IV KK 25/16

Sygn. akt IV KK 25/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 marca 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący)

SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca)

SSN Dariusz Świecki

Protokolant Jolanta Grabowska

w sprawie K. N.

ukaranego z art. 87 § 1a k.w.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 10 marca 2016 r.,

kasacji Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w R.

z dnia 18 września 2015 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia

o karze oraz o kosztach i w tym zakresie przekazuje sprawę

Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 18 września 2015 r., Sąd Rejonowy w R.,

uznał obwinionego K. N. winnym tego, że w dniu 23 czerwca 2015 r. około godziny

20.35 w R. na ul. P. znajdując się w stanie nietrzeźwości (wynik badania o godz.

21.22 - 1,26 mg/l; o godz. 21.37 - 1,22 mg/l) prowadził rower na drodze publicznej,

2

tj. wykroczenia z art. 87 § 1a k.w. i za ten czyn na podstawie wspomnianego

przepisu wymierzył mu karę 1 miesiąca ograniczenia wolności, zobowiązując go w

tym czasie do kontrolowanej, nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 40

godzin w stosunku miesięcznym, a ponadto zasądził od obwinionego na rzecz

Skarbu Państwa kwotę 90 zł tytułem zryczałtowanej równowartości wydatków oraz

kwotę 30 zł tytułem opłaty. Odpis tego wyroku został doręczony obwinionemu w

dniu 29 września 2015 r.

Wyrok nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 7

października 2015 r.

W dniu 27 stycznia 2016 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja

Prokuratora Generalnego od tego wyroku na korzyść ukaranego w części

orzeczenia o karze, który zarzucił w niej temu orzeczeniu:

rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa

materialnego, a mianowicie art. 87 § 1a k.w., polegające na orzeczeniu wobec K. N.

za popełnienie wykroczenia określonego w tym przepisie kary miesiąca

ograniczenia wolności w sytuacji, gdy czyn ten zagrożony jest wyłącznie karą

aresztu albo grzywny.

W konkluzji kasacji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku w zakresie orzeczonej kary w pkt I oraz w zakresie kosztów postępowania

określonych w pkt II części dyspozytywnej wyroku i przekazanie sprawy Sądowi

Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja zasługuje na uwzględnienie.

Zarzut w niej podniesiony jest zasadny w stopniu oczywistym.

W istocie, orzeczona względem obwinionego kara ograniczenia wolności nie

jest przewidziana w art. 87 § 1a k.w., jako ustawowe zagrożenie za stypizowane

tam wykroczenie. Wykroczenie to jest zagrożone wyłącznie karą aresztu lub

grzywny nie niższej niż 50 zł. Jednocześnie żaden przepis części ogólnej kodeksu

wykroczeń nie pozwala na orzeczenie kary ograniczenia wolności w miejsce kar

przewidzianych w art. 87 § 1a w zw. z § 1 k.w. Oczywiste jest zatem, że przy

wydaniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia prawa

materialnego, które niewątpliwie ma charakter rażący, a nadto, bezpośrednio – i to

3

w sposób istotny - przekłada się na treść rozstrzygnięcia. W takim stanie rzeczy

niezbędne stało się uchylenie rozstrzygnięcia o karze zawartego w pkt I

zaskarżonego wyroku, jak również będącego jego następstwem orzeczenia o

kosztach.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przedmiotem orzekania będzie zatem

tylko kwestia kary. Z uwagi na kierunek rozpoznanej kasacji na korzyść ukaranego

obowiązuje zakaz reformationis in peius w postępowaniu ponownym (art. 443 k.p.k.

w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. i art. 112 k.p.w.).

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.

kc