wypowiedzenia mu umowy o pracę, a w dniu wydania wyroku przez Sąd

pierwszej instancji oczekiwał na rozpoczęcie biegu terminu do złożenia skargi

kasacyjnej od wyroku oddalającego jego roszczenie co do bezzasadności

wypowiedzenia umowy o pracę (co wykluczało zastosowanie art. 60 k.p. jako

podstawy prawnej wyroku) i w dacie orzekania przez Sąd drugiej instancji

okoliczność ta nie została uwzględniona, 2) art. 56 § 1 i § 2 w związku z art. 45 § 2

k.p., przez ich niezastosowanie i brak orzeczenia dla powoda odszkodowania,

pomimo że w dacie wydania zaskarżonego wyroku - ze względu na niemożność

dokonania przekształcenia powództwa przez powoda w postępowaniu apelacyjnym

- Sąd odwoławczy zobowiązany był do zasądzenia odszkodowania zamiast

roszczenia o przywrócenie do pracy, bądź do uchylenia wyroku i przekazania

sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania; II. naruszenie

przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 321 §

1 k.p.c., przez jego zastosowanie i uznanie, że w realiach niniejszej sprawy Sądy

obu instancji - bez zmiany powództwa przez powoda - nie mogły zasądzić

odszkodowania, pomimo iż powyższy przepis ulega modyfikacji w postępowaniu w

sprawach z zakresu prawa pracy i w niniejszej sprawie dopuszczalne było

orzeczenie odszkodowania w dacie wyrokowania przez Sąd drugiej instancji

zamiast uwzględnienia roszczenia o przywrócenie do pracy, bądź Sąd ten mógł

przekazać sprawę do ponownego rozpoznania w tym zakresie Sądowi pierwszej

instancji; 2) art. 4771

w związku z art. 13 § 1 zdanie drugie k.p.c., przez ich

niezastosowanie i nieuwzględnienie z urzędu roszczenia o odszkodowanie zamiast

roszczenia o przywrócenie do pracy, pomimo że powód wybrał jedno z

6

przysługujących mu alternatywnie roszczeń i w dacie wydania wyroku przez Sąd

odwoławczy istniały postawy do zasądzenia odszkodowania z urzędu, bądź Sąd

ten mógł przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji

w tym zakresie; 3) art. 316 § 1 i 2 w związku z art. 386 § 1 i 4 k.p.c., przez ich

niezastosowanie i niedokonanie uchylenia lub zmiany wyroku Sądu pierwszej

instancji, pomimo że Sąd ten wydając wyrok, przyjął stan rzeczy, który zaistniał już

po zamknięciu rozprawy a nie w chwili jej zamknięcia, co naruszyło dyspozycję art.

316 § 1 k.p.c. Rozprawa w tej sprawie została bowiem zamknięta w dniu 19 maja

2014 r., a więc przed wydaniem wyroku Sądu drugiej instancji z dnia 22 maja

2014 r. w sprawie wypowiedzenia powodowi umowy o pracę. Zatem w dacie

zamknięcia rozprawy nie zapadł jeszcze wyrok dotyczący kwestii prawidłowości

wypowiedzenia powodowi umowy o pracę, a w konsekwencji - nie była

prawomocnie przesądzona kwestia prawidłowości wypowiedzenia.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości oraz przekazanie sprawy temu Sądowi lub sądowi

równorzędnemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się usprawiedliwiona, aczkolwiek nie wszystkie

podniesione w niej zarzuty mogą być uznane zasadne.

Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 316 § 1 i 2

w związku z art. 386 § 1 i 4 k.p.c. w sposób wskazany przez skarżącego.

W myśl art. 316 k.p.c., po zamknięciu rozprawy sąd wydaje wyrok, biorąc za

podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy; w szczególności

zasądzeniu roszczenia nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że stało się ono

wymagalne w toku sprawy (§ 1). Rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli

istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu (§ 2). Przepis ten

ustanawia, z jednej strony - zasadę aktualności orzeczenia, zgodnie z którą sąd

orzekający jest obowiązany brać pod uwagę zaistniałe w toku procesu zmiany w

stanie faktycznym i prawnym sprawy, wpływające na treść rozstrzygnięcia, a z

drugiej strony - powinność sądu otwarcia zamkniętej rozprawy na nowo, jeżeli po jej

7

zamknięciu ujawniły się nowe fakty istotne dla rozstrzygnięcia. Inaczej rzecz

ujmując, okoliczność faktyczna, która miała miejsce po zamknięciu rozprawy, nie

może mieć wpływu na treść orzeczenia, jeżeli sąd nie otworzył rozprawy na nowo.

Skarżący upatruje naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 316 § 1 i 2 k.p.c. w

nieuwzględnieniu, że w dacie zamknięcia rozprawy przez Sąd pierwszej instancji

nie została prawomocnie przesądzona prawidłowość dokonanego mu

wypowiedzenia umowy o pracę. W ocenie skarżącego, doprowadziło to do

zaniechania uwzględnienia apelacji, a w konsekwencji obrazy art. 386 § 1 k.p.c.

bądź też do nieuchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji na podstawie art. 386 § 4

k.p.c. w celu umożliwienia skarżącemu przekształcenia powództwa. Po pierwsze,

zarzut obrazy art. 316 § 1 i 2 k.p.c. skarżący odnosi do postępowania

pierwszoinstancyjnego, pomijając, że w odniesieniu do kwestii procesowych w

postępowaniu apelacyjnym znaczenie mają tylko takie uchybienia prawu

procesowemu, które zostały podniesione w apelacji i nie są wyłączone spod kontroli

na podstawie przepisu szczególnego. Sąd odwoławczy może wziąć pod uwagę

uchybienia procesowe popełnione przez sąd pierwszej instancji jedynie na zarzut

podniesiony w apelacji. Bez ich podniesienia zarzutów tych nie może rozważać,

chociażby w ocenie sądu drugiej instancji miały one wpływ na wynik sprawy (por.

posiadającą moc zasady prawnej uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008 nr 6, poz. 55).

Tymczasem skarżący nie twierdzi, aby w apelacji sformułował zarzut naruszenia

przez Sąd pierwszej instancji art. 316 § 1 i 2 k.p.c. Po drugie, podstawę

rozstrzygnięcia tego Sądu stanowiło przede wszystkim uznanie rozwiązania ze

skarżącym umowy o pracę bez wypowiedzenia za zgodne z prawem. Na taką

ocenę nie wpływa stwierdzenie prawidłowości lub wadliwości dokonanego

wcześniej wypowiedzenia umowy o pracę.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 321 §1 k.p.c. (stanowiącego,

że sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani

zasądzać ponad żądanie), upatrywany przez skarżącego w pominięciu przez Sąd

odwoławczy, że przepis ten ulega modyfikacji w postępowaniu w sprawach z

zakresu prawa pracy w sytuacjach określonych w art. 4771

k.p.c. (według którego,

jeżeli pracownik dokonał wyboru jednego z przysługujących mu alternatywnie

8

roszczeń, a zgłoszone roszczenie okaże się nieuzasadnione, sąd może z urzędu

uwzględnić inne roszczenie alternatywne).

Formułując ten zarzut skarżący pomija, że - wskutek przesądzenia

prawomocnym wyrokiem zgodności z prawem dokonanego wcześniej

wypowiedzenia umowy o pracę - w dacie wyrokowania przez Sąd drugiej instancji,

przysługiwało mu jedynie odszkodowanie na podstawie art. 60 k.p., z wyłączeniem

przewidzianego w art. 56 § 1 k.p. roszczenia o przywrócenie do pracy. W

orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że „przysługujące” pracownikowi

roszczenia alternatywne, o których stanowi art. 4771

k.p., to tylko te, które

ustawodawca określił tak w prawie materialnym (por. wyrok z dnia 8 stycznia

2008 r., I PK 192/07, OSNP 2009 nr 5-6, poz. 57 i powołane w nim orzeczenia).

Niezależnie od tego wyrażany jest pogląd, że kodeksowe roszczenia pracownika z

tytułu bezprawnego rozwiązania (wypowiedzenia) umowy o pracę nie mają

charakteru roszczeń alternatywnych w rozumieniu art. 4771

k.p.c., gdyż przepis ten

umożliwia sądowi uwzględnienie z urzędu innego roszczenia alternatywnego tylko

wtedy, gdy wybrane przez pracownika jedno z przysługujących mu alternatywnie

roszczeń okaże się nieuzasadnione. Tymczasem sąd pracy orzeka o przywróceniu

do pracy albo o odszkodowaniu tylko w przypadku uznania zasadności zarzutów

dotyczących bezprawności dokonanego rozwiązania umowy o pracę i zasądza

jedno z tych roszczeń na podstawie przepisów Kodeksu pracy, bez potrzeby

odwoływania się do dyspozycji art. 4771

k.p.c. (por. wyroki z dnia 25 lutego 2009 r.,

II PK 181/08, LEX nr 736728 oraz z dnia 4 lutego 2015 r., III PK 81/14, LEX nr

1654746). Podkreśla się, że określenie „nieuzasadnione” w rozumieniu art. 4771

k.p. oznacza stanowiące nadużycie prawa, a więc sprzeczne z zasadami

współżycia społecznego lub społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa (por.

wyroki z dnia 22 kwietnia 2010 r., III PK 70/09, OSNP 2011 nr 19-20, poz. 253 oraz

z dnia 2 grudnia 2010 r., II PK 131/10, LEX nr 794786 i przywołane w nich

wcześniejsze orzecznictwo).

Z kolei zarzut obrazy art. 56 § 1 i 2 w związku z art. 45 § 2 k.p. wskutek jego

niezastosowania mógłby mieć uzasadnione podstawy jedynie wówczas, gdyby

dokonane skarżącemu wypowiedzenie umowy o pracę okazało się wadliwe. Tylko

bowiem w takiej sytuacji roszczenia przysługujące pracownikowi z tytułu

9

bezprawnego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia regulowane są przez

art. 56 k.p. bez ograniczeń wynikających z art. 60 k.p. (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 10 lipca 2007 r., I PK 241/06, OSNP 2008 nr 17-18, poz. 254).

W sytuacji, gdy zgodność z prawem dokonanego skarżącemu

wypowiedzenia umowy o pracę została przesądzona prawomocnym wyrokiem

zapadłym w toku postępowania w sprawie, w której wniesiona została

rozpoznawana skarga kasacyjna, zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 60 k.p.,

chociaż w inny sposób niż wskazany przez skarżącego. Zgodnie z tym przepisem,

jeżeli pracodawca rozwiązał umowę o pracę w okresie wypowiedzenia z

naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia,

pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie. Odszkodowanie przysługuje

w wysokości wynagrodzenia za czas do upływu okresu wypowiedzenia.

Trafne jest stanowisko Sądu drugiej instancji, że niezgodne z prawem

rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia w okresie

prawidłowo dokonanego wypowiedzenia rodzi po stronie pracownika wyłącznie

prawo do odszkodowania określonego w art. 60 k.p., z pominięciem regulacji art. 56

§ 1 i art. 58 k.p. Uszło jednak uwagi tego Sądu, że podstawą ograniczenia

przysługujących pracownikowi roszczeń z tytułu bezprawnego rozwiązania umowy

o pracę bez wypowiedzenia jest uprzednie stwierdzenie, iż wcześniejsze

wypowiedzenie zostało dokonane zgodnie z prawem lub nie zostało przez

pracownika zaskarżone. Jeżeli pracownik zaskarżył obie te czynności poprzez

wystąpienie z roszczeniami przysługującymi mu na podstawie art. 45 § 1 i art. 56 §

1 k.p., to ustalenie zgodności z prawem wypowiedzenia jest warunkiem wstępnym

do zastosowania art. 60 k.p. Dopiero wówczas jest bowiem możliwe przyjęcie

założenia stanowiącego podstawę rozważanej regulacji, że gdyby stosunek pracy

nie został rozwiązany bez wypowiedzenia, to i tak ustałby z upływem jego okresu.

Jeżeli zatem pracownik zakwestionował zarówno rozwiązanie stosunku pracy w

trybie natychmiastowym, jak i wypowiedzenie dokonane wcześniej i w sprawie

zostanie ustalone, że rozwiązanie bez wypowiedzenia jest wadliwe, a

wypowiedzenie zostało dokonane prawidłowo, sąd powinien zastosować art. 60 k.p.

niezależnie od tego, czy pracownik - dokonując wyboru jednego z roszczeń

przysługujących mu z tytułu bezprawnego rozwiązania umowy o pracę bez

10

wypowiedzenia na podstawie art. 56 § 1 k.p. - dochodził przywrócenia do pracy, czy

odszkodowania w wysokości określonej w art. 58 k.p. (por. także uzasadnienie

wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2005 r., II PK 305/04, Prawo Pracy

2005 nr 10, s. 34).

Podobne rozwiązanie przewidziano w art. 59 k.p. Przepis ten - w odróżnieniu

od wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony, z tytułu którego w

ogóle nie przewiduje się roszczenia o przywrócenie do pracy (art. 50 § 3 k.p.) -

modyfikuje roszczenia pracownika, który dochodził przywrócenia do pracy na

podstawie art. 56 § 1 k.p., jednak z uwagi na wystąpienie okoliczności wskazanych

w art. 59 k.p. przysługuje mu tylko odszkodowanie. Mianowicie sąd nie może

uwzględnić wybranego przez pracownika roszczenia restytucyjnego, jeżeli w dacie

wyrokowania upłynął już termin, do którego umowa miała trwać lub gdy uzna, że

przywrócenie do pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki

pozostał do upływu tego terminu. W takim wypadku sąd może jedynie orzec o

przysługującym pracownikowi odszkodowaniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 12 stycznia 2016 r., I PK 15/15, niepublikowany).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie

art. 39815

§ 1 i odpowiednio stosowanego art. 108 § 2 k.p.c.

eb